Hier kijk ik al 35 jaar tegenaan

Sluit het topic maar, hier is hij dan, de ergste hoes allertijden!!!

Uit 2011!!




Iemand die een nog ergere weet, laat het even weten voordat je het laat zien, dan bereid ik me geestelijk even voor...

Sorry, kaztor.

Ik vind ze nog steeds mooier. In ieder geval zie ik er een vorm van ironie in.
Bij Limp Bizkit mis ik elke vorm van ironie.

Is deze stinker hier al voorbijgekomen?




En dan nog met tracktitels als "Love Stinks" en "Muffle That Fart"... Fijne smaak (of - humor??)

Al ettelijke malen, en deze staat ook standaard op de lelijke-hoezen sites!

Oeps.... heb ook niet zoveel tijd om alles hier te volgen..., en zeker niet om lelijke hoezen sites op te zoeken (wist trouwens nog niet dat dat sowieso bestond...)

Das Album 2011 ...

Een vlieg op een pil...

Das Album 2011 ...



(hersteld )

Die hoes van Limp Bizkit is inderdaad wansmakelijk (past misschien bij hun muziek), die van Millie Jackson is ook erg.

(plaatje was weg)

Erg lelijk en wansmakelijk vind ik deze.
Vreemd genoeg is het verder een brave rockband.

Nota bene uit het mooie hoezen topic geplukt:

Het digitale plaatje is zo al smakeloos, maar die digitaal onscherp gemaakte voorgrond om diepte te suggereren is echt zum .

Alles, maar dan ook echt álles is fout aan die hoes.

Ik vind het echt een epische fantasy-hoes die naadloos bij de muziek aansluit. De opening naar iets groots wat Neverworld moet zijn is op een prachtige manier episch weergegeven mijns inziens.

Ik kan vaak je mening wel wat volgen, Jasper, maar die hoes vind ik echt te slecht voor woorden.

Hij is episch lelijk.

Ik vind deze echt heel lelijk, deprimerend en schijnbaar gemaakt zonder tijd, budget en inspiratie:

Die vind ik ook niet mooi, als ze die auto hadden weggelaten had het volgens mij nog best een interessant plaatje kunnen zijn.

Ik vind het best meevallen.

Het is de Chrysler stationwagon die de band in de begindagen gebruikte bij tournees.

Met het recente verscheiden van R.E.M. in gedachten leek het me wel een passend idee om ze te eren voor hun zesde zintuig voor zielloze, lompe en bovenal lelijke albumcovers.
We nemen de albums een voor een door:




Valt best nog mee. Die gargoyle met die blauwe belichting geeft het iets mystieks. De heren moesten wat hun smaak betreft blijkbaar nog groeien.




Waar kijken we eigenlijk naar? Een zwerver die onder hooi z'n roes uitslaapt? Een vormloos monster dat uit een verwaarloosd stuk grond opduikt? Die letters zien er ook al zo lekker afstandelijk uit. Typerend voor de band's imago.




De songtitels genoteerd in een artistieke interpretatie van dode slangenhuid, zo valt dit te omschrijven. Maar echt lelijk vind ik het ook weer niet.




Een albumcover anno 1985. Past goed bij je sepia plantenbakken!




Een van de creatievere creaties waar ze voor kozen. M'n lieve vrouw merkt het al op: Een hoofd en een groot grijs vlak met de titel boven een muntjesgleufje.




Een foto van een huis gemixt met een foto van een man met aan de linker zijkant een oncharmant kader met daarin 'R.E.M. (album) No. 5' als iets dat lijkt op een bedrijfslogo.




Lijkt op een werkstuk van een kind die groep 3 net ontgroeit is.




Heeft iets oorlog-achtigs. Is genoemd Green terwijl de kleur van de cover toch echt pesterig, foeilelijk geel is.




Moet dit een blauwe bijenkorf in een maïsveld voorstellen of heeft er iemand op een folder van Veeteelt zitten krassen?




Dat knalgele lijdt meteen de aandacht af van de sepia foto op de achtergrond. Die vlagachtige presentatie heeft iets houterigs, alsof het een uitnodiging van de plaatselijke tennisclub betreft.




Die maskers vind ik dan wel weer leuk gevonden, maar er worden meteen weer een paar kaders tegenaan gesmeten. Een van de betere covers overigens.




Tja, wat moeten we ons hier bij voorstellen... Het pijnlijke deel van een strijdvlegel op de voorgrond van donkergrijs canvas? De grap is dat de vroegere cd-editie een knalgele cd-houder had.




Velen zullen het er niet mee eens zijn, maar dat gezicht als een tekenfilmbeertje vind ik wat grappigs hebben. En ook hier is het weer feest met een combi van zwart, oranje, rood en... felblauw. Ik zie er eigenlijk het logo van een bouwbedrijf in.




Wat mij betreft hoort deze niet thuis in dit topic. On-R.E.M.mig mooi!




Ziet er erg formeel uit, alsof alleen de platenmaatschappij hieraan heeft gewerkt. Lelijk op een andere manier, dus.




Dit is gewoonweg hilarisch. Alsof u in de Praxis op weg naar de verfafdeling op een bord met een aanbieding stuit.




Hier kan ik weinig kaas van maken. Een oude foto van een weilandje met een knalgeel kader als horizon. In de weide zien we grote witte letters met een grote rode punt op de 'M'...




Een van de betere covers. Een beetje jaren '90-achtig.




Een kruising tussen een zorgverzekeringsfolder en de aankomst van Marsmannetjes in een wit helder licht.




Hoort hier niet echt tussen, daar het gewoon een sympathieke cover is van de band in hun beginjaren.




'I passed out being drunk en woke up with this tattoo...' zegt m'n schatje gevat. Die totaal kromme verhouding van de lettergroottes met het artwork zelf doet de rest...




'Sci-Fi gone horribly wrong' zegt m'n lieve vrouwtje hier. Ik zie een stad dat blijkbaar is getroffen door een stevige aardbeving, en dan dat logo daarboven.... Hier ook weer een design dat verbazingwekkend veel wegheeft van een bedrijfslogo.




Potverdrie... U kent ook nog de Commodore 64-spelletjes?




Hier ook weer een soort bedrijfslogo met (neem ik aan) zilveren letters over een bandfoto.
Dan ook nog wat gefutvogel met geel, oranje en bruin.




Het afscheidsgebaar van R.E.M. laat zich kenmerken door een complete afwezigheid van enig artistieke waarde in het artwork, waarnaar waarschijnlijk in het laatste deel van de titel wordt verwezen. Een zak kattengrit ziet er nog interessanter uit.

Die gasten hebben echt een complete wansmaak in albumhoezen. Alleen die van OK Computer is nog enigszins te pruimen in mijn ogen.

Ik ben het met de twee bovenstaanden eens.

Iron Maiden mag zich rustig aansluiten in het rijtje wat mij betreft;

Ik vind de hoezen van Iron Maiden eigenlijk steengoed,vooral op LP formaat

Zoiets blijft ook altijd wel een kwestie van smaak natuurlijk. Ik vind ze persoonlijk echt afschuwelijk, maar een maatje van mij is helemaal leip van Iron Maiden en die Eddie die steeds op de voorkant staat. Tja... ieder zijn meug zeg ik dan altijd maar.