En weer nieuws over Oor. Vanwege de sterk dalende oplages van beide bladen (alleen zeggen ze dat er niet hardop bij) wordt Oor nu samengevoegd met het fusieblad Aloha/People and Music. Uiteindelijk worden 3 tijdschriften nu dus 1 blad. Deze nog-nieuwere Oor zal gaan verschijnen als Glossy, wordt (weer) dikker en de Britse bladen Q en Mojo worden als voorbeelden genoemd. Dit zou al in Oktober een feit moeten zijn (dus met ingang van het nieuwe nummer). Ik ben benieuwd of het de oplageachteruitgang kan stabiliseren. Een ding weet ik wel: hoe vaker bladen vernieuwen, hoe moeilijker ze het hebben. Ook een hele zooi gesneuvelde Britse muziekbladen (Vox, Select, Melody Maker enz.) hadden de ene na de andere vernieuwing voor ze ten onder gingen.

Die nieuwe Oor krijgt meteen een concurrent. In november verschijnt het eerste nummer van Revolver. Een blad dat voor 75% over muziek en voor 25% over (cult)films zal gaan. Dit blad noemt Uncut als buitenlands voorbeeld. Oud-Aloha hoofdredacteur Tjerk Lammers gaat daar de boel leiden en veel ex-Oor en ex-Aloha journalisten schijnen er voor te gaan schrijven. Door allerlei gedoe was de betaling de laatste tijd bij die twee alles behalve soepel geregeld. Omdat Revolver belooft in ieder geval wel te gaan betalen hebben ze de stoep volstaan met schrijvers en fotografen die hun diensten komen aanbieden. In eerste instantie wordt Revolver tweemaandelijks, maar als het een beetje gaat lopen wordt het een maandblad.

Ik ben benieuwd of de soap in muziekbladenland hier zal eindigen. Misschien heb ik hier over een jaar wel het nieuwtje dat Revolver en Oor gaan fuseren tot een kwartaalblad van 960 pagina's per nummer. "Om nog dieper te kunnen ingaan op zaken in de popmuziek".

Ik heb de vorige " nieuwe" oor niet eens meer geprobeerd......ik vind het blad gewoon te duur voor wat er geboden wordt. Op zich wel jammer want ik heb best behoefte naar een echt goed muziekblad!

Het grappige is dat ik de nieuwe OOr niet echt zag zitten. Wilde (alweer) mijn abonnement opzeggen. Enkele weken terug besloten toch maar weer een jaartje erbij te doen. Blijkbaar vind ik het toch leuk om zo af en toe door een muziektijdschrift te bladeren i.p.v. op internet te hangen ook al zegt de inhoud me steeds minder. Maar door al dit gedoe slaat de twijfel weer toe: nou ja, het komende jaar hoef ik er nog even niet over na te denken: ik zit er nog een jaartje aan vast. Maar ik toch zachtjesaan weer roepen "nu ga ik het echt opzeggen" .

Ik blijf de Oor voorlopig ook nog wel lezen. Ik vind hem er met de laatste vernieuwing ook behoorlijk op vooruit gegaan. Voor zo'n enorm uitgebreid interview met Sufjan Stevens (zoals in het laatste nummer) was in de vorige Oor echt geen ruimte. En het dossier is ook altijd leuk. Alleen wel jammer dat er zo beroerd wordt geredigeerd. Het wemelt echt van de taalfouten.
Wel jammer ook dat we nou die ouwelullenrock van Aloha erbij krijgen. Daar zit ik niet echt op te wachten.

Ik blijf Oor voorlopig nog wel even trouw. Met de laatste vernieuwing is het blad er beslist niet op achteruit gegaan, al lopen ze door hun lagere frequentie nog iets meer achter de feiten aan (veel recensies van cd's die al lang en breed uit zijn). Daarnaast is er gewoon geen goed alternatief en vind ik het fijn om zo'n blad te lezen (ben sowieso een tijdschriftenlezer). Op een samengaan met het oubollige Aloha zit ik overigens niet echt te wachten.

Net de nieuwe Oor binnen gekregen. Ze zijn inderdaad samengegaan met de Aloha. Ik zal een gegronde mening nog even uitstellen, maar een eerste blik voorspelt niet echt veel goeds. Boards of Canada naast Paul McCartney, The Veils naast Sheryl Crow. Nickelback, Rammstein, The Band.

Na een eerste bladerbeurt lijkt het erop alsof de Oor zich in het al te veilige midden heeft gesetteld. Geen fossielen maar ook geen echte alternatieve bands (voor zover die nog in de vorige edities van de Oor te vinden waren). Daarbij is er een voorwoord in geplaatst waar de futloosheid en het cynisme vanaf straalt. Ik vermoed dat ze bij de Oor beseffen (of vrezen) dat het over en sluiten is. En als trouw lezer (meer dan twintig jaar) doet me dat toch wel verdriet.

Één groot pluspunt: De nieuwe Oor (op glanzend papier) ruikt echt heerrrrrrlijk.

Ik ga hem nog wel kopen, maar je bericht stemt weinig optimistisch.

Ik vind de nieuwe Oor wel meevallen. Het is veel meer Oor dan Aloha. Van Aloha lijkt vooral het mooie glanzende papier mee te zijn gegaan. Paul McCartney en Sheryl Crow zijn inderdaad niet de meest progressieve artiesten, maar die zouden in de oude Oor ook voor hebben kunnen komen. Er staat nog genoeg "alternatiefs" in.

Speciaal de pc maar even aan gezet om te mekken over de nieuwe nieuwe oor. De tweede facelift in een jaar tijd is voor mij een volslagen verrassing. Ongeveer zo'n verrassing als dat je denk naar t cafe te gaan maar er op t laatste moment achter komt dat je naar je schoonmoeders verjaardag moet.

Ik ben lid sinds 1987 en de laatste jaren was vaak de recensie rubriek de enige nog die ik echt uit pluisde. Dat veel artikelen me niet interesseerden, ach dat nam ik op de koop toe, ik behoor immers niet langer tot de doelgroep maar wil toch wel een beetje op de hoogte blijven.

Aloha als alternatief vond ik niet interessant, vaak artikelen over bands die net van voor mn tijd waren en ook niet direct aanspraken. Als er als eens een interessante band voorbij kwam, was de diepgang van het artikel vaak matig.

In ieder geval kon van beide bladen gesteld worden dat er werd gekozen en dat je wist wat je kreeg.

Maar nu...amaai. Ten eerste dat Glossy papier. Het papier waarop de nieuwe Linda, de Knip en de Beau Monde wordt gedrukt.???

Wat een blunder, wat een navrante schennis van je eigen historie, wat een onvoorstelbare stap: het onderuit halen van je eigen imago als blad dat je moet lezen om bij te blijven in de hedendaagse muziek. De marketing director die dit bedacht heeft, zou er bij mij uitvliegen.

En dan de inhoud. Dat slaat werkelijk alles. Een richtingloos allegaartje waarbij men kennelijk hoopt twee generaties aan zich te kunnen binden. De generatie net even ouder dan ik en die net even jonger dan ik.

Kijk een artikel over/met De Jeugd van tegenwoordig...nou ok..als t dan moet. Een paar pagina's daarvoor doodleuk een artikel over ook al zo'n geweldige fijne nieuwe binnenkort te vergeten hollandse hiphop act luisterend naar de naam Jawat. Deze artikelen worden echter afgewisseld met reportages over iconen als Paul Mc Cartney en Robbie Robbertson ? Das niet voor 1 maar voor 2 generaties ouder. Tenzij iemand nu gaat uitleggen dat een beetje fan van Paul ook Jawat in de kast heeft staan.

Om ook de middenmoot een beetje te plezieren gooien we er nog een paar glossy pagina's Rammstein en Nickelback tegenaan en om de Oor roots niet helemaal te verloochenen sauzen we de boel af met Franz en Boards of C. De bandjes waarvoor je vroeger Oor kocht, mogen het doen met 3 regeltjes ergens tussendoor.

Wie wil je nu als lezer hebben?? De vroeger aanhanger van de popfoto, de vroegere oor lezer, de vroegere aloha lezer of toch maar allemaal ??. Wel ik heb nieuws.
Dit is vlees nog vis met als uiteindelijk resultaat dat niemand je blad helemaal leest en uiteindelijk velen zullen afhaken.

Verder irriteert het dat de play rubriek, vroeger mijn baken, nu van geen enkel belang meer is. Ik bedoel...de rolling stones, simple minds, sigur ros staan al bijna in de midprice terwijl de nieuwe depeche mode waarschijnlijk in de kerstspecial wordt besproken.

Nu teruglezend realiseer ik me dat ik klink als een ouwe zeur. Misschien is dat ook wel zo. Laten we het erop houden dat ik als trouwe oor abonnee lastig kan verkroppen dat mn blaadje, dat t al zo'n 20 jaar is, in zo'n korte tijd getransformeerd is tot iets wat ik doorblader op het toilet en vervolgens bij het oud papier gooi. Dat laatste is nogal wat voor iemand die vrijwel iederé jaargang sinds 1972 compleet op zolder heeft liggen.

De medewerkers zijn elkaar overigens huilend van geluk in de armen gevlogen(pagina 3). Da's dus t hele erge. Ze denken dat ze iets goeds hebben gemaakt ook. Mogelijk omdat ze daadwerkelijk denken dat hun lezers geinteresseerd zijn in wat Rick Wakeman onder de douche zingt ??

Nou, ik zie enig verschil in mening tussen Titan en VandeGriend.

Helaas ligt de nieuwe Oor hier nog niet in de winkels (jullie zijn zeker allemaal nog abonnees?), dus ik kon hem niet meenemen, maar ik ga hem vast nog wel kopen. VDG: Ik denk dat een interview met iemand als Jawat (zo nieuw is die nu ook weer niet) ook 5 of 10 jaar wel in Oor had gestaan.

Ik heb hem ook binnen en het valt mij ook wel mee. Ja hij ziet er nu uit als een glossy, maar dat vind ik geen probleem. Van krantenpapier naar glossy, ach.....
Qua inhoud is er ook niet veel anders: ik vond de OOr zeker achteruit gegaan (wat weer wat bijgetrokken is sinds ie maandelijks verschijnt) en dat is niet verder verslechterd met het samengaan denk ik.
En alle andere klachten over bv de rubriek Play? Die heb ik al veel langer. Maar ze kunnen gewoon niet opboksen tegen internet. Vroeger moest ik het echt van die rubriek hebben, nu is het mosterd na de maaltijd. Maar nu is niet met ingang van dit nummer: dat probleem bestaat al wat langer.
Dat de OOr de oude niet meer is ben ik helemaal mee eens, maar met deze samensmelting is er niet veel veranderd mijns inziens.
Dat ik elk jaar weer twijfel over verlenging van mijn abonnement blijft een feit.

Om de 2,5 uur durende treinreis van mijn ouders naar mijn studentenkamer wat plezieriger te maken besloot ik ook maar een OOR kopen. Hij zag er lekker dik en glad uit, kon niet misgaan

En inderdaad, de uurtjes vlogen voorbij. Interessante artikelen over artiesten die mij op zich niet erg liggen (The Veils, Rammstein) en een heel mooi stuk over de Boards of Canada, prachtige layout ook. Mijn favoriet was overigens het Dossier Berlijn, wat ook iets dieper ging dan slechts gepraat over muziek en twee van mijn favoriete dance-acts (Luomo en Basic Channel) behandelde. Verder veel uiteenlopende artiesten als Jawat, Paul McCartney, Kraak&Smaak en Sheryl Crow.

Ik vond het erg positief dat ze voor elk item nu minstens drie pagina's uittrekken, dat maakt het allemaal wat minder vluchtig. Geen probleem dat het dan een maandblad is geworden, met actuele recensies zullen ze toch nooit van internet kunnen winnen.

Ik heb inmiddels de OOR zo'n beetje uit en ik vind het nog altijd geen echte verbetering. De vorige opknapbeurt, begin van dit jaar, vond ik wel een vooruitgang. Meer reportages, langere artikelen, Het Dossier en minder hapsnap berichtjes. De laatste verandering is wat minder veelomvattend, maar een verbetering vind ik het niet. Vooral de Aloha-achtige stukken vond ik weinig aan. Een oppervlakkig interviewtje met McCartney, het overbekende verhaal over The Band (met veel te veel namedropping) en een nietszeggend interview met Sheryl Crow. De boeiender artikelen (over Boards of Canada, The Veils en Rammstein) hadden ook in de OOR oude stijl kunnen staan.

Maar goed, ik wacht nog maar even af. Ik hoop alleen niet dat ons nog artikelen te wachten staan over Jeff Beck, Eric Clapton, Fleetwood Mac en dergelijke uitgerangeerde figuren. Want dan haak ik echt af.

Ik heb hem inmiddels ook uit en ben het helemaal met je eens. De Aloha-artikelen zijn niet echt interessant, maar ondertussen is het verder best een leuk blad, met artikelen over Vladislav Delay, Basic Channel, Boards of Canada, etc. Zouden er meer bladen ter wereld staan waarin Shery Crow èn Rhythm & Sound worden besproken? Ik kan het me haast niet voorstellen...

Qua inhoud vond ik er dit nummer weinig interessants instaan. Maar daarnaasrt heb ik mij vooral geiriteerd aan de glimmende omslag, de breedte van de pagina's en de dikte van het blad, waarbij er ook nog eens voor gekozen is het te bundelen in plaats van de simpele doch effectieve nietjes. Het leest niet lekker meer voor mij.

Ik heb het tweede nummer inmiddels voor een deel gelezen en het wordt er niet veel beter op. Integendeel, de afdeling oud en versleten neemt dit keer heel wat meer ruimte in. In de categorie oud, overleden of ergens daar tussenin, treffen we John Lennon, John Lydon, Roger Waters, Sinead O' Connor, Gorefest en Howard Jones (!). In de categorie 'zaten we hier echt op te wachten' zien we The Darkness en Jamie Cullum. En dan blijft er toch echt niet veel ruimte over voor interessante jonge bandjes, vooral ook omdat de artikelen over de oudjes buitenproportioneel uitgebreid zijn.

Verder weer een hoop onzinnige rubrieken. Dat Ellen ten Damme, Peter Gabriel en Meindert Talma regelmatig onder de douche gaan doet mij deugd, maar wat zij tijdens die bezigheid zingen interesseert mij helemaal niets.

De filmrubriek is gelukkig weer terug, maar de keuze voor het Hollywoodniemendalletje Flightplan is dan weer niet erg gelukkig. En dan is er ook nog een merkwaardig redactioneel voorwoord waarin wordt gesproken over een interview met Pete Doherty.... dat pas in de volgende Oor zal verschijnen.

Van nature ben ik eigenlijk best optimistisch maar ik vrees toch met grote vreze voor deze Aloha/Oor.

Met dit soort argumenten kan ik helemaal niets. In elke Oor staan wel stukken over artiesten waarvan ik denk "daar heb ik niet zoveel mee". Wie ben jij om te bepalen dat anderen hier niet op zitten te wachten? Spreek voor jezelf zou ik zeggen door "zaten we" te vervangen door "zit ik".

Nou, de Oor onderscheidde zich vroeger vooral door nauwelijks mainstreamartiesten in het blad te plaatsen. Vandaar.

In deze Oor staan ook artiesten waar ik absoluut niet van hou, zoals Starsailor en Yonderboy, maar die zijn (voor zover ik weet) toch een stuk minder mainstream dan Cullum en The Darkness.

Maar goed, Ik zit niet echt op The Darkness en Cullum te wachten

Maar Howard Jones daarentegen

Okay, maar wie zit daar nou niet op te wachten?

Onzin, al zolang als ik Oor lees (een jaar of 15) staan er in bijna elk nummer "mainstream"artiesten.

Mmm, dat is misschien ook wel zo, maar misschien vielen ze toen wat minder op temidden van alle boeiende bandjes (excuus, bandjes die ik boeiend vind). En als je dan al zoveel ruimte vrijmaakt voor ouwe muzikanten, dan hoop je toch dat de overige ruimte wordt vrijgehouden voor jonge alternatieve bands.

Maar wat is alternatief? Weinig bekend? Aparte muziek? Dat is echt een vaag begrip....alternatief. Ik bedoel is Bloc Party alternatief? Al maanden van te voren is hun concert in Paradiso uitverkocht.....dus zo alternatief is het niet (als je het weinig bekend argument gebruikt)...Bandjes kunnen volgens mij alleen maar alternatief zijn in je eigen beleving.....dus lijkt me lastig voor oor om iedere lezer daarover te vragen

Dat is misschien ook wel een aardig topic-onderwerp: wat is alternatief?

Toch is er, in ieder geval gevoelsmatig, een redelijk groot verschil tussen The Darkness en Bloc Party. Maar het is inderdaad lastig om aan te geven wat dat dan precies is.

Maar als ik mijn kritiek op de 'nieuwe' Oor zou moeten samenvatten dan zou ik zeggen dat de Oor teveel mikt op het veilige middengebied. In plaats van een groot artikel over jonge honden als Bloc Party kiezen ze jonge honden als The Darkness. En in plaats van ouwe weirdo's als Captain Beefheart kiezen ze ervoor om voor de duizendste keer het verhaal over John Lennon te vertellen.

Daarmee wil ik niet zeggen dat ik niet begrijp waarom ze dat doen. De Oor moet zien te overleven en ze denken hiermee een zo groot mogelijk publiek aan te spreken, zonder hun trouwe lezers helemaal van zich te doen vervreemden. Maar ik vraag me toch af of dit dan de juiste weg is.

Jouw kritiek op de nieuwe Oor is vreemd, omdat Oor al jaren voornamelijk mikt op het veilige middengebied. Wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon.

Wat zou Oor dan moeten doen, vooral over nieuwe bandjes schrijven? Ik denk dat dan de oudere lezers juist afhaken en de jongeren (de internetgeneratie) halen info over dit soort bandjes juist van het internet. Ik zie die niet de Oor kopen als ze meer over nieuwe bandjes gaan schrijven.

Precies, en daarom begrijp ik ook dat de Oor denkt op deze manier te kunnen overleven. Misschien is er in deze internettijd ook geen belangstelling meer voor een papieren blad over 'alternatieve' muziek.

Toch had ik aan het begin van dit jaar, toen Oor een maandblad werd, het idee dat het allemaal weer wat spannender werd. Langere interviews, veel reportages, veel 'nieuwe' bandjes. Ik vond het toen journalistiek ook iets overtuigender; ik vind de journalisten van de Aloha geen echte verbetering. Vergelijk het stuk van Herman van der Horst over de laatste Ramone (van vorig jaar) maar eens met het nietszeggende interview met Johnny Lydon.

En dat de Oor de laatste jaren niet zo heel erg alternatief is geweest klopt ook wel, maar wat ze er nu van bakken vind ik toch veel meer mainstream dan het was.

Maar goed, mijn halfjaarabonnement verloopt pas in april en tegen die tijd kijk ik wel verder.

Ik vind het ook weer niet zo supermainstream. In de vorige Oor stonden toch mooi stukken over Boards of Canada, Vladislav Delay en Rhythm & Sound. Eerlijk gezegd vond ik de restyling van Oor best okay, maar het grotere ouwelullengehalte door de opslokking van Aloha staat me ook een beetje tegen (alsmede de daarmee gepaard gaande glossy omslag en harde kaft, maar dat is meer iets gevoelsmatigs).

Overigens denk ik dat het wel veelzeggend is dat de Oor bijna nergens meer te koop is. Vroeger kon je hem nog bij de supermarkt halen, maar nu moet je echt naar een tijdschriftenboer.

Heb ze nu alle twee in de handen gehad en doorgebladerd en de eerste indruk die ik kreeg was best wel positief eigenlijk. Beter dan ik had verwacht op basis van alle berichten. Waar deze nieuwe OOr/Aloha me een beetje aan deed denken was aan Q / Mojo eigenlijk.

Die associatie is precies de bedoeling. Ik vind het ook best OK eigenlijk. Heb er nog eens een paar nummers uit 2004 bijgehaald en dan zie ik echt alleen maar vooruitgang.

En Oor is nooit meer of minder alternatief geweest. Ik kan me uit begin jaren 90 zelfs nog een interview met BZN herinneren (nou is dat een extreem voorbeeld, maar toch). Ik denk dat idee komt omdat mensen naarmate ze oor langer lezen meer kennen en minder als "alternatief" gaan bescouwen. En de ouwelulleninterviews maken eerder een comeback. Destijds werd de oprichting van Aloha een beetje als een splitsing van Oor gemeld. Oor voor jonge muziek van nu, Aloha voor de wat oudere lezer. Twee markten, twee bladen, zoiets.

Ik heb intussen al genoeg geklaagd over de nieuwe Oor, nu maar eens iets positiefs. Als abonnee heb je toegang tot bepaalde afgesloten gedeelten op de website van Oor. Nu stelt het meeste daar niet zo gek veel voor, maar wat wel enorm leuk is, is het video-interview van de week. Deze week kon je Isobel Campbell niet alleen horen maar ook zien. Geweldig om dat sappige Schots accent weer eens te horen. Goede interviewer trouwens, die zich gelukkig beperkt tot vragen over muziek.