Vraag me inmiddels ook af of die tweede week veel toevoegt. Volgens mij komt er niet veel meer bij, zaaf?

Dat is volledig juist, Johan. deze week kwamen er nog 6 af, van de 25 tot op heden.

De deadline zit erop
Morgen de ontknoping!

?

Pfff... ben ik het gewoon vergeten

Ik heb zo het idee dat mijn stem cruciaal was voor de moeders en de spaghettivreter. En Nina had ook een aardige boost gekregen. De monniken en Brazilianen hebben het denk ik sowieso niet gehaald. Voor Ome Bob maken die puntjes niet zoveel uit, de eerste plek lijkt me al bezet.


Als ik het niet gewoon domweg vergeten was dan was mijn lijstje er nog gekomen dankzij de tweede week. Maar als ik de enige / een van de weinige ben, dan heeft zo'n tweede week inderdaad weinig zin.

25 lijstjes geven het volgende resultaat…

10. Otis Redding - Complete & Unbelievable: The Otis Redding Dictionary of Soul




Punten : 210
Nom. : 11
Nr. 1 van : niemand


Steeds op het randje van de top 10, aanvankelijk ruim erbinnen, later er net uitgewipt en een klein sprongetje bracht toch de nummer 10 plek.

Otis' laatst opgenomen studio album. Otis Blue gaf hem succes, zoveel dat hij als eerste zwarte artiest in West USA optredens kon geven voor een voornamelijk blank publiek, aan de Sunset Strip. En ontvangen werd met veel enthousiasme.
Zijn succes gaf hem, op deze plaat, ook een uitstekende begeleidingsband: Booker T. & the MG's. De plaat is een deel covers/bewerkingen en een deel eigen materiaal.

Prachtig album van Otis. Op weg een plek te krijgen tussen de hele groten. Fijn, dit eerbetoon voor zijn laatste studioworp bij leven en welzijn.

Otis ?

Ik vind die tweede week nog steeds heel fijn.

Ik vind die tweede week vooral erg saai

Ik pas mij aan bij de agenda van Zaaf.

Ik vond er niks aan...

Otis heb ik niet en ken ik niet, de hoes is in ieder geval niet heul mooi

Ik vind ook de hoes minder dan de inhoud.

De tweede week vindt mijn agenda fijn, ikzelf saai. Ik wil 1967 nog twee weken doen, en dan weer ras naar 1 week per jaar. Onee, 1 jaar per week. Dus in het saaie deel kunnen jullie inluisteren voor de endsixties.

9. The Mothers of Invention - Freak Out!




Punten : 225
Nom. : 10
Nr. 1 van : zaaf


In den beginne vrij vaak genoemd, later iets wegzakkend tot deze 9e plek. Teunnis werd hier node gemist.

Freak Out!, het debuutalbum van The Mothers Of Invention (de band van Frank Zappa) wordt vaak genoemd als één van de eerste conceptalbums, omdat het album een satirische uitdrukking is van de perceptie van frontman Frank Zappa van de Amerikaanse popcultuur. Het was ook een van de eerste dubbelalbums in de rockgeschiedenis.
De muzikale inhoud van Freak out! varieert van rhythm-and-blues, doo-wop en standaard blues-beïnvloede rock tot orkestarrangementen en avant-garde geluidscollages. Hoewel het album eerst weinig enthousiast onthaald werd in de Verenigde Staten, was het een succes in Europa. Het kreeg nadien een cultstatus in Amerika, waar het bleef verkopen in grote aantallen tot in de vroege jaren 70.

Wat een debuutalbum! Vrijwel even invloedrijk als tijdgenoot VU, met soortgelijke verdeling van songmateriaal meer in traditie en een deel experiment. Ik smul ervan, al jaren en ben tevreden met plekkie 9.

Als ik favoriete lijstjes over hoezen in plaats van de muzikale inhoud van een album moest samenstellen dan zou mijn muzikale smaak er ineens heel anders uit zien
En dat Otis je niet raakt ,dat kan ,smaken verschillen,hij was toch de SoulTop in deze tijd ,op de voet gevolgd door Wilson Pickett
Mooiste tracks van dit album ...Try a Little Tenderness en Fa- Fa.......

Dat zeg ik allemaal niet heh, dat Ik vond er niks aan... sloeg op de extra 2de week wat betreft inzendingen waar een aantal mede-users voor mij ook een opmerking over maakte. Deze van Otis ken ik niet dus daarom niet opgenomen in mijn lijst. Dat lijkt mij redelijke logische observatie. Ik heb van hem "enkel" deze verzamel met op 1 cd Aretha en op de andere Otis Aretha Franklin & Otis Redding - Together (2012) en die heb ik op een keurige 3,5 staan waarbij het Otis gedeelte beter is dan de andere disc.

En we zijn weer begonnen! Ik doe nog iets te kort mee om een onderbouwde mening over 1 of 2 weken te hebben en sluit me in deze dus bij EttaJamesBrown aan.

Freak Out! was overigens mijn nummer 10.

Zappa was mijn nummer 13 van '66

Oke ...misunderstanding.... nu helemaal helder en duidelijk

Ik ben al blij dat ie het gehaald heeft. Nu nog een goed, slecht en lelijk album.

Als het op mannelijke soulstemmen aankomt in 1966, doe mij dan maar Smokey Robinson, Marvin Gaye, The Contours en Isley Brothers boven Wilson Pickett. Otis is wel heel goed, haalde bij mij ook de top 20.

Het album van Zappa vind ik eigenlijk maar vervelend, viel bij mij dus logischerwijs buiten de top 20.

Ben benieuwd wat er nog komt behalve de 4 voor de hand liggende platen.

Zelfde hier. Heb er niet eens een stem bij staan zie ik, waarschijnlijk heb ik het einde van die plaat nog nooit gehaald

Dan heb je er ook niet echt moeite voor gedaan.

Zappa op 3 hier

Meh, ik heb echt helemaal niks nada noppes met Zappa.

Ik ook niet. De eerste keer luisteren ging nog wel, maar in de herkansing stond ie me alleen maar meer tegen. Wellicht probeer ik het over een paar weken nog eens met Hot Rats.

8. Simon & Garfunkel - Sounds of Silence




Punten : 282
Nom. : 15
Nr. 1 van : niemand


Kwam later in de eerste week uit de top 20 naar plek 4 gesprint, maar de ritafstand was niet helemaal goed ingeschat. Onervarenheid?

Zoals Dazzler in zijn review al opmerkte: dit album is een allegaartje. Ontstaan na het succes in de States van de, zonder medeweten van Simon/Garfunkel, herbewerking (toevoeging van el. gitaar, bas en drums) van The Sound Of Silence. Het album bestaat verder uit heropgenomen songs van Paul Simon's eerder verschenen solo, een B-kantje, een herbewerking van een song van hun debuutplaat, een cover en een neiuw geschreven nummer.
Zo is de mix van akoestisch en elektrisch niet helemaal uitgebalanceerd, maar het album wordt toch breed gewaardeerd, resulterende in deze hoogste positie van de twee S&G albums uit 1966.

Ik ben er niet kapot van. Een nummertje tussendoor kan ik goed hebben, een heel album geeft me de kriebels.

Ik ben er wel kapot van, maar ik had hem dan ook op 3. Zo'n bak consistent eersteklas materiaal, daar konden die Beatles en die Beach Boys toch alleen maar van dromen...

Enkel op Blessed blijf je zitten met het gevoel dat die elektrisering ineens misschien toch een brug te ver was.

Dat heb ik dan weer met Zappa en, in mindere mate, met Otis
Deze had ik op 6.
Jammer dat die andere het niet gered heeft.

Mijn nummer 12

Wel mooi dat S&G de Top 10 hebben gehaald,maar Sounds of Silence haalde mijn Top20 net niet
Daartegen scoorde Parsley best goed bij mij ,die ik zeker een halve* op hoger niveau heb zitten
Sounds of Silence ligt idd bij de meeste wat breder in kennis ,mss werkt de bekende titeltrack hierin mee,ik had hier eigg een andersom resultaat verwacht

Mijn nummer 8 op 8, geen klachten hier.