Dat is duidelijk.

Namelijk dat de geluidsdrager niet bepalend is.

Voor wie?

Voor wie met aandacht naar muziek luistert.

Jij bepaalt dat niet voor anderen hoor.

Vinyl=plastic.

Heeft niks te maken met bepalen voor anderen maar is gewoon logica. Als de geluidsdrager tijdens het afspelen van muziek bepalend is dan is je aandacht voornamelijk bij die geluidsdrager en niet bij de muziek.

Hoezo?

Bij geluid maakt de manier waarop het wordt voortgebracht ook vaker deel uit van de beleving. Een orkest, een band, muziekapparatuur, muziekinstrumenten, geluidsdragers… het spreekt tot onze verbeelding. een hypothese is misschien dat we geluid(sgolven) niet kunnen zien of we hebben er op een bepaalde manier ontzag voor, het gaat om geluid.
Maar als ik op ga in een muziekstuk, ben ik er echt niet zo mee bezig.
Bij beeld is de apparatuur al wat minder interessant, in de bioscoop staat de filmprojector achter in de zaal, en Netflix deed de dvd-speler en videorecorder snel vergeten, hoewel bij fotocamera's is ook weer een dingetje, aan een Leica worden magische kwaliteiten toegekend.

Allemaal subjectief. Ik vind bijvoorbeeld de statistische gegevens die het afspelen van digitale files gemakkelijk met zich meebrengt van grote meerwaarde en dat geeft voldoening tijdens en na het luisteren. Het idee dat ik minder van muziek zou genieten als ik ondertussen check wanneer ik een nummer voor het laatst heb afgespeeld is weer volstrekt absurd.

Het IKEA-effect in optima forma.

https://i.imgur.com/FYv9WlZ.jpeg

Een veelzeggende omschrijving. Als ik opga in een muziekstuk dan vervaagt de scheiding tussen luisteraar (subject) en muziek (object): S=O als limietsituatie. De geluidsbron heeft in dit ervaren op zich geen belang.

Dick van Dijk (Plato) noemt strategie nieuwe Taylor Swift-plaat: ‘ronduit pijnlijk’ - Entertainment Business - entertainmentbusiness.nl

Ik vind het ook leuk om door de bakken van een fysieke winkel te neuzen, maar als ik gericht naar iets op zoek ben en het is er niet, of het is duurder dan online, dan zie ik de meerwaarde niet van een fysieke winkel.

Een in het geval van Taylor Swift, met haar verschillende kleuren/uitgaven is het überhaupt maar de vraag welk deel daarvan in een fysieke winkel komen te liggen. Daar moet je snel bij zijn en dan is het niet gek dat ze dat een beetje exclusief houdt. Is ze niet de enige in, Neil Young verkocht zijn deluxe editie van Archives Vol. III ook alleen via zijn eigen site.

Sowieso, als het wel tegelijkertijd te verkrijgen was, dan hadden de meeste Swifties, uit loyaliteit naar haar, alsnog bij haar eigen shop besteld in plaats van via Plato of Bol.

Beetje krokodillentranen als je het mij vraagt. De diverse uitspraken geven ook maar eens aan dat hij niet veel meer snapt van de huidige staat van de industrie.

“Grote acts schijnen het nodig te vinden om uit het niets een nieuwe plaat aan te kondigen. Het is ontzettend vervelend dat de vinyl-retail niet op voorhand ook op de hoogte was gesteld."

Dat komt dus, beste Dick, omdat er anders informatie gelekt wordt, zoals ook bij deze release het geval was. Dat verpest wel een beetje het feestje dat de artiest van de aanloop naar een release wil maken.

Ja, ik vind het ook een beetje flauwekul, om dezelfde redenen die harm1985 hierboven beschrijft. Al kan ik me ook wel voorstellen dat het de platenzaken echt inkomsten gaat kosten als de handelwijze van Taylor Swift de standaard gaat worden. Dat zie ik nog niet direct gebeuren, al sluit ik ook niet uit dat meer artiesten zoiets gaan doen. Was er om dezelfde reden ook al wat te doen om de releasetactiek van de voorlaatste van Ed Sheeran?
Ik vind wel dat Universal in dit verhaal een bedenkelijke rol speelt door het album via www.platenzaak.nl wél rechtstreeks en als eerste aan te bieden.

Dat gezegd hebbende, laat Dick van Dijk eerst eens zorgen dat de albums die hij wél aanbiedt op de Plato-sites daadwerkelijk verkrijgbaar zijn. Als ik een euro zou krijgen voor elk fysiek album dat ik via Plato heb besteld en dat uiteindelijk na weken of maanden wachten toch niet leverbaar blijkt te zijn, liep ik nog aardig binnen. Toegegeven, het zijn vaak niet de meest voor de hand liggende (vooral oudere) titels, maar ik heb vaak het idee dat ze hun website in dat opzicht gewoon niet op orde hebben. Al is het ook wel weer tekenend voor de huidige malaise in de wereld van het fysieke muziekproduct: sommige titels zijn gewoon slechts korte tijd en in beperkte oplage leverbaar.

Het is dus niet geheel uit te sluiten dat dit hele gebeuren te maken heeft met marketingachtige tools.