Muziek / Muziekgames / Album Top 10 Per Jaar
zoeken in:
0
zaaf
geplaatst: 10 februari 2017, 20:50 uur
The La's en Prefab Sprout wisselen stuivertje, dus The La's op 8 en Prefab Sprout op 9.
En de nummers 6 en 7 wisselen ook stuivertje, waardoor nummer 6 reeds bekend is: The Serenes.
En de nummers 6 en 7 wisselen ook stuivertje, waardoor nummer 6 reeds bekend is: The Serenes.
1
zaaf
geplaatst: 10 februari 2017, 21:07 uur
7. Public Enemy - Fear Of A Black Planet
https://www.musicmeter.nl/album/50
Punten : 316
Nom. : 16
Nr. 1 van : niemand
Het is toch niet te geloven, weer een hiphopper in onze top 10. Startte daar ook brutaal in, werd weliswaar even daarna genegeerd, maar de support kwam weer goed op gang en het robbertje met The Serenes werd op het aller- allerlaatst in het voordeel van laatstgenoemden beslist...
In 1989 ging de groep de studio in voor de opvolger van It Takes A Nation. Ze wilden een plaat die vetter was, om de live-performances nog wat up te spicen. Hun opname van Fight The Power werd direct als themasong gebruikt voor de Spike Lee film Do The Right Thing.
De teksten van Chuck D waren weer controversieel, politiek geladen en hadden ditmaal als thematiek de Dr. Frances Cress Welsing theorie over "Color Confrontation and Racism (White Supremacy)". Hierdoor werd de groep nog sterker in verband gebracht met het zwarte nationalisme en de Nation of Islam.
Muzikaal trad de broer van Hank Shocklee (die bij de behandeling van de voorganger al de groep's Phil Spector genoemd werd), Keith Shocklee toe tot het productieteam. Belangrijk man voor dit album, want hij schreef het leeuwendeel van de muziek.
Met Fear of a Black Planet legde de groep de lat voor de hiphop nog wat hoger en zorgde men voor een prominentere plek op de muzieklandkaart.
Bazenplaat. Met vaart en swing en autoriteit gebracht, slechts hier en daar wordt even afgeremd voor een boodschap. Die helaas nog steeds opgeld doet.
https://www.musicmeter.nl/album/50
Punten : 316
Nom. : 16
Nr. 1 van : niemand
Het is toch niet te geloven, weer een hiphopper in onze top 10. Startte daar ook brutaal in, werd weliswaar even daarna genegeerd, maar de support kwam weer goed op gang en het robbertje met The Serenes werd op het aller- allerlaatst in het voordeel van laatstgenoemden beslist...
In 1989 ging de groep de studio in voor de opvolger van It Takes A Nation. Ze wilden een plaat die vetter was, om de live-performances nog wat up te spicen. Hun opname van Fight The Power werd direct als themasong gebruikt voor de Spike Lee film Do The Right Thing.
De teksten van Chuck D waren weer controversieel, politiek geladen en hadden ditmaal als thematiek de Dr. Frances Cress Welsing theorie over "Color Confrontation and Racism (White Supremacy)". Hierdoor werd de groep nog sterker in verband gebracht met het zwarte nationalisme en de Nation of Islam.
Muzikaal trad de broer van Hank Shocklee (die bij de behandeling van de voorganger al de groep's Phil Spector genoemd werd), Keith Shocklee toe tot het productieteam. Belangrijk man voor dit album, want hij schreef het leeuwendeel van de muziek.
Met Fear of a Black Planet legde de groep de lat voor de hiphop nog wat hoger en zorgde men voor een prominentere plek op de muzieklandkaart.
Bazenplaat. Met vaart en swing en autoriteit gebracht, slechts hier en daar wordt even afgeremd voor een boodschap. Die helaas nog steeds opgeld doet.
0
geplaatst: 10 februari 2017, 21:16 uur
Potver deze heb ik ook, op 9 zelfs!
Welcome to the Terrordome
Bazentrack der bazentracks
Welcome to the Terrordome
Bazentrack der bazentracks
1
geplaatst: 10 februari 2017, 22:09 uur
GrafGantz schreef:
We hebben hem zo te zien allebei op 3.5*. Bij mij is dat bij lange na niet voldoende voor de top 20
(quote)
We hebben hem zo te zien allebei op 3.5*. Bij mij is dat bij lange na niet voldoende voor de top 20
De week voorafgaand aan zaafs feestje beluister ik altijd nog wat albums en deze komt een halfje hoger uit, dus plaats 13 in mijn lijst.
Ik pas dat later wel weer aan om voorlopig de andere hier op een dwaalspoor te brengen.
0
geplaatst: 10 februari 2017, 22:25 uur
Public Enemy is mijn nummer 11. Fijn album maar hun voorgaande was nog wat beter naar mijn mening. Trouwens niet het hoogste hiphop-album in mijn lijst dit jaar.
0
geplaatst: 10 februari 2017, 22:46 uur
Ik heb slechts een hiphoppert in m'n lijst, en dat is niet deze. Ben niet zo'n PE liefhebber, is me wat te schreeuwerig.
0
zaaf
geplaatst: 10 februari 2017, 22:49 uur
Snap ik. Maar dat filmpje haalt je wel een beetje over, toch?
0
geplaatst: 10 februari 2017, 22:52 uur
911 is a Joke staat ook op t coversalbum Thank You van Duran Duran 

0
geplaatst: 10 februari 2017, 22:57 uur
Public Enemy stond niet op mijn huiswerklijstje van deze week.
0
geplaatst: 10 februari 2017, 22:58 uur
Berichtje vanuit Utrecht - ben net in mijn achtertuin geland - mijn nummer 7 Public Enemy op nummer 7: super, weer hiphop in de top 10! En er volgt vast meer de komende jaren. 

1
geplaatst: 10 februari 2017, 23:44 uur
Van de The Serenes heb ik nog nooit gehoord. Zal de landgrens niet met succes overgestoken zijn. Ben wel blij met Public Enemy. Hopelijk komende jaren nog meer hip hop in het lijstje.
0
zaaf
geplaatst: 11 februari 2017, 08:29 uur
5. Pixies - Bossanova
https://www.musicmeter.nl/album/472
Punten : 369
Nom. : 17 x
Nr. 1 van : Telamon
Sterk uit de blokken, viel wat terug en bleef op deze positie tot de eindstreep.
Na de release van Doolittle was de relatie tussen de bandleden gespannen, vooral tussen Kim en Francis. Het steeds op elkaars lip zitten, toeren en drie platen produceren in twee jaar gaf stress. Stress die het huwelijk van Kim ook al de kop had gekost. Dus na de op de plaat volgende 'Fuck Or Fight' toer nam de groep een break.
Kim ging naar Schotland om met haar nieuwe groep, The Breeders, aan het debuutalbum te beginnen en Francis, die een hekel aan vliegen heeft, ging met zijn vriendin door Amerika trekken en deed hier en daar een solo optreden om meubels te kunnen aanschaffen voor in hun nieuwe LA appartement.
Toen de groep begin 1990 in Los Angeles weer wilde beginnen, was Kim nog met Pod bezig en kwam niet direct opdraven wat haar haar baan bij de Pixies kostte. Na het voltooien van het Breeders-album kwam zij alsnog en werd toch maar in genade aangenomen.
De opnames startten in februari in de Cherokee Studios en daar werden verschillende problemen ondervonden. In de gitaarversterker zat een brom die er niet uit te krijgen was, na 6 uur 's avonds werden veel signalen van lokale piratenzenders opgepikt door de console in de studio...
In de kroeg trof Norton collega Rick Rubin en via hem werd een andere studio, Master Control, in gebruik genomen.
In tegenstelling tot de eerdere platen was er geen materiaal voorradig en oefende men een keer in de twee weken, dus ontstond het meeste ter plekke en werden de teksten vlotjes op servetten gekwakt door Francis onder het motto "Sometimes it's good, sometimes not. That's just the nature of that songwriting."
Lekkere plaat, die aan het einde wel wat inkakt. Daar wordt voor het eerst het songmateriaal minder sterk.
https://www.musicmeter.nl/album/472
Punten : 369
Nom. : 17 x
Nr. 1 van : Telamon
Sterk uit de blokken, viel wat terug en bleef op deze positie tot de eindstreep.
Na de release van Doolittle was de relatie tussen de bandleden gespannen, vooral tussen Kim en Francis. Het steeds op elkaars lip zitten, toeren en drie platen produceren in twee jaar gaf stress. Stress die het huwelijk van Kim ook al de kop had gekost. Dus na de op de plaat volgende 'Fuck Or Fight' toer nam de groep een break.
Kim ging naar Schotland om met haar nieuwe groep, The Breeders, aan het debuutalbum te beginnen en Francis, die een hekel aan vliegen heeft, ging met zijn vriendin door Amerika trekken en deed hier en daar een solo optreden om meubels te kunnen aanschaffen voor in hun nieuwe LA appartement.
Toen de groep begin 1990 in Los Angeles weer wilde beginnen, was Kim nog met Pod bezig en kwam niet direct opdraven wat haar haar baan bij de Pixies kostte. Na het voltooien van het Breeders-album kwam zij alsnog en werd toch maar in genade aangenomen.
De opnames startten in februari in de Cherokee Studios en daar werden verschillende problemen ondervonden. In de gitaarversterker zat een brom die er niet uit te krijgen was, na 6 uur 's avonds werden veel signalen van lokale piratenzenders opgepikt door de console in de studio...
In de kroeg trof Norton collega Rick Rubin en via hem werd een andere studio, Master Control, in gebruik genomen.
In tegenstelling tot de eerdere platen was er geen materiaal voorradig en oefende men een keer in de twee weken, dus ontstond het meeste ter plekke en werden de teksten vlotjes op servetten gekwakt door Francis onder het motto "Sometimes it's good, sometimes not. That's just the nature of that songwriting."
Lekkere plaat, die aan het einde wel wat inkakt. Daar wordt voor het eerst het songmateriaal minder sterk.
1
Telamon
geplaatst: 11 februari 2017, 08:41 uur
Een album dat in mn gedachten minder goed was. Dit draadje bracht me weer terug in de realiteit.
How weird I was.
How weird I was.
0
geplaatst: 11 februari 2017, 09:01 uur
Zeer sterk album, derde van een geweldig vierluik.
Bij mij op 10.
Ben wel bang dat we geen debuten meer gaan zien
Bij mij op 10.
Ben wel bang dat we geen debuten meer gaan zien

2
geplaatst: 11 februari 2017, 09:09 uur
Denk ik ook niet, bedankt jullie kunnen de pod op.
Hoewel mijn topper een duo is dat als zodanig debuteerde.
Hoewel mijn topper een duo is dat als zodanig debuteerde.
0
geplaatst: 11 februari 2017, 09:10 uur
Goede plaat van the Pixies, op inderdaad het laatste stukje na: bij mij op 9.
0
geplaatst: 11 februari 2017, 09:16 uur
Ha,ha jullie zijn komisch, hang wire is een errug lekkere track en ik droom met havalina altijd lekker het album uit 

0
zaaf
geplaatst: 11 februari 2017, 09:35 uur
Rudi S schreef:
Denk ik ook niet, bedankt jullie kunnen de pod op.
Heel goed Rudi en volgend jaar kunnen jullie helemaaaal the pod op.Denk ik ook niet, bedankt jullie kunnen de pod op.
0
geplaatst: 11 februari 2017, 09:36 uur
Had dit album van de Pixies ook wel in de top 5 verwacht. Mijn nummer 7.
1
geplaatst: 11 februari 2017, 09:41 uur
Rudi S schreef:
Hoewel mijn topper een duo is dat als zodanig debuteerde.
Hoewel mijn topper een duo is dat als zodanig debuteerde.
Die heb ik zelf niet als debuut gerekend. Ik heb zelfs twee van zulke duo's in m'n lijstje.
Pixies hier eveneens op plek 5. Mijn kennismaking met de band, dus dan heeft zo'n album altijd een streepje voor.
0
geplaatst: 11 februari 2017, 09:45 uur
Nog 4 albums te gaan, en we krijgen of nog een verrassing (voor mij dan) of ik zie een voorspelbare kandidaat over het hoofd. Ik kom niet verder dan Depeche Mode, Ride en Sonic Youth, geen idee wie het vierde wiel aan deze wagen gaat worden.
1
geplaatst: 11 februari 2017, 09:47 uur
check zaaf zijn Top 40 even dan kom je hem sowieso tegen 
ik denk zelf overigens dat het Nick Cave zal zijn

ik denk zelf overigens dat het Nick Cave zal zijn
0
geplaatst: 11 februari 2017, 09:49 uur
GrafGantz schreef:
Nog 4 albums te gaan, en we krijgen of nog een verrassing (voor mij dan) of ik zie een voorspelbare kandidaat over het hoofd. Ik kom niet verder dan Depeche Mode, Ride en Sonic Youth, geen idee wie het vierde wiel aan deze wagen gaat worden.
Nog 4 albums te gaan, en we krijgen of nog een verrassing (voor mij dan) of ik zie een voorspelbare kandidaat over het hoofd. Ik kom niet verder dan Depeche Mode, Ride en Sonic Youth, geen idee wie het vierde wiel aan deze wagen gaat worden.
Ride verwacht ik niet meer eigenlijk.
Ik dacht eerder aan de Goede Zoon en de Liedjes voor Andy en dan DM en SY op 1 en 2.
1
geplaatst: 11 februari 2017, 09:51 uur
Oh ja, Cave natuurlijk, we zitten tenslotte op MuMe 
Zou zelf denken dat Ride populairder is hier dan Drella, maar ik kan me natuurlijk vergissen.

Zou zelf denken dat Ride populairder is hier dan Drella, maar ik kan me natuurlijk vergissen.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.
