En uiteindelijk weer 2,5 pagina's gediscussieerd over avant-garde, waarbij de vraag wat het nou precies is nog altijd niet beantwoord is en de mist rond dit begrip nog altijd even dik is gebleven. Ach ja, ik heb er weer wat leuke tips bij.

Zucht, ik word zo moe van dit soort nietszeggende discussies door mensen die alles maar avant-garde willen noemen omdat het anders is.

Avant-garde is een term die op muziek is toegepast in de jaren 60 voor vooruitstrevende jazz en onconventionele "klassieke" muziek (modern klassiek als je wil) waar veelal met a-tonaliteit en dissonantie wordt gespeeld.
Deze is later, ook nog jaren 60, ook toegepast op uit de rock muziek voortgekomen bands die niet te vangen waren onder een specifieke noemer die we later zouden kennen als grondleggers van de krautrock (Can, Faust), maar dit heeft ook te maken met de achtergrond van deze bands die nauw verbonden is aan de fluxus beweging (die als avant-garde is bestempeld).

Al de latere muziek die Avant-garde wordt genoemd heeft ook zijn/haar voeten in de experimentele muziek en, vooral heel belangrijk, de kunstwereld. Het gaat om muziek die duidelijk met een noemer te vangen is en waar veelal een wat pretentieuze/tendentieuze hoek aan zit.
Daarom is breakcore, de meeste ambient na 1980 en de meeste gitaar muziek GEEN avant-garde.

Mijn tip, als je niet weet wat het is of wat er mee wordt bedoeld: ver bij weg blijven als je een album een genre wilt geven en gewoon dat wat wel past (rock, electronic of wat dan ook) toepassen.

Mmm, heb je het nu niet overeen soort historisch avant-garde. Als je de term grammaticaal interpreteert betekent het voorlopend en zou het toch toepasbaar moeten zijn op alle muziek die iets volstrekt nieuws maakt?

Ja, maar het is ook niet meer dan dat. Een historische term die eigenlijk niet goed toepasbaar is op nieuw spul.
Het bestaat natuurlijk wel en kan gebruikt worden voor de voorhoede maar die zijn meestal al wel in andere termen te vatten. Zo zal ik op de 10 toevoegingen waarschijnlijk maar 1 keer avant-garde gebruiken en dat terwijl ik veel meer in die hoek zit.

Ik noem er nog een paar:
Mike Patton - Pranzo Oltranzista (1997).
Weird Little Boy - Weird Little Boy (1998).
Mike Patton - Adult Themes for Voice (1996).

Deze moet ik zelf nog eens achteraan:
Boredoms.

En via het label http://www.musicmeter.nl/label/Tzadik kan je ook nog wel eens bij avant-garde terechtkomen.

In Genres > Overigen > Avantgardemuziek:

Vernieuwende stromingen in de muziek; zo vind ik bijvoorbeeld de eerste 2 albums van The Doors toen die in 1967 werden uitgebracht avantgarde - het was toen nieuw met een geheel eigen sound, de term rock, psychedelic-rock of acid-rock werden/worden vaak gebruikt om die 2 albums te duiden qua de invloeden waaruit of waardoor ze zijn ontstaan.
Neem bijvoorbeeld ook de 3 studio-albums bij leven van Jimi Hendrix; eigenlijk ook toentertijd avantgarde, maar met hoofdinstrument Hendrix' gitaar- en gitaarspel - pas na verloop van tijd kreeg zijn muziek en de albums andere termen toebedeeld.....
De 2 grootste avantgardisten op (rock)muziek gebied zijn de laatste zeg maar 20 jaar: 1. Radiohead en 2. Muse.
Allebei de bands zie je vaak terug onder de noemer rock-zus of rock-zo (art-rock)...... Mijn mening is dat Radiohead eigenlijk geschaard behoord te worden onder de noemer Avantgarde(rock?)muziek, en zo ook de meeste albums van Muse, al doet bij hen de term rock in hun muziek meer opgeld dan bij Radiohead. Dat vooral Radiohead zoveel aanhangers en adepten heeft vind ik prima (zeker op dit forum), maar laten we het overgrote deel van hun albums alstublieft gaan onderbrengen onder de noemer Avantgarde - want een band met pure rock-roots zijn ze absoluut niet. Wie-o-wie pleiten er meer voor om bepaalde bands- en/of albums te gaan hercategoriseren?

Zou iemand mij de beste 5 avant-garde platen kunnen aanraden? Ik ben de laatste tijd veel in dit genre aan het ontdekken en ik vind het to be honest best vet

Avant-garde is natuurlijk een erg discutabele term en het kan van alles van ambient tot free jazz tot metal tot noise behelzen, maar ik zou zeggen: kijk eens bij het vraag-van-de-dag-topic waar laatst iedereen zijn/haar favoriete avant-garde platen postte.

Vraag van de dag #3 - MusicMeter.nl

Maar goed, enkele van mijn favorieten (staan allemaal ook erg hoog in mijn lijst allertijden):

Einstürzende Neubauten - Halber Mensch (1985)
Bark Psychosis - Hex (1994)
Coil - The Ape of Naples (2005)
Current 93 - All the Pretty Little Horses (1996)
Death in June - But, What Ends When the Symbols Shatter? (1992)
Deathprod - Treetop Drive (1994)
Max Roach - We Insist! Max Roach's Freedom Now Suite (1961)
Richard Youngs - Sapphie (1998)
Boredoms - Vision Creation Newsun (1999)
Burzum - Filosofem (1996)
Ground Zero - Revolutionary Pekinese Opera Ver. 1.28 (1996)
Midori Takada - Through the Looking Glass (1983)
Stars of the Lid - The Tired Sounds of Stars of the Lid (2001)
Sunn O))) - Black One (2005)
The Gerogerigegege - Senzuri Power Up (1991)
The Microphones - Mount Eerie (2003)
The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
William Basinski - The Disintegration Loops I (2002)
Wolf Eyes - Human Animal (2006)

Dit lijstje gaat dus van ambient naar free jazz naar metal naar noise (en nog wat andere dingen).

Er staan er 10 in m'n top 10

Thanks voor je lijstje!
Avant-garde ligt (zoals je ook aangeeft) ver uit elkaar. Juist daarom wil ik het ook ontdekken en mijn smaak nog meer proberen te verbreden.
Een paar uit jou lijstje heb ik al gehad! En dat smaakt dus naar meer

Dit, Juul1998B, en ik voeg er nog even aan toe: Mike Patton - Pranzo Oltranzista (1997). Maar er is ontzetten veel moois te ontdekken onder die plakkert, check ook John Zorn / Naked City (Tzadik label). Wat zijn jouw favorieten van de laatste tijd? Misschien kan ik daar beter op aanvullen... of niet.

Misschien kun je delen welke platen je al zijn bevallen? Avant-garde is zo'n brede (en mede daardoor vrijwel nutteloze) parapluterm. Wél een interessante hoek natuurlijk, of liever: hoekjes.

Ben weliswaar geen Juul; maar ik hou me altijd aanbevolen voor piep- en knarsplaten in de trant van The Microphones. Klanken die doelbewust ietwat lelijk zijn. Muziek die noise dan wel freejazz bevat; zonder dat het overhelt naar nietsontziende chaos. Daar ben ik dan weer te schijterig voor

Ahh thanks heren! En ja, delen lijkt me wel zo handig.
De laatste tijd heb ik de volgende platen beluisterd die vallen onder de noemer avant-garde:
The Weathermen - Ten Deadly Kisses (1986) - MusicMeter.nl
Anna von Hausswolff - Dead Magic (2018) - MusicMeter.nl
Virgin Prunes - ...If I Die, I Die (1982) - MusicMeter.nl
En al die bovenstaande platen vond ik overigens geweldig!

Nou bedankt hoor, madmadder. Je lijst beluisteren haal ik niet voor sint juttemis. Komt nog bij de lading huiswerk betreffende electronic/ambient. Mijn hemel. Eindexamen kan ik voorlopig wel vergeten.

Alsje Juul1998B

1. Nobuko Hori - Xtoyourmilkyhair (2007)
2. AMM - Before Driving to the Chapel We Took Coffee With Rick and Jennifer Reed (1997)
3. Nikos Veliotis, Taku Sugimoto, Kazushige Kinoshita & Taku Unami - カルテット (Quartet) (2005)
4. Anna Spina / Benoît Piccand - Ciclo del ritorno (2016)
5. 박민희 - 쓸쓸쓸 (LLLonely) (2013)
6. Electronic Studio Westdeutscher Rundfunk Köln - La légende d'Eer (2016!!!)
7. Eliane Radigue - L'île re-sonante (2005)
8. Ocrilim - Neerdeth (2007)
9. Ami Yoshida - Tiger Thrush (2003)
10. 不失者 [Fushitsusha] - 1st (1989)
11. Elysia Crampton - Demon City (2016)
12. Art Ensemble of Chicago - People in Sorrow (1969)
13. Áine O'Dwyer - Anything Bright or Startling? (2013)
14. Pedestrian Deposit - Fatale (2006)
15. Keith Rowe / John Tilbury - Duos for Doris (2003)
16. Cory Smythe - Accelerate Every Voice (2020)
17. 宇波拓、佳村萠と秋山徹次 - ホンタテドリ (Hontatedori) (2013)
18. Current 93 - Invocations of Almost (2019)
19. UA - Sun (2004)
20. Kaijaa Saariaho - Verblendungen; Jardin secret I; Laconisme de l'aile; ...sah den Vögeln (1985)
21. The London Jazz Composers Orchestra - Ode (1972)
22. Nico - The Marble Index (1968)
23. Peter Rehberg - Work for GV 2004-2008 (2008)
24. European Lucero Ensemble / Horațiu Rădulescu / Daniel Kientzy - Clepsydra; Astray (1990)
25. Alan Silva - Skillfullness (1969)

Thanks!! Genoeg om te luisteren dus

De lijstjes van Graf en Imawwful ga ik ook eens flink doorspitten.

Wat hier een beetje wordt miskend, denk ik, is dat avant-garde typisch modernistisch is en een revolutionair karakter heeft: het pretendeert Nieuwe Muziek - een nieuwe esthetiek - te brengen en gaat als zodanig vaak gepaard met een manifest (bv. Busoni's Sketch of a New Esthetic of Music uit 1907) waarin wordt gedeclameerd dat alle voorgaande muziek of kunst een dwaalweg was en dat deze nieuwe muziek de ware muziek is. Avant-garde trekt dan ook vaak een sekte-achtig gevolg alsmede weerstand bij mensen met een conventionelere smaak. Bv. Wagner was avant-garde in zijn tijd en latere modernisten bepleitten bv. dat muziek machinaal moet worden gemaakt (zoals door Schaeffer in À la recherche d'une musique concrète uit 1952) of dat een muziekstuk alle tonen gelijkwaardig behandelt (de 12-toonstechniek van Schönberg), etc.

Avant-garde in de pop is misschien wat problematisch omdat pop strikt genomen geen nieuwe muzikale ideeën kent, maar je kunt denk ik The Velvet Underground avant-garde noemen (omdat ze bewust een tegendraads geluid nastreefden) en wat denk ik opvalt is dat met name de Duitse poptraditie veel avant-garde - bewust strevend naar nieuwe muziek - heeft voortgebracht, van krautrock tot Einstürzende Neubauten en Palais Schaumburg.

Postmoderne muziek is eigenlijk per definitie niet avant-garde omdat postmoderne kunstenaars niet pretenderen iets nieuws of de waarheid te brengen: zij hebben een ironische afstand ten opzichte van het materiaal en gebruiken simpelweg alles wat er is gemaakt om hun eigen draai eraan te geven.

En toch, toen ik gister de docu 'Murder in the front row' bekeek, vond ik Metallica en Exodus en de fans in SF allesbehalve ironisch overkomen in die begindagen - geweld, bloed, drank, vernederingen (van posers), vastomlijnde gedragsregels waarbij make-up (ook al was het à la Inez Weski) strikt taboe was (na 2 shows hield Slayer er al mee op), ergens had het wel wat weg van een sekte (Slayteam).

Niet dat ik nu ineens correcties ga insturen om metalbands onder avant-garde te scharen, wees gerust. En een ander zou misschien met een zucht zeggen: "Ah, the folly of youth!" Maar zulke agressie was toch ongekend in de (el.) muziek, ook al kwam er ook heel simpel veel zuipen, lol en neuken bij kijken.

Gary Holt van Exodus was op het einde nog bepaald bescheiden (geparafraseerd): "We stood on the shoulders of giants and simply took what we already knew farther."

Voor mij persoonlijk was het avant-garde, want het bood iets wat geen enkele stroming daarvoor me kon geven. Hail Satan!