Rudi S schreef:
Hm, ik vind 1991 het minste jaar tot nu.
Maar goed ik heb die 2 houthakkersalbums die op de plaatsen 1 en 2 gaan eindigen niet in mijn top 20

Rudi S schreef:
Hm, ik vind 1991 het minste jaar tot nu.
Maar goed ik heb die 2 houthakkersalbums die op de plaatsen 1 en 2 gaan eindigen niet in mijn top 20

ArthurDZ schreef:


Attentie schatje, je vergeet nog een belangrijke kanshebber!

Rudi S schreef:
Hm, ik vind 1991 het minste jaar tot nu.
Maar goed ik heb die 2 houthakkersalbums die op de plaatsen 1 en 2 gaan eindigen niet in mijn top 20

Pearl Jam - Ten

Mijn bijdrage voor 1991 gaat over het album Ten van Pearl Jam. Hier wordt zeker niet alleen lawaai op gemaakt. De plaat kenmerkt zich door de afwisseling tussen mooie rust, krachtige steengoede gitaren en de bijbehorende fraaie stem van Eddie Vedder.
Ten staat voor tien +1 fantastische tot legendarische nummers. Ten staat ook voor een indrukwekkende sfeer, door het hele album heen. Ten is ook een album dat 26 jaar later nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet.

Once zet gelijk de intense toon van het album met de zeer fraaie stem van Eddie Vedder en de rauwe gitaren, met daarbij een geweldige solo van Mike McGready. Over goede gitaristen gesproken. Het intro van Even Flow pakt je gelijk, de mooie wending van het gezongen stuk ook. Het refrein is weer buitengewoon sterk. Geweldig nummer.
Dan volgt Alive, één van de indrukwekkendste nummers ooit. De combinatie van tekst en muziek is perfect en huiveringwekkend tegelijk. De gitaarsolo als een soort van uitlaatklep op het einde is één van de beste ooit gespeeld. Die snijdt door mij heen.
Op Why Go komt het refrein ook weer uit de tenen, wat gevolgd wordt door nog zo'n indrukwekkend nummer: Black. Je wordt de triestheid ingezogen. Het zit zo goed in elkaar en is zo fantastisch gezongen en gespeeld. Ook hier is de finale weer werkelijk briljant. Jeremy begint vooral als een mooi en verhalend nummer. In het tweede deel, als de band wat meer los gaat, volgt weer zo'n fraai intens einde.

Oceans zorgt voor een opvallend rustige start van side two van de plaat. Maar wel een hele mooie. Bij Porch gaat de band heerlijk los. Garden heeft ook alles wat een Pearl Jam nummer goed maakt: de afwisseling tussen mooie rust, krachtige steengoede gitaren en de bijbehorende fraaie stem van Eddie Vedder. Maar dan: de fantastische gitaren en de schreeuw van Deep. Met een mooie afwisseling tussen dreigende rust en explosie is deze intense song voor mij één van de hoogtepunten van Ten. Het rustige oh zo mooie Release is vervolgens de fraaie afsluiter van dit monumentaal meesterwerk. En het was hun debuutplaat...

Over de spoiler: moet je de teksten erboven eens lezen.

Mijn mama zei: leef jij nog? Gebruik je illusie eens, vooral die tweede. Of doe anders iets met bloed of magie. En nu is de soul dood in spinnenland schreeuw ik.

EttaJamesBrown schreef:
Heb je er niets van gebakken dan rest de openbare schandpaal.

herman schreef:
Hier ook de handschoen opgepakt. Ben benieuwd naar mijn voorspellende gaven.

En eigenlijk ook wel naar vigil's voorspelling, zou wel grappig zijn als die er heel anders uit zag.