Waar was ik op Maandag 8 december 1980 om 22.50 uur(Nederlandesetijd Dinsdag 9 december 04.50 uur).....

Nou even terug rekenen ik was toen dus 6 jaar jong en lag naar alle waarschijnlijkheid in mijn bedje te slapen....... heb er destijds niets van meegekregen tenminste niet dat ik mij kan herrinneren......

Ik was 19 jaar, zat op de kunstakademie en was toen net op excursie in London. In eerste instantie hoorde ik dat John Lennon was neergeschoten, pas later in het hotel in Elephant & Castle hoorden we dat hij overleden was. Een radiostation zond toen non-stop Beatles en Lennon liedjes uit en die hebben we toen samen met de hele klas op één hotelkamer zitten meezingen. Hoewel ik nooit echt een Lennon fan geweest ben maakte het hele gebeuren zoals ik dat toen beleefde wel aardig wat indruk. Veel meer dan wanneer ik zou horen dat bv Tom Yorke geeletrokuteerd zou raken vanwege het onderkwijlen van de microfoon. Ik zou m'n schouders ophalen en overgaan tot de orde van de dag. Flauw? Ja, ik weet het, maar niet minder flauw dan het afzeiken van Father McKenzie.

Aan iedereen; mijn ongenoegen is enkel gericht op generatiegenoten, wie te jong is, kàn natuurlijk onmogelijk onder de indruk zijn geweest, dat spreekt vanzelf!

Toen het gebeurde was ik 22, en wat ik er nog van weet voor mezelf is dat ik dacht : hé, zo'n bekende wereldburger, kan die zomaar in het openbaar neergeschoten worden ? Ongelooflijk, wie doet dat nou ? John Lennon was toch altijd een vredelievend mens; hij zong er graag over. En uitgerekend hij wordt vermoord !

Aangezien ik geen Beatle-fan was toen, vermoed ik dat de echte impact daarom aan me voorbij is gegaan.

beste father , hier mijn verhaal en het is echt gebeurd ,

ik was die bewuste dag vrij en was toen nog niet zo lang getrouwd , mijn vrouw en ik gingen op onze vrije dag eens met de auto naar sluis ( juist voorbij de grens in nederland ) , daar gingen we eens gaan winkelen , toen mijn vrouw wat inkopen ging doen in een plaatselijke zaak van allemaal producten voor de badkamer en me dat geen reet interesseerde ging ik alleen eens kijken wat er zich binnen een sex - shop afspeelde,
daar stond ik wat te neuzen in de porno - magazine's , terwijl de radio op één of andere hollandse post stond , plots werd de muziek afgebroken en volgde een kort extra nieuwsbulletin , ( kan dat zijn rond 16.00 uur in de namiddag ) dat John Lennon neergeschoten was in NY ,

ik kon het niet geloven , één van mijn helden zomaar doodgeschoten , ik begreep er niks van , smeet het boekje op de grond en ging op zoek achter mijn vrouw , ik vertelde het haar , ja ik was toen 24 en zij 22 , direct naar huis met een naar gevoel en ja , 's avonds op het nieuws samen triestig naar de beelden gekeken op tv , allemaal mensen die weenden met een kaars in de handen , die avond hebben we niet gegeten , we zaten daar maar uitgeteld bij die beelden , later zat ik te janken in mijn bed , ja, dat was toen nog de tijd dat je John herinnerde van in het nieuws , zijn love-in , in amsterdam , war is over , happy X-mas , alles wat de man deed was fantastisch , hij was een fucking HELD , en die was nu dood ,

geloof me ik ben er meer dan een week niet goed van geweest , het was ook zo plots ,

verder ook tranen toen ik de dood vernam van zappa , warren zevon , george harrison ( magistrale dvd in memoriam ) , roy orbison die letterlijk zijn hart brak , maar zeker ook de dood van ian curtis heeft me na John het meest bij de strot genomen , maar daar zat er ook een gevoel van woede in , enfin er zullen er nog meer volgen en dat binnen korte tijd , want ze worden alleen maar ouder zoals wij , father , en op een dag zal onze familie zelf moeten het bericht ontvangen dat we er ook niet meer zijn .

voila ,

cheers

beaster

Wat een verhaal

Mooi verhaal en ook een goed topic

beaster's verhaal is een beestig verhaal, jawel, en dank U voor het "goede topic", ik had in het begin het gevoel dat dit een flop van jewelste was, maar diegenen die het hebben meegemaakt, als bewuste denkers, dus die oud genoeg waren toen dit drama plaatsgreep, die zaten te suffen of reageerden niet, en véél mensen die er te jong voor zijn reageerden geheel ongepast.
Dit was een oproep voor voornamelijk generatiegenoten, ouwe ballen zeg maar, je mag dit gerust als een topic voor ouwe ballen afdoen, kan ik mee leven....

Ik hoor nog niemand over Hendrix, moet toch ook vast wel iemand hevig van onder de indruk zijn geweest? Ik ben benieuwd

En Elvis?

Ik ben eind jaren '90 hevig fan geworden van 2Pac (ik was toen ongeveer 12) en zou dat nog enkele jaren blijven tijdens mijn vroege puberteit. Ik luisterde eigenlijk praktisch naar niets anders (je kent dat, hé, puberale idiolatrie en alle gevolgen daarvan).
Ik vraag me écht af hoe ik zou gereageerd hebben op de moord op 2Pac in '96 mocht ik een 6/7-tal jaartjes ouder zijn geweest... Zou wel een aangrijpende impact hebben gehad op mij, vrees ik. Maar goed, dit terzijde, heb eigenlijk nog nooit bewust meegemaakt dat een muzikale held van mij is overleden.

(Maar waar zal ik zijn als... Obama vermoord zal worden?)

2pac kan ik me nog wel herinneren. Een schoolvriendje van toen was fan van hem en hij was best wel aangedaan.

Ik werd zelf vooral geraakt door het overlijden van George Harrison en Richard Wright (Pink Floyd), maar om nou te zeggen dat ik nog weet waar ik was toen ik het hoorde...

Dinsdagmorgen 9 december 1980 zat ik 's ochtends op de rand van mijn bed een shaggie te roken. Ik woonde op dat moment thuis bij mijn ouders en zoals ik altijd deed en nog doe is even naar het nieuws op de radio luisteren. Het eerste bericht was natuurlijk over de moord op John Lennon. Toen ik dat bericht hoorde zat ik als versteend te luisteren. Ik weet nog dat ik dacht: Dat kan niet. Dit is..... Ik was totaal helemaal van de wereld. Ik zette de radio gelijk op een nieuwszender en daar kwam een verslag uit New York enkele uren daarvoor was vermoord. Verdoofd bleef ik bij de radio zitten. Commentaren volgden elkaar op en langzaam gegon het tot me door te dringen dat het echt was. John Lennon, mijn idool, diegene van wie ik als kind al alle stukjes uit kranten knipte, hem vereerde, van wie ik alle muziek had, mijn stuk uit mijn jeugd,mijn leven, mijn grote voorbeeld was dood. maar op één of andere manier kon ik het nog niet helemaal tot me doorlaten dringen. Ik vind het heel moeilijk in woorden uit te leggen hoe ik me voelde. Ik was 26 , maar heb zitten janken als een klein kind. Ik voelde me bestolen. Er was een stuk van mijzelf geamputeerd, een deel van mijnleven weggevaagd, Zomaar voor niets door ëén gek. Ik was die dag ontroostbaar. Ikwilde me ziek melden, maar mijn ouders hebben dat tegen gehouden . Die dag en dagen erna leefde ik in een roes met telkens weer tranen en vragen: Waarom , waarom? Ik volgde elk uur het nieuws ennuh, tja,hij was er niet meer!!! 'N paar jaar daarvoor was ik met een kennis op stap en ze draaiden ergens een plaat van Elvis en ze hadden in die zaak er ook beeld bij. Plots begon die kennis (een grote fan van Elvis) te huilen. Ik snapte er niks van en zei tegen hem zoiets van : Ach joh het was maar een zanger en het is alweer meer als anderhalf jaar geleden. Nu snap ik het. Telkens als ik de dvd Imagine opzet en op het laatst als de moord weer aangekondigd wordt en ik zie al die treurende mensen schiet ik nog steeds vol, telkens weer.Een paar weken geleden met mijn moeder van 73 nog. Samen lieten we weer tranen vloeien. Zij herinnerde die dag ook nog en ook hoe ik er toen bij liep. Maar in mij leeft hij nog steeds, elke dag en elke nacht .

prachtig ad , ik moet eerlijk bekennen beste father dat dit een zeer goeie topic is , maar één iets moet me van het hart , als ik mijn verhaaltje vertelde , en vandaag weer het verhaal van ad lees wordt ik toch een beetje triest weer ( wat normaal is ) voor hendrix was ik iets te jong en ook voor de hele grote jim morrison was ik iets te jong , allé , ik moet gaan , see you

Het waar, Michel, dat er in de loop der tijd al zoveel zangers en zangeressen zijn overleden. Mensen van van wie wij dagelijks nog genieten van hun "nalatenschap" Dagelijks realiseer ik me dat het leven niet zomaar iets is maar missie, waar je iets mee moet doen. Sommigen stierven in het heetst van de strijd zoals Janis Joplin, Mamma Cass Elliott, Jimi Hendrix, Jim Morrison, Kurt Cobain, Jeff Buckley om er maar wat te noemen. Anderen verongelukten. Buddy Holly, Otis Redding, Brian Jones, JohnDenver. Er waren er ook die op een "normale"manier stierven: Johnny Cash, Roy Orbison, Elvis Presley, Nina Simone, Freddy Mercury, Bob Marley, Karin Carpenter, Warren Zevon en George Harrison. En tenslotte waren er ook die vermoord werden omdat zijn nu net "toevallig" beroemd waren: Marvin Gaye, Peter Tosh en tenslotte mijn grote idool John Lennon.Ik zal ongetwijfeld namen niet genoemd hebben, dit was even zo uit mijn hoofd. Maar van al die overlijdens berichten schrok ik, toen ik ze hoorde. Mensen die ons één ding hebben gegeven: mooie muziek, met de daarbij horende herinneringen. Eigenlijk zouden we al die artiesten moeten eren met bijvoorbeeld; A DAY FOR THE UNIVERSAL SINGERS als een laatste dankjewel

Ik was 16, de wekker ging zoals gewoonlijk om 7.00 uur, en ook zoals gewoonlijke deed ik even de radio aan. Leuk wakker worden dacht ik nog, no9 dream was op de radio (hilversum 3 zoals dat toen nog heette). Daarna zei de dJ iets in de trent dat het wel om een hele nare droom ging, maar ik hechte geen waarde aan die woorden. Ging naar school en daar kwam iemand naar me toe die vertelde dat Lennon was vermoord, ik dacht eerst dat het een grapje was, maar dacht toch even terug aan de opmerking van de DJ, het zat me niet lekker. In de eerste pauze naar een snacktent op de hoek, waar de man die daar werkte met een afwezige blik héél hard "give peace a chance" draaide, toen ik vervolgens verschillende ochtendkranten zag liggen, zag ik de koppen vet gedrukt staan. John Lennon vermoord in New York. Ik ging naar huis en draaide een plaat van..... George Harrison (Blow Away), en vroeg me af hoe hij zich nu voelde, kon even de stem van Lennon niet horen en verdragen, zo hakte het nieuws in. Ik heb de krantenknipsels nog steeds. Ik had overigens ook enorm te doen met Yoko, die zwaar getraumatiseert moest zijn.

Ik heb wel eens gehoord dat die moordenaar juist een fan was van Lennon en dacht dat Lennon God was en dus niet dood kon.

Geen idee of dat zomaar verzonnen was, maar er zijn helaas genoeg zieke mensen...

De geschiedenis had ook heel anders kunnen lopen.
Stel je voor dat Mark Chapman bij zijn volle verstand was geweest, dan had hij Yoko Ono vermoord en was er geen vuiltje aan de lucht.

Mark zou een lintje hebben gekregen, met de daarbijbehorende heldenstatus en de complimenten van John Lennon zelf

op de man bericht verwijderd... ben het ermee eens dat de post hierboven wel heel flauw en nikszeggend is

Kom op zeg, mogen er geen grappen gemaakt worden over onze muzikale helden ?
Ik persoonlijk heb John Lennon ook erg hoog zitten, maar als je zoiets al meteen serieus gaat lopen nemen, dan maak je het ook niet makkelijk voor jezelf...

Een beetje sarcasme moet kunnen toch ?

Niet alleen flauw en nikszeggend, maar ook respectloos. Ik wil wel eens weten of er richtlijnen zijn voor moderatoren om het één wel te laten staan en de andere reaktie te verwijderen. Als zo'n reaktie afgedaan wordt door de schrijver als "humor" vindt ik dat wel erg kort door de bocht. En was eigenlijk ook nog eens off-topic. Nee, meneer de Scientist, U meet met twee maten. Jammer!!

Flauw en nikszeggend mag dan waar zijn, respectloos was het zeer zeker niet bedoeld.
Zoals ik al zei, heb ik John Lennon persoonlijk erg hoog zitten, dus daar heeft het niets mee te maken.
Sommige mensen trekken zich nou eenmaal sneller dingen of woorden persoonlijker aan dan een ander.

Ik ben in 1983 geboren, dus het moment van de moord en de nasleep heb ik nooit meegemaakt en dus heb ik daar uiteraard niet dezelfde emotionele gevoelens bij als degenen die hier hun persoonlijke ervaringen van het drama hebben verkondigd.

Wat niet wil zeggen dat ik een gevoelloze en respectloze galbak ben, ik ga alleen anders met de emoties om, wat weer terugtevoeren is op mijn opvoeding en bepaalde emotionele gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven.

Binnen mijn familie en vriendengroep staat humor in een zeer hoog aanzien, lachen OM en MET elkaar en dat stopt niet bij negatieve en emotionele gebeurtenissen.
Dat relativeert en ontspant alleen en daar is helemaal niet mis mee.

Mijn zus heeft vroeger een hersenvliesontsteking gehad (bijna dood), epilepsie en sinds vorig jaar is reuma bij haar geconstanteerd.
In alle bovenstaande gevallen duurde het niet lang totdat binnen de familie en vrienden de grappen over en weer gingen, met goedkeuring van mijn zus, die zelf net zo hard meedeed.

Afgelopen jaar is mijn oma, nadat terminale longkanker bij haar was geconstateerd, door euthanasie er tussen uitgeknepen.
De laatste week tot aan de desbetreffende dag waarop het onvermijdelijke zou gebeuren, was 1 vol ontzettend veel humor, nog wel het meest van haar.

En natuurlijk hebben we als familie en vrienden in alle bovenstaande (en andere) gevallen ook veelvuldig gehuild, maar je moet nooit in het negatieve blijven hangen en dus gebeuren de dingen in zo'n geval met een lach, een knipoog en een traan.

De positieve herinneringen is hetgene waarmee je het uiteindelijk moet doen, ook in het tragische geval van John Lennon, die een wonderschoon nalatenschap heeft achtergelaten in de vorm van zijn muziek en zijn boodschap van liefde, respect, vrede en broederschap.

En wat betreft Yoko Ono...die kun je simpelweg niet serieus nemen !

Ik vind al die droeve momenten in jouw familie heel erg voor jou en de rest van de familie, maar die heb ik ook meegemaakt. Ik ga het niet allemaal opnoemen. En iedereen, die mij kent, weet dat ik heus wel weet wat relativeren is en dat humor daar ook een belangrijk deel in kan zijn. Juist jij moet dan toch ook weten, dat muziek veel pijnlijke herinneringen bij mensen terug kunnen halen. En niet alleen bij de dood van muzieksterren , maar bijv. ook met muziek, die tijdens crematies e.d. gedraaid wordt. Daarom ik hou ook erg van humor maar om jouw laatste reaktie m.b.t. Lennon is en was smakeloos. En ik ben toch echt in voor een goeie grap. Bovendien toont de laatste regel van je laatste reaktie wederom geen teken van respekt.

Inderdaad Ad... Iedereen heeft zijn droevige momenten gehad en misschien nog steeds wel, maar dat is nog geen vrijbrief om dergelijke grappen te maken. Dit soort grappen doen het goed als je met vrienden onderling staat te praten wellicht, maar op internet komt het al snel verkeerd over, zeker als het zo cru gebracht wordt als nu. Ik ben ook geen fan van Yoko Ono, maar om dan te zeggen dat ze beter haar hadden vermoord...

Maar goed, laten we maar weer over dode artiesten praten en waar je was toen je het nieuws hoorde...

Dat ben ik met je eens, herman. Het haalt de goede naam van MuMe naar beneden, maar dan blijf ik toch nog met één vraagje zitten. Waarom wordt mijn reaktie eraf gehaald, terwijl, die zorgvuldig geformuleerd was en zeker niet op de man gespeeld was op een groffe manier of anderszins? Haal ze dan allebei eraf!

Boeide me echt geen hol.. ik was 11 geloof ik en The Beatles zeiden me jack shit. Achteraf gezien was het natuurlijk wel een bizarre gebeurtenis. Al heb ik het sterke gevoel dat lennon muzikaal vrijwel dood was.. dus op dat punt denk ik niet dat we hoeven mijmeren..

oh daar hoor ik dan zeker bij?

Nou.... ik heb veel en veel meer herinneringen aan de dood van Jimi, Brian Jones, Alan Wilson en Lowell George, om er een paar te noemen. Na Hendrix's dood twee dagen niet naar school geweest.

Natuurlijk kan ik me de tv beelden en de reacties nog voor de geest halen, maar behalve het verschrikkelijke feit van de moord op zich, had ik er weinig emoties bij.
Sterker noch, het sloeg zelfs vrij snel om in irritatie toen in de dagen en weken daarna de clip van onder andere 'Imagine' op de beeldbuis leek te zijn gebrand.




....maar niet bij iedereen



....

geen Beatle fan, en ook nooit geweest, dat zal het zijn

Hartelijk dank voor je medeleven, het was geenzins de bedoeling zielig te lopen zijn, probeerde alleen duidelijk te maken hoe ik met zulke dingen omga en hoe er vervolgens met een knipoog mee omgegaan wordt.

Wat betreft de reactie mbt Lennon, die was niet persoonlijk tegen hem gericht, het was Yoko die het moest ontgelden.
Nogmaals, niets dan respect voor Lennon en zijn levenswerk, maar Yoko heb ik nooit iets meegehad...niemand die ik ken trouwens.

Ben eerlijk gezegd een beetje verbaasd over de felle reacties wat betreft mijn opmerking, dacht dat dat hier wel kon namelijk.
Voor alle duidelijkheid, Yoko hoeft om mij natuurlijk niet echt vermoord te worden, laat dat aub duidelijk zijn.

Maar goed, ik zal in het vervolg wat beter om mijn woorden letten en zulke opmerkingen dan maar bewaren voor binnen mijn familie en vriendenkring, die dat allemaal wel gewend zijn.

Okay Antonio. Verder zand erover, and better behave as friends. We hebben in ieder geval één ding gemeen en dat is onze interesse voor muziek!!!