Bartjeking schreef:
Godallemachtig wat moet dit veel puriteinse jaren '50 gezinnen spanningen hebben opgeleverd. Bijna 60 jaar na het uitbrengen van deze plaat spat de energie er nog van af. Wat mij betreft Elvis op zijn best. Hier had ik mijn zakgeld ook wel voor overgehad net zoals mijn vader (met iets latere) Elvis-platen. En dan 1000 keer draaien voordat je een nieuwe kon kopen. Mooie tijd voor de artiesten toen muziek nog geen wegwerpprodukt was (maar nu ken ik wel 1000 verschillende bands dankzij de uitvinding van Pindakaas). Overigens heb ik die tijd ook nog wel meegemaakt alleen was mijn eerste plaat (CD) Sugar Sex Magic en geen Elvis; die had ik al van mijn vader in bruikleen.

Voor elke muziekliefhebber met historisch besef is dit album een MUST, niet zozeer omdat het het eerste rock 'n roll album is, maar wel degene die in mijn ogen het meeste hielp met de rock and roll revolutie. Hiervoor ben ik onze peanutbutter-banana-sandwich eter nog altijd dankbaar (trouwens best lekker). Hoogstens een paar Jazz en blues albums kunnen 60 jaar na dato nog interessant zijn, Elvis hoort bij die paar uitzonderingen (is een discussie opzich).

herman schreef:
Jazz minder populair? We hebben al drie jazzplaten gehad!

WIKI:
Time Out is een studioalbum van het Dave Brubeck Quartet, dat verscheen in december 1959. De titel verwijst naar het feit dat Brubeck in dit album experimenteerde met van de in de jazz gebruikelijke vierkwartsmaat afwijkende maatsoorten ("time").
Hoewel het album een experimenteel karakter had, de platenmaatschappij maar met moeite te overtuigen was van het uitbrengen van dit album en de aanvankelijke kritieken negatief waren, werd juist dit album van het Dave Brubeck Quartet hun grootste succes. Het album bereikte de tweede plaats in de Billboard Album Top 200. Er werden van dit album, als eerste jazzalbum, meer dan een miljoen exemplaren verkocht.
De experimenten met de maatsoorten komen tot uitdrukking in vrijwel alle nummers:

Blue Rondo à la Turk is in een 9/4-maat, opgedeeld 2+2+2+3 zoals de Turkse Zeybekdans;
Take Five is in 5/4-maat;
Three to Get Ready is in het begin in een 3/4-maat, later afwisselend twee maten 3/4- en twee maten 4/4-maat;
Kathy's Waltz is afwisselend in 2/2-, 3/4- en 6/8-maat
Everybody's Jumpin' is afwisselend in 6/4 en 4/4-maat
Pick Up Sticks is in 6/4-maat

Teunnis schreef:

Ik bedoelde het enkel relatief aan chevy's topic. Hoeveel ik ook van jazz houd, kan ik niet stellen dat de jazzalbum van de pre-60's worden ondergewaardeerd op het forum.

herman schreef:
Ja, die lijst was bijna alleen maar jazz.

zaaf schreef:
Als ik stoor bij jullie discussie moet je t even zeggen

Film Pegasus schreef:
Ik heb het topic te laat opnieuw opgemerkt. Maar heb wel weinig kennis van albums uit die tijd. Wel van de muziek en de artiesten, maar niet de albums op zich. Ik pik later uiteraard weer in. Mooie namen ondertussen al gezien. De goeie smaak blijft in elk geval aanwezig.

herman schreef:
Nou, hier draait Q-music... zou het graag inruilen voor wat hier allemaal langskomt.

zaaf schreef:
Ah, ik stoor gelukkig niet, ik verzorg de achtergrondmuziek

MUZIKALE SCHATKIST:
Het debuutalbum van Johnny Cash en het is meteen raak met zijn klassiekers Walk The Line, Folsom Prison Blues, Cry! Cry! Cry! en Rock Island Line. 
De meeste songs gaan al meteen over zijn geliefde onderwerp, de gevangenis.

Het album is opgenomen in dezelfde studio als waar ook Elvis Presley zijn debuut maakte. Het album heeft dezelfde sfeer van nieuwe mogelijkheden en ongekende kansen als bij het debuut van zijn illustere studiogenoot.
De muzikanten zijn schitterend en weten de sfeer van de donkere stem van Johnny Cash perfect te vatten. Zijn diepe stem en zijn manier van fraseren zijn dan al uniek en speciaal. Een prachtig debuut van een van de weinige countryzangers die het genre internationaal geloofwaardig kon maken.

GrafGantz schreef:


Dus jij wilt hier zeggen dat hun slogan incorrect is? Dat vind ik nogal een boude uitspraak hoor

herman schreef:
Nou hoor ik die zender erg veel, maar het gaat grotendeels compleet langs me heen... dus geen idee wat die slogan is.

MUZIKALE SCHATKIST:
Op Moanin’ draait alles vooral rond het sublieme titelnummer, dat is uitgegroeid tot een absolute jazzklassieker.
Maar ook de andere nummers slagen erin om het niveau even hoog te houden.

Art Blakey wist hoe hij zijn muzikanten boven zichzelf kon laten uitstijgen. De solo’s zijn duidelijk solo’s van muzikanten die zich gemotiveerd voelen door een leider. Op de snellere composities komen vooral meer funky ritmes bovendrijven terwijl de iets tragere nummers op een flinke portie soul kunnen rekenen. Dit maakt dat het album gesmaakt kan worden door een zeer breed publiek.

De jazzliefhebber zal er natuurlijk veel meer details in ontdekken, maar zelfs met zeer veel theoretische muziekkennis heb je nog geen garantie voor muziek waar gevoel en dramatiek inzit. En dat laatste is gelukkig absoluut het geval op Moanin’. Het werd opgenomen voor het legendarische Blue Note-label, hetgeen je meteen ook geruststelt wat de opnamekwaliteit betreft: je kan elk klein detail horen, wat bijdraagt tot de authenticiteit van dit legendarisch album.