Dusty Springfield had ik op 19 en Led Zeppelin op 9.

Mevrouw Springfield (die ik leerde kennen in een duet dat op een album staat dat in mijn 1987-editie ongetwijfeld terug zal komen) heeft bij mij toch niet helemaal de mythische status die ze bij velen hier wel heeft. En dan bevat haar kennelijk meest legendarische album ook nog eens niet haar beste nummer (I Close My Eyes and Count to Ten). Een soortgelijk zuinig commentaar kan ik ook bij Led Zeppelin plaatsen (een heel album is daar vaak ook wat veel van het goede), maar het feit dat ze op hun debuut al met Dazed and Confused op de proppen kwamen, is dan wel weer behoorlijk feestvreugde verhogend.

[hamer op hoofd on]gecorrigeerd. dank. [hamer op hoofd off]

Mijn eerste kennismaking met VU was Dead Letter Office. Man wat een geweldige plaat.

Mijn nr. 8

Mijn nummer 4, maar verder volledig mee eens.

Led Zeppelin haalt bij mij ook nog de 16e plek.

Het album van Led Zeppelin kreeg 4,5* maar haalde de top-20 niet bij mij. In 1969 heb ik (net als 1967 en 1968) meer dan 30 albums met 4,5* of 5.

6. Led Zeppelin - Led Zeppelin II



Punten : 390
Nom. : 18
Nr. 1 van : niemand

Ook zo'n plaat die supergoed begon en langzaamaan wat terrein prijsgaf. Sterke concurrentie ook van zichzelf. De twee stonden een tijdlang gebroederlijk en met weinig punten verschil, maar deze kreeg iets meer handen op elkaar.

Zep II is opgenomen overal en nergens, tijdens het toeren in 1969. De gebruikte riffs ontstonden vaak tijdens het optreden, met name tijdens de uitgesponnen versies van Dazed and Confused. In hotelkamers werd bedacht en uitgewerkt en in vele studios werden de (tussen)resultaten op de band geslingerd en gemixt.
Dat het resultaat behoorlijk goed en fris klinkt is te danken aan de voortreffelijke samenwerking achter de knoppen van Page en engineer Eddie Kramer. Page bleek een expert in 'miking', de microfoons dusdanig goed opstellen dat het resultaat klinkt als een klok. Vooral de drumsound was spectaculair en vernieuwend.

Robert Plant begon zich met de songwriting te bemoeien en ging zich prettiger voelen als zanger van de band; de eerste plaat en de start van het toeren leverde hem nogal wat spanning op, zodanig dat hij ervan uit ging dat hij niet lang bij de band zou blijven.
Zo werd de plaat de hardste van Led Zeppelin, direct succesvol vanaf de release en beschouwd als zeer invloedrijk.

Jaaa, ook een magnifieke plaat natuurlijk. Dit is wel spul dat ik koester. Vier geweldenaren die elkaar echt volop hebben gevonden.

Mooi verhaal zaaf.

Prima follow up van de groep en de erkenning was er.
Smetje: Moby Dick, stoere originele drumsolo van Bonzo, maar heeft weinig te zoeken op een studioalbum.
Ik ben zelf nog wat gecharmeerder van de 3e.
Aanvankelijk nogal onbegrepen.

Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

Tgoh, het waanzinnige debuut van Zeppelin gelukkig in de top 10, maar hun geniale tweede worp staat toch wel te laag, hoort in de top 3 imo.

Je kunt veilig stellen dat het boek beter was. Een van de weinige boeken die ik 3 à 4 keer gelezen heb.
(En iedere keer loopt het weer slecht af met zowel Achab als de machtige walvis)

Die stond 14e bij mij, 5 plaatsen onder de 1e Led Zeppelin dus. Wat zal ik ervan zeggen... er staat in elk geval niks van het kaliber Dazed and Confused op.

Mwa. Goeie plaat (heb hem hier ook op 4*), maar voor mij geen top 20 materiaal in dit sterke jaar. Vind het verrassend dat deze de top 10 haalt.

En deze dan?

5. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul



Punten : 401
Nom. : 19 x
Nr. 1 van : west

De gehele week meanderend in het tweede deel van de top 10. Dus dit is het beste resultaat binnen bereik voor Isaac, en een fijne warme verrassing.

Stax, het label van Isaac (en o.a. Otis Redding), kwam in 1968 in de problemen, en verzocht de artiesten die nog onder hun contract stonden om productiviteit. Hayes was eigenlijk nog zijn wonden aan het likken van het betrekkelijk floppen van zijn debuutplaat en wilde zich eigenlijk weer richten - als daarvóór - op songschrijven en produceren. Maar met het bedingen van volledige artistieke vrijheid ging hij aan de slag.

En Hayes kon zijn gang gaan met waar hij van hield, rustig, bezwerend bijna, toewerken naar de climax. Jazzy, funky, maar met veel soul. Hij voelde dat hij niets te verliezen had en dat haalde de druk eraf.

En zoals de dingen dan kunnen gaan: het werd een groot succes, waarmee hij bijna eigenhandig Stax Records redde.

Baanbrekende plaat met veel durf gemaakt. Met de lange singleversie van Phoenix draai ik hem geregeld en met veel plezier. Ook fijn bij de intieme momenten.

Pareltje werkelijk. Terecht in de top 10.
Behoorde tot de albums die ik nog niet kon, maar ben erg blij dat ik deze heb opgepikt.
Gaat ook in de collectie komen.

Mijn vakantie is een week te laat begonnen anders had ik Isaac wellicht tijdig ontdekt. Heb deze week vooral 1970 beluisterd en van dat jaar....ach dat zien we wel over een paar weken.

Isaac en Zepen hier beide top 10, die van Isaac is echt heel goed

8. Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)
12. The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)
13. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)

Drie op zes, das in ieder geval al meer dan vorig jaar.

Phoeh, Hot Buttered Soul, prachtplaat. Was ook mijn nummer 5. Maar mocht gerust nog hoger hebben gestaan van mij.

Ja je had een goed lijstje dit jaar

3. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul
8. Dusty Springfield - Dusty in Memphis

Misschien had ik Isaac Hayes nog iets hoger moeten zetten maar die tweede plaat kant vind ik eigenlijk niet interessant genoeg voor een echt hoge klassering.

Tijdens het eten maar even op de speler leggen, als beloning voor deze top tien plek.

Isaac: jawel. Feestje hier voor mijn nummer 1 en top 10 allertijden plaat!

Heb hem net tweemaal gedraaid, afgewisseld met Dusty. Zelfs mevrouw Etta vindt het mooi
( en ik kwam erachter dat van Isaac een sample wordt gebruikt bij Hoover(phonic); waar dit spel niet al goed voor is).

1. Frank Zappa - Hot Rats
4. Isaac Hayes - Hot Buttered Soul
10. The Velvet Underground - The Velvet Underground
16. Dusty Springfield - Dusty in Memphis

Nog maar vier plekjes over, waarvan twee voor die ietwat overschatte bands. Voor de andere twee plekjes zijn meerdere kandidaten. Ik gok op 4. NY 3. ND. Ik hoop op KC en IP met zijn band.

Deze is voor Teun:

4. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere



Punten : 436
Nom. : 18 x
Nr. 1 van : GrafGantz, Film Pegasus, Bonk, Renoir

Nog zo'n stabiele plaat die de hele week niet verder kwam dan plek 3, 4 of 5.

Tweede soloplaat van ome Neil en de eerste van vele met The Crazy Horse. Met een Danny Whitten in topvorm en nauw samenwerkend met Neil. Dezelfde Whitten die zich helemaal aan gort helpt binnen drie jaar, een relaas dat Neil nog altijd met huiver vervult.

Drie sleutelnummers op de plaat: Cinnamon Girl, Down By The River en Cowgirl In The Sand, heeft Neil volgens eigen zeggen geschreven op één dag, liggend in bed met 39,5 graden koorts van de griep.

Waar critici aanvankelijk nog moeite hadden met het niet-virtuoze gitaargeweld in met name de twee langste nummers van de plaat, werd de plaat later zeker op waarde geschat. Door ons sowieso.

Tja saai hoor, maar deze smaakt mij ook erg goed. Nou kan Neil wel een potje breken bij me, wat een zooitje geweldige muziek heeft die man op zijn geweten.

Als ik toch zo op dreef ben voorspel ik ook meteen even vanavond goud voor SvdB

On-topic. Mooi album met was miskleunen, stond bij mij op 12. Overigens voorspel ik ook dat die kevers uit Liverpool hun vierde (?) jaarwinst gaan halen.

Deze had ik op 15.
Ja, Nick op 3, Stones op 2 en AR op 1, dat kan niet missen.
Scoor ik toch nog 5 op 10.

Ik denk ook dat "het zebrapad" het wordt Teun.

Mooi album van Neil.
Er was een tijd dat iik "m dagelijks draaide.
Nu geen top 10 materiaal meer voor mij.

Nu Tim Buckley graag.

Neen, driewerf neen. Ditmaal geen Beatles op numero uno.( bij mij niet althans)

3. Nick Drake - Five Leaves Left



Punten : 496
Nom. : 19 x
Nr. 1 van : wibro, dynamo d, luigifort

Rustig opgebouwd deze score, van even buiten de top 10 geleidelijk aan opstomend met aanzwellende strijkers tot deze mooie positie.

Net als op zijn tweede, Bryter Layter, waar Pink Moon dus van afwijkt, bevat Drake's debuutalbum geen onbegeleide songs. Hij werd op deze plaat begeleid door diverse leden van  Fairport Convention en Pentangle.

Geinspireerd door John Simon's productie van Leonard Cohen's eerste plaat, wilde producer Boyd dat Nick's stem op dezelfde intieme wijze zou klinken, "zonder aangezette popklank". Hij wilde ook string arrangementen toevoegen als die van John Simon, "niet te weelderig, niet te cheesy".  

De eerste opnamen gingen niet goed. De sessies werden gepland als de studio even niet werd gebruikt voor de productie van Unhalfbricking (Fairport Convention) en waren te gehaast met een angstige, gespannen Drake. Daarnaast was Boyd een aanhanger van de George Martin visie (studio als instrument) waar Nick een veel organischer geluid wilde.

Richard Hewson, die ingehuurd was voor de strings, werd afgedankt - te mainstream volgens artiest en producer. Nick beval zijn studievriend Robert Kirby aan en waar Boyd sceptisch was om een amateur zonder opname-ervaring hiervoor in te zetten, was hij onder de indruk van Nick's ongebruikelijke assertiviteit hieromtrent. Aldus geschiedde. Maar, Kirby voelde zich niet zeker genoeg om het sleutelnummer "River Man" te doen, dus Boyd moest het budget wat oprekken om hier de ervaren Harry Robertson voor in te huren, met de instructie om het geluid van Delius en Ravel te laten weerklinken.

De titel van het album refereert aan de oude Rizla vloe, waar altijd een papiertje in zat met de waarschuwing "Only five leaves left". Drake overleed vijf jaar na deze plaat opgenomen te hebben.
De plaat verkocht aanvankelijk vrij slecht, niet meer dan 5000 exemplaren wereldwijd. Drake's terughoudendheid om op te treden of geinterviewd te worden, droeg bij aan het gebrek aan commercieel succes. Er zijn dan ook geen bewegende beelden van een volwassen Drake beschikbaar.

Och… die melancholie, ik kan er in onderdompelen. Ik kan ook bijna Nick's frustratie voelen dat zijn muziek niet echt aansloeg. Hij zou eens moeten weten…