De status die Bowie, Jackson en Prince hadden (en madonna) in de 80's is niet te vergelijken met hoe t in de 90s ging. En dat is steeds meer verbasterd.

Zo'n megasterren status krijgt er geen een meer.. zelfs een Beyoncé niet.

De jeugd van nu beleeft muziek ook totaal anders door alle technieken en het net naar mijn idee. En Kanye West. ... legendarisch? Om zijn lompe manier misschien?

Inderdaad. De enige legendarische act van de jaren '90 is wat mij betreft Nirvana, waarvan het belangrijkste meesterbrein al ruim twintig jaar dood is.

Pearl Jam vind ik erg goed, misschien wel iets beter dan Nirvana, maar ik denk dat weinigen die band écht legendarisch vinden. Hoe denken jullie daarover?

Ik zie dat mensen George Michael een legende noemen. Hij heeft veel invloed gehad, maar legende? Dat lijkt me een beetje overdreven. Het schokkende bij zijn dood is vooral dat hij zo jong overleed, 53... Maar een legende a la Bowie lijkt me vergezocht (al ben ik ook biased door persoonlijke smaak).

En over de technieken... Absoluut waar. Mijn grootouders en ouders kochten volledige albums en denken in albums, jongeren tegenwoordig kennen vooral radio-hits en denken in losse nummers. Tegenwoordig draai ik op YouTube vaak playlists van een volledig album, maar ik luister ook met regelmaat losse nummers. Ik luister op YouTube en losse nummers op mijn telefoon als ik in de trein zit, mijn grootouders draaien cd's met volledige favoriete albums. Daarom denk ik dat ouderen vooral een artiest associeren met hun favoriete volle album, terwijl jongeren meer in losse nummers denken. Dit is een generalisatie, maar dit is wel wat ik zelf vaak zie.

Je persoonlijke smaak moet je toch wel opzij kunnen zetten, al is legendarisch ook een erg subjectief begrip. Maar extreme populariteit helpt wel mee, evenals veel in de media zijn en/of een plotselinge dood (Cobain, Winehouse).

George Michael was extreem populair in de jaren '80. Met Madonna, Michael Jackson en Prince een van de grote 4 popsterren van de jaren '80. David Bowie kun je daar wellicht nog wel bij rekenen (uiteraard is Bowie sowieso een legende, maar voor mij meer vanwege zijn prestaties in de 70s).

Ik zie dat je 22 bent en dat dus destijds niet mee hebt kunnen krijgen. Kan me voorstellen dat dat wel scheelt, aangezien er sindsdien geen dergelijke megasterren meer zijn geweest en waarschijnlijk ook niet meer zullen komen.

Nirvana zou ik zelf wel als legendarisch bestempelen, maar vraag me af of dat ook zo was geweest zonder de zelfmoord van Kurt Cobain. In ieder geval waren ze lang niet zo populair (in feite was Guns N' Roses veruit de populairste rockband in 1991, het jaar waarin Nevermind en Ten uitkwamen).

In de popmuziek van de laatste 15 jaar zou je kunnen denken aan Kanye West, Justin Bieber, Beyonce, Amy Winehouse. En dan heb je nog artiesten die 1 generatie heel populair zijn en daarna wegzakken in populariteit (Britney, Aguilera, Gaga, etc).

Vaak komt daar bij dat het naast populaire zangers/zangeressen ook gewoon stijliconen waren waar naast de pop bladen ook de modebladen, roddelbladen e.d over schreven

Inderdaad. Daarom is Kanye West ook wel een goede naam. Als je zag hoeveel volk er op zijn pop-upstore in Amsterdam afkwam. En een beroemde partner helpt ook wel mee. Als je ziet hoeveel fans Kim Kardashian heeft.

Mocht hij het ook nog tot president schoppen, dan is hij wel een legende ja

Beyonce die dat toch ook wel in zich heeft schijnt ook een bekende vent te hebben

Wat me wel op valt is dat West (maar ook bieber) extreem veel haters heeft. Dat was toch met bv Madonna en George Michael wel anders volgens mij.

Bij George op een andere manier. Er waren mensen die problemen hadden met zijn imago, maar ondanks dat konden de meesten toch niet om zijn zang en schrijf talent heen. Madonna heb ik als muzikant nooit serieus genomen, maar ze was in de jaren 80/90 wel een zeer grote ster natuurlijk. Nog wel een concert gezien in haar hoogtijdagen en dat was vermakelijk. Bieber zal ook vast wel wat talent hebben, maar heel bijzonder vind ik het tot nu toe niet.

Qua social media is de huidige tijd natuurlijk ook totaal anders dan de jaren 90. In schoolpauzes (en andere vrije tijd momenten) bashten we graag bv. een Madonna tijdens gesprekken. Nu zijn we globaal met elkaar (en de 'sterren') verbonden.

En we hadden Henk van der Meyden (Schande !) natuurlijk !

Precies.

Ik heb echt een hoop nieuwe artiesten leren kennen die ik zeer hoog heb staan, maar qua gevoel is dat toch anders als 'de helden' uit mijn tienerjaren. Van Prince was ik enorm fan. Posters op mijn kamer, plakboeken, in de concert ruilhandel fankring zitten enzovoort. Vergelijk ik dat met recente helden als Sigur Rós (slechts een voorbeeld) dan voelt dat anders. Ik was 30 toen ik die leerde kennen. Toen ging ik heel anders om met muziek. Ik geniet er niet minder om maar de binding is anders.

Met de dood van Prince (en ook Bowie en George Michael) moet ik afscheid nemen van een stuk uit mijn eigen leven. Als groot muziekliefhebber vanaf mijn 12e is muziek nu eenmaal verbonden aan wie ik ben (dat zal voor andere mensen weer met sport zijn of zo).

Daarbij is de jaren '80 generatie misschien ook wel de laatste waar muziek een belangrijker rol speelde dan bij latere generaties: het halen van de top 40 blaadjes in de winkels, het luisteren naar de radio etc., nu gaat dat heel anders en is er minder een collectieve beleving van muziek, nu verzamelen liefhebbers zich op fora als deze en is het versnipperd. Ook luisteren we niet meer massaal naar dezelfde radiozender en vormt muziek meer bijzaak ('we zoeken het wel op op Spotify en dan draaien we die ene hit' en dan hup weer verder gamen of kijken wat de favoriete vloggers te melden hebben... gewoon andere tijden zonder de grote megasterren zoals we die in de jaren '60, '70 en '80 hadden).

Absoluut. Enorm bepalend voor de moderne muziek. Alleen al de carrière van ene Drake zou er heel anders uit hebben gezien, om maar iemand te noemen. Heb nu niet de tijd om er echt over uit te weiden.

Volledig begrijpelijk dat iemand niks heeft met de muziek van Kanye, maar z'n invloed kan haast niet overschat worden. Meest baanbrekende artiest van deze eeuw, en ik ben niet eens een groot fan.

Geen idee overigens wat deze discussie nog met het RIP topic van doen heeft. Had al heel wat uren terug mod-ingrijpen verwacht.

We vergeten het boosten van Jay-Z sinds de eeuwwisseling, al kan dat een kip-en-ei-kwestie zijn. Verder was Kanye diegene die in het eerste gedeelte van zijn carrière de soulvolle hiphop een boost gaf, om vervolgens de carrière van 50 Cent te doen kelderen (voor diegenen die daar credit aan willen geven) én is hij de jongeheer die autotune populair maakte onder rappers. En dan vergeten we sowieso nog veel zaken.

Interessante discussie, inderdaad. Nieuw topic?

Ja... vooral die Top 40 blaadjes. Dat was je houvast in die dagen. Zeer interessant, maar inderdaad helemaal off topic allemaal.....

Even offtopic blijven: ik mis in het rijtje jaren 80 iconen toch echt mijn idool Bruce Springsteen. Weliswaar geen popidool, nog in leven en geen schandalen om zich heen. Laten we niet vergeten dat 6 nummers van born in the usa de hitlijsten behaalden en zijn status echt groot was in 1985, ook al was zijn artistieke hoogtepunt (net als bij bowie) in de jaren 70

George Michael was zeker een grote ster, maar was ie van het formaat als degene met wie hij hier in één adem wordt genoemd? Deed hij ook voetbalstadions vollopen? Dát deed Bowie in de jaren 80 wel, net als U2, Rolling Stones en Bruce Springsteen.

Inderdaad, ik ben 22 en heb de jaren '80 niet bewust meegemaakt, ik ben geboren in 1994. Maar over George Michael hoorde ik - ook voor zijn dood - stukken minder dan over bijvoorbeeld Bowie. Dat George Michael écht zo groot was in de jaren '80 wist ik niet. Voor mij is hij toch vooral de man van dat irritante kerstliedje en Wake Me Up Before You Go Go. Populair, maar zo iconisch als Bowie, Michael Jackson etc.? Dat gevoel heb ik gewoon nooit gehad. Maar ik kan het fout hebben. En of Beyonce, Kanye West en Justin Bieber na deze generatie, over 20 jaar, nog populair zijn? Dat moet de toekomst uitwijzen. Ik luister er nooit naar en vind de muziek die ik van hen ken helemaal niks, maar dat is puur persoonlijke smaak. Maar het is sowieso te vroeg om te zeggen of dit legendes zijn, of mensen die alleen bij mijn generatiegenoten nu populair zijn.



Voor mijn gevoel was George Michael nooit zo groot als U2, Bowie, Rolling Stones etc., maar nogmaals, ik wil niet te scherp oordelen over een tijdperk dat ik niet mee heb gemaakt. Ik lees veel over muziek en de afgelopen 50-60 jaar, vind het interessant, maar ik ken de tijdsgeest natuurlijk niet zo goed als degenen die het hebben meegemaakt.

Ja dat deed ie, zelfs nog in 2006 (ook in NL) zonder al jaren een grote hit gehad te hebben.

George Michael was in de jaren '80 megapopulair, zowel met Wham! (zelfs in China) als solo (van zijn solo-debuut kwamen 6 nummers in de Amerikaanse top-5, nooit eerder voorgekomen), bijna te vergelijken met Michael Jackson en Prince en hij was beslist een getalenteerde zanger en songschrijver en hij liet zalen en stadia vollopen. Maar tot de invloedrijkste artiesten zou ik hem niet rekenen.

Hij heeft toch ook 'de pech' dat ie in Wham! begonnen is. Leuke vrolijke popliedjes, maar meer ook niet.
En in het begin was het wel heel erg een meisjes ding.

Solo is het allemaal wel vrij netjes en veilig natuurlijk. Hij had een geweldige stem en sprak een breed publiek aan (vanwege het veilige wellicht) en daarom was ie wel mega, maar zag je het nooit terug in bijv. de bekende eindejaarslijstjes van critici en dergelijke.

I Want Your Sex deed wel de nodige wenkbrauwen fronsen hoor.

Hij was natuurlijk ook een stijlicoon en daarom ook mega populair omdat alle bladen over hem schreven was het niet over de liedjes dan wel over zijn kleding en/of haar. Alles was nieuws. Hij zat in elke mtv advert, stond in elke tieneragenda enzovoorts. Dat is het verschil met bv een Dylan of Neil Young die ook legendes zijn maar enkel bij muziekliefhebbers.

Als muzikant zal hij verder geen grote inspiratie bron zijn. Natuurlijk vinden de meeste mensen hem een goede zanger maar verder gaat dat niet.

Klopt, George Michael kun je uiteraard niet vergelijken met Bowie of Prince, die naast grote popiconen ook bij muziekliefhebbers zeer populair waren. Dat zie je ook terug op deze site, in zowel de ratings als stemaantallen bij deze artiesten.
George Michael had zijn hele leven last van zijn teenybop-imago en heeft dat tot zijn eigen frustratie nooit helemaal van zich af kunnen schudden.
Misschien dat pas na zijn dood - helaas- zijn back catalogue op waarde geschat gaat worden.

Dat heeft ie je tijdens een van jullie laatste telefoongesprekken nog even toevertrouwd?

Uiteraard was George Michael een geweldig groot icoon. Toen ik mij half jaren '90 begon te interesseren voor populaire muziek stond Older hoog in de albumlijsten en die plaat heeft daar meer dan een jaar (!!!) gestaan. De verkoopaantallen van zijn albums (Faith en Older) zijn door de andere 'grote doden' van dit jaar nooit gehaald. Maar goed, het vergelijken van artiesten om te proberen wie er 'groter' was vind ik sowieso behoorlijk stompzinnig.

We moeten niet vergeten dat er een wereld is buiten MusicMeter. En als je plaat bijna honderd weken in de albumlijst staat dan ben je toch een behoorlijk grote. Dat een album het dan bij critici minder doet of de honderdduizenden die het in de huiskamer hebben staan geen MusicMeter account hebben zegt me weinig.

George Michael was een icoon, een ieder die anders beweerd heeft er weinig van begrepen .

Nou ja dat was toch wel algemeen bekend toch?

Zijn tweede plaat heette niet voor niets Listen Without Prejudice, dit als vraag/statement naar de serieuze muziekliefhebber en journalist. Hij verscheen ook een tijdje niet meer in videoclips e.d.

Lezen is blijkbaar niet je sterkste punt, want ik zeg nadrukkelijk dat hij een groot popicoon was.
Echter aan waardering van critici ontbrak het hem in zijn carriere, in tegenstelling tot die andere iconen, wel. Dat jij daar niet mee zit, moet je uiteraard zelf weten.
George probeerde, inderdaad, in 1990 uitdrukkelijk te breken met zijn imago en 'serieuze' muziek te maken, maar de waardering van critici bleef uit.
Nu moet ik zeggen dat het voor mij ook weinig uitmaakt, want ik vind de periode voor 1990 eigenlijk minstens even leuk/goed als die erna

Lezen is blijkbaar niet je sterkste punt, want mijn bericht was helemaal niet jegens jou gericht. Het is een algemeen bericht aanhakend op het gesprek erboven.

En wat betreft waardering van 'critici' (lees: iemand die een recensie schrijft) dat valt allemaal best mee. Ik heb me net eens wat ingelezen en zo slecht stond de beste man er niet op. Iets wat ook wel terug is te zien in het aantal prijzen en nominaties. Als ik de verhalen mag geloven miste Michael eind jaren '80/ begin jaren '90 die waardering inderdaad maar naarmate de jaren verstreken kon het hem (terecht) geen klote meer schelen wat anderen van hem vonden (met als mooiste voorbeeld Outside).

Een muzikant was hij misschien niet, maar je lijkt hier voor het gemak even te vergeten dat de man prachtige teksten en melodieën heeft geschreven, toch ook een punt om waardering voor te hebben. Hij was niet alleen maar die goede zanger.

Een muzikant was hij misschien niet? Volgens mij speelde hij veel van de instrumenten in op zijn platen, produceerde hij bovendien zijn eigen platen en hield hij zich ook bezig met de arrangementen.

dat klopt natuurlijk ook wel maar ik had het over het algemeen en ik hoor nooit iets of iemand over zijn muzikale prestaties behoudens zijn vocalen en dat hij een inspiratiebron is als arrangeur of iets dergelijks ..

Dat hij mooie zanglijnen heeft geschreven staat overigens als een paal boven water.

Op 20 oktober is hij genomineerd voor de Songwriters Hall of Fame.
Hij heeft ook al diverse songwriters prijzen gewonnen, en ik herinner mij dat hij in het begin van zijn carrière vaak met John (& Taupin) werd vergeleken. In zijn thuisland werd hij echt wel behoorlijk gewaardeerd.