Eddy Wally

Voor mij wel. Bruce Springsteen is, net zoals Bob Dylan, iemand die een persoonlijkheid geworden is. Iemand die meer is geworden dan een muzikant. Iemand die je hooguit saai kunt vinden.

Maar een een mysterieus aura hebben gaat zoals ik het opvat veel verder dan een persoonlijkheid zijn.

Om Dylan weer als voorbeeld te nemen: die heeft duidelijk een mysterieus aura. Schrijft ellenlange en raadselachtige teksten waarvan nog steeds over de betekenis wordt gediscussieerd. Is een aantal jaar uit beeld door een motorongeluk. Bekeert zich tot God (of juist niet?).

Springsteen daarentegen, die is zo klaar als water. Politiek geëngageerd, recht door zee/voor zijn raap, staat voor de arbeider, weinig turbulent privéleven, onberispelijk, onkreukbaar. Is die zin: totaal niet mysterieus.

Ik heb Springsteen ook bewust niet in mijn lijstje staan hoezeer ik hem ook bewonder en zou willen dat hij legendarisch is: hij is het niet. Slechts een deel van zijn persoon is legendarisch (de liveoptredens, met name de 3,5 a 4 uur durende optredens uit de jaren '70).

Naar mijn (huidige) mening kan je pas na een hele lange tijd pas concluderen of iemand daadwerkelijk legendarisch. En daarmee bedoel ik niet perse een essentiële artiest uit een bepaalde periode. Veel van de muzikanten, die wij hier op de site bewieroken, zullen voor een overgroot deel door de toekomstige massa worden vergeten (of is al vergeten).

Als je naar onze huidige tijd kijkt, ik geloof dat The Beatles als grootste en belangrijkste (en dus legendarische) band van de twintigste eeuw zal worden beschouwt. Sterke,r ik denk dat Fab4 tot een van de weinige muzikale acts zal behoren waarover de Jan-alleman over tweehonderd jaar heeft gehoord en zelfs een van de melodien of nummers van herkend. Wie de andere handvol artiesten zullen zijn, kunnen we enkel naar gissen. Ik denk Michael Jackson bijvoorbeeld ook. Commercie speelt daar ook een hand in mee.

Ik denk dat dezelfde Jan-alleman in de toekomst, ook ooit vaag en niet perse concreet over Mozart heeft gehoord. Wel weet hij dat de Oostenrijker een zeer belangrijke componist van de klassieke muziek was. Dat maakt niet dat een Tchaikovsky kwalitatief minder goed is, maar hij is gewoon niet legendarisch. Ondertussen bedenk ik mij iets. Een onderscheid tussen twee begrippen: legendarisch (universeel) en legendarisch (binnen het genre). Tot het laatst genoemde begrip kan een pionier van een minuscule sub-genre al horen. Maar dat maakt niet dat hij of de band tot de zelfde legendarische groep hoort als The Beatles.

Wat maakt Patti Smith of Iggy Pop voor jou dan wel legendarisch?

Ik heb me waarschijnlijk met "moet een mysterieus aura hebben" te stellig uitgedrukt. Precies om deze redenen vind ik Bruce nl. legendarisch. Over 50 jaar verwacht ik dat hij nog steeds als "die volksartiest" wordt gezien.

Patti omdat ik haar zie als "grand old lady" van de popmuziek, die binnen de punk met iets veel vrijers (geworteld in Dylan en Rimbaud) aan de slag ging en dit stoïcijns en vol positivisme volhoudt ondanks alle tegenslagen in haar leven (dode echtgenoot, broer, bandgenoot) en nu volop status, aanzien en respect verdiend.

Iggy omdat ik hem ook zie als "grand old lady" van de popmuziek (sorry maar ik kan hier echt niks zinnigers over zeggen, Iggy is gewoon gemaakt van het spul waarvan legendes gemaakt worden en als je daaraan twijfelt dan moet jejezelf maar terugteletransporteren naar 1967 en hem de eerste stagedive ooit zien maken om daarna met John Cale de studio in te duiken om de eerste Stooges- en genredefinierende plaat te maken, Bowie te imponeren/inspireren en totaal naar de kloten te gaan om meerdere malen uit zijn eigen as te herrijzen terwijl niemand nog een cent om hem geeft).

Natuurlijk! Helemaal gelijk, ik doe hem tekort...
Pavlova

Zorrie, kan het toch niet laten: Greg Sage

Pavlova