Bloc Party, MGMT en Franz Ferdinand vind ik natuurlijk prima popmuziek, maar komen ze in de top-40 terecht? Ik dacht van niet.

Daar sta ik ook van te kijken..

MGMT staat nota bene nu in de top 50. Beetje jammer dat jullie zo hard roepen, maar blijkbaar niet eens weten wat er in staat.

The Kooks, The Verve, The Black Kids en The Killers staan er nu ook in trouwens. Niet dat ik dat nu allemaal geweldige hits vind (alleen The Verve eigenlijk), maar het is wel veeeeeeel beter dan Kane en Nickleback.

Goed, de NLse top 10 van dit moment:

1. Marco Borsato - Stop de Tijd
ken ik niet, maar vind zowat al zijn vorige singles ronduit vreselijk.

2. Gabriella Cilmi - Sweet about Me
Lief, mooi liedje. Weinig ergelijks aan. Prima, hoor je over een paar jaar ook nog wel eens.

3. Eric Prydz - Pjanoo
Voor een commerciale danceplaat opvallend aardig en gewaagd (geen standaard-beat, de piano is de baslijn)

4. Kid Rock - All Summer Long
40ers/50ers rock (of voor mensen met een conventionele rocksmaak die gewoon een gitaar willen horen).

5. Katy Perry - I Kissed a Girl
Weer zo'n zangeresje. Zeker niet slecht, maar typisch zo'n nummer dat je bent vergeten zodra het volgende nummer op de radio begint.

6. Coldplay - Viva La Vida
Ben geen Coldplay-fan, maar voor radiomuziek is dit dik in orde.

7. Amy MacDonald - This Is the Life
Volgens mij het meest populaire nummer van het jaar (staat al 5 maanden in de top 10 zo ongeveer). Leuk nummer, maar nu wel een beetje kapot gedraaid.

etc. etc.

Geen slappe r&b of Milk Inc. (scoren die ueberhaupt nog hits in NL?) achtige toestanden in de top 15 te bekennen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de top 40 wat mij betreft al weer een tijdje uit een dal aan het klimmen is.

Maar dat komt ook doordat ik commerciele muziek ook wel meer kan waarderen dan de meesten hier... Ik luister net zo lief naar Timbaland als naar Can of de Velvet Underground en eigenlijk zie ik nog best veel raakvlakken.

Ik had het aanvankelijk ook over de 90s, die ver inferieur zijn aan welk muzikaal tijdvak dan ook.. wat er nu in staat trek ik verder niet in twijfel. Positief verrassend zelfs.

Ik ken de top 40 uit de jaren '80 niet zo goed, omdat ik die niet bewust heb meegemaakt. Maar goede en slechte (top 40-)muziek is van alle tijden... En ik houd van allebei wel.

Heb wel het idee dat in de jaren '90 de Nederlandse volksmuziek weer wat populairder werd. Mooi was die Tijd van Corry Konings is toch een beetje de Smells Like Teen Spirit van het smartlappengenre.

Nou, voor mij was het vooral de tijd van de one minute flies en de ontzettend foute discohouse die maar vooral stoere zwetende lijven op Ibiza aan het werk moesten zetten. Na verloop van tijd afstompend en zijn doel voorbij, net zoiets als de RnB clips en singles de laatste 10 jaar.
Dan vind ik zelfs Jason Donovan of Bros nog wel iets schattigs en sympathieks hebben, hoe fout dat dan weer daarvoor was.

Ik moet toegeven dat de hitparade de laatste tijd langzaam maar zeker uit het dal aan het kruipen is dankzij o.a. Amy Winehouse, Amy MacDonald en Duffy. Mika vind ik ook prima en grappig.
Het nummer van Coldplay is OK voor mij en dat van Gabriella Cilmi vind ik ook erg leuk.

Nog prima bands uit de jaren '90 die ik moet vermelden :
- Smashing Pumpkins
- Counting Crows
- Black Crowes
- eels
Folkrock was er van the Cranberries en Levellers, countryrock van the Jayhawks. Nick Cave moet ook vermeld worden en goede zangeressen in de jaren '90 waren Tori Amos, Sinead O'Connor en Björk.

Björk was inderdaad best vernieuwend.. met die bands die je opnoemt heb ik stuk voor stuk helemaal niets 3 ervan vind ik zelfs uitgesproken irritant.
Verder moet ik de Shoegazers nog vermelden als spaarzaam lichtpuntje van de 90s, My Bloody Valentine, Ride, Swervedriver en Slowdive.. helaas is dat genre alweer enigzins verkracht door die jammerende postrock exponenten die erna volgden en nog steeds vreemd populair zijn, er is waarschijnlijk even niks beters.

My Bloody Valentine was toch meer actief in de jaren '80 (ik moet daar ook eens iets van kopen), de andere bands die je opnoemt waren Britse cultbands begin jaren '90 (voorloper van de Britpop).
House of Love, Inspiral Carpets, the La's, Charlatans en Ocean Colour Scene waren eveneens actieve Britse bands in die periode.
Suede en the Verve waren destijds ook goede Britpopbands.

Ik luister toch echt liever naar postrock dan naar het geluid van een stofzuiger (shoegaze). Daar begrijp ik dan weer helemaal niks van, dat mensen dat echt mooi vinden. Persoonlijk heb ik het meeste met de Jaren 90 om de eenvoudige reden dat ik binnen dat decennium mezelf ging verdiepen in de muziek. Ik was toen een jaar of 16. De Grunge kon mij toen erg bekoren. Later gevolgd door de Britpop. In elke stroming had ik zo mijn favoriete bands maar ook genoeg waarvan ik gruwelde. Het kunstje dat de bands in beider stromingen deden was natuurlijk al eerder gedaan. Uit interesse ben ik ook naar die muziek gaan luisteren maar dat klonk mij allemaal te gedateerd. Dat is wat mij betreft sowieso het grote manco aan de muziek die gemaakt is in de Jaren 60 en 70. Geef mij dan maar de bands die pakweg 20 jaar later diverse elementen hadden gejat. Het klinkt in ieder geval beter.
Nu bemerk ik wel dat een aantal bands uit de Jaren 90 de tand des tijds niet hebben doorstaan. Die vlieger gaat dan weer niet op voor de Jaren 80, naar die bands kan ik nog steeds goed luisteren. Gek eigenlijk. Zegt dus wel iets over de kwaliteit. Genoeg geouwehoerd.

Jouw Avatar is een voorbeeld van een band die in de jaren 90 geweldige albums gemaakt heeft.
Afghan Whigs.

Grunge was inderdaad de belangrijkste stroming in de jaren '90 in die zin dat het popklimaat danig veranderd werd (te vergelijken met de beat in de jaren '60, punk & new wave in de jaren '70).
Opvallend wel dat de meeste bands in de jaren '90 teruggrijpen naar rockbands in de jaren '60 en '70, met name de Britpop.
Halverwege de jaren '90 was punk overigens weer in met o.a. Offspring, Green Day en Bad Religion.

Blijkbaar heeft het minstens 10 jaar nodig om een decennium te verwerken? De meeste bandjes van nu staren zich weer suf op begin jaren 80 namelijk..

En ik zou Swervedriver of Slowdive geen voorloper van britpop willen noemen Heel ander genre! Wat ik al zei, het is eerder de voorloper van de postrock van pakweg Mogwai en Sigur ros ofzoiets..

De jaren '80 zijn nu in door nostalgici die hun jeugd in de jaren '80 hebben beleefd. Zo ontdekken vele jongeren bands uit de jaren '80 en laten zich erdoor inspireren (Interpol, Editors) en jaren '80-acts maken daar natuurlijk gebruik van om terug op de voorgrond te treden (U2, Depeche Mode, Madonna).

Net zoals de jaren 70 in waren dik 10 jaar terug..

Inderdaad, in de jaren '90 waren Abba, Queen, Pink Floyd en David Bowie weer hot evenals de punk (zie eerder bericht).
In die jaren '70 waren het de 50's die door nostalgici in waren : Elvis was weer hot en nog andere oerrockers kwamen terug in de belangstelling (Chuck Berry, Jerry Lee Lewis). De glamrock en punk in de jaren '70 zijn trouwens gebaseerd op de rock'n roll in zijn oervorm (als reactie op de complexe progrock).
In de jaren '10 komt er een herwaardering van de grunge- en Britpopbands. Hopelijk niet van de eurohouse, gabber en boysbands.

Op veel fora komt, als er teruggeblikt wordt op de nostalgische jaren 90, voornamelijk een enorme lading eurohouse en happy hardcore bovendrijven. En in een of andere jaren 90-hitlijst van 3fm, door de luisteraars samengesteld, stonden Charly Lownoise & Mental Theo al in de top 3.

Dus maak je borst maar nat...

Eens even een ander vraagje: vroeger (jaren 60/70) was er relatief weinig aanbod aan popmuziek, waardoor terugkijkers nog wel eens de indruk hebben dat er toen meer goede muziek gemaakt werd dan nu. Maar het aanbod steeg en steeg...

Nu horen we het ene na het andere doemverhaal dat dankzij internet, illegaal downloaden, etc. het aanbod steeds schraler wordt.

Als dat allebei waar is, dan is er vermoedelijk, niet zo gek lang geleden, een maximaal aanbod geweest. Wanneer was dat dan? Wat viel er rond die tijd kwalitatief te beleven?

Ik denk dat het maximale aanbod zo tussen 1985 en 1995 is geweest. De gouden tijd voor de platenwereld. Alles werd opnieuw op cd uitgebracht en gekocht. Zowel oude als nieuwe dingen.
Wat er kwalitatief te beleven viel, mag je zelf verzinnen. Feit is wel dat er toen erg veel verkocht is. Zowel oude platen die voor het eerst op cd werden uitgebracht als nieuw aanbod.

Het was vooral in de periode 1988-1992, toen oude albums massaal op CD werden uitgebracht. Natuurlijk maakten oude acts ervan gebruik om terug in de belangstelling te komen. 1989 was niet voor niets het jaar van de come-backs.

Tja, ieder genre of artiest heeft zijn verstokte fans.
In de jaren '70 waren de Vlaamse hitlijsten voor een kwart gevuld met Vlaamse schlagers en smartlappen (Willy Sommers, John Terra, Joe Harris ...), het genre waarvan ik destijds het minst van hield en op de Vlaamse radio werden die grijsgedraaid. Vandaar dat ik mijn toevlucht zocht tot Veronica en Hilversum, waar ze meer pop draaiden. In de jaren '90 kwamen ze terug in de belangstelling mede dankzij het VTM-programma "Tien om te zien" waar liefhebbers ervan nostalgisch op terugblikten.
Inderdaad, iedere periode heeft zijn mindere kanten. Alhoewel, zelfs de slechtste muziek uit die tijd had nog zijn charmes en die schlagerzangers konden tenminste zingen.

Dat kan ik zelfs niet zeggen van die Charly Lownoise & Mental Theo of Scooter in de jaren '90, en Pussycat Dolls of Rihanna nu. Dat is allemaal zo nep, plastiek.

Ik kan dit enkel bijtreden. Verder ben ik ook absoluut niet erg warm te krijgen voor flink overroepen acts van dit tijdperk hier; Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, The Kooks, Bloc Party, en nog een handvol bands, waarvan ik de kwaliteit niet echt inzie/kan horen.
De hitlijsten van tegenwoordig staan helaas vol met artiesten waarvan ik het apezuur krijg, omdat het uiterlijk blijkbaar zo'n duizend keer belangrijker is dan de muziek; Neen, Pussycat Dolls, Rhianna, Aguilera, Avril lavigne, Anouk (bweurk)... het zal mij verdommen hoe of ze allemaal heten... ik hou het niet meer bij, en ik denk dat mijn leeftijd er voor véél tussenzit, maar ook die leeftijd buiten beschouwing gelaten... véél kwaliteit is er denk ik niet meer in de huidige hitparade.

Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, The Kooks en Bloc Party vind ik wel goed, maar ook overroepen in die zin dat ze erg gehypt worden en door de Britse pers zelfs vergeleken met the Beatles. Deze bands komen onder zware druk te staan en als ze niet helemaal aan de hooggespannen verwachtingen voldoen worden ze door pers en publiek uitgespuwd. Ik vrees dat deze bands na enkele albums uitgeblust zijn.
Hetzelfde met Oasis en Blur in de jaren '90, ze werden door de Britse pers eerst in de hemel geprezen en na een minder goed album uitgebraakt, waarna het stil is geworden rond hen.

De verwachtingen zijn inderdaad steeds hysterischer, mensen vergeten dat je vaak een aanloop van enkele wisselende platen nodig hebt om je draai te vinden en misschien dat ene meesterwerk eruit te poepen.. of soms is je eerste plaat meteen het meesterwerk en kom je daar nooit meer voorbij. Zoiets is met Pearl Jam bijvoorbeeld gebeurt en vele andere bandjes. Het geduld met bands is echter beperkt en mensen zijn snel weer toe aan iets anders. Ergens wel positief want het levert veel materiaal op van bands die hun best moeten doen. Ook veel crap van bandjes die beter niet de gitaar hadden kunnen oppakken trouwens.. maar dat is van alle tijden.

Ik vrees dat dit het ijdperk van het instant succes is, nooit was succes ook vluchtiger als nu.
Ik denk dat The Beatles, mochten ze in deze tijd bekend en beroemd zijn geworden, nooit de kansen zouden hebben gekregen die ze destijds onder leiding van George Martin ook effectief kregen.
Ze hadden TIJD om te rijpen, om groot en groter en groots te worden, nu moet alles zodanig vlug gaan... dat je er duizelig van wordt, de trends van vandaag zijn morgen al geheel passé!
Misschien zouden ze nu ook vlugger opgebrand geweest zijn, daar vrees ik voor - dit is puur hypothetisch allemaal, maar je begrijpt wellicht wat ik bedoel, toch??

Hoge bomen vangen veel wind. Als je een meesterwerk uitbrengt verwachten pers en publiek een nieuw meesterwerk en als dat tegenvalt valt de band op zijn bek. Platenfirma's eisen ook steeds meer van nieuwe bands, zij krijgen geen aanlooptijd en moeten er meteen staan. Ze willen onmiddellijk geld zien binnenstromen en als de verkoop tegenvalt staat de band op straat.
Tegenwoordig worden bands veel meer gehypt, als je een opmerkelijk album uitbrengt staat de ganse pers bij de deur.
Nirvana is het schoolvoorbeeld van een band die aan succes ten onder is gegaan. Die band stond na "Nevermind" onder zware druk, Kurt Cobain werd hét tieneridool en werd steeds achtervolgd door de pers, er allerlei verhalen hem in de roddelbladen. Kurt Cobain kon niet meer leven met dat sterrendom en heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd.

euh... gehyped, denk ik ipv gehypt... ??? denk ik zulle!

Maar ik ben het roerend eens met je voorbeeld van Nirvana!

Ik denk dat Coldplay ook zo een geval is, maar voorlopig voldoen ze aan de hoge eisen die hun gesteld worden!

Coldplay is meer een band dat een breed en vooral ouder en trouw publiek van muziekliefhebbers aanspreekt net als bv. Radiohead, waar dat bands als Kaiser Chiefs en the Kooks met hun simpele en catchy britpop vooral een jong rockpubliek aanspreken (gillende tieners bij festivals als rock Werchter of Pukkelpop). Vandaar dat Radiohead en Coldplay zich langer zullen handhaven tegenover Kooks en Kaiser Chiefs die het vooral moeten hebben van rockliefhebbers en wispelturige tieners. Tenzij ze hun muzikale horizonten verbreden en ook de meer kritische luisteraars in vervoering brengen zoals the Beatles en the Stones dat deden in de jaren '60.