Ik heb de dood van John Lennon ook niet meegemaakt. Maar wel die van mijn grote held Michael Jackson. Ik ben al van jongs af aan dag en nacht bezig met Michael. Het kan/kon niet op. De concerten kwamen eraan en Michael was weer even net zo populair als in the old days. De snelheid waarmee de kaarten uitverkocht raakten en het aantal concerten van 10 naar 50 ging is ongeëvenaard.

Al weken was ik bezig toe te leven naar de dag dat Michael het podium weer op zou stappen, tot dat één van de voor mij ergste dagen van mijn leven aanbrak. Ik lag net met mijn vrouw op bed en was al even onder zeil geweest toen ik de telefoon hoorde trillen. Toch maar even kijken wie dat nou om 23:30 kan zijn. Het was een maatje van mij die gesmst had, de tekst was: Hey, gecondoleerd jongen met dit verlies. Het was een vreemd berichtje en ik snapte er niets van omdat er geen naam van de overledene instond. Toen een berichtje van mijn tante met gelijke strekking als het eerste berichtje, maar nu stond daar ineens Michael Jackson.

Ongeloof natuurlijk. Mijn vrouw achter mij aan naar de computer kamer en even het laatste nieuws lezen: The King of Pop op 50 jarige leeftijd overleden! Mijn wereld stortte echt even in. Al dik 22 jaar stond ik op en ging ik naar bed met Michael in mijn hoofd. Het was of een familielied overleed of een broer. Nog steeds dik 2 jaar na dato is er ongeloof. Als ik zijn stem hoor of zie hem dansen op filmpjes dan nog doet het pijn. Als Michael Jackson fan heb je ook zoveel meegemaakt in 22 jaar. Het was nooit makkelijk. Mede daarom zit hij misschien nog wel dieper in mijn hart.

De ochtend van 26 juni heel veel telefoontjes natuurlijk van familie en vrienden, maar heb geen woord uit kunnen brengen. Alleen een huilende Sjoerd hoorden ze aan de andere kant van de lijn. De dagen erna beleef je eigenlijk in een roes en toen brak de dag van de memorial aan. Het ging eigenlijk wel redelijk goed met mijn gemoedstoestand totdat Jennifer Hudson een heel persoonlijk nummer van Michael ging zingen. Een nummer dat mijn zo ongelofelijk diep raakt dat ik het eigenlijk nooit zonder te huilen kan luisteren: Will You Be There.

Aanvankelijk ging het bij dat nummer ook nog wel goed, maar aan het einde kwam daar ineens uit het niets en totaal onverwacht de stem van Michael

In Our Darkest Hour
In My Deepest Despair
Will You Still Care?
Will You Be There?
In My Trials
And My Tribulations
Through Our Doubts
And Frustrations
In My Violence
In My Turbulence
Through My Fear
And My Confessions
In My Anguish And My Pain
Through My Joy And My Sorrow
In The Promise Of Another Tomorrow
I'll Never Let You Part
For You're Always In My Heart.

Ik stortte letterlijk in elkaar van verdriet en dat heeft vanaf dat moment zeker twee weken geduurd voor ik weer een beetje de normale was. Nu ik dit schrijf valt het mij ook behoorlijk zwaar moet ik zeggen. Ondanks dat ik de man natuurlijk niet persoonlijk kon was en is mijn liefde voor hem oneindig en onvoorwaardelijk. In mijn ogen hebben we niet alleen een geweldige zanger en entertainer verloren, maar vooral een enorm groot, goed en onbegrepen persoon. Mijn verdriet was en is er eigenlijk vooral voor het persoon.

Michael heeft van mij een beter mens gemaakt, dat durf ik wel te stellen. Waar vroeger al mijn vriendjes naar 2Pac luisterden en zich spiegelden aan dat ghetto image en daar naar handelden bleef ik aan de goed kant staan omdat ik mij eigenlijk altijd afvroeg wat Michael zou doen. Los van mijn ouders heeft Michael dus ook zeker een aandeel gehad aan het feit dat ik ondanks dat de meesten om mij heen in de criminaliteit belande ik aan de goede kant ben blijven staan.

(ik wil overigens niet zeggen dat iedereen die naar 2Pac luister een veredelde crimineel is. De buurt waarin ik opgroeide en op school zat speelden ook een belangrijke rol.)

PS. Kan de naam van dit topic eigenlijk niet veranderd worden in Wààr was jij toen.... stierf? Om voor elke gestorven artiest een apart topic aan te maken is ook zo wat.

Mooi persoonlijk en emotioneel verhaal Sjoerd.
Heb het filmpje van Will You Be There net (nogmaals) gekeken en heb het kippenvel op m'n armen staan.

Ik word wakker, mijn vader komt m'n slaapkamer in en zegt "Goedemorgen, Michael Jackson is dood."

Mooi dat iemand zo'n liefhebber is.

Echter, één van de ergste dagen van je leven? Is dat niet wat overdreven? Niet lullig bedoeld, maar ik kan het me persoonlijk niet goed indenken.

Mooie verhalen van Rkdev en Jocharo, maar eerlijk gezegd heb ik ook wel een beetje moeite om me zoiets in te denken. Nu heb ik ook wel het 'geluk' dat de meeste van mijn echte muzikale helden nog leven, of al overleden waren voordat ik ze ontdekte, maar toch...

Ik probeer me voor te stellen dat iemand als Thom Yorke van Radiohead zou overlijden, die toch een aantal nummers heeft geschreven waar ik meermalen met vochtige ogen naar heb geluisterd, die echt een invloed op mijn leven hebben gehad. Maar ook dan... ik kan me voorstellen dat ik geschokt zou zijn als hij zou overlijden, en dat het een flinke domper zou zijn op mijn week, maar ik zie het niet dezelfde emotionele impact op me hebben als toen bijvoorbeeld mijn vader overleed, eigenlijk.

Begrijp me niet verkeerd, dit is niet aanvallend of verwijtend bedoeld. Ik respecteer jullie gevoelens volkomen in deze. Maar blijkbaar zijn er toch grote verschillen in hoe mensen dit soort dingen ervaren.

Dat zal het natuurlijk ook nooit hebben, dat is je eigen 'vlees en bloed'.

Maar sommige artiesten gaan al je hele leven mee, en zijn daarom gevoelsmatig óók met je verbonden. Net als Jocharo-T ben ik al sinds kinds-af-aan fan van de muziek van Michael Jackson. Ik was 7 toen 'Thriller' uitkwam en dat viel samen met mijn eerste bewuste muziekervaring: ik kreeg een cassettebandje met populaire muziek van die tijd cadeau van een kennis die wat ouder was en bij een drive-in disco werkte. Op dit bandje stonden Wanna Be Startin' Somethin' en Billie Jean. Ik was verkocht. In de jaren erna verzamelde en las ik alles wat met Michael te maken had en luisterde ik bijna alleen maar naar muziek van de Jackson familie.

Toen ik eind jaren '80 op de middelbare school kwam werd mijn muziekhorizon verbreed en werd de voorliefde voor de muziek van Michael iets naar de achtergrond geschoven (en trad bijvoorbeeld U2 op de voorgrond). Echter door het geweldige Dangerous-album ben ik hem toch weer gaan volgen. Al was het wat minder intensief. Als zo iemand dan overlijd, al is het pas jaaaaaren later, raakt je dit toch behoorlijk. Net zoals Jocharo-T hebben veel mensen mij die dag of de dagen erna aangesproken, puur door het feit dat ik als tiener zo'n enorme fan was.

Zoals in een ander topic reeds besproken werd heeft de muziek die je in je tiener- en puberjaren luistert en grotere impact op je dan de muziek van daarna. Ondertussen is mijn muziekhorizon dusdanig verbreed dat de dood van 1 de vele artiesten die ik bewonder waarschijnlijk minder 'aan zal komen' dan de dood van een jeugdheld, een idool.

Maar of dat ook echt zo zal zijn kom ik wel achter als McCartney, Bono, Springsteen, Sting, George Michael of een van die andere artiesten die ik bewonder komt te overlijden ... maar terug naar het begin van mijn verhaal: dit zal me nooit dusdanig uit het veld slaan dan het verlies van een familielid of goede vriend(in). Alleen even tijdelijk wat van slag brengen.

De dood van Dio heeft ik nog aan vele mensen verkondigt. Tevergeefs want vele zaten mij schaapachtig aan te kijken en de andere dachten dat meneer Tijdmachine dood was. De dood van Gary Moore was een shock, dat kwam ook zomaar uit het niets. Zijn dood raakte mij wel een beetje omdat zijn muziek toch erg dichtbij bij mijn jeugd staat.

Dio zat mij ook niet lekker, terwijl ik niet echt een fan ben. Het was volgens mij de eerste keer dat ik het 'meemaakte' dat een artiest waar ik naar luister wegviel. Daarnaast was het redelijk onverwacht. Er werden Heaven & Hell shows gepland, en alle berichten waren positief, en twee weken later was hij toch overleden.

Maar net als met later Gerry Rafferty en Captain Beefheart (van de laatste ben ik wel echt fan) was het een week goed balen, maar meer niet.

Captain beefheart was voor mij de eerste artiest die ik hoog heb zitten, waarvan ik meegemaakt heb dat hij overleden was. Maar hij was de afgelopen 30 jaar al gestopt in de muziekbusiness en was al langere tijd ziek door MS, dus een enorm grote impact heeft het op mij niet gehad. Wel jammer natuurlijk. De dood van Amy winehouse heeft me tot nu toe nog het meest gedaan. 27 jaar jong( ) en toch een artiest waarvan ik op de middelbare wel eens een nummer te horen kreeg.

Als een artiest als Mike Oldfield, Peter Hammil. Thom Yorke of Robert Fripp doodgaat zal het wel even slikken worden voor mij. Dit zijn Muzikanten die vitaal waren voor mijn intresse in muziek en waar ik op den duur bijna(op bootlegs of echt dure collector's items na) alles van in huis wil hebben.

Zeer zeker, waarom niet? Michael was al jaren uit de running. Eindelijk was hij daar, een record aantal concerten achter elkaar. Fans werden gek: ze zouden hun held (ooit wel eens een concert gezien van hem? En dan doel ik op het publiek, Beatlemania is er niks bij) nog eenmaal kunnen zien optreden. Hij zou spelen wat het publiek wil. Een grootse show (wat ook wel te zien is aan This Is It). Nog een paar weken en dan pats boem!... dood. Zelf ben ik geen grote fan, maar ik vond het echt wel verschrikkelijk kut. Nog steeds.

Bij de ergste dag van mijn leven zou ik denken aan het verlies van dierbaren, een ernstig ongeluk, of iets waardoor ik doodsangsten zou uitstaan. Het overlijden van een artiest (en daarnaast de aflasting van iets waar je erg naar uitkijkt) schaar ik echt niet in dezelfde categorie.

Ik zeg niet dat dat voor anderen niet anders kan zijn, maar ik kan meer dan genoeg dingen verzinnen die ik erger zou vinden.

Als Neil Young zou komen te overlijden vind ik dat echt niet erger dan het overlijden van bijv. een oom.

Ik was ook wel even kapot van het overlijden van sommigen van mijn favoriete artiesten, in het bijzonder Trisha Keenan en Arjen Grolleman, maar het staat in schril contrast met het verliezen van een dierbaar familielid. Dat is 1000 keer ingrijpender, heftiger, etc. Maar wellicht hebben Jocharo en Chevy dat nog niet meegemaakt (en if so, dan hoop ik dat ze dat zo lang mogelijk bespaard blijft).

Ik kan me niet bedenken dat de dood van een artiest me écht heeft aangegrepen. Vind het natuurlijk wel jammer dan Amy Winehouse overleden is bijvoorbeeld, maar om nou te zeggen dat het me echt aangreep, nee, dat niet. Michael Jackson idem dito. John Lennon heb ik logischerwijs niet meegemaakt.

Een wat late reactie van mijn kant omdat ik een weekje op vakantie ben geweest en omdat ik nu pas zie dat er op mijn verhaal is gereageerd.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, nee het is niet wat overdreven. Het zijn emoties die ik heb en die heb ik op die manier ervaren. Het is inderdaad één van de meest verschrikkelijk periodes uit mijn leven. Ik denk dat ik best wel een hoop verlies en verdriet heb meegemaakt buiten het overlijden van Michael Jackson.

in 1997 is de moeder van mijn toenmalige beste maatje door haar hoofd geschoten. Ik kwam daar praktisch elke dag over de vloer, dus je kan je denk ik wel indenken wat voor een impact dat heeft op een jongen van toen ongeveer 14 jaar oud.

Vorig jaar na de WK Finale Nederland - Spanje is een maat van mij doodgestoken in Nieuwegein bij het stadscentrum. Het is vol in het nieuws geweest, ook laatst nog bij opsporing verzocht en Hart van Nederland. Ze hebben de daders nog steeds niet, ondanks dat iedereen in Nieuwegein weet wie het geweest zijn. Zijn naam was Richard en is slechts 25 jaar oud geworden.

Ik ben nu 28 en heb in mijn leven al twee moorden meegemaakt van mensen die ik erg goed kon. Daarnaast heb ik een oom verloren op 34 jarige leeftijd en mijn beide opa's en oma's, mijn buurmeisje van 13 (die helemaal door en door kanker had) en mijn buurjongetje van 8.

Dit allemaal om aan te geven dat ik best redelijk wat heb meegemaakt in mijn directe omgeving. Toch heeft de dood van Michael mij minstens zo erg aangegrepen en durf ik dat één van de meest verdrietige momenten uit mijn leven te noemen. Je hebt mensen die gewoon van een artiest houden omdat hij/zij of hun goede muziek maken. Michael was voor mij veel meer dan dat.

Vanaf mijn 4e was ik besmet met zijn immense uitstraling. Als vocalist, entertainer en mens wist hij mij te raken en had hij zoals eerder in dit topic door mij gezegd een goede invloed op mij. Wat Michael denk ik voor heeft op andere artiesten van zijn kaliber is dat hij ondanks dat hij zo immens groot was als artiest, hij toch altijd benaderbaar heeft geleken. Zijn band met zijn fans was erg speciaal, ik denk dat iedereen die zich er iets in verdiept tot die zelfde conclusie komt.

Met alle moeilijkheden die er in zijn leven zijn geweest en het feit dat je daar als fan ook op aangevallen werd, is die liefde alleen maar sterker geworden. Ik heb mij mijn hele leven hard moeten maken voor de goedheid van Michael Jackson die ik wel zag. Als fan wordt je er toch ook steeds op aangevallen. Op een gegeven moment was het niet meer zomaar een artiest, maar een heeeel groot onderdeel van mijn leven.

Na de rechtszaak waarin een hoop dingen werden opgehelderd, leek Michael ongelukkiger dan ooit. Hij vertrouwde niemand meer en het leek er op dat het echt afgelopen was. Wat over was gebleven was een gebroken man. Tot die dag in maart dat hij daar ineens weer op een podium stond om een persconferentie te geven. Ik en miljoenen over de hele wereld konden hun geluk niet meer op. Zou hij het dan toch weer flikken?

Dan is daar opeens die dag dat je het nieuws krijgt dat hij is overleden. Toch wel heel erg onverwacht. Michael is zo'n groot onderdeel geweest van mijn leven en is het nog steeds, dat het niet voelde alsof een artiest overleed, maar een familielid waar je ontzettend veel lief en leed mee hebt gedeeld. Voor sommige die niet zo'n ervaring hebben is het wellicht moeilijk te begrijpen, maar toch voelt het zo.

Ik heb mijn beide ouders gelukkig nog, mijn zusje en mijn vrouw. Dus ik kan niet mee praten hoe het moet zijn om hun te verliezen. Ik kan mij er wel een hele goede voorstelling van maken. Ik denk dat ik voor iemand van 28 een hele hoop heb meegemaakt en toch heeft de dood van mij Michael mij heel erg geraakt. Ik heb het nu twee jaar en drie maanden na dato nog steeds moeite om video materiaal van hem te zien. Gewoon omdat ik het nog steeds niet kan geloven.

Sommige zullen het wel heel vreemd vinden dat iemand zo veel van een persoon kan houden die hij nog nooit voor langere tijd in real life heeft meegemaakt. Ik kan mij daar iets bij voorstellen. Emoties en gevoelens zijn gewoon moeilijk uit te leggen soms.

Luid en duidelijk. Ik kan het mijzelf nog steeds niet voorstellen, maar jouw verhaal overtuigt mij wel dat je dit echt zo ervaart. Je hebt inderdaad een hoop pijnlijke gebeurtenissen meegemaakt, dus je weet waar je over praat.

Daar sluit ik me bij aan, alhoewel ik helaas uit ervaring weet dat het verlies van een eerstegraadsfamilielid nog wel een stuk heftiger is dan van het (plotselinge) verlies van een oom of opa en oma (die ben ik ook allemaal kwijt, alleen mijn moeder leeft nog). Maar toch, als je zoveel shit hebt meegemaakt (die moorden, verschrikkelijk) heb je alle recht van spreken. Je bent duidelijk een hele grote MJ-fan en zo'n passie is ook wel weer iets om trots op te zijn..

Het ergste wat ik mee heb gemaakt, is dat mijn opa overleed, april vorig jaar. Iets wat ik ook veel erger vond (en vind) dan de dood van Michael Jackson. Ik zei ook alleen dat ik zijn verdriet best kan begrijpen. Zeker een artiest als Michael, waarbij het flauwvallen van fans de normaalste zaak van de wereld was.

Ik heb nog niet echt bewust de dood van een favoriete artiest mee gemaakt, gelukkig.
Dat Jackson overleed was erg, maar ik kon er eigenlijk niet mee zitten. M'n zusje vond dat minder leuk

Mijn hersens zitten toch vol met nutteloze kennis dus dit komt er ook nog wel uit.
's Ochtends om 6 uur ging mijn radiowekker aan, en daar kwam het bericht...

Vervolgens presteerde de Avro het om het bericht met "the long and winding road" kracht bij te zetten. Het was omdat ik geen lid van die omroep was dat ik mijn lidmaatschap niet kon opzeggen..

Ik herinner mij dat ik die dag ook heel wat keertjes "Yesterday" heb gehoord. Het zal me benieuwen wat ze gaan draaien als Ringo Starr komt te overlijden. De eerste versie van "Love me do" waarschijnlijk.

Terwijl happiness is a warm gun toch een veel logischer keuze was geweest,

of Run for your life of Help

Of gewoon een nummer dat hij net gereleased had, Woman ofzo of Watching the Wheels... al die Beatles songs behoorden tot zijn persoonlijke verleden en hoefde van hem niet weer boven te komen, enkelingen daar gelaten

Volgens mij mis je de grap.

Dit gaat niet over dat Ringo Starr gebeuren he, en anders heb ik m inderdaad gemist.

John Lennon werd neergeknald, en vervolgens zou Happiness is a Warm Gun (en Run for Your Life en Help!) een goede keuze zijn om te spelen. Denk eens na.

Ah op die manier, komt denk ik door de bier..bavaria in de aanbieding he....

In 1980 zat ik op de middelbare school 3e klas. Ik weet nog dat mijn vader altijd om 7 uur naar zijn werk ging en mij altijd wakker maakte met een kop thee op bed. Ik ging dan nog een half uur liggen leren of de krant lezen in bed. Op de bewuste dag kwam hij het 's ochtends vertellen en heb ik toen in een encyclopedie met pen 8-12-1980 achter zijn geboortedatum gezet.

Ik heb een dubbel cd van The Beatles Tapes met BBC interviews en orchestraal gespeelde nummers door George Martin geproduceerd en dan hoor je Imagine en gaan de rillingen over je lijf.

Hetzelfde met een filmpje op de Oasis DVD Familliar to Millions. Dit filmpje is gemaakt als achtergrond voor het live podium bij het nummer Live Forever, waarbij allerlei witte zinnen / statements worden geprojecteerd op een zwarte achtergrond en uiteindelijk het gezicht vormen van John Lennon. Een mooi eerbetoon...Live Forever. Filmpje staat ook op YouTube.

Heb ik hier al eerder geopperd om deze
topic-naam te veranderen in:

Wààr was jij toen.... Stierf?

Zo is Michael Jackson al meerdere malen voorbijgekomen
en zijn er vast ook users die de dood van Elvis hebben meegemaakt.
Die kunnen dan ook hun persoonlijke verhaal kwijt.