Waar bestond volgens jou die popcultuur van voor de jaren 50 dan uit?

Cafés, radio, dansclubs, e.d.

Mensen zaten echt niet de hele tijd thuis, en ook niet massaal in de concertzaal.

dan heb je dus vooral over de manieren waarop mensen muziek tot zich namen en niet zozeer over de relatie tussen muzikant en luisteraar of over de rol die de popster in de maatschappij innam?

Ook dat. Echte popsterren zoals wij die nu kennen waren er niet, maar in de geschiedenis zijn er in de kunstwereld wel 'sterrenperiodes' geweest. Zo had je het sterrentoneel van het melodrama. Een toneelvoorbeeld, want m'n geheugen laat me even in de steek om er één voor muziek te noemen. Mensen kwamen toen speciaal voor bepaalde acteurs, muzikanten of regisseurs naar een evenement. Er was toen natuurlijk geen Internet, grootschalige platenindustrie en televisie, en een mindere infrastructuur waardoor de schaal kleiner en lokaler bleef.

Amusementsmuziek, volksmuziek, lichte muziek e.d. zijn verder min of meer voorgangers van popmuziek.

Wat bedoel je precies met de relatie tussen muzikant en luisteraar?

Lote Lenya als actrice en zangeres, Bertolt Brecht & Kurt Weill als die een toneelproductie hadden verzorgd samen, Comedian Harmonists in Duitsland (tip voor jullie, ga die film over de Comendian Harmonists zeker eens zien, Comedian Harmonists heet ie ook). Charlie Chaplin als filmacteur in de VS. Om maar wat voorbeelden te noemen.
Wat betreft de sterrenperiodes heeft Stijn toch echt gelijk.

Dat het, ook bij de door Slowgaze aangedragen figuren, draaide om de prestaties op het podium, (vrijwel) niet om alle randzaken. Een 'fan' ging misschien inderdaad naar het theater voor een bepaalde artiest, maar las niet ook nog een biografie of interviews, werd lid van de fanclub en kocht een t-shirt met opdruk. De 'fan' is steeds vaker een band gaan krijgen met de artiest en de artiest is zich steeds meer daarnaar gaan gedragen (wat iets anders is dan sterallures, daar vallen ongetwijfeld ook van voor de massacommuncatie voldoende voorbeelden van te vinden).

Wat kort-door-de-bocht: vanaf de jaren '50 is de verpakking minstens zo belangrijk geworden als het product, wat mijns inziens een van de belangrijkste kenmerken van de popcultuur is.

Waren ze sterren binnen hun vak of ook daarbuiten? Had Charlie Chaplin de interbellum-variant van Live Aid op kunnen zetten bijvoorbeeld? Of was hij daar niet mee weggekomen?

We spreken hier natuurlijk over een hele andere tijd; dit soort charity-events bestond toen sowieso niet. Buiten dat waren er zeker popsterren voor de 50's. Frank Sinatra is het bekendste voorbeeld, maar ook bv. Jimmie Rodgers, Bessie Smith of Marlene Dietrich...

dat snap ik, het gaat me dan ook niet specifiek om een charity-event maar om iets met grote maatschappelijke impact. Als Bono zijn scheur opentrekt dan luistert de paus hiernaar (geen idee waarom overigens). Had een Frank Sinatra dezelfde (maatschappelijke) status?

Het ging mij ook niet specifiek om een charity-event Ik vind het een rare vereiste om iets te moeten organiseren om een ster te zijn...

Bij de maffia was Sinatra een graag geziene gast maar of dat maatschappelijk verantwoord is weet ik nu even niet...

Hij was volgens mij behoorlijk populair, maar dat kwam dacht ik pas met ''The Ratpack''.

Nope, lees hier het verhaal van Sinatra & de Bobby Soxers...

Volgens mij wel een behoorlijk foute gast, die Sinatra.
Bowie werd ooit eens gevraagd Sinatra te spelen in een film, maar dat werd door de man zelf afgewezen: Hij wilde niet dat 'a faggot' hem speelde...

Eindelijk, het is 'bewezen':
Biologists chart revolutions in pop music by treating songs like organisms - www3.imperial.ac.uk

Na analyse van muziek in de Billboard Top100 van 1960-2010 blijken er 3 belangrijke invloeden te zijn geweest: opkomst rock jaren '60, synthesizers jaren '80, en hiphop eind '80/begin '90.

Maar nu het belangrijkste:
De invloed van synthesizers was negatief en heeft geleidt tot een flinke afname in diversiteit van muziek, alles ging even op elkaar lijken. Hebben we dat ook weer gehad. Jaren '80 waren ruk. Einde discussie.

Muziek is ingedeeld/beoordeeld door naar de muziek zelf (akkoorden) te luisteren, dus geheel objectief

Als diezelfde biologen zich nu als vervolg op dit baanbrekende onderzoek nu eens zouden werpen op beeldende kunst en eveneens film kunnen we nog meer onthutsende conclusies verwachten:

* als soort worden we allengs minder creatief
* het gebruik van gewelddadige symbolen in films leidt tot vervlakking van de menselijke geest
* we gaan ons steeds dierlijker gedragen >>> de toekomst voor de biologie lijkt me geborgd.

Het moet niet gekker worden

Titel van het topique is trouwens een anglicisme: in goed Nederlandsch spreekt men over 'invloedrijkste artiesten'.

Dat is alleen common usage onder lieden die de trappen der vergelijking meesteren

Edoch, zulks is een contaminatie. Men 'heeft het over' of men 'spreekt van' iets, in de betekenis van 'aanduiden'.

Touché.

Maar mag je er nou wel over praten, qua spreektaal dan?

Niemand die het verbiedt, maar niet wat Slowgaze inhoudelijk wilde zeggen.

Semantisch gezien is dat - Slowgaze kennende - een contradictio interminalis of een tautologie - the choice is yours.

Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.


Klink ik erg ouwelullerig als ik zeg dat er na de 80's weinig legendarische muzikanten bij zijn gekomen?
Tot nu toe dan.
Amy WInehouse misschien, en dat zeg ik niet eens omdat ook zij (typisch) al is overleden.

Ik vind/vond Amy geweldig, misschien in zeker zin wel. De anderen zullen hun legendarische status nog moeten gaan verdienen bij jongere generaties. Zo zal het altijd blijven. Voor mijn buurjongetje van 10 zijn er straks weer ander helden.

Zoals Alicia al zegt: anderen moeten hun legendarische status nog verdienen. En jeetje, legendarisch is wel een woord dat ontzettend aan inflatie onderhevig is. Tegenwoordig is iedereen die doodgaat en lid was van een band die door babyboomers gewaardeerd wordt legendarisch. Een echt hoge standaard is er niet, laat staan richtlijnen a la 'eerst twee wonderen verricht hebben'. Wat mij betreft is Kanye West legendarisch. Taylor Swift zou over een jaar of tien ook best legendarisch kunnen zijn, Beyoncé is hard op weg, Lana Del Rey zou ik op de nominiatielijst zetten.

Kanye West en Beyoncé hebben inderdaad wel enigszins een legendarische status, Thom Yorke, Eddie Veder en Aphex Twin zou ik aan dat lijstje ook nog willen toevoegen. Meer persoonlijke helden die in de jaren 90 (en verder) debuteerden: zijn Steven Wilson en Mikael Äkerfeldt.

Tja.. superster vind ik ook zo'n lelijke term. Beyonce is wel een goed voorbeeld. Verder snap ik best dat status groeit door tijd, maar ik was in de jaren 90 ook jong, en ondanks mijn nostalgische gevoelens associeer ik dat decennium niet met de grootheden als in de 60's, 70's en 80's. De muziekwereld is ook wel veranderd. Die leegte er achter (klinkt wat dramatischer dan ik het voel) maakt het voor mij extra bijzonder als deze artiesten nu wegvallen.

Ik sluit me heel erg aan bij Maarten wat betreft Kanye. Verder is dat inderdaad iets zich in de loop van de tijd ontwikkelt. En het muzieklandschap is wellicht meer versplinterd dan vroeger.

Dit sommeert zo'n beetje de kern van het hele verhaal, volgens mij.

De term legendarisch is sowieso al vreemd. Wanneer is een artiest/band legendarisch? Toch als ze van grote invloed zijn geweest en artiesten/luisteraars hebben beïnvloed.

Met die hele Kanye West heb ik niks en vind ook zeker niet dat hij van grote invloed is geweest binnen de muziekwereld. Hij heeft veel verkocht, ja, maar was dat zo godsgruwelijk van invloed op anderen?

Je hoort ook vaak dat users zeggen dat ze het allemaal al eerder hebben gehoord en dat een artiest niet vernieuwend meer bezig is. Maar probeer dat maar eens dan. Stromingen uit de 50's/60's/70's/begin 80's hebben het voordeel gehad de "eersten" te zijn geweest. Daarna zijn het voornamelijk afgeleiden van de eerder genoemden. Misschien dat grunge daar een korte uitzondering op was? Dance wellicht.