@ platedraaier
Rod Stewart vond ik in de jaren '70 nog goed, maar wat hij de laatste tijd uitbrengt (al die coveralbums) is niet meer het horen waard.
De nummers van ééndagsvliegen Jim Gilstrap en Moments & Whatnauts vind ik ook prachtig, vooral vanwege de soulvolle vocalen. Tja, ik wil bezieling en gevoel in muziek en dat verdwijnt steeds meer sinds de jaren '80. Ook dat is perceptie.

En mijn leeftijd, ik luisterde in mijn jeugd naast de hitparade, toen het woord prefab nog niet bestond ook naar klassieke muziek en chansons en daarnaast o.a. Beatles, Rolling Stones, Elvis Presley en Bob Dylan (toch de grootste namen in de popmuziek). Misschien daardoor dat ik zo kritisch ben tegenover minder hoogstaande muziek.

Om eerlijk te zijn, ik hoor heel wat muziek graag ongeacht genre of ouderdom, als er tenminste goede melodieën, eigenheid en emotie zit.

Als je de albumlijst van 1975 op Mume bekijkt, er werden volgens mij heel wat prima albums in dat jaar uitgebracht (Pink Floyd, Bob Dylan, Neil Young, Led Zeppelin, Bruce Springsteen ...).

@ orbit
Natuurlijk kwamen er in de rock van Slade, Sweet en Status Quo niet veel akkoorden voor, maar dat is met punk ook het geval. Ik vind het wel simpele maar alleszins erg opwindende en plezierige muziek net als bv. Ramones en Sex Pistols in 1977.

Dan heb je maar weinig discussie gevolgd hier op MuMe, allerlei users die menen te weten dat die of die wel of niet met oprechte emoties zingen.. zo erg alsof het lijkt dat ze er zelf bij waren. Ze baseren er ook vaak hun voldoendes/ onvoldoendes op trouwens.
Meestal ben ik daar ook sceptisch over, maar bij Superramp ligt het er wat mij betreft toch wel erggg dik bovenop. Misschien dat die vent niet anders kan zingen, maar jeemig, wat klinkt het allemaal alsof hij het gevoeligste jochie van de klas is Daarbij vind ik de muziek ronduit walgelijk (en ook op vals sentiment spelen).

Ik vind Status Quo of MUD dan ook Britney Spears (en niet eens veel beter) vergeleken bij de Beatles. Dat het toevallig rock is maakt het toch niet meteen beter? Het is verjaarde oubollige bingohalmuzak, net zoals George Michael ook liftmuzak is..

Dat geloof ik zeker wel hoor. Daarom probeerde ik al voorzichtig te zijn in mijn uitspraken. Het is alleen zo, dat ik vaak het gevoel heb dat veel mensen de jaren 70 onterecht verheerlijken en de jaren 80 en 90 onterecht afdoen als waardeloos.
En in de jaren 60 en 70 waren er gewoon minder partijen op de markt. Vandaar dat jij denkt dat Beatles, Stones Elvis en Dylan grootse namen zijn uit die tijd. Ik denk dat er artiesten zijn in die tijd die grootsere dingen gemaakt hebben. (King Crimson, Supersister, Frank Zappa, Stooges) Maar die hoorde je toen ook niet in de hitparade.

Walgelijk mag je het vinden, maar dat valse sentiment kan ik toch niet zo plaatsen. Oke, Roger Hodgson is niet je gemiddelde jaren 80/90-zanger die ons met gebroken stem deelgenoot maakt van zijn moeilijke jeugd of andersoortige Weltschmerz, maar er is godzijdank wel meer dan dat.

Theatraal? Ja, natuurlijk, maar dat is wat mij betreft iets heel anders dan al dan niet oprechte emotie met al dan niet vals sentiment.

Het is echter vooral de instrumentale creativiteit die Supertramp voor mij tot een van de topgroepen van de jaren '70 maakt. Zelfde verhaal: het kan je niet liggen, maar stellen dat het niet creatief is (zoals hier op MuMe ook gewoon in talrijke discussies gebeurt) is toch gewoon kolder?

@ platedraaier
Zoals ik eerder zei, in elke periode werd goede muziek gemaakt, al kwamen de meeste vernieuwingen in de popmuziek wel in de jaren '60 en in mindere mate de jaren '70. Maar ook in de jaren '80 en later kwamen er talrijke acts die ik prima vind.
Frank Zappa leerde ik kennen eind jaren '70 evenals the Stooges (via Iggy Pop) en zijn natuurlijk ook van groot belang, hoewel ze nooit in de hitparade hebben gestaan. Maar beweren dat ze grootsere dingen hebben gemaakt dan the Beatles en Bob Dylan zou ik mij niet aan wagen.

Ik heb het niet over creatief gehad. Ik vind zijn zogezegde gevoeligheid er gewoon met enorme dikke plakken kleffe smurrie opliggen, anders als de jaren 80/90 zanger (laten we een Thom Yorke noemen) die misschien ook wel tot in je tenen komt, maar dan ook vaak gedoseerd en niet zo wijverig. Die olijke circusdeuntjes vind ik echt om te kotsen ja, alsmede het hele melodie/instrumentgebruik van die band. Het klinkt als een verkeerde gerecyclede Neil Young. Waar ome Neil nog echt iets van oprechte emotie en sterke teksten bracht, vind ik Superramp net zo nep als velen beweren dat een bandje als Oasis de levende schaduwen van de Beatles waren. Het gevoel komt niet op me over. En de hippietijd was dan ook allang verworden tot een 'parodie op zichzelf' in de 70s. De idealen waren vervlogen en de maatschappij verhard. Om die reden vind ik de gemaakte kampvuursound van The Eagles ook zo hol. Ik geloof het niet, en kan de keuze voor de melodieën en instrumenten daarom ook niet waarderen. Dan heb ik nog 100x liever die leipe progrockers, die bleven tenminste niet in een eeuwige herkauwing van oude melancholie hangen.

Eigenlijk zijn wij in het topic van de jaren '90.

Dat is waar.. misschien nog een derde decennium topic openen?

Kan, ik vind de discussie op zich wel aardig.
Dan de van nummer 1 hits van 1995 maar eens.

Grappig, ik had als curiositeit ook even op het twintig-jaar-later-tabje gedrukt. Mooi lijstje, volgens mij is Höllenboer het hoogtepunt van dat jaar.

Ja, erg vrolijk kan ik daar ook niet van worden nee.. stuitend is een betere omschrijving! No Limit, de smurfen? Is dat een soort grap op Ray en Anita.. ik ken dat gedrocht niet eens.

niet zo wijverig, nee nee...

of Jeff Emmer...

nee, doet u mij nog maar een fijne portie theatrale jaren '70 rock met bijbehorende heliumzanger

En het enge is, als je ook 1985 en 2005 bekijkt, zie je dat er bitter weinig veranderd is. 1985 - we are the world, 2005 artiesten voor africa.
Kortom, de top 40 is weinig vernieuwend. En al helemaal geen referentie kader voor wat voor muziek dan ook.

Zijn we nou anderhalve pagina verder gekomen om enkel te concluderen dat

- er al sinds het begin van de topveertig in 1965 zich buiten de hitparade spannender dingen afspelen dan daarbinnen
- en dat smaken verschillen

- en dat het allemaal nog veel erger is dan ik al dacht

De Top-40 zie ik als een momentopname, het bepaalt enkel wat momenteel populair is bij het publiek. De top-40 is maar een fractie van het totale muziekaanbod en zowat de grootste gemene deler in het muzieklandschap en daarom weinig vernieuwend.

De nr.1-hits van 1995 vind ik minder dan die van 1975, dat moet ik eerlijk zeggen.
Het nummer van Vangelis vind ik wel prachtig, en met Höllenboer kan ik wel mee lachen. "Think Twice" van Celine Dion wordt nu nog regelmatig gedraaid (of je daarvan houdt is een andere kwestie).

Voor mij zijn er twee soorten hits : evergreens en wegwerphits. Sommige top-40-nummers zullen velen altijd graag horen en blijven immer populair -> evergreens. Ik heb dit in een eerder bericht vermeld : de reden waarom een hit een evergreen wordt heeft te maken met een goede melodie, emotie en eigenheid. Het hoeft zelfs geen hit geweest te zijn.
Daarentegen zijn er heel wat nummers die je snel beu bent gehoord of die na verloop van tijd melig, gedateerd of belachelijk klinken -> wegwerphits. Maar ook hier speelt smaak een belangrijke rol, maar dat velen die nummers niet meer kunnen herinneren zegt al veel over de houdbaarheid.

Wil trouwens de eerste wiens muzieksmaak niet ooit met de topveertig begonnen is, nu opstaan?

(Een rechtstaansmiley is hier niet)

Hmja, misschien moest er een leeftijdsondergrens op die vraag.

*meldt zich*
Mijn muzieksmaak begon met het kopiëren van cassettebandjes vol foute hairmetal van mijn neef. Luisterde toen zelden naar radio, en de laatste zeven jaar helemaal nooit meer.

Ik ook niet echt.. vooral muziek van mijn broer (hardrock en later punk/ska) en ouders. Ik keek wel naar toppop, maar daar kwamen de bands die ik luisterde nooit langs, totdat KISS een discoband werd

Ach, niemand begint zijn muziekverkenning in zijn kinderjaren met diepgaande meesterwerken.
In mijn jeugd keek ik elke week naar Toppop en daar heb ik bands als the Sweet, Slade, Mud, Middle of the Road en the Osmonds aan het werk gezien, het maakte mij echt vrolijk en nu nog steeds.
Ik kan zowel genieten van complexe of diepgaande of klassieke muziek als pretentieloze hitparadepop, zolang het maar goed gemaakt is.

Ah, nou, ok dan...

Bij mij begon het dus wel gewoon met de topveertig en een cassettebandje in 1993...

In de jaren '70 was er natuurlijk ook 'foute' muziek als de eerder vernoemde George Baker Selection, Boney M en verder Luv', Village People en Chic maar dat waren guilty pleasures voor mij. Natuurlijk niet serieus te nemen en pretentieloos maar ook vrolijk en campy. Met de eurohouse in de jaren '90 heb ik weinig tot niets, te kunstmatig en emotieloos.

Nouwja, mss dat het vroeger wel beter was.

Radio heeft me eigenlijk nooit iets gezegd. Voor mij is het die 3de stand op mijn CDspeler (en niet RADIOspeler ) die nooit gebruikt wordt. (Al geef ik toe dat ik graag de stuBru eindejaars-lijst graag hoor. Mede om te weten of Metallica na 5 jaar nr 3 te zijn es hoger komt met one.)


De reden dat ik hier ben ligt NIET bij 'interesse voor wat ze op de radio spelen', maar wel bij "Kill 'em All" van Metallica. Muziek zei me niets tot de dag dat ik dat album hoorde. Wouw zeg
Hoe he tin me op kwam, wee tik niet meer precies. Want ik moest niets weten, van geen enkele muziek, maar toch besloot ik eens toch eens te beginnen bij een bekende band. Eerste album van die bekende band es proberen.

Wouw, een (ex)fan van foute metal. Zag ik nooit in jou

Bovendien ook echt té plastic en téveel gericht op uiterlijk vertoon en zgn stoerheid.. en bijna niets van zichzelf in de nummers, gewoon gejatte samples en kindermelodietjes omzetten in electronische riedeltjes, krijg je een Minogue hitje of een Barbie Girl
Dat dieptepunt in muziek vind je in de voorgaande decennia niet terug inderdaad. Vandaar ook mijn diepe weerzin tegen die oppervlakkige en op smarties drijvende 90s.

Sinds de grunge halverwege de jaren '90 ter ziele is gegaan kan ik de Top-40 nauwelijks serieus nemen en lijken rockbands taboe in de hitlijsten. Tenzij ze Kane of Nickelback heten, wat ik zowat het slechtste vind wat in de rock heb gehoord.

Dan volg je de hitlijsten niet echt. Bloc Party, MGMT, Franz Ferdinand, etc., ze staan er allemaal in.

Maar goed, je houdt blijkbaar niet van goede popmuziek. Dat is verder prima, maar dan vraag ik me af waarom je ueberhaupt de top 40 nog volgt.