De jaren 90 hebben ook mooie dingen voortgebracht. De kortstandige death metal populariteit (Death, Obituary, Morbid Angel), de grunge inderdaad en bijvoorbeeld de Red Hot Chili Peppers die echt doorbraken. Maar met de typische top40 artiesten uit die tijd heb ik dan weer niks, over het algemeen.

Natuurlijk hebben de jaren '90 veel goede muziek gebracht, en niet alleen grunge hoewel dat de meest bepalende stroming is. Gitaarbands als R.E.M., Red Hot Chili Peppers, Smashing Pumpkins en Radiohead hebben samen met de grungebands de jaren '90 gekleurd (zie eerdere berichten) en metal werd nog nooit zo populair.
De typische top-40 artiesten wekten minder mijn interesse. Céline Dion en Mariah Carey (in haar beginperiode) kon ik wel appreciëren, de eurohouse vond ik in het begin nog leuk maar verveelde snel evenals die vele boysbands. Spice Girls hadden ook enkele leuke nummers, maar ook daar was de koek snel op.

De jaren 90 hebben zeker wel mooie dingen voortgebracht, maar ik moet ze meer met een loep zoeken. Ik heb ze zeer bewust meegemaakt en ook veel muziek ontdekt destijds, maar veel ervan is al snel weer in de vergetelbak beland. Erg veel memorabele muziek is er niet gemaakt toen.. en al helemaal niet door die zeikerige Red Hot Chili Peppers.

Dat is bij mij ook het geval, naarmate de jaren vorderen moet je goede muziek steeds meer buiten de geijkte paden (hitparade, radio) gaan zoeken. Van de jaren '90 heb ik zowat evenveel (goede) CD's als van de jaren '70 en '80, met dit verschil dat de meeste artiesten waarvan ik CD's uit de jaren '90 bezit zelden of nooit in de hitparade stonden of op de commerciële radio werden gedraaid, wat met de artiesten van de jaren '70 en '80 meer het geval was.

Ik merk in ieder geval dat ik veel meer moeite heb iets uit de jaren 90 weer te draaien.. heb er zeker veel platen uit, maar op een handvol na, heb ik er eigenlijk amper ooit zin in. Het is een soort sfeer of sound die me gewoon niet zo erg bevalt denk ik. Terwijl ik uit de jaren 80 of 00 wel vaak muziek draai, zelfs uit de jaren 70 vaker

Dat valt nog mee, ik draai zowel albums uit de jaren '50-'60 als die van de jaren '90 of '00 nog graag. Wel is het zo dat de (weinige) hitparadepop dat ik van de jaren '90 bezit nu nog zelden draai, minder vaak dan die van de decennia voordien.

Zet Blood Sugar Sex Magik (1991) nog eens op a.u.b. Je kan er een boel van zeggen, maar zeikerig... Neen.

tnf, blijkbaar ben jij hier de enige die nog wat voeling heeft met de hedendaagse hitcultuur. Ik weet niet hoe de situatie in Nederland is, maar in Vlaanderen heerst al een half jaar een onwaarschijnlijke revival van 90's eurohouse. De I love the nineties fuiven zijn daar goede voorbeelden van, en nu hebben we met MNM een radiostation dat zich vooral focust op 90's dance, en waar je dagelijks 2Fabiola, E-Rotic, 2 Brothers On The 4th Floor en andere Gala's hoort langs komen. Is die revival in Nederland dan nog niet aan de gang? Eurohouse is hier op dit ogenblik populairder dan in de nineties! Het muzieklandschap blijft vreemd, tot vorig jaar was deze muziek nog uit den boze.

Verder val ik hier van de ene verbazing in de andere, Franz Ferdinand, Bloc Party en Black Kids in de Nederlandse top 50? Hm, als ik het mij nog goed herinner was The Racing Rats van Editors ook een grote hit in Nederland. Wat dat betreft is Vlaanderen een heel andere situatie, al scoort bij ons MGMT ook goed. Ondanks het feit dat we buurlanden zijn zitten we wat dat betreft op een andere golflengte.

Een eurohouse revival? Dan emigreer ik!

Het is hier voor mijn gevoel wat dubbel. De mensen bij de radiostations halen er de neus voor op, maar ondertussen leeft het wel. Moet je ook eens de (Nederlandse) commentaren op YouTube lezen bij de gemiddelde succesvolle eurohouse-plaat van vroeger.

Ik merk aan de bezoekersteller op m'n (90's & 00's-nostalgie-)weblog wel dat m'n lezers relatief lang blijven hangen als ik over dance-muziek ga lopen ouwehoeren, en vooral als het een beetje mainstream is. Volgens mij zetten die lezers dan YouTube aan om lekker bij dat oude spul te gaan liggen kwijlen, ofzo.

In het oosten van Europa zijn ze trouwens helemáál knettergek. Daar komt Anita Doth (die van 2 Unlimited) nog om de haverklap haar oude liedjes zingen in enorme sporthallen vol hysterische Russen, Tsjechen of Hongaren. Alsof de tijd stil is blijven staan sinds 1993. Daar zijn ook aardig wat YouTube-filmpjes van te vinden. Erg grappig.

Leuk om te lezen Dat bewijst ook maar dat de nummers van 2 Unlimited gewoon klassiekers zijn, alhoewel het niet bepaald hoogstaande muziek is. Maar goed, dat is met meer nummers zo.

Sommige Eurodancenummertjes zijn natuurlijk ook gewoon stiekem erg leuk . Maar het lijkt me nogal onterecht om op basis van dat soort hitparadepop een decennium te beoordelen. Dat is net zoiets als zeggen dat de jaren 80 kut zijn vanwege Wham! en Spandau Ballet.
Ik ben zelf wel heel erg van de jaren 90. Voor mij, ondanks de Britpophype, vooral het decennium van de Amerikaanse muziek. Waar in de jaren 80 Amerika toch wat ondersneeuwde bij al het britse postpunkgeweld, kwam in de nineties de folk terug in de pop- en rockmuziek en ontstond juist een sound die ik erg waardeer. Enerzijds rauw (in navolging van Sonic Youth, ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat dat een van de invloedrijkste bands ooit is), anderzijds puttend uit traditioneel-Amerikaanse wortels. Dat zijn de echte jaren 90, en ook dat geluid is volgens mij gewoon erg vernieuwend geweest.

2 Unlimited was in de jaren '90 een hitsensatie, ook in het buitenland en een slimme marketingprodukt. Te vergelijken met Boney M in de jaren '70. 2 Unlimited heeft zeker in het begin een aantal leuke nummers achter hun naam maar begon in herhaling te vallen en na vertrek van Ray Slijngaard en Anita Doth had 2 Unlimited definitief opgedoekt moeten worden.
En al die 2 Unlimited-klonen als 2 Brothers on the 4th Floor of Captain Hollywood Project trek ik niet, dat is profiteren van het succes van 2 Unlimited.

Samen met de grunge begin jaren '90 kwam de meer oorspronkelijke rockvormen (folkrock, bluesrock ...) terug op de voorgrond die door de punk en new wave werden verdrongen. Typische jaren '80-stijlen als de Britse New Romantics (Wham!, Spandau Ballet) en de Amerikaanse AOR werden definitief opgeborgen. Sonic Youth heeft zeker een grote invloed op de grunge gehad, maar heeft zelf duidelijk de mosterd bij Velvet Underground en de Amerikaanse garagerock van de jaren '60 gehaald.

Slechte muziek is van alle tijden en dus stond er in de hitlijsten uit de jaren '90 ook veel troep. Wat goede muziek betreft steken de jaren '90 duidelijk positief af t.o.v. andere decennia. Het is het decennium van de grunge, de shoegaze en bovenal de britpop. Muren tussen genres werden geslecht en er stonden veel meer "alternatieve" liedjes in de hitlijsten. Ik denk nog steeds met veel plezier terug aan de muziek uit dat decennium.

Ik heb eens wat van die filmpjes van Anita Doth opgezocht.

Hongarijë:
http://www.youtube.com/watch?v=0mdVbzYJZQE

Roemenië:
http://www.youtube.com/watch?v=ziFp75362pU

Ook ergens in die richting:
http://www.youtube.com/watch?v=sgW7yQ2vaQk

Iets dichterbij (Duitsland), ook iets ouder (2004), en als enige volledig geplaybackt:
http://www.youtube.com/watch?v=Xw5j1JehT-Y

Niet met je eens want beiden waren er eerder dan 2 Unlimited. En qua sound lijkt het helemaal niet op elkaar als je goed luistert. Denk eerder dat 2 Unlimited goed naar 2 Brothers heeft geluisterd. I Can't Stand It van hun was toch wel de voorloper voordat het allemaal los barste. En dat nummer was er in 1989 al, terwijl 2 Unlimited eind 1990 dacht ik pas scoorde.

No Limit is ook maar gewoon gejat van Syringe Mouth van Mercury Rev.

Zowel 2 Unlimited als 2 Brothers on the 4th Floor brachten in 1991 hun eerste single uit. Volgens mij hebben beiden de mosterd gehaald bij Snap! dat een jaar eerder begon en als pioniers van de eurohouse worden beschouwd met als typische kenmerken : rappende man, zingende vrouw, gemakkelijk in het oor liggende melodieën en elektronische dansritmes. Deze formule was zeer succesvol en werd door vele dance-projecten toegepast.
Internationaal waren Snap! en 2 Unlimited de meest succesvolle eurohouse-acts.

2 Brothers waren er een jaar eerder, maar werd in 1991 opnieuw bezet door rapper D-Rock en zangeres Desiree. Maar je hebt wel gelijk met wat je zegt. Ze gebruikten allemaal dezelfde formule. Nog een voorbeeld: Twenty 4 Seven. Captain Hollywood zat daar in de beginperiode bij, maar kreeg ruzie en vertrok. Stay-C nam het over en Nance zat al in de groep. Zodoende heeft deze groep ook mee kunnen snoepen van het succes van 2 Unlimited.

Ik ben er nog niet helemaal over uit waarom ik muziek uit de jaren '90 een warm hart toe draag, hoe fout het ook is. Dance (dus, trance/house/hardcore) ligt mijlenver van mijn muzieksmaak, maar die van de jaren '90 kan ik goed, heel goed hebben. Een reden waarom ik nog eens een hoop van die Techno Trance cd'tjes in mijn bezit wil krijgen. Is het omdat het toen nieuw was? Is het omdat er vroeger nog zoiets als lol en onschuld in zat? Was het toen echt beter dan nu of is het een zaak van nostalgie?

Ik ben benieuwd hoe de hedendaagse jeugd, die gek is van het jumpen, over tien jaar tegen de jump-rage aankjken.

Ik denk inderdaad nostalgie. Net zoals bij zovele 90s liefhebbers? Tussen de pakweg 20 en 35 jaar is toch wel de generatie die een tik heeft meegekregen van deze periode. Anderen staan er wel wat nuchterder tegenover.

Precies hetzelfde dus als de wat ouderen hebben met de 80s. De onbevooroordelen denken daar ook het hunne van.

Ja, two unlimited en charlie lownoise is ook kwalitatief net zo goed als The The bijvoorbeeld

Klopt als een bus. Als je tegenwoordig niet KinK FM of interessante streams beluistert is je muzikale ontwikkeling eigenlijk vrijwel reddeloos verloren.

Ik dat dat het vooral een hang naar nostalgie is. Ik groeide op in de late jaren zeventig en begin jaren tachtig en vind het nog steeds leuk als ik sommige hitparadenummers uit die tijd voorbij hoor komen. Ik maak mezelf dan wijs dat dat eigenlijk best goede nummers zijn, terwijl het min of meer objectief bekeken niks beter is dan de meuk uit de hitparade uit de jaren negentig.

Voor mezelf geldt dan nog wel dat een hoop eendagvliegen en disco uit de jaren zeventig en begin tachtig met echte muziekinstrumenten tot stand kwamen. Terwijl het latere werk toch vooral een kwestie is van geprogrammeerde synthesizers en drummachines. Zeker toen dat beukwerk in de jaren negentig de overhand begon te krijgen, ben ik echt gestopt met het luisteren naar de radio.

Er is volgens mij geen decennium dat uitblinkt door 'slechte' muziek, maar het is wel een feit dat je vroeger minder moeite hoefde te doen om echte goede muziek te ontdekken. Het stond gewoon in de hitparade en dus hoorde je het op de radio, of je vriendenkring op school kwam er wel mee aanzetten.
Dat werd in de jaren negentig duidelijk anders. Volgens mij komt dat mede door de opkomst van de CD. Vroeger kocht ik vrij veel vinyl-singles, maar daar ben ik mee opgehouden toen er alleen nog maar CD-singles te koop waren. Ik herinner mij dat de CD-single wel héél duur was in verhouding tot een heel album en dat veel mensen gewoon het album kochten als ze een leuk nummer op de radio hoorden.
Gevolg: CD-singles werden in toenemende mate gekocht door een piepjong publiek. Vooral in de jaren negentig waren het de kids van rond de tien jaar die bepaalden wat er hoog in de hitparade terechtkwam.

Die situatie is door het downloaden nu weer een beetje genormaliseerd. Tegenwoordig staan er best wel weer leuke dingen in de hitlijsten, maar ik denk dat het vooral deze ontwikkeling was die ertoe leidde dat we in de jaren negentig een overvloed aan infantiliteit over ons heen gestort kregen. En ja, ook voor mij geldt daarom dat hitradio in de jaren negentig nog een stuk beroerder klonk dan in de late jaren tachtig.

Buiten de grunge in de eerste helft van de jaren '90 was er niet veel 'alternatiefs' te vinden in de hitlijsten. In de jaren '90 werden de hitlijsten vooral bevolkt door gladgestreken boysbands en girlpower, eurohouse en afgeleiden (gabber), MOR-pop als Céline Dion of Mariah Carey en op Nederlandstalig vlak natuurlijk Marco Borsato en in Vlaanderen vooral Clouseau. In de tweede helft van de jaren '60 waren alle belangrijke acts wel in de hitlijsten te vinden (buiten Frank Zappa en Velvet Underground) en in de jaren '70 kwamen meer progressieve acts als David Bowie, Roxy Music of hardrock nog geregeld in de hitparade.

Ik ben het wel volledig eens dat slechte muziek van alle tijden is, wat ook gaucho zegt . Er zijn altijd bands geweest die nauwelijks konden spelen of geen song konden schrijven of vals zingende zangers, dit is van alle tijden. Het verschil met de jaren '60 en '70 is er veel meer productietechnieken mogelijk zijn waardoor slechte zang nog in 'goede' banen geleid kan worden, wat toen nog niet mogelijk was. In de jaren '60 en '70 zouden bv. Rihanna, Hillary Duff of Pussycat Dolls (wier vocalen door producers worden bepaald) nooit hebben kunnen doorbreken.

Voor de rest ben ik het 100% eens met gaucho. Door de opkomst van de CD werden de hitlijsten gedurende de jaren '90 steeds meer minder relevant en werden ze steeds meer gevuld met door platenmaatschappijen of producers bedachte wegwerppop dat zich richt tot jonge tieners (ik verwijs naar eerdere berichten). De eurohouse in de jaren '90 (Snap!, 2 Unlimited) vond ik in het begin stiekem nog leuk - net als de 'foute' disco-acts eind jaren '70 als bv. Village People, Boney M of Luv' (ik neem aan dat gaucho dit bedoelt) - maar ontaarde in hersenloos gedreun. Al is de hitparade sinds 2007 lichtjes aan het opleven dankzij artiesten als Amy Winehouse, Duffy en Amy MacDonald.

Ik heb met mijn zwak voor lijstjes toevallig ontdekt dat ook alle Nationale Hitparades (de tegenhanger van de top 40) tegenwoordig online staan en weer eens door oude hitlijsten gedwaald de afgelopen tijd en ik zie echt geen enkel verschil tussen de hitlijstmuziek van vroeger en nu. Ik denk dat mensen vaak nostalgisch terugdenken een de hitlijstperiode waar ze zelf mee opgroeiden (in mijn geval vooral de eerste helft van de jaren '80, mijn radio, toppop enz. tijd) en die hitparademuziek hoger aanslaan dan die uit andere tijden. Hooguit in de echte begindagen van de hitlijsten (tweede helft jaren '60) was het anders, omdat de single toen nog de belangrijkste geluidsdrager was. Dat werd al vrij snel de LP en later de CD. En sinds die tijd staan de hitlijsten vol met wegwerppop, noveltyhits en af en toe iets met wat meer eeuwigheidswaarde. Dat was in 1972 zo en is nu nog zo.

Ter illustratie: de top lijsten (van de top 40) van week 3 uit willekeurig gekozen jaren:
1974
1 DIRTY OL' MAN - three degrees
2 SOMEDAY SOMEWHERE - demis roussos
3 'T IS WEER VOORBIJ DIE MOOIE ZOMER-gerard cox
4 ROCK 'N ROLL - cats
5 SEBASTIAN - cockney rebel
6 ELLA - andre moss
7 LA MONTANARA - heino
8 IK DOE WAT IK DOE - astrid nijgh
9 MERRY CHRISTMAS EVERYBODY - slade
10 BABY BLUE - george baker selection

1978
1 MULL OF KINTYRE - wings
2 IF I HAD WORDS -scott fitzgerald & yvonne keeley
3 EGYPTIAN REGGAE -jonathan richman & modern lovers
4 ISN'T IT TIME - baby's
5 SINGIN' IN THE RAIN - sheila b devotion
6 IT'S A HEARTACHE -bonnie tyler
7 THE FLORAL DANCE - brighouse & rastrick brass band
8 TINGELINGELING - andre van duin & ferry de groot
9 THE CLOWN - bzn
10 ONLY A FOOL - mighty sparrow & byron lee & dragonaires

1982
1 JE LOOG TEGEN MIJ - drukwerk
2 I WON'T LET YOU DOWN - phd
3 THEY DON'T PLAY OUR LOVESONG ANYMORE - anita meyer
4 ONE OF US - abba
5 CAMBODIA - kim wilde
6 STOP - dolly dots
7 I'LL FIND MY WAY HOME - jon & vangelis
8 DISCO TRAIN - dance reaction
9 LIVE IT UP - time bandits
10 SPIRITS IN THE MATERIAL WORLD - police

1989:
1 CAN'T STAY AWAY FROM YOU - gloria estefan & miami sound machine
2 TONIGHT - tina turner & david bowie
3 FIRST TIME - robin beck
4 GOOD LIFE - inner city
5 BRING ME EDELWEISS - edelweiss
6 SOMETHING'S GOTTEN HOLD OF MY HEART - marc almond & gene pitney
7 THE WAY TO YOUR HEART - soulsister
8 ESPECIALLY FOR YOU - jason donovan & kylie minogue
9 SAY A LITTLE PRAYER - bomb the bass
10 TWO HEARTS - phil collins

1998:
1 IT'S LIKE THAT - run dmc
2 TORN - natalie imbruglia
3 TOGETHER AGAIN - janet jackson
4 AYOHEE - andre van duin
5 BABY DON'T GO - close ii you
6 TELL HIM - barbra streisand & celine dion
7 I'LL BE THERE FOR YOU - solid harmonie
8 NEVER EVER - all saints
9 ALL CRIED OUT - allure & 112
10 SLAM DUNK (DA FUNK) - five

2006:
1 TALK - coldplay
2 STICKWITU - the pussycat dolls
3 BECAUSE OF YOU - kelly clarkson
4 HUNG UP - madonna
5 ONE WORD - anouk
6 WHEN I'M GONE - eminem
7 ADVERTISING SPACE - robbie williams
8 LOVE GENERATION - bob sinclar
9 NINE MILLION BICYCLES - katie melua
10 UGLY - sugababes

Ik had net zo goed andere jaren kunnen kiezen. Ik zie echt opvallend weinig verschil.

In die tijd waren er mensen ingehuurd om hun plaatjes in te zingen. Nu doen ze het met productietechnieken. Meer verschil is er niet volgens mij.

Zelf vind ik ook de tweede helft van de jaren '60 (een periode toen ik de hitlijsten nog niet volgde) ook de beste periode en zoals ik in een eerder bericht zei was de single toen nog de belangrijkste geluidsdrager, vanaf de jaren '70 werd de LP belangrijker en kwam er inderdaad meer wegwerppop in de hitlijsten maar gedurende de jaren '90 werd het alsmaar erger. De hitmuziek vind ik naarmate de periode vorderde alsmaar gevoellozer en mechanischer worden.

Zowel in 1974 als de daaropvolgende jaren tot 2006 zijn er nummers bij die ik erg goed vind en mindere (dat is volstrekt normaal). Al moet ik eerlijk zeggen dat ik in de lijst van de jaren 1974 (nrs. 1, 3, 4, 5, 9) en 1982 (nrs. 2, 4, 5, 7, 10) de meeste nummers naar mijn gading vind. Van 2006 vind ik nrs. 1, 5 en 9 erg goed maar nr. 2 erg slecht.

Dat nostalgie een belangrijke rol bij muziekbeleving speelt is een feit en je kunt dat niemand verwijten, wel als iemand zich vastpint aan een bepaalde periode en muziek daarbuiten kut vindt. Zo zijn er jaren '60, '70 of '80-nostalgici die alle muziek nadien slecht vinden maar ook die enkel de huidige muziek waarderen en muziek voordien als ouwe meuk bestempelen. Zelf heb ik albums vanaf midden jaren '50 tot 2008 en zowat gelijk over alle decennia verdeeld. Om te zeggen dat ik naar muziek luister en niet naar een tijdstip en goede muziek is van alle tijden, of ze in de hitlijsten heeft gestaan of niet.

Dat men soms mensen inhuurde om nummers in te zingen is inderdaad een feit, Milli Vanilli was daar het grote voorbeeld van maar die heb ik ook nooit goed gevonden. Alhoewel ik 'gastartiesten' prefereer boven productietechnieken.

Precies hoe ik erover denk, de spijker op z'n kop.