Ik heb in elk geval genoeg om enthousiast over te worden in de top 40. Er wordt wel vaak gedaan alsof hiphop en dance de daders zijn, maar in die genres is er juist veel tofs te vinden. Wat er aan rockmuziek en singer-songwriters, toch geregeld de verantwoorde muziek volgens de reactionairenbrigade, vind ik juist vaak slap. R&B in de hitlijsten vind ik niet bijster irritant, al is de nieuwe single van Rihanna wel erg tof, maar buiten de hitlijsten gebeurt er wel veel tofs. Het dit jaar uitgekomen channel ORANGE van Frank Ocean is ook gewoon een meesterwerkje. Tegelijkertijd zie je dat de mainstream-R&B ook reageert op allerlei tendenzen in andere genres, vooral dance. In dat genre gaan ook pareltjes in de top 40 verschijnen hoor, dat zeg ik jullie.

Dit jaar is -op de keeper beschouwd- nog wel te doen, maar wat ik me nog van vorig jaar herinner is meer dan deprimerend. Ik kan me echt geen enkele leuke 2011-hit herinneren, behalve de megahits van Lykke Li en Gotye.

Lippy Kids van Elbow en de nummers van Adele waren ook prima hits in 2011. Het niveau van de top-40 dit jaar vind ik ook iets beter dan de vorige jaren maar van een sterke verbetering kan ik niet spreken. Daarvoor is er teveel vergankelijke ge-autotunede fabriekspop (met name die featuring-plaatjes) en de rock en Nederlandstalige hits zijn meestal ook zwak.

De rock in de top 40 is meestal zwak. En dan zijn het meestal de zogenaamde gevoelige ballads van bijvoorbeeld Nickelback. Adele en Elbow zijn beide echt lichtpuntjes in de lijst en ik hoor Feel The Love van Rudimental ook graag die inmiddels niet meer in de top 40 staat.

Maar Nicki Minaj is toch wel een nieuw niveau van walgelijkheid.

"Top 40 vergaarbak van troep?" Het is er voor mezelf wel op gaan lijken, en dan heb ik toch niet de meest elitaire muzieksmaak.

Als het geen overgeproduceerde, aan loudness wars lijdende zooi is, vaak met robotstemmen, en muzikaal gezien nog een beetje lijkt te deugen, heeft het nog stééds vaak iets klinisch/afstandelijks over zich. Waarvan ik best snap dat het in deze donkere tijden aanslaat, dat deed het in de jaren 80 ook. En sommige dingen ervan zijn objectief gezien vast heel goed, maar het is nou niet direct wat ik in muziek zoek.

Of ik vind het gewoon heel saai, zulke nummers zitten er óók nogal wat tussen. Te beginnen bij al die inwisselbare slaapliedjes van Nick & Simon. Of de humorloze poprock van Nickelback & soortgenoten.

Adele en Caro Emerald liggen een stuk dichter bij mijn smaak (organischer, meer dynamiek) en zijn wat dat betreft uitzonderingen, maar die laatste heeft al een tijdje niks meer uitgebracht. Candy van Robbie Williams trek ik trouwens ook prima.

Maar over het algemeen haal ik m'n hedendaagse muzikale vertier wel ergens anders. Internetzenders als Laidback Radio draaien nog gewoon muziek die ik leuk vind, ook van nu. Nadeel van die meer 'ondergrondse' muziek is wel dat vaak nét dat beetje 'anthem-waarde' ontbreekt. Een legendarisch refrein, of zo. Dat ze best grote favorieten worden, maar dat het nét niet tot het absolute topje van de ijsberg (cq. m'n persoonlijke +/- top 300 aller tijden) behoort.

Ach ja. Zijn we niet stiekem zelf een vergaarbak?