Inderdaad een heel mooi stukje, met als ultiem kippevel moment, Liam die op zijn knieën gaat als er een foto van Lennon achter hem verschijnt.

Even wat berichten verwijderd. Ad Brouwers, we praten hier wel verder over via PM. Hier zou het nogal off-topic zijn, en mogelijk storend voor de mede-users.

Als 23 jarige had ik voor een nacht weer eens bij m'n ouders thuis geslapen om aan de ontberingen van de kraakpanden te ontsnappen.
Kraker maar niet werkschuw tuig. Kantoorbaantje bij de PTT afdeling telecom.
Ik voelde me niet lekker of had gewoon geen zin om te werken.
Ik belde m'n werk, kneep m'n neus half dicht om een fikse verkoudheid te simuleren en meldde m'n collega dat ik niet zou komen.
"Heb je het nieuws niet gehoord ?" was de tegenreactie.

John Lennon? Ik werd 's morgens om een uur of 7 wakker met Felix Meurders op de radio die herhaaldelijk verbijsterd het nieuws aankondigde dat een of andere mafkees John Lennon had neergeschoten en dat de Beatles nu wel helemaal nooit meer samen zouden komen. Toen was de mogelijkheid geloof ik nog bespreekbaar. De rest van de dag stonden radio en tv uiteraard roodgloeiend over dit item. Kortom: ik lag waarschijnlijk in mn nest toen deze historische gebeurtenis zich heeft voltrokken.

In De Site > Gebruikers > MM Memorabele Quotes:


Dat je fan bent van een bepaalde artiest of band: soit. Maar dit gaat wel erg ver. Het is bijna eng. Sterker nog: het is eng. Memorabel in zijn engheid derhalve.

Ik dacht dat het een parodie op de overdreven Michael Jackson-verering was en derhalve behoorljik grappig, maar nu weet ik het ook niet meer.

Het is serieus, Sjoerd is een enorme Michael Jackson-fan.

Persoonlijk kan ik me ook weinig bij deze mate van verering voorstellen. Ik heb ook mijn helden en idolen en als bv. Bowie of Jarvis Cocker doodgaat zal ik misschien ook wel een week van de leg zijn, maar het is toch niet te vergelijken met het heengaan van bv. een naast familielid.

Serieus.Sinds ik in de loop der jaren een fors aantal zeer dierbare familieleden en vrienden moest missen, interesseert het heengaan van eender welke artiest mij echt geen ene mallemoer. Veel verder dan 'goh, is die ook al dood?' gaat het echt niet.

Ook in mijn optiek lopen zulke mensen met molentjes.

Ik heb meer gerouwd om Michael dan ik om menig familielid zal rouwen. Als jullie nooit zo'n band zullen krijgen met (minstens) een artiest, is dat jullie verlies, niet mijne. Muziek kan raken, ja, zo erg zelfs.

Inderdaad een memorabele quote, vele malen beter dan de derderangs (woord)grappen of het lachen om de onkunde van een medegebruiker. Dit is nou iemand die vanuit het hart schrijft en niet zomaar wat neerpent.

Mij is zulke verering ook vreemd maar het blijkt toch gewoon heel menselijk te zijn. Of het nu Michael Jackson is of Jezus die men vereert. Het principe is hetzelfde. Men ervaart bepaalde kwaliteiten bij een persoon en vereert dan het ideaalbeeld dat men er zelf van creëert. Het bestaat al zolang er mensen zijn. Of het gezond is is een andere vraag maar dood ga je er niet van. Tenzij de vereerde bijvoorbeeld ene Mohammed is en je gelooft dat je als zelfmoordterrorist in het paradijs komt waar alles mag wat op aarde strikt verboden was.

Bij mij is dat toch anders, maar dat heeft niks te maken met een bizarre verering. Wel met het feit dat er iets dat moeilijk te verwoorden is verandert in mijn beleving van de muziek. Vooral met zangers is dat en zeker als ze nog leefden toen ik hun muziek leerde kennen. Dio, Gary Moore, Dusty Springfield, Michael Jackson, Donna Summer, Kurt Cobain, Jeff Buckley, Amy Winehouse, bij leven en welzijn raakten hun stem mijn hart. Wanneer ze dan als persoon niet meer fysiek aanwezig zijn op deze planeet maar hun stem nog steeds weerklinkt ervaar ik dat enerzijds lichtjes bevreemdend maar anderzijds met minder afstand waardoor hun stem mij nog dieper kan raken.

Guuuurl laat het ze maar niet lezen.

De muziek wel, de personen erachter (mij) niet.

Man, laat anderen toch lekker lachen om die derderangs woordgrappen. Dit vind ik een redelijk bijzondere post en daarom memorabel, maar met berichten met een humoristische doelstelling hoeft toch niets mis mee te zijn? Van mij hoef je ze niet te lezen.

"zal rouwen"

Blijkbaar heb je nog geen partner of naast familielid verloren, anders zou je dit niet zeggen denk ik. Muziek kan mij ook diep raken, maar de personen erachter ken je toch niet persoonlijk? Het is niet alsof er een deel wegvalt van je leven als een artiest overlijdt, want de muziek kan je gewoon blijven draaien.

Het lijkt me toch eerder jouw verlies, als die band niet sterker is met je familie dan met een artiest die jou nooit gekend heeft.

Het is voor ons te hopen dat Mark Knopfler zich nog even niet verhangt..

Je kunt wel een paar rotdagen hebben uiteraard, bij het overlijden van één van je muzikale helden.

Zijn of haar muziek draaien is een redelijke therapie.
Ik had helemaal niets met Michael Jackson, de onderwerpen van zijn rechtzaken maakten het er niet mooier op en nog maar gezwegen over het wegkapen van de Beatlesrechten voor de neus van Paul McCartney.

Maar in het algemeen is er de muziek die als een blijvende erfenis van een artiest zorgt voor een pleister op de wonde.

Tja... het waren mijn gevoelens. Daar is niets engs aan of wat dan ook. Wat betreft die Beatles rechten, dat is natuurlijk gewoon vraag en aanbod. Michael bood wat Paul niet deed en dan gaan de rechten naar Michael. Dan had Paul gewoon meer moeten bieden. Die rechten lagen vrij op de markt en dan hebben vaak meerdere personen interesse. $47,5 mljoen betalen in 1985 en in 2009 waren de rechten ruim een Miljard waard. Dat is zaken doen. Het is af en toe net de echte wereld.

Een indrukwekkende story, Jocharo. Wat mij betreft komen dit soort emotionele betuigingen vaker voorbij in dit topic.

Een ding is zeker; als binnenkort eindelijk de duetten van Freddie Mercury en Michael Jackson uitgebracht worden, ben ik niet de enige die een traantje wegpikt.

http://www.youtube.com/watc...

Je bedoelt hier vast mee: Ik kan wel een paar rotdagen hebben uiteraard.

Want zelfs toen Dio overleed, keek ik weliswaar even op maar ik vond het eigenlijk vele malen verschrikkelijker dat ik mijn ipod na vijf jaar trouwe dienst vaarwel moest zeggen.

Mooi nummer is dat inderdaad, al is de versie die je op het filmpje hoort geloof ik de mix van de demo die Michael had ingezongen en het gedeelte van Freddie dat je hoort is geloof ik de studioversie. Ik ben wel benieuwd naar het uiteindelijke nummer. Bovengeplaatste versie ciculeert al zolang op het internet. Ik ben niet echt fan van Queen, maar Freddie is een held. Michael en Freddie zijn in mijn ogen toch de twee beste vocalisten aller tijden.

Gelukkig zeg je ogen en niet oren

In mijn oren ook.

Ja, het is wachten op de 'definitieve' versie die -als ik Queen-drummer Roger Taylor moet geloven- fantastisch klinkt.

De laatste jaren hebben het overlijden van Richard Wright, Ronnie James Dio en Gary Moore me behoorlijk aangegrepen (de eerste keren dat ik na hun overlijden hun muziek hoorde waren absoluut even slikken).

Zo speelde David Gilmour enkele dagen na Wright's overlijden bij Jools Holland als Wright-tribute de Wright-song Remember a Day (van A Saucerful of Secrets). Kippenvel!!

http://www.youtube.com/watc...

Mijn ouders en zusje gaan boven alles, maar Freddie Mercury (hetzelfde geldt voor een aantal andere 'rockgoden') is me (als kinderloze vrijgezel) dierbaarder dan welk ander familielid dan ook. Zijn overlijden betekende mijn geboorte als muziekliefhebber en zijn muziek bezorgt me inmiddels ruim twintig jaar vreugde in goede tijden en troost in mindere tijden.

Op gepaste wijze zal ik binnenkort uitwijden over de bezoeken die ik bracht aan een aantal memorabele plaatsen in Freddie's leven. Nu eerst even dit: http://www.youtube.com/watc...

Ja, nu ga je het dus omdraaien. Zo ken ik er nog wel een paar. "Menig familielid" betekent dus dat er ook genoeg familieleden zijn waarbij het dus absoluut niet het geval is.
Dat zal dan wel meevallen. Mark deed absoluut niet wat Michael deed. Zijn erfenis liet hij al 20 jaar geleden achter. De rest was/is alleen maar bonus. Hij kan vredig sterven, Michael's muzikale erfenis was bij lange na nog niet voltooid en hij had nog genoeg te brengen.

Misschien dat het om meer gaat dan de muziek alleen? Misschien is het draaien van de muziek opeens pijnlijker, omdat die persoon er dan juist niet meer is? Vergelijk het met het kijken naar een foto van een pas overleden familielid en kijkend naar eentje die nog gewoon leeft.

Die vergelijking gaat compleet mank mijns inziens. Dat het draaien van de muziek pijnlijker zou worden heb ik nooit zo ervaren. Je kan er wel even droevig van worden, maar dat 'verdriet' is toch behoorlijk oppervlakkig en kortstondig vergeleken met dat andere.

Daar was toch vanaf Dangerous weinig meer van te merken? De (muzikale) pijp was toch al een tijdje leeg bij M. Jackson?