Jaar of wat geleden vaak aardschok gelezen, maar ik wou mijn horizon verbreden en koos voor alternatieven. Op het moment ben ik eigenlijk alles aan het uitproberen. Classic Rock had ik laatst gelezen en vond het werkelijk waar verschrikkelijk. Alle verhalen konden zo tig jaar geleden ook zijn geschreven. Inmiddels een paar keer Revolver en Oor in huis gehad wat beter bevalt.

Jammer alleen van die import-prijzen.

En dan is Uncut ook nog voor 50% reclame.

Vind dat altijd zo'n dooie mus... lekker dik blad, maar de hoeveelheid netto leesvoer is uiteindelijk bijzonder karig...

De hoofdredacteur zelfs.

Laten we het in dat geval maar niet over het meest overschatte ''muziek'' tijdschrift van de afgelopen 42 jaar hebben...

Ik ben 'lid' van het engelse The Wire. 'Lid' staat tussen haakjes omdat van de 6x dat ik het blad op de deurmat zou moeten hebben vinden hij er maar 3x gelegen heeft. En dat is zonde, want het is wel echt een enorm tof tijdschrift..

Inderdaad dure wc-papier.

Ik háát dat populistische geleuter van dat blad.

Revolver, Oor, Mojo en vroeger Aloha.
De muziekbladzijden achteraan de HUMO.

Humo is inderdaad ook erg leuk, daar nam ik er nog wel eens eentje van mee als ik Belgie ben. Zone 5300 (een stripblad) had vroeger ook altijd leuke albumrecensies, ik weet niet of ze nu nog bestaan.

Komen er dan ook nog artikelen na de Calvin Kleinreclames?

Humo is trouwens gewoon te krijgen in Nederland, en ik vind Revolver er echt stukken op vooruit gegaan sinds de redactie is veranderd.

Bij mij is het tot nu toe altijd goed gegaan, eigenlijk.

Voordat ik internet had was ik echt verslingerd aan tijdschriften die over muziek gingen. Het gratis blad wat je kreeg bij de aankoop van een plaat was zo uit en restte slechts nog het invullen van de prijsvraag. Reden genoeg om daarnaast ook een bezoekje te brengen aan de kiosk voor een boeiend blaadje.

Daar kocht ik in eerste intantie de Popfoto en dergelijke gein, maar kwam al snel tot de ontdekking dat dit meer ging over mode en stuk gelopen relaties van artiesten en her en der een interview. Dat was het dus niet helemaal, dan maar de overstap gemaakt naar Oor. Dat was een heel stuk beter dit ging echt over muziek en het blad was behoorlijk dik waardoor het een heerliijke kluif was.

Tijdens vakanties in Engeland kocht ik met enige regelmaat de bladen New Musical Express, Sound On Sound en Musicmaker. In die bladen viel het echt op dat ze met passie voor muziek waren geschreven. Lange interviews met artiesten, veel informatie over techniek en platenbesprekingen die hout sneden als was ik het niet altijd mee eens.

Qua artiesten en platen zat het dus een tijdje goed, maar toch miste ik wat. Informatie over de spullen waarmee muziek tot leven wordt gebracht in de huiskamer, de stereo dus. In de jaren tachtig van de vorige eeuw had je in Nederland wat tijdschriften op dit gebied, maar een echte goede zat er niet tussen. En zo kwam ik terecht bij het duitse blad Audio. In dit blad stonden testen, tips en verder veel nieuws uit HIFI-land. De pagina's na het nietje gingen over muziek zelf. Interviews met artiesten, concerten en platenbesprekingen van vele albums uit de pop, jazz en klassieke muziek.

Door de jaren heen werd steeds duidelijker voor mij dat ik steeds meer van electronische muziek ging houden en dat pop niet het belangrijste voor mij was. Op die manier kwam ik terecht bij de Engelse en Duitse bladen Keybourd Magazine. Veel informatie over synthesizers en de bespelers ervan, en daarnaast een hoop techiek. Dat laatste had niet zo gehoeven, want ik luister muziek en maak deze niet. In die periode kocht ik ook regelmatig Music Maker en Soud On Sound, omdat er naast de techniek om ook wat te lezen was over de muzikanten en platen de werden besproken.

Mede door mijn voorliefde voor de electronische muzikek kwam ik via het Duitse radioprogramma Schwingungen terecht bij de Nederlandse Stichting KLEM (Kontakt Liefhebbers Elektronische Muziek). Naast het uitgeven van een interesant blad organiseerde deze stichting ook concerten of busreizen er heen. Daar ben ik dus een tijd lid van geweest.

Ja, en toen kwam internet het huis in, waardoor een abonnement op een tijdschrift niet meer nodig is. Heerlijk surfen en dag en nacht informatie voor handen over artiesten waar je het fijne van wil weten. Geen geur meer van drukinkt en het omslaan van bladzijden. Toch is het internet niet heilig voor mij, want zo nu en dan koop ik nog een tijdschrift over muziek om het gevoel van nostaligie vast te houden of om het even weer te laten herleven.

Jij bent zeker de postbode bij pompompom in de straat ?

Nee, ik heb gewoon zelf een hele goede postbode.

Het blad Plan B, dat een tijdje geleden ter ziele ging, biedt nu al zijn bladen ter download aan: Plan B Publishing - planbmag.com

Vond het zelf een erg leuk blad. Ze schreven vooral over gitaarbandjes (van Pixies tot Arcade Fire ed.).

Ben benieuwd welke muziekbladen de MuMe leden hedendaags zoal lezen. Zelf vind ik Uncut en Classic Rock aardige bladen en wordt de Mojo steeds minder. Revolver (nu Lust For Life genaamd) wordt ook steeds minder met zeer voorspelbare recensies. Record Collector is af en toe leuk, afhankelijk van de onderwerpen. De Oor lees ik allang niet meer, heel af en toe.

Uiteraard valt ook op dat de prijzen van sommige buitenlandse bladen steeds meer de pan uitrijzen (Soms 17 Euro !).

Ik lees The Wire heel trouw. Verder koop ik nog wel eens Crank of Gonzo Circus. Van de Engelse bladen koop ik af en toe Mojo of Uncut als er veel artikelen in staan die me interesseren (bijvoorbeeld als er een speciale editie over krautrock is, of over Dylan).

Mijn favoriet is Classic Rock (alleen soms teveel lijstjes, top dit, top dat). De bladen zijn zo schrikbarend duur geworden, dat ik, in tegenstelling tot vroeger, nog zelden bladen koop (sommige bladen kosten net zoveel als een nieuwe CD). Dan moeten er echt meerdere interessante artikelen in staan of er moet een interessante CD bij zitten, zoals laatst bij Mojo, Syd Barrett's The Madcap Laughs opnieuw opgenomen door diverse artiesten. Mijn voorkeur gaat uit naar Engelse bladen (Record Collector, Mojo, Uncut).
Nederlandse bladen vind ik niet geweldig, zo'n Oor bijvoorbeeld, dat al eeuwen alleen nog maar geforceerd modieus probeert te zijn.

Bij David Bowie - Station to Station (1976):


Het zou me niets verbazen als ze de helft kopiëren uit de Engelse bladen. Uncut had namelijk in Juli al een artikel over The Thin White Duke en Station to Station.
Hetzelfde heeft OOR namelijk gedaan bij een artikel over Morrissey. De helft daarvan kwam rechtstreeks uit een Uncut-artikel over The Smiths' The Queen Is Dead. Sowieso loopt OOR altijd zo'n 1 of 2 maanden achter.
Laat je echter niet door mij ontmoedigen.

Ach ja OOR, ik heb 2 jaar geleden mijn abonnement opgezegd na een leven lang een abonnement hebben gehad.
OOR is zeker gedurende het laatste decennia in kwaliteit gekelderd er wordt niet alleen bij Uncut geleend maar ook bij Mojo (o.a. ook format).
Recensieniveau is zeer matig.
Dat OOR hopeloos achterloopt onderschrijf ik.

Dit zegt natuurlijk niets over het Bowie artikel en John Dennekamp is dan weer geen slechte popjournalist.
Dat ze voor een artikel leentje buur spelen hoeft op zich ook niet slecht te zijn als je maar aan bronvermelding o.i.d. doet.
En goede aanvullende informatie opeverd.
Verder vindt niet iedereen het fijn om in het Engels (Uncut) te lezen.

Klopt helemaal, en daarom moet ik ook een beetje uitkijken omdat ik dat artikel niet gelezen heb.
Maar als ik ook zie wat er elke keer weer op de voorkant staat Mumford & Sons, Snow Patrol, Vampire Weekend, nu weer Kings of Leon, het is allemaal zo binnen de lijntjes. Ik zou het gewoon tof vinden als 's Nederlands grootste muziekblad wat meer risico's zou durven nemen. Zeker ook omdat sommige mensen inderdaad niet in het Engels willen lezen en naar mijn idee daardoor een hoop missen. Maar genoeg over OOR.

Ik krijg nu van een collega op kantoor gratis muziekbladen omdat hij ze in veelvoud van een klant krijgt (the virtue of having friends in high places ). Gister kreeg ik dus OOR, Uncut, Hammer en 3 x Kerrang!

Die OOR, die gaf ik weg aan een andere collega omdat ik (nog ) lid daarvan ben.
Nog steeds een goed blad, maar wel tanende omdat het een beetje het 'eigene' heeft verloren in de fusie met Aloha.

Uncut: Briljant blad gericht op (classic) rock-fans met een wat bredere kennis. Zeer informatief ook en je hebt het idee dat ze hun lezers serieus nemen. Ook zeer veel recensies en lekker dik.

Hammer: Hetzelfde als eerst. Nog steeds het ultieme metalblad en nu ook wat dikker dan het was.
Ook erg gul met deze maand twee samplers .

Kerrang!: Wat ooit eens een redelijk relevant metal/rockblad was is nu verworden tot een soort Hitkrant voor kansloze jongeren. Teveel gedweep met emo's die dan samen met je favoriete metalbands de voorplaat mogen (ont)sieren...

Maar die Uncut dus.... On-kut, inderdaad!

Ik ben eigenlijk ook op zoek naar een interessant muziekblad, welke raden jullie mij aan en ik zoek naar een blad die zich op grotere bands maar ook op kleinere bands focust, een goede mix dus. welke is het beste om uit te testen?

Drie letters, zo'n beetje het meeste genoemd in dit topic en het fungeert ook als lichaamsdeel...

Ik heb ook al jaren een abbonement op het Oor. Ik heb een hoop bandjes leren kennen dankzij dit blad. Op den duur krijg je ook een beetje door welke recensenten dezelfde smaak als jij hebben. Natuurlijk moet je je niet helemaal laten leiden door wat iemand schrijft maar vaak komen de meningen die ik in het Oor lees overeen met wat ik hier op deze site lees.

Q vond ik ook wel een leuk blad maar ik heb het eigenlijk al een tijd niet meer gelezen. Er zaten soms cd's met nummers van allerlei verschillende bands bij. Zo heb ik in een heel vroeg stadium bands als Doves en Keane leren kennen.

Weet iemand of Q nog een leuk blad is?

Ik heb laatst voor het eerst de Q gekocht, omdat er een top zoveel albums instond, samengesteld door de lezers, met tekst en uitleg. Vond ik erg interessant, en ook de rest van het blad is wel de moeite waard, moet ik zeggen.

Leuk! Ik heb al mijn Q's bewaard. Ik heb er ook één met de top 100 beste albums allertijden.
Misschien ga ik de Q ook weer maandelijks halen. Zij zijn toch wat eerder op de hoogte van bandjes van eigen bodem.

Q, tja.... Op zich wel goed te doen, maar soms komen ze wat bot over als er een plaat een beetje van het geijkte paadje afwijkt. En het zijn vaak dezelfde artiesten die bakken vol met lof vergaren.
Een beetje dat typisch Engelse populisme, dus. Daarom dus liever een Mojo, Uncut of Record Collector.
Die gaan wat beschouwender aan het werk zonder vooroordelen.

Ik had al gehoord natuurlijk van Oor, die ga ik binnenkort 'ns halen. Mojo lijkt me ook wel een leuk blad.