Nadeel van die bladen is wel dat er voor de helft reclame in staat. Maar een jaar of 10 geleden kocht ik graag de Q of de Uncut. Tegenwoordig koop ik eigenlijk zelden nog muziekbladen. Twee keer Oor in 2010, dat was het wel.

Moet wel zeggen dat ik af en toe de bladen wel downloadt als er een interessant coverartikel instaat.

Oor ga ik altijd in de bibliotheek lenen. (Wel steeds met een maand vertraging dan, maar ja.)
Mijn favoriete muziektijdschrift is Rifraf, en dat is helemaal gratis.

Ik geef dus eigenlijk geen geld uit aan muziektijdschriften, maar ik lees ze wel.

In Muziek > Algemeen > Revolver vs. OOR:

Ik moet voor journalistiek een functionele analyse over Revolver's Lust for Life schrijven. Naar eigen zeggen biedt Revolver een alternatief aan OOR. De docent wil dat ik ook aangeef wat de belangrijkste verschillen zijn. Ik heb zelf twee of drie jaar geleden voor 't laatst een OOR gelezen, dus ik kan dat niet verder beantwoorden.

Daarom stel ik hier de vraag aan mensen die de OOR regelmatig lezen/er een goed beeld van hebben.

Het is makkelijk als ik even kort Revolver beschrijf. Revolver richt zich vooral op mannen van middelbare leeftijd. De besproken muziek is afkomstig uit de jaren 60-80 met enkele nieuwe artiesten erbij. Genres: pop, rock, soul, blues, country, roots, wereld. De lezers houden dus voornamelijk van rock, maar hebben wel een nieuwsgierige, open houding naar andere genres. Echter geen jazz, hiphop, electronic, etc.

Het is vooral een informerend blad met interviews en recensies. Toegankelijk geschreven, een paar uitgaans- en hi-fi tips. Verder worden muziekdvd's en een paar muziekboeken behandeld. Alleen aan muziekrecensies heeft Revolver al 25 pagina's, dit lijkt me een groot verschil. Concertverslagen en concertagenda's hebben ze eigenlijk niet (één of twee die voor spek en bonen meedoen).

Dus wat zijn de belangrijkste verschillen met OOR?

Dus je wilt dat MuMe-gebruikers hier gratis en voor niks je huiswerk gaan maken?

Een alinea'tje van dat huiswerk, ja.

Ik koop elke maand Mojo en Uncut. Beide bladen hebben vrij sterke besprekingen, daarmee bedoel ik dat ze het talent hebben om de interessantste releases te detecteren, al is er een sterke positieve bias naar gevestigde namen zoals Neil Young, Lou Reed ...
Het talent om een klassieker te herkennen mist een blad als Rolling Stone volledig, hun huidige smaak ontgaat mij volledig. Dat blad is echt vergane glorie
Bij Mojo hou ik wel van de specials rond klassieke platen zoals the Queen is Dead of Sandinista, het lijken wel de papieren versies van de Deluxe edities
Sporadisch koop ik wel eens Oor, maar ben meestal ontgoocheld over de inhoud, ik mis daar ook een ratingsysteem bij de reviews.
Online is er natuurlijk pitchfork, waarvan de smaak maar gedeeltelijk met de mijne overlapt maar God, wat schrijven die goed onderbouwde en zelfs literair hoogstaande recensies!

Ben wel benieuwd naar de respons op de vraag van Stijn. Mijn indruk is dat Oor's doelgroep een jaar of 10/20 jonger is, grofweg de categorie 18 tot 35. Qua genre-typering eigenlijk hetzelfde: ze houden van rock, maar doen wel eens een stapje naar iets anders (dance, electronic, hiphop).

Maar goed, dat is mijn idee en daar kan ik wel eens goed mis mee zitten, aangezien ik het blad in de afgelopen 5 jaar misschien nog 2 of 3 keer gekocht heb.

Tot een jaar of 10 geleden ongeveer had ik wel een abonnement, maar ik ben afgehaakt toen ik me meer in andere genres dan rock begon te interesseren.

Ik probeer me nu al 2 maanden tevergeefs van het OOR-abonnement te ontdoen. Wat is die abonnee-service van AtotZ toch klote, man... Alsof je een wurgcontract met ze aangaat. Daar ga ik zeker werk van maken!

Reden: Met OOR is het een aflopende zaak. Telkens dezelfde hipsters die kond mogen doen van hun albums of tournees en dan ook die voorspelbaarheid bij de recensies...

Op het werk kom ik er zelden meer aan, dus mijn nieuwe aanpak is een rondje langs de kiosken om te zien wie er die maand de beste artikelen heeft. Uncut en Record Collector reken ik als favorieten, van Mojo verwacht ik ook het nodige en Lust For Life is nu duidelijk het beste Nederlandse muziekblad. Aanvullend nog Mania bij Concerto-bezoekjes en natuurlijk MuMe.

Lust For Life is deze maand alvast van harte aan te bevelen. Heb in 2 dagen tijd zowat alle artikelen gelezen.

Ik lees de Aardschok, meer niet. In 2002 (pas) mee begonnen, toen ik weer serieus naar muziek ging luisteren/op zoek was. Ik vind het lekker om dit te lezen in een bus, onderweg naar huis. Lees je ook eens wat over bands die elders niet of nauwelijks aandacht krijgen......nadeel is dat het een beperkt deel van het muzikale spectrum behandelt, maar ok, wel eentje waar mijn interesse ligt. Hoewel ik de laatste tijd vooral weer even verder kijk. Recensies interesseren me eigenlijk niks, ik bepaal zelf wel wat ik ergens van vind....het geeft me meer wat info, in welke hoek ik iets zou kunnen plaatsen wellicht.....de cijfers op zich vind ik nietszeggend.

Een tijd geleden heb ik OOR nog telefonisch afgezegd. Ik krijg ze intussen nog steeds binnen al had dat een maand of 2, 3 al op moeten houden. Tja...

Ligt het aan mij, is het nieuwe inkt die ze gebruiken of stinken ze écht tegenwoordig naar afgewerkte motorolie?

Hoe dan ook, er staan nog wel redelijk goede stukken in, maar ik ga er nog steeds een stuk sneller doorheen dan bv. Lust For Life of Uncut (wat een fantastisch magazine is dat! )

Hier liggen ongeveer 21 jaargangen van OOR.

De eerste 11 kocht ik ooit over van iemand. Er ontbraken nummers
die ik dan minutieus ben gaan bij elkaar zoeken in tweedehandszaken.

De laatste 10 jaargangen heb ik zelf bij elkaar gespaard.
Alleen in de jaargang 2000 ontbreken er nog een paar, dacht ik.

Heel leuk als naslagwerk, hou ouder, hoe liever.
Mocht ik ooit de jaargangen 1972-1979 voor een prikje vinden, zeg ik niet neen.

De TTT pagina's van Humo las ik vroeger ook, maar vind ik eigenlijk rotzooi.
Boordevol verhaaltjes die stevig moeten ruiken naar sex, drugs en rock 'n' rolls.
Zelden wat over inhoudelijks over muziek.

Van mijn favoriete groepen bezit ik wat biografieën en andere naslagwerken.
Ik heb ook veel boeken over hitalbums en hitsingles, inclusief chart overzichten.
En ik leen regelmatig een biografie uit de bib.

Het Britse Q (te hip) en Mojo (beter, maar veelal dezelfde namen) heb ik nog een tijdje gevolgd.

Maar de meeste info pluk ik de laatste jaren toch gewoon van het net.
Muziekbladen koop ik dus al lang niet meer.

De OOR ligt bij ons in de 'mediatheek'. Aardig als je niks te doen hebt, maar wat mij opvalt is dat er maar zelden ook maar één artikel instaat die me ook maar enigszins boeit. De recensies vind ik niet boeiend, de artikelen gaan meestal over artiesten die ik niet interessant vind (een enkele uitzondering daargelaten: zo stond er in de laatste editie een interview met Kraantje Pappie en Sticks. Heb die half doorgelezen omdat Sticks me wel boeit, Kraanje Pappie dan weer totaal niet). Nee, mijn blad is het niet...

Ik moest gisteren drie uur met de trein en heb toen dat Muziek.nl blad gekocht. Viel me helemaal niet tegen. Het is vergelijkbaar met Revolver, maar met minder recensies (dus meer interviews en artikelen) en betere muziek. Zou 't niet zo snel nog een keer kopen, omdat ik €6,- voor een tijdschrift nogal zonde vind. In vergelijking met andere bladen valt de prijs wel mee.

Een hele enkele keer download ik wel eens een Rolling Stone, maar dat blad stelt niet veel meer voor.

Ik heb lang de Aardschok en Rock Tribune gelezen. Voor alles wat met drummen te maken heeft lees ik Slagwerkkrant. Terrorizer (een Engels metalblad) heb ik ook lang gelezen. Veel aandacht voor extreme metal en reviews die zeer infomatief en humoristisch waren op sommige momenten. Ik kan hem jammer genoeg niet meer vinden in de boekhandel.

Ik lees tegenwoordig ook Lust for life er bij....heb er toch al wat dingetjes uit gehaald om te luisteren/aan te schaffen.

Jarenlang Aardschok, Aloha en later Revolver aangeschaft. Het laatste blad werd tenslotte weer omgedoopt in Lust for Life.
Echter in mijn liefde voor het rockgenre werd ik het beste voorzien (voor mijn gevoel dan) via Watt magazine. De opvolger van Meltdown en ik vond Watt een prima tijdschrift. Het blad besloeg de periode 93' tot 98' om hierna ter ziele te gaan. Van doom tot poppunk, van hardcore tot progrock en alles wat er tussen zit, het kwam allemaal terug in de maandelijkse uitgave. Reikhalzend keek ik elke keer weer uit tot het blad (nee, ik had geen abonnement) in de kiosk lag.
Van Oor ben ik nooit gecharmeerd geweest (want teveel gericht op nieuwe hypes, te weinig rock en een imago dat mij niet zo aanspreekt).
De laatste tijd heb ik ook het blad Soundz aangeschaft maar elke plaat wordt in het recensie gedeelte de hemel ingeprezen (klaarblijkelijk is het blad niet zo onafhankelijk als ik had gedacht) en met dit medium ben ik ook gestopt. Blijft over; Lust for Life, degelijk, betrouwbaar een tikkeltje conventioneel maar wel onderhoudend.

Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.:

Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.:

Muziektijdschrift Q stopt: hoe houdbaar zijn popbladen eigenlijk nog? vraagt Gijsbert Kamer zich af in de Nederlandse Volkskrant van afgelopen donderdag.

Afgelopen week verscheen het laatste nummer het Britse muziektijdschrift Q. Het maandblad groeide sinds de oprichting in oktober 1986 uit tot een van de belangrijkste, meest veelzijdige popperiodieken ter wereld. Maar de coronapandemie ‘en niks meer dan dat’ bleek dodelijk voor het tijdschrift, schreef hoofdredacteur Ted Kessler.

Heb nooit zo veel gehad met het Q magazine, maar vind het evengoed jammer. Ik vermoed dat de vele concertadvertenties die nu wegvallen mede oorzaak zijn aan het einde.

Zeker, zoiets hoorde ik Kamer ook zeggen op Radio 1 vorige week.

Eerlijk gezegd wist ik niet dat het blad nog bestond, volgens mij heb ik na 2002 geen editie meer gekocht. Daarvoor kocht ik het wel met enige regelmaat, maar ik verloor uiteindelijk mijn interesse, vooral vanwege de enorme hoeveelheid reclame. Dat het nu door sommige journalisten zo hoog wordt aangeslagen verbaast me wel.