Volgens mij voor het eerst dat in dit topic een artiest voor de tweede keer aan bod komt. Met Wish You Were Here en deze zijn inderdaad niet de meest "spannende" nummers langsgekomen.

Comfortably Numb: een hoogtepunt op een zeer matig dubbelalbum. Wel kapotgedraaid en met overschatte gitaarsolo.

7,0

9,5

9.4 Voor mij hun beste nummer

Doe mij maar de versie met voorwielaandrijving

5,5

Gewoon een goede, degelijke solo, passend bij Gilmour; wel een matig dubbelalbum inderdaad,.

Ik vind hem ook wel 'gewoon goed'. Maar in sommige kringen heeft het ding een heilige status, waar zo ongeveer alle gitaarwerk van de laatste dertig jaar aan afgemeten wordt. Dat vind ik dan weer rijkelijk overdreven.

Ben ik met je eens; duidelijk.

7,3

Gitaarsolo had van mij niet gehoeven, verder een mooi nummer. Mooie tekst ook inderdaad.

Go Your Own Way nog een 6,8.

Ik vind de Pulse versie inclusief 4 minuten durende solo geniaal. De studioversie is ietsje minder maar nog steeds een
9

Geweldig nummer op alle vlak (tekstueel, gitaarsolo) een van de beste Pink Floyd-songs.
Cijfer: 10

9

Vrij vervelend liedje. Sowieso vind ik veel werk van Pink Floyd moeilijk om naar te luisteren. Al heb ik bijvoorbeeld Ummagumma wel weer compleet grijs en zonder naden gedraaid.

5

9.5

7

7

Eigenlijk is het gewoon een corny en sentimenteel nummer en dat zegt meteen iets over alle positvo's alhier.

Er zijn altijd van die nummers die alom worden geprezen als klassieker en waarbij je alleen maar je schouders op kunt halen en denken, tsja...

5

Van mij krijgt hij een dikke 8!

9.9

4

Een goed voorbeeld om mijn haat/liefde verhouding met de band te duiden.
Na Wish You Were Here ging het voor mij stelselmatig bergafwaarts met Pink Floyd.

Eigenlijk slaat de titel Comfortably Numb spijkers met koppen.
De zelfgenoegzaamheid en gemakzucht waarmee Waters bleef platen bakken.
Alle muzikale spanning verdween en Floyd dobberde verloren op het ego van Roger.
The Final Cut was een regelrechte ramp.

En toen Waters zijn koffers pakte, verdween paradoxaal genoeg ook de creativiteit.
Het enige wat overbleef was de virtuositeit van de resterende leden en een heel groot podium.
Hoe voller het podium, hoe leger de muziek. Dat bleek een aantal weken geleden ook weer
in Werchter toen Waters zijn muur nog eens kwam slechten.

Rogers en zijn Wall. Oldfield en zijn Tubular Bells.
Ze stellen me beiden al ruim 20 jaar teleur. En ik was ooit zo'n fan.

Animals is anders spannender/donkerder dan WYWH, maar daarna werd het minder (imo)

Wat mij betreft werd het na Dark Side of the Moon al minder, al scoort WYWH nog wel 4* bij mij. Maar daarna is de koek wel op, want Animals en The Wall heb ik allebei op 2,5* staan.

ja, misschien ook wel. jij bent niet zo'n Animals liefhebber (ik ook niet overdreven), maar als je het over meerdere jaren/albums bekijkt zit daar wel wat in.

Wat zeg ik, Syd werd toen al node gemist. Het duurde nog 1,5 jaar voordat een rattenkoppie met peenhaar en maten met jacks met veiligheidsspelden de boel opschudde.

Collectief navelstaren leidt tot de onbegrensde verafgoding der PF. Het leuke is dat er in NL minimaal twee PF naspeelbands zijn en die worden ook hogelijk en serieus gewaardeerd door de liefhebbers

Ik ben dan weer zo fundamentalistisch dat ik het vertik om naar een optreden van Peter Hook te gaan waar ie Unknown Pleasures naspeelt; en dan kon ik nog gratis mee

Van Björn Again kon ik nog de grap wel inzien, al ging ook dat vervelen.

9,5

5

Die PF 'naspeelbands' zijn best gaaf om een keer mee te maken, heb een paar jaar geleden zo'n optreden bezocht waar slechts enkele honderden mensen op af komen, maar de nummers worden erg goed uitgevoerd inclusief lichtshow a la Pulse

9