Muziek / Algemeen / Wààr was jij toen.... John Lennon stierf?
0
geplaatst: 9 juli 2012, 10:53 uur
Dat lijkt me ook, in de laatste 20 jaar heeft hij nog maar een handvol goede nummers uitgebracht wat mij betreft. Maar de fans zullen daar wel anders over denken.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 10:59 uur
Edwynn schreef:
Je bedoelt hier vast mee: Ik kan wel een paar rotdagen hebben uiteraard.
Want zelfs toen Dio overleed, keek ik weliswaar even op maar ik vond het eigenlijk vele malen verschrikkelijker dat ik mijn ipod na vijf jaar trouwe dienst vaarwel moest zeggen.
Je bedoelt hier vast mee: Ik kan wel een paar rotdagen hebben uiteraard.
Want zelfs toen Dio overleed, keek ik weliswaar even op maar ik vond het eigenlijk vele malen verschrikkelijker dat ik mijn ipod na vijf jaar trouwe dienst vaarwel moest zeggen.
Nee, ik bedoel "je kunt" wel een paar rotdagen hebben uiteraard, omdat het toch wel voor te stellen is dat het overlijden van een persoonlijke muzikale grootheid voor elke muziekliefhebber niet prettig is.
Vooral als die artiest muzikaal nog (zeer) actief is.
Ik klop het even af, want ik wordt nog redelijk gespaard in het omvallen van muzikale dierbaren. Maar ik vond bijvoorbeeld het overlijden van Freddie Mercury voor mijzelf destijds toch wel heftig. Juist ook omdat Queen net de weg naar boven weer had gevonden.
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 9 juli 2012, 11:11 uur
musician schreef:
Juist ook omdat Queen net de weg naar boven weer had gevonden.
Juist ook omdat Queen net de weg naar boven weer had gevonden.
Ah, vandaar dat die volgende plaat Made in Heaven was.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 11:26 uur
musician schreef:
Nee, ik bedoel "je kunt" wel een paar rotdagen hebben uiteraard, omdat het toch wel voor te stellen is dat het overlijden van een persoonlijke muzikale grootheid voor elke muziekliefhebber niet prettig is.
Vooral als die artiest muzikaal nog (zeer) actief is.
Nee, ik bedoel "je kunt" wel een paar rotdagen hebben uiteraard, omdat het toch wel voor te stellen is dat het overlijden van een persoonlijke muzikale grootheid voor elke muziekliefhebber niet prettig is.
Vooral als die artiest muzikaal nog (zeer) actief is.
Tja, als je jouw mening als algemene waarheid beschouwt, kan ik me voorstellen dat je het zo blijft formuleren.
Ik klop het even af, want ik wordt nog redelijk gespaard in het omvallen van muzikale dierbaren. Maar ik vond bijvoorbeeld het overlijden van Freddie Mercury voor mijzelf destijds toch wel heftig. Juist ook omdat Queen net de weg naar boven weer had gevonden.
Ik tel even:
-Chuck Shuldiner
- Cliff Burton
- Randy Rhoads
- Euronymous
- Phil Lynott
- Jon Nödtveidt
- Paul Baloff
- Peter Steele
- Ronnie James Dio
- Quorthon
- Mieszko Talarczyk
- Ozzy Osbourne
Allemaal gasten die wel een potje bij me wisten te breken qua muziek maken. Allemaal over, voorbij, klaar, finito. Jammer maar ik heb er echt geen nacht slechter van geslapen. Daarvoor staan ze als personen veel te ver van mij af.
-
0
ClassicRocker
geplaatst: 9 juli 2012, 11:38 uur
musician schreef:
Ik klop het even af, want ik wordt nog redelijk gespaard in het omvallen van muzikale dierbaren. Maar ik vond bijvoorbeeld het overlijden van Freddie Mercury voor mijzelf destijds toch wel heftig. Juist ook omdat Queen net de weg naar boven weer had gevonden.
Ik klop het even af, want ik wordt nog redelijk gespaard in het omvallen van muzikale dierbaren. Maar ik vond bijvoorbeeld het overlijden van Freddie Mercury voor mijzelf destijds toch wel heftig. Juist ook omdat Queen net de weg naar boven weer had gevonden.
Hoe kun je je bij de albums lyrisch uitspreken over A Kind of Magic (B-Side), The Miracle en Innuendo (tussen de release van de eerste en de laatste zit vijf jaar), en hier stellen dat Queen net de weg naar boven weer had gevonden?
Casartelli schreef:
Ah, vandaar dat die volgende plaat Made in Heaven was.
Ah, vandaar dat die volgende plaat Made in Heaven was.
Het na het overlijden van Freddie uitgebrachte Made in Heaven bevat o.m. zijn laatste vocalen (onvoorstelbaar hoe iemand die amper nog op zijn benen kon staan nog zo'n geweldig hoge uithaal kon produceren). Als Queen-fan beluister ik dit ook voor de rest geweldige nummer (Mother Love) steevast met een zakdoek binnen handbereik: http://www.youtube.com/watc...
chevy93 schreef:
Misschien dat het om meer gaat dan de muziek alleen? Misschien is het draaien van de muziek opeens pijnlijker, omdat die persoon er dan juist niet meer is? Vergelijk het met het kijken naar een foto van een pas overleden familielid en kijkend naar eentje die nog gewoon leeft.
Misschien dat het om meer gaat dan de muziek alleen? Misschien is het draaien van de muziek opeens pijnlijker, omdat die persoon er dan juist niet meer is? Vergelijk het met het kijken naar een foto van een pas overleden familielid en kijkend naar eentje die nog gewoon leeft.
herman schreef:
Die vergelijking gaat compleet mank mijns inziens. Dat het draaien van de muziek pijnlijker zou worden heb ik nooit zo ervaren. Je kan er wel even droevig van worden, maar dat 'verdriet' is toch behoorlijk oppervlakkig en kortstondig vergeleken met dat andere.
Die vergelijking gaat compleet mank mijns inziens. Dat het draaien van de muziek pijnlijker zou worden heb ik nooit zo ervaren. Je kan er wel even droevig van worden, maar dat 'verdriet' is toch behoorlijk oppervlakkig en kortstondig vergeleken met dat andere.
Chevy bedoelt waarschijnlijk emotioneler, een gevoel dat ik absoluut herken, bijv. van toen David Gilmour enkele dagen na Richard Wright's overlijden bij Jools Holland als Wright-tribute de Wright-song Remember a Day speelde: http://www.youtube.com/watc...
Uit hetzelfde topic als de qoute van Jocharo:
herman schreef:
Ik denk niet dat er een overlijden van een muzikant is geweest dat me zo heeft aangegrepen als dat Richard Wright. Maar daar schuilt ook wel een persoonlijk verhaal (verlies van een dierbare) achter dat ik hier liever niet en public deel.
Ik denk niet dat er een overlijden van een muzikant is geweest dat me zo heeft aangegrepen als dat Richard Wright. Maar daar schuilt ook wel een persoonlijk verhaal (verlies van een dierbare) achter dat ik hier liever niet en public deel.
Maakt(e)deze Wright-tribute bij jou dan geen extra emoties los (zonder in details te treden over je persoonlijke verhaal)?
0
geplaatst: 9 juli 2012, 11:42 uur
herman schreef:
heb ik nooit zo ervaren.
Deze discussie in een notendop. Laten we het daar maar op houden. heb ik nooit zo ervaren.
vigil schreef:
Daar was toch vanaf Dangerous weinig meer van te merken? De (muzikale) pijp was toch al een tijdje leeg bij M. Jackson?
This Is It-tour was inderdaad alleen maar een recordbrekende tour en wellicht de laatste kans om Michael Jackson écht live te zien. Ik weet ook niet of je de DVD gezien heb, maar als dat iemand is bij wie de pijp leeg was, zou ik wel eens iemand willen zien van wie jij vindt dat die nog vol is! Daar was toch vanaf Dangerous weinig meer van te merken? De (muzikale) pijp was toch al een tijdje leeg bij M. Jackson?
Over Michael Jackson: jarenlang fan, opeens is hij daar met een weergaloze tournee. Miljoenen mensen willen komen, slechts een klein percentage daarvan kan er daadwerkelijk bij zijn. Jij hebt kaartjes weten te bemachtigen met veel moeite, je leeft er maanden naar toe, hebt alles al gepland, 3 weken voordat je je grote idool gaat zien, overlijdt hij opeens. Jullie willen beweren dat je twee keer je schouders ophaalt en weer verder gaat met de dagelijkse boodschappen? Ik heb dit van dichtbij meegemaakt en het antwoord is: nee.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 11:47 uur
chevy93 schreef:
3 weken voordat je je grote idool gaat zien, overlijdt hij opeens. Jullie willen beweren dat je twee keer je schouders ophaalt en weer verder gaat met de dagelijkse boodschappen?
3 weken voordat je je grote idool gaat zien, overlijdt hij opeens. Jullie willen beweren dat je twee keer je schouders ophaalt en weer verder gaat met de dagelijkse boodschappen?
Nee, ik zou stevig balen van het administratieve gezeik waar ik doorheen moet om mijn geld terug te krijgen.
En waarom is er dan ineens verschil tussen Michael Jackson die zogenaamd weer helemaal terug zou komen en een artiest die zogenaamd iets minder relevant is. Als je kaartjes koopt verheug je je erop. Waar je ze ook van plan was heen te gaan. Dan is het klote dat ze de pijp uit gaan. De vraag is of je verdietig bent om dat feit of om het feit dat je de persoon in kwestie moet missen.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 12:24 uur
ClassicRocker schreef:
Hoe kun je je bij de albums lyrisch uitspreken over A Kind of Magic (B-Side), The Miracle en Innuendo (tussen de release van de eerste en de laatste zit vijf jaar), en hier stellen dat Queen net de weg naar boven weer had gevonden?
Hoe kun je je bij de albums lyrisch uitspreken over A Kind of Magic (B-Side), The Miracle en Innuendo (tussen de release van de eerste en de laatste zit vijf jaar), en hier stellen dat Queen net de weg naar boven weer had gevonden?
Nou, dat is niet zo moeilijk. The Works (1984) was nog vrij tragisch. A kind of Magic (1986) al weer een stuk beter. The Miracle (1989) was eindelijk een goed album, in ieder geval beter dan alles vanaf The Game. En Innuendo (1991) is van halverwege jaren '70 niveau. Freddie stierf ook in 1991 dus vandaar mijn conclusie.
0
Jocharo-T
geplaatst: 9 juli 2012, 12:25 uur
vigil schreef:
Daar was toch vanaf Dangerous weinig meer van te merken? De (muzikale) pijp was toch al een tijdje leeg bij M. Jackson?
History was anders ook behoorlijk succesvol en dat album was van vier jaar later. Scream, They Don't Care About Us, Stranger in Moscow, Earth Song, You Are Not Alone. Een jaar later kwamen Blood on the Dance Floor en Ghosts nog uit. Je hoeft niet eens fan te zijn om te erkennen dat toendertijd Michael zijn muzikale pijp niet bepaald leeg was. Er zou daarna nog maar één album uitkomen, door ruzie met Sony is dat album totaal niet in de publiciteit geweest, maar ondanks dat verkocht het album nog tien miljoen exemplaren en voor die verkoopcijfers zouden de populaire artiesten van dit moment een moord plegen, bij wijze van spreken dan. Al moet ik toegeven dat Invincible wel zijn minste werk was, maar elke artiest levert wel eens een minder werk af. Door zware tegenslagen in zijn privéleven lag de muziek op een laag pitje. Ik geloof nog steeds dat we het beste nog niet gezien hebben.Daar was toch vanaf Dangerous weinig meer van te merken? De (muzikale) pijp was toch al een tijdje leeg bij M. Jackson?
0
geplaatst: 9 juli 2012, 13:02 uur
Edwynn schreef:
Ik tel even:
- Ozzy Osbourne
Allemaal gasten die wel een potje bij me wisten te breken qua muziek maken. Allemaal over, voorbij, klaar, finito. Jammer maar ik heb er echt geen nacht slechter van geslapen. Daarvoor staan ze als personen veel te ver van mij af.
-
Ik tel even:
- Ozzy Osbourne
Allemaal gasten die wel een potje bij me wisten te breken qua muziek maken. Allemaal over, voorbij, klaar, finito. Jammer maar ik heb er echt geen nacht slechter van geslapen. Daarvoor staan ze als personen veel te ver van mij af.
-
Nooit geweten dat de Prince of Darkness als een soort dode vampier bij ons is, in plaats van als levende persoon...
0
geplaatst: 9 juli 2012, 14:11 uur
Ik heb nog nooit een verlies van een muzikale held of iemand die ik aanbid meegemaakt. Ik heb al altijd 'het geluk' gehad dat al mijn helden allang dood zijn (Ian Curtis, Jimi Hendrix, Jim Morrison, John Coltrane, John Lennon, George Harrison, etc.). De enige mensen die ik aanbid en die nog leven zijn Paul McCartney en Bob Dylan, maar ik weet echt niet wat dat zou geven.
Om eerlijk te zijn kan ik eigenlijk niet echt verdrietig zijn om iemand zijn dood, of het nu een familielid is of iemand die ik aanbid. Dat is niet omdat ik blij zou zijn of omdat ik triest persoon ben, ik denk dat het gewoon ligt aan het feit dat mijn mentale persoonlijkheid weigert te rouwen. Of het lag aan het feit dat ik zelf in een periode zat waar ik moest 'overleven'. Ik vind dat ook belachelijk, maar het is niet iets waar je kan tegen vechten.
Om eerlijk te zijn kan ik eigenlijk niet echt verdrietig zijn om iemand zijn dood, of het nu een familielid is of iemand die ik aanbid. Dat is niet omdat ik blij zou zijn of omdat ik triest persoon ben, ik denk dat het gewoon ligt aan het feit dat mijn mentale persoonlijkheid weigert te rouwen. Of het lag aan het feit dat ik zelf in een periode zat waar ik moest 'overleven'. Ik vind dat ook belachelijk, maar het is niet iets waar je kan tegen vechten.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 14:47 uur
Edwynn schreef:
Want zelfs toen Dio overleed, keek ik weliswaar even op maar ik vond het eigenlijk vele malen verschrikkelijker dat ik mijn ipod na vijf jaar trouwe dienst vaarwel moest zeggen.
Want zelfs toen Dio overleed, keek ik weliswaar even op maar ik vond het eigenlijk vele malen verschrikkelijker dat ik mijn ipod na vijf jaar trouwe dienst vaarwel moest zeggen.
Edwynn schreef:
Allemaal gasten die wel een potje bij me wisten te breken qua muziek maken. Allemaal over, voorbij, klaar, finito. Jammer maar ik heb er echt geen nacht slechter van geslapen. Daarvoor staan ze als personen veel te ver van mij af.
Allemaal gasten die wel een potje bij me wisten te breken qua muziek maken. Allemaal over, voorbij, klaar, finito. Jammer maar ik heb er echt geen nacht slechter van geslapen. Daarvoor staan ze als personen veel te ver van mij af.
Dat vind ik toch opmerkelijk, want voor die ipod geldt toch ook niks meer dan 'over, voorbij, klaar, finito'. Heb je daar dan wel een nacht slechter van geslapen?
En dan koop je een nieuwe en 'het verschrikkelijke' is 'over, voorbij, klaar, finito'.Het overlijden van een artiest wiens muziek me raakt doet mij dan toch meer dan het stuk gaan van een prul. Want hoe ver ze als persoon ook van mij afstaan, hun persoonlijke artistieke uiting raakt mij en alleen al omwille van dat aspect voel ik waardering voor hen als persoon en ervaar hun heengaan als een verlies. Telkens als ik de muziek draai word ik daar ook aan herinnerd. Van een wederkerige persoonlijke relatie is echter geen sprake en ik zal er dus zeker geen nacht slechter van slapen, maar het laat me ook niet onberoerd.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 15:17 uur
Ik snap dat er velen zijn die het anders ervaren maar bij mij komt zoiets niet binnen de cirkel van het persoonlijke leed. De vergelijking met het kapotte prul is gechargeerd. Ik geef ernee aan op welke trede van de ladder de dood van een artiest staat in huize Edwynn. Administratief leed als in de portemonnaie moeten trekken, boven de dood van Shuldiner, Dio en noem ze allemaal maar op. Hoe hard ze me ook hebben getroffen men hun muziek.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 16:54 uur
ClassicRocker schreef:
Maakt(e)deze Wright-tribute bij jou dan geen extra emoties los (zonder in details te treden over je persoonlijke verhaal)?
Maakt(e)deze Wright-tribute bij jou dan geen extra emoties los (zonder in details te treden over je persoonlijke verhaal)?
Ik vind het wel een mooie uitvoering en ook bijzonder sympathiek dat Gilmour dit doet, maar de emotie aangaande het heengaan van Richard Wright is na bijna 4 jaar wel verdwenen.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 17:03 uur
@Edwynn,
Het is een rare vergelijking, maar gechargeerd bedoeld zo begrijp ik je wel. Beide vallen voor mij niet onder 'persoonlijk leed'.
Het is een rare vergelijking, maar gechargeerd bedoeld zo begrijp ik je wel. Beide vallen voor mij niet onder 'persoonlijk leed'.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 18:59 uur
Ik moet zeggen, ik was zaterdagavond bij de 65-jarige Patti Smith die een concert gaf in Paradiso. Prima concert en ze had af en toe een geweldige interactie met het publiek. Ze ging er eens naast zitten, zwaaide en boog beleefd naar de toeschouwers. Gaf handen, kreeg zowaar zelfs kadootjes.
Dat allemaal natuurlijk naast een heerlijk muzikaal avondje. Er was een oprechte verbondenheid tussen artieste en aanwezigen en voor mij leidt dat toch tot een soort van band die je mee blijft dragen, naast de cd's die je van zo iemand hebt.
Zou zij volgende week onder de tram lopen, dan zou ik daar toch al gauw een weekje behoorlijk ontdaan van zijn. Dat is moeilijk onder woorden te brengen maar je zeult haar toch al gauw een jaar of 35 mee in je leven. Dat kan niet anders dan een schok teweeg brengen, mocht er iets met haar gebeuren.
De opkomst van de oude David Crosby, een paar maanden geleden, idem dito. Een man van een ongekend muzikaal gezag (hoewel hij fel anti gezag blijft, maar dat gaat uiteraard over wat anders) maar haast als een vader-figuur te zien. De opkomst van de rockmuziek in levende lijve. Nog. Er golft een vlaag van emotie door je heen als hij dan binnenkomt met Graham Nash.
Als dit soort mensen komt te overlijden, mag ik best een traantje plengen. Ik zou niet weten wat daar mis mee is.
Dat allemaal natuurlijk naast een heerlijk muzikaal avondje. Er was een oprechte verbondenheid tussen artieste en aanwezigen en voor mij leidt dat toch tot een soort van band die je mee blijft dragen, naast de cd's die je van zo iemand hebt.
Zou zij volgende week onder de tram lopen, dan zou ik daar toch al gauw een weekje behoorlijk ontdaan van zijn. Dat is moeilijk onder woorden te brengen maar je zeult haar toch al gauw een jaar of 35 mee in je leven. Dat kan niet anders dan een schok teweeg brengen, mocht er iets met haar gebeuren.
De opkomst van de oude David Crosby, een paar maanden geleden, idem dito. Een man van een ongekend muzikaal gezag (hoewel hij fel anti gezag blijft, maar dat gaat uiteraard over wat anders) maar haast als een vader-figuur te zien. De opkomst van de rockmuziek in levende lijve. Nog. Er golft een vlaag van emotie door je heen als hij dan binnenkomt met Graham Nash.
Als dit soort mensen komt te overlijden, mag ik best een traantje plengen. Ik zou niet weten wat daar mis mee is.
0
ClassicRocker
geplaatst: 9 juli 2012, 19:26 uur
Vorig jaar september maakte Johan Derksen in Voetbal International -na een fantastische intro van Danny Vera met Appleknockers Flophouse- het overlijden bekend van zijn 'grote vriend' Harry Muskee, waarmee hij 45 jaar (o.m. als manager van Cuby + Blizzards) heeft opgetrokken. Zonder dat er (tijdens de uitzending) tranen vloeien zijn de emoties bij Johan en de band zichtbaar/voelbaar. En ook mij als kijker liet het heengaan van deze grootheid uit de Nederlandse blues/rock, zeker op dat moment, niet onberoerd...
0
geplaatst: 9 juli 2012, 22:09 uur
Ik vond het wel heel vervelend om te horen van Mark Linkous. Vic Chesnutt, zelfde verhaal. Zoiets doet me veel meer dan de massaal opgeblazen herwaardering van Michael Jackson. Opeens vond iedereen hem briljant, hun grootste idool, etc. terwijl bij leven z'n cd's al een hele tijd de kast niet meer uitkwamen en hij als een enge freak beschouwd werd.
0
Jocharo-T
geplaatst: 9 juli 2012, 22:18 uur
Dit is gewoon onwetendheid. Michael's carrière kreeg juist weer een enorme boost van de aankomende This Is It concerten. Die aankomende concerten toonden aan dat Michael nog steeds enorm geliefd was. De kaarten waren niet aan te slepen en het aantal concerten gingen van tien naar vijftig. De snelheid waarmee dat ging was ongeëvenaard. Omdat je je ergens niet in hebt verdiept is het niet gelijk opgeblazen als je er wel iets over hoort. Door een overlijden bijvoorbeeld.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 22:35 uur
Die Mike hoefde alleen maar wat te komen playbacken en zijn kaartjes vlogen al tegen de hoofdprijs de ticketboxen uit. Als je zulks ergens roept, gaan Jacksonfans dat nog zitten verdedigen ook. Dan ben je én een held én een hele grote meneer. Geef ik grif toe
Daarnaast kan ik mij goed herinneren dat de spanning rondom die This Is It tour inderdaad enorm groot gemaakt werd. Heel knap. Op de persco zei hij alleen maar 'THIS IS IT!' en hield daarna minutenlang zijn bleke vuistje in de lucht. Joelen, juichen, pannen van het dak. En dat was alleen nog maar de persco. Dat soort dingen gebeurde alleen bij Jackson. Ondanks dat het een tijdje wat minder met hem ging.
Daarnaast kan ik mij goed herinneren dat de spanning rondom die This Is It tour inderdaad enorm groot gemaakt werd. Heel knap. Op de persco zei hij alleen maar 'THIS IS IT!' en hield daarna minutenlang zijn bleke vuistje in de lucht. Joelen, juichen, pannen van het dak. En dat was alleen nog maar de persco. Dat soort dingen gebeurde alleen bij Jackson. Ondanks dat het een tijdje wat minder met hem ging.
0
geplaatst: 9 juli 2012, 22:37 uur
Leuk om te lezen, maar kan dit niet allemaal in een ander topic onder gebracht worden.
0
Jocharo-T
geplaatst: 10 juli 2012, 07:12 uur
Edwynn schreef:
Die Mike hoefde alleen maar wat te komen playbacken en zijn kaartjes vlogen al tegen de hoofdprijs de ticketboxen uit.
Dat playbacken was echt iets van zijn laatste tour, History. Mensen hebben een kort geheugen en kijken gewoonweg niet verder. Er zijn de laatste tijd via de legale weg zat concerten te verkrijgen die het tegendeel bijwijzen. Ook hier op de site. The Jacksons - Live. Michael Jackson - One Night in Japan en in september komt het Wembley Concert uit '88. op de markt. De voorbereiding op de This Is It tour showde ons ook dat hij alles behalve van plan was te gaan playbacken. Zelfs tijdens het sparen van zijn stem zong hij prachtig. Hij heeft anderhalve tour ge-playbackt vanwege longproblemen en daardoor ging zingen en dansen niet meer samen en dat is dan wat de mensen onthouden, blijkbaar. Ik heb het ook niet op dat playbacken, overigens. Al was het wel te verklaren waarom hij het deed, maar dan ging je puur voor de show en dat was ook een hele belevenis.Die Mike hoefde alleen maar wat te komen playbacken en zijn kaartjes vlogen al tegen de hoofdprijs de ticketboxen uit.
deric raven schreef:
Leuk om te lezen, maar kan dit niet allemaal in een ander topic onder gebracht worden.
Heb Herman er al een berichtje over gestuurd.Leuk om te lezen, maar kan dit niet allemaal in een ander topic onder gebracht worden.
0
geplaatst: 10 juli 2012, 13:07 uur
Annelies woonde twee huizen verderop en zat een half jaar daarvoor nog in mijn klas op de basisschool. Daarna ging ik naar de HAVO en zij naar de MAVO. Op donderdagochtend 4 december 1980 is ze op weg naar school aangereden; ze overleefde het niet. Annelies was 12; ik ook. Die dagen staan me helder voor de geest. Op 9 december, het was een zonnige dinsdag, kwamen we thuis van de kerkdienst voor haar. Waarbij de woorden van haar vader nog na-echoden. Ik had hem een handje gegeven en hij zei: “ik denk dat we voorlopig niet meer zullen badmintonnen”.
Nee, leek me ook sterk.
Ik was vrij van school. Bij thuiskomst de radio aangedaan: John Lennon dus. Mijn broer, 19 toen, was nogal van de kaart. Ik, 12 dus, had wel van The Beatles gehoord maar kende enkel Paul, van Mull Of Kintyre. De aanhoudende stroom Lennon-muziek opende mijn oren. Tot die tijd had ik niet veel met muziek, maar het was Lennon’s dood die me erop attent maakte. Pijnlijk eigenlijk. Drie dagen later had ik Imagine in huis. Ik ben 3 jaar lang min of meer enkel Beatles-fan geweest; kocht helemaal niets anders. Pas daarna ben ik verder gaan ontdekken. In mijn herinnering zit Lennon’s moord dus altijd een beetje raar naast het ongeluk van mijn buurmeisje, het exacte middenpunt van de wip met aan de ene kant een zorgeloze jeugd en aan de andere kant het wat serieuzere leven.
Nee, leek me ook sterk.
Ik was vrij van school. Bij thuiskomst de radio aangedaan: John Lennon dus. Mijn broer, 19 toen, was nogal van de kaart. Ik, 12 dus, had wel van The Beatles gehoord maar kende enkel Paul, van Mull Of Kintyre. De aanhoudende stroom Lennon-muziek opende mijn oren. Tot die tijd had ik niet veel met muziek, maar het was Lennon’s dood die me erop attent maakte. Pijnlijk eigenlijk. Drie dagen later had ik Imagine in huis. Ik ben 3 jaar lang min of meer enkel Beatles-fan geweest; kocht helemaal niets anders. Pas daarna ben ik verder gaan ontdekken. In mijn herinnering zit Lennon’s moord dus altijd een beetje raar naast het ongeluk van mijn buurmeisje, het exacte middenpunt van de wip met aan de ene kant een zorgeloze jeugd en aan de andere kant het wat serieuzere leven.
0
geplaatst: 10 juli 2012, 14:25 uur
Jocharo-T schreef:
]Dat playbacken was echt iets van zijn laatste tour, History. Mensen hebben een kort geheugen en kijken gewoonweg niet verder.
]Dat playbacken was echt iets van zijn laatste tour, History. Mensen hebben een kort geheugen en kijken gewoonweg niet verder.
Dat bedoel ik dus. Het gaat ook juist om die ene keer. En dan vergoelijken. Ach hij had last van dit of dat en daarom kon hij even niet zingen. 'Geeft niks, Mike hier heb je gewoon je zeventig dollar en doe maar een paar danspasjes.'
Normale mensen melden zich dan ziek. Zoals Frans Bauer. Die kon niet zingen wegens poliepen en toen verscheen ie jankend op tv. Dat hij voorlopig even niet kon optreden.
Ieder zijn keuze. Je bent vrij om je doekoe te geven aan wat je wilt maar voor Tour de Frans heb ik in zo'n geval meer respect. Het feit dat Wacko Jacko dat kan maken zonder dat zijn fans hem laten vallen als een baksteen dwingt daarentegen weer respect af.
0
Jocharo-T
geplaatst: 10 juli 2012, 15:27 uur
Je hoeft niet te gaan schelden, zijn naam is gewoon Michael Jackson.
Ik kan mij best voorstellen dat mensen hem liever echt live horen, dat geldt ook voor mijzelf, maar ik heb nooit iemand gehoord die bij die tour geweest is en zich bekocht heeft gevoeld. Zijn fans laten hem niet vallen als een baksteen omdat we allemaal wisten wat er speelde en hij ons al zoveel mooie momenten heeft gegeven. Grote gedeeltes van zijn optredens gingen naar het goede doel, bij de Dangerous tour zelfs volledig, en dat speelt ook mee in de acceptatie. Je hebt volkomen recht op je eigen mening en ik heb er ook begrip voor, maar ik ben ziels gelukkig dat in '96 een concert van de genoemende tour heb mogen meemaken. Voor de This Is It tour leek hij vocaal weer helemaal de oude en spijtig genoeg heeft hij dat niet meer mogen laten zien. Los van de docu.
In de tour gebruiken ze trouwens doping. Ik zou niet weten waarom ik daar meer respect voor zou moeten hebben..
Ps. Voor de History tour betaalde je toendertijd overigens 75 gulden en stond je voor bij het podium, maar dat geheel terzijde.
Ik kan mij best voorstellen dat mensen hem liever echt live horen, dat geldt ook voor mijzelf, maar ik heb nooit iemand gehoord die bij die tour geweest is en zich bekocht heeft gevoeld. Zijn fans laten hem niet vallen als een baksteen omdat we allemaal wisten wat er speelde en hij ons al zoveel mooie momenten heeft gegeven. Grote gedeeltes van zijn optredens gingen naar het goede doel, bij de Dangerous tour zelfs volledig, en dat speelt ook mee in de acceptatie. Je hebt volkomen recht op je eigen mening en ik heb er ook begrip voor, maar ik ben ziels gelukkig dat in '96 een concert van de genoemende tour heb mogen meemaken. Voor de This Is It tour leek hij vocaal weer helemaal de oude en spijtig genoeg heeft hij dat niet meer mogen laten zien. Los van de docu.
In de tour gebruiken ze trouwens doping. Ik zou niet weten waarom ik daar meer respect voor zou moeten hebben..
Ps. Voor de History tour betaalde je toendertijd overigens 75 gulden en stond je voor bij het podium, maar dat geheel terzijde.
0
geplaatst: 10 juli 2012, 16:00 uur
Nog even verder bordurend. Nog niet alles gelezen hier, wel even hoofd geschud over enkele nare en respectloze berichtjes hier. Maar da's lang niet van iedereen.
Enkele andere sterfgevallen waar ik flink van ondersteboven was: George natuurlijk, hoewel dat niet direct een schok was. Ik was vrij die dag - een vrijdag? - deed vanuit bed de TV aan voor 't nieuws, en kwam bij CNN op My Sweet Lord, dan weet je wel hoe laat het is. Ik schoot later pas vol bij het draaien van All Things Must Pass - de song - alles moet inderdaad voorbij gaan, en in dit geval een deel van mijn jeugd, dat raakte me flink. Vooral als ik nu het onvolprezen Concert For George zie en hoor kan ik nog steeds volschieten zelfs.
Gene Clark was een schok; 1991. Er lag 's ochtends een briefje bij mijn bed - 1 van de Byrds is dood. Fuck, wie?? Dacht aan Crosby, bleek Clark.
Phil Lynott. 1986. Ik draaide me suf aan Thin Lizzy exact op dat moment. Was de krant aan het lezen en ergens op pagina 4 dat kleine berichtje. Bám.
De meeste andere doden heb ik voor kennisgeving aangenomen: van een berustend "a nee" (Levon Helm, Jerry Garcia) en "ook alweer dood" (Gerry Rafferty), via "jeetje maar nou en" (de mediageniekere doden) tot "ik dacht dat die allang dood was" (diverse malen).
Maar deze 4 bleven me het meest bij.
Enkele andere sterfgevallen waar ik flink van ondersteboven was: George natuurlijk, hoewel dat niet direct een schok was. Ik was vrij die dag - een vrijdag? - deed vanuit bed de TV aan voor 't nieuws, en kwam bij CNN op My Sweet Lord, dan weet je wel hoe laat het is. Ik schoot later pas vol bij het draaien van All Things Must Pass - de song - alles moet inderdaad voorbij gaan, en in dit geval een deel van mijn jeugd, dat raakte me flink. Vooral als ik nu het onvolprezen Concert For George zie en hoor kan ik nog steeds volschieten zelfs.
Gene Clark was een schok; 1991. Er lag 's ochtends een briefje bij mijn bed - 1 van de Byrds is dood. Fuck, wie?? Dacht aan Crosby, bleek Clark.
Phil Lynott. 1986. Ik draaide me suf aan Thin Lizzy exact op dat moment. Was de krant aan het lezen en ergens op pagina 4 dat kleine berichtje. Bám.
De meeste andere doden heb ik voor kennisgeving aangenomen: van een berustend "a nee" (Levon Helm, Jerry Garcia) en "ook alweer dood" (Gerry Rafferty), via "jeetje maar nou en" (de mediageniekere doden) tot "ik dacht dat die allang dood was" (diverse malen).
Maar deze 4 bleven me het meest bij.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 11 juli 2012, 11:56 uur
Wat een afgrijselijke versie van 'Appleknockers Flophouse' hierboven.
0
geplaatst: 11 juli 2012, 14:12 uur
De hele discussie uit het memorabele quotes-topic hierheen gehaald. Jammer dat de mooie posts van Koho nu niet meer achter elkaar staan en een beetje ondersneeuwen.
0
Jocharo-T
geplaatst: 11 juli 2012, 14:27 uur
koho schreef:
Annelies woonde twee huizen verderop en zat een half jaar daarvoor nog in mijn klas op de basisschool. Daarna ging ik naar de HAVO en zij naar de MAVO. Op donderdagochtend 4 december 1980 is ze op weg naar school aangereden; ze overleefde het niet. Annelies was 12; ik ook. Die dagen staan me helder voor de geest. Op 9 december, het was een zonnige dinsdag, kwamen we thuis van de kerkdienst voor haar. Waarbij de woorden van haar vader nog na-echoden. Ik had hem een handje gegeven en hij zei: “ik denk dat we voorlopig niet meer zullen badmintonnen”.
Nee, leek me ook sterk.
Ik was vrij van school. Bij thuiskomst de radio aangedaan: John Lennon dus. Mijn broer, 19 toen, was nogal van de kaart. Ik, 12 dus, had wel van The Beatles gehoord maar kende enkel Paul, van Mull Of Kintyre. De aanhoudende stroom Lennon-muziek opende mijn oren. Tot die tijd had ik niet veel met muziek, maar het was Lennon’s dood die me erop attent maakte. Pijnlijk eigenlijk. Drie dagen later had ik Imagine in huis. Ik ben 3 jaar lang min of meer enkel Beatles-fan geweest; kocht helemaal niets anders. Pas daarna ben ik verder gaan ontdekken. In mijn herinnering zit Lennon’s moord dus altijd een beetje raar naast het ongeluk van mijn buurmeisje, het exacte middenpunt van de wip met aan de ene kant een zorgeloze jeugd en aan de andere kant het wat serieuzere leven.
Annelies woonde twee huizen verderop en zat een half jaar daarvoor nog in mijn klas op de basisschool. Daarna ging ik naar de HAVO en zij naar de MAVO. Op donderdagochtend 4 december 1980 is ze op weg naar school aangereden; ze overleefde het niet. Annelies was 12; ik ook. Die dagen staan me helder voor de geest. Op 9 december, het was een zonnige dinsdag, kwamen we thuis van de kerkdienst voor haar. Waarbij de woorden van haar vader nog na-echoden. Ik had hem een handje gegeven en hij zei: “ik denk dat we voorlopig niet meer zullen badmintonnen”.
Nee, leek me ook sterk.
Ik was vrij van school. Bij thuiskomst de radio aangedaan: John Lennon dus. Mijn broer, 19 toen, was nogal van de kaart. Ik, 12 dus, had wel van The Beatles gehoord maar kende enkel Paul, van Mull Of Kintyre. De aanhoudende stroom Lennon-muziek opende mijn oren. Tot die tijd had ik niet veel met muziek, maar het was Lennon’s dood die me erop attent maakte. Pijnlijk eigenlijk. Drie dagen later had ik Imagine in huis. Ik ben 3 jaar lang min of meer enkel Beatles-fan geweest; kocht helemaal niets anders. Pas daarna ben ik verder gaan ontdekken. In mijn herinnering zit Lennon’s moord dus altijd een beetje raar naast het ongeluk van mijn buurmeisje, het exacte middenpunt van de wip met aan de ene kant een zorgeloze jeugd en aan de andere kant het wat serieuzere leven.
koho schreef:
Nog even verder bordurend. Nog niet alles gelezen hier, wel even hoofd geschud over enkele nare en respectloze berichtjes hier. Maar da's lang niet van iedereen.
Enkele andere sterfgevallen waar ik flink van ondersteboven was: George natuurlijk, hoewel dat niet direct een schok was. Ik was vrij die dag - een vrijdag? - deed vanuit bed de TV aan voor 't nieuws, en kwam bij CNN op My Sweet Lord, dan weet je wel hoe laat het is. Ik schoot later pas vol bij het draaien van All Things Must Pass - de song - alles moet inderdaad voorbij gaan, en in dit geval een deel van mijn jeugd, dat raakte me flink. Vooral als ik nu het onvolprezen Concert For George zie en hoor kan ik nog steeds volschieten zelfs.
Gene Clark was een schok; 1991. Er lag 's ochtends een briefje bij mijn bed - 1 van de Byrds is dood. Fuck, wie?? Dacht aan Crosby, bleek Clark.
Phil Lynott. 1986. Ik draaide me suf aan Thin Lizzy exact op dat moment. Was de krant aan het lezen en ergens op pagina 4 dat kleine berichtje. Bám.
De meeste andere doden heb ik voor kennisgeving aangenomen: van een berustend "a nee" (Levon Helm, Jerry Garcia) en "ook alweer dood" (Gerry Rafferty), via "jeetje maar nou en" (de mediageniekere doden) tot "ik dacht dat die allang dood was" (diverse malen).
Maar deze 4 bleven me het meest bij.
Nog even verder bordurend. Nog niet alles gelezen hier, wel even hoofd geschud over enkele nare en respectloze berichtjes hier. Maar da's lang niet van iedereen.
Enkele andere sterfgevallen waar ik flink van ondersteboven was: George natuurlijk, hoewel dat niet direct een schok was. Ik was vrij die dag - een vrijdag? - deed vanuit bed de TV aan voor 't nieuws, en kwam bij CNN op My Sweet Lord, dan weet je wel hoe laat het is. Ik schoot later pas vol bij het draaien van All Things Must Pass - de song - alles moet inderdaad voorbij gaan, en in dit geval een deel van mijn jeugd, dat raakte me flink. Vooral als ik nu het onvolprezen Concert For George zie en hoor kan ik nog steeds volschieten zelfs.
Gene Clark was een schok; 1991. Er lag 's ochtends een briefje bij mijn bed - 1 van de Byrds is dood. Fuck, wie?? Dacht aan Crosby, bleek Clark.
Phil Lynott. 1986. Ik draaide me suf aan Thin Lizzy exact op dat moment. Was de krant aan het lezen en ergens op pagina 4 dat kleine berichtje. Bám.
De meeste andere doden heb ik voor kennisgeving aangenomen: van een berustend "a nee" (Levon Helm, Jerry Garcia) en "ook alweer dood" (Gerry Rafferty), via "jeetje maar nou en" (de mediageniekere doden) tot "ik dacht dat die allang dood was" (diverse malen).
Maar deze 4 bleven me het meest bij.
* denotes required fields.