Ik zou het voor de zuiverheid van de uitslag wel waarderen als er voortaan wordt afgezien van het expliciet noemen van artiesten of titels. Dat is ook al heel lang de afspraak volgens mij.

Het is toch op zijn minst ironisch te noemen dat juist jij dit zegt .

Onbegrijpelijk, maar tegelijkertijd is dat wel het leuke van smaak. Kun je benoemen wat je 'verveelt' want dat is een typering die ik juist bij Otis zijn albums niet snel zou verwachten.

Echt ironisch inderdaad, ik kom niet meer bij.
Ik zou er verder vooral ook maar niet op ingaan en me niet aangesproken voelen

Shit, toch nog een album vergeten. Ik zal zaaf maar niet vragen of ik mijn lijstje nog kan updaten .

Ach, verwacht toch niet dat hij de top 10 haalt, aangezien het album hier maar 13 stemmen heeft.

Jij hebt op deze zomerse dag al thuis kunnen brengen over welk album Edgar het heeft?

Nou, zin in een wedje? In de top 20 dan?

http://www.datkanikzelf.nl/temp/fotokladblok/ozt2cumu.jpg
24 lijstjes geven het volgende resultaat…

10. Boudewijn de Groot - Boudewijn de Groot (Apocalyps)




Punten : 220
Nom. : 12
Nr. 1 van : Casartelli


Aanvankelijk niet in de buurt van de top, maar schoof - niet in de laatste plaats door een paar toppen 10 die zijn ingediend - nadrukkelijk door. Ik zag m niet aankomen…

Boudewijns debuutalbum bevat een aantal covers, van Dylan, Simon, Donovan (2x zelfs), Aznavour, Davies, en composities van hemzelf met teksten van Lennaert Nijgh. Twee nummers van de plaat worden een hit: "Een meisje van 16" en "Welterusten, Meneer de President".

Tja, laat ik de plaat na deze kort geleden hebben gedraaid en een commentaartje op de albumpagina hebben gezet. Komt neer op: mooi en toch storend. Geldt ook voor deze.

Een album met een hoop covers was natuurlijk vrij gebruikelijk anno 1965. Overigens is ook het hier aangehaalde Meisje van 16 een cover en wel van Charles Aznavour. Toen Matthijs van Nieuwkerk in zijn Aznavour-stuwmodus zat (wel, misschien zit hij dat nog steeds wel, ik ben jaren geleden al gestopt met DWDD kijken), heeft hij bij de toen in de uitzending zittende De Groot nog eens gehengeld of Aznavour op hem ook zo'n invloed had gehad. De vaak wat stuurse De Groot herkende daar niet zo veel in.

De alternatieve albumtitel Apocalyps verwijst naar veruit het beste nummer op de plaat. Sowieso is de tweede helft (met meer nadruk op de eigen composities) de interessantere.

Leuk dat Boudewijn het gehaald heeft! Mijn top twintig wist hij net niet te halen. Ik vind deze eerste worp dan ook een stuk minder dan de geweldige opvolger. Neemt niet weg dat ook op deze Apocalyps al een paar prachtige werkjes staan.

Een wijs besluit! En volgens mij wauwelt van Nieuwkerk nog (steeds) geregeld over Aznavour.

Une enfant (de seize ans) is mooi, zowel van Bo als van Charles.

Bij mij op 17 deze.
Had hem niet in de top-10 verwacht. Dat belooft wat voor de opvolger.

Boudewijn de Groot vloog er in de Knock-out: 1965 in de eerste ronde er al uit en wel met 0-5 tegen Mimi & Richard Fariña - Celebrations for a Grey Day.

Dan moeten we die dus nog tegenkomen...

Dat lijkt me sterk. Dat album van Mimi & Richard Fariña heeft slechts 19 stemmen maar wel een hoog gemiddelde.

Album van Mimi & Richard staat bij mij hoger dan dat van Boudewijn (die net buiten de top 20 viel), dus aan mij zal het niet liggen.

Destijds waren er wel meer mensen die Aznavour coverden, maar Meisje van 16 is wel de beste cover die ik gehoord heb.

Mimi & Richard was voor mij één van de tegenvallertjes deze week. Een paar hele mooie liedjes, maar ook een paar keer .

Ah, ik vind het hele album wel mooi met wat uitschieters omhoog zoals Reno, Nevada. Een van de mooiste liedjes uit dit jaar.

Lastig, want dat is inderdaad niet wat je bij Otis verwacht. Zeker Otis Blue heeft genoeg variatie in de nummers. Het is denk ik echt alleen zijn manier van zingen en zijn uithalen, waar ik na een nummer of 6 genoeg van heb. In mijn song top-10 stond hij er in en als ik destijds een top-20 had gemaakt stond hij er denk ik zelfs drie keer in.

Heel erg benieuwd welke van mijn recente ontdekkingen de lijst gaat halen. De beste ontdekking (Poolse jazz) zal het wel niet gehaald hebben. De rest geef ik een (klein) kansje. Ik hoop vooral dat het mijn andere 4,5*-ontdekking wel lukt om de top-10 te halen. Hij staat in ieder geval bij één iemand anders ook hoog.

He's a Clown, Charlie Brown. Die had ik ook nog best willen proberen maar helaas kan een mens niet alles.

Ik ben benieuwd of één van Cash zijn beste albums het gered heeft.

Herken het ook wel een beetje van Otis. Goeie zanger, maar ook een die zich steeds van dezelfde theatrale trucjes bedient en daardoor snel vermoeiend klinkt (wat mij betreft). Ineens was ik er ook een beetje klaar mee en ging het me tegenstaan. De laatste tijd kan ik hem wel weer iets beter aanhoren.

Bo de Groot, mijn nummer 13

Ah... de ronde tafel weer van zolder gehaald?

Edgar18 blijkbaar vergeten uit te nodigen

EDIT: Jemig, ik zie nu pas dat Boudewijn maar liefst twaalf keer genomineerd is. Dat wordt dan wel heel lastig voor minder bekende platen om het te halen.

Ik ben blij dat je het weer een beetje aan kan horen herman. Wat bij jou als een theatraal trucje overkomt vind ik Otis grote kracht. Voornamelijk omdat het in mijn optiek/gehoor juist wel heel authentiek is. Dit komt het mooiste naar voren in Try A Little Tenderness waar deze fantastische live opname van bestaat.

Voor mij is Otis Redding één van de drie beste artiesten ooit. Me verplaatsen in kritische noten van anderen is dan ook verdraaide lastig .

9. The Who - My Generation (The Who Sings My Generation)




Punten : 228
Nom. : 13
Nr. 1 van : niemand


The Who zat het grootste deel van deze week met het debuut tussen de 10 en 20 en ook My Generation sprong op het laatst de top 10 in.

Het album werd deels opgenomen tijdens de korte periode dat The Who nog "Maximum R&B" heette en bevat een aantal covers van populaire R&B deuntjes, naast nummers van de hand van Townshend. De plaat is snel in elkaar gezet na het succes van de gelijknamige single. Toch zijn de individuele kwaliteiten en de energie van de groep al goed hoorbaar, wat een alom gewaardeerd album heeft opgeleverd. Met veel Beatles-invloed, dat wel.

Leuke plaat, vind het titelnummer legendarisch, de rest van de plaat niet.

Haalde bij mij nog net de top 10. Leuk dat ie ook in de algemene lijst te vinden is. Voor mij is de prijssong overigens The Kids Are Alright. Misschien wel mijn favoriete Who-track ooit, al is de concurrentie natuurlijk groot.

Sorry zaaf: ik heb er helaas te laat aan gedacht. Volgende week wel weer een lijstje.

Mijn nummer 13 in mijn top 20. Werd in de 3e ronde van de Knock-out: 1965 uitgeschakeld door Otis Redding's "Otis Blue / Otis Redding Sings Soul". Zal me benieuwen of we die hier nog tegen zullen komen. Ik vermoed haast van wel.

Ik hoor eigenlijk meer Kinks dan Beatles in de vroege Who. De 70's Who is absoluut niet mijn ding maar dit debuutplaatje ga ik eens een kans geven.

Voorlopig heeft mijn last-minute lijstje de top tien niet beïnvloed .