Lijkt mij een prima plan, dan laten we het hierbij en gaan we verder met wat echt belangrijk is...zoals Frank Zappa zei: ''Music Is The Best''.

Misschien een mooi topic om nog eens onder de aandacht te brengen nu hij 70 zou zijn geworden.

Ik weet nog wel precies waar ik was toen Michael Jackson stierf en ik dat hoorde. Maar verder heb ik geen overlijdens van erg bekende artiesten bewust meegemaakt, volgens mij.

Enkele heel recente overlijdens die heel erg indruk op me maakten, waren die van Ramses Shaffy, Willy Deville, en Guru, maar die zijn toch niet van het kaliber dat je onthoudt waar je was. Van Willy Deville las ik het geloof ik ergens op internet, en hetzelfde geldt voor Guru, dus ik zal wel op m'n kamer zijn geweest. Maar van die drie overlijdens was ik ook redelijk ondersteboven (evenals van het overlijden van MJ uiteraard).

Wat wel grappig is, is dat ik een paar weken geleden erachter kwam dat Joe Strummer niet meer leeft. Dat was ook wel een redelijke schok voor me. Blijkt al in 2002 overleden te zijn, maarja, toen was ik 11 en had ik nog nooit van The Clash gehoord.

Toen was ik tien en wist niks van The Beatles.. geen wonder dat het me toen ook weinig deed. Nu zou het meer indruk maken

Ik was 6 en vond het toen al fascinerend. Ik hoorde veel Beatles op de radio en via een oudere broer, dus op de hoogte was ik al wel. Ik herinner me dat ik met m'n sinterklaas-cadeaus aan het spelen was toen het op tv te zien was.

Ik zat op school toen dit gebeurde. De avond zag ik het in het nieuws maar deed me niet zó veel. Ik kende hem bij naam maar dat was het ook wel..
Waar ik overigens wél zo terug kan duiken in de herinnering is de dood van Elvis. Ik was een jaar of acht of zo, en las in de krant dat hij in zijn tuin was begraven. En dat vond ik zó vreemd. Ik zag voor me hoe het eruit moest zien, een rijtjeshuis met een kleine tuin waarin je begraven wordt............lol.

Aan het celdelen in mijn moeders buik, neem ik aan.

Het moment van de dood van Michael Jackson staat me enigszins nog best wel angst aan.

Was bij een vriendin langs die avond. Gewoon een aantal films kijken tot we op de reclame iets van Michael Jackson, ik geloof van zijn concertreeks, wat voorbij zagen komen. Zij merkte op dat ze het niet vreemd zou vinden dat hij best wel eens binnenkort de pijp uit zou kunnen gaan. Ik reageerde er daar best verbaasd op. Ik merkte op dat het nu juist leek dat er na een lange periode van negativiteit eindelijk weer positiviteit zijn kant op leek te komen en hij ging er wat mij betreft ook weer wat beter uitzien. Die gaat nog zeker 20/30 jaar mee riep ik. Ik was nog geen seconde thuis of ik krijg van iemand bericht: doe CNN aan. En daar was dan het nieuws dat hij was afgevoerd en even later dat hij was overleden.
Ik leek het op dat moment niet te willen beseffen. Op een gegeven moment drukte ik het nieuws uit en zette ik 'Moonwalker' op en toen kwam het grote besef binnen. Raar om te zeggen van iemand die je niet persoonlijk kent maar ik heb het daar de eerste week onwijs moeilijk mee gehad. Vanaf kinds af aan was hij een soort god voor mij. Hij heeft mijn liefde voor muziek ontwikkeld.

Misschien handiger om het topic te veranderen in Wààr was jij toen... stierf?

De enige artiest waarvan ik de dood echt bewust heb meegemaakt en waarvan ik het nog weet is Michael Jackson.

Bij This Is It, schreef ik:


Verder kan ik me de dood van Shaffy nog wel herinneren. Ik kende de man niet echt goed (paar hitjes en dan hield het op). Echt zo'n Care?-gevoel.
De dood van Richard Wright zou ik meegemaakt kunnen hebben, maar weet daar echt niks van. In die periode verdiepte ik me ook nog niet in de muziek die ik nu luister.

Ik ben benieuwd naar ervaringen betreffende Freddie Mercury, dat nieuws moet ook ingeslagen hebben als een bom, lijkt me.

De meeste sterfgevalletjes vanaf Lennon weet ik nog wel wat van.

Triest is doorgaans het gevoel wat je dan bekruipt, maar ik kan niet zeggen dat de dood van Mercury, Cobain, Jackson, Hazes, etcetera mij echt raakten. Daarvoor staan de mensen toch te ver van mij af.

Maar het doodsbericht van Chuck Shuldiner op een vrijdagmorgen was een bericht dat me gek genoeg wel raakte.

Ik heb vooralsnog eigenlijk nog maar weinig sterfgevallen meegemaakt van 1 van mijn persoonlijke muzikale helden, de meesten waren al dood voor ik mij bewust ben gaan worden van hun muziek of waren al decennia dood...

Frank Zappa staat mij echter nog wel bij (ik was 10) maar dat kwam doordat mijn vader liefhebber was van de man en zijn muziek.
Er staat mij nog iets bij dat het op het Journaal voorbijkwam (en uiteraard in de kranten en bij Ivo Niehe) en dat mijn vader wel een beetje schrok.
De dagen daarna draaide mijn pa al zijn platen weer eens en vanaf dat moment ben ik pas fan geworden...

Ook Rick Wright en Syd Barrett van Pink Floyd staan mij nog erg goed voor de geest.
Syd Barrett was natuurlijk al decennia min of meer afwezig, maar van Rick Wright schrok ik eerlijk gezegd nog wel een beetje, volgens mij wist bijna niemand dat hij ziek was.

En uiteraard grote held en icoon Johnny Cash zal ik nooit vergeten !

Ik wil overigens niet op de zaken vooruit lopen, maar als Bob Dylan komt te overlijden, dan sluit ik een week van rouw af

Rick Wright's overlijden kwam voor mij inderdaad ook uit het niets.

Hmm, raar, ik kende toen Pink Floyd zeker weten wel, maar heb van zijn overleden niks meegekregen.

Toen JL vermoord werd, kon ik nog niet eens zwemmen en was ik waarschijnlijk molecule (of atoom?)

Toen MJ verm... excuseer, stierf, zat ik in een bloedhete auto op weg naar een Grote Stad om te gaan shoppen (mijn eerste reactie was: Allez dan...). Dat is trouwens de enige echte celebrity wiens dood ik me herinner.

Ik denk niet dat er een overlijden van een muzikant is geweest dat me zo heeft aangegrepen als dat Richard Wright. Maar daar schuilt ook wel een persoonlijk verhaal (verlies van een dierbare) achter dat ik hier liever niet en public deel.

Wat me verder nog vooral bijstaat: Freddie Mercury, Kurt Cobain, 2pac, Michael Jackson. Al had ik eigenlijk alleen met de eerste en laatste iets. Nirvana ben ik pas gaan beluisteren na Kurt's dood...

Nog twee en een halve dag en dan is het dertig jaar geleden!
Ik associeer z'n dood erg met m'n eigen duistere periode toen (16 en niet bepaald gelukkig) en het constant afluisteren van de White Album. Ik denk dat 9 december 1980 één van de ronduit somberste dagen uit m'n leven was; niet verdrietig, maar eerder 'geslagen'. Op school waren de Beatles in die tijd volledig 'uit', ik geloof dat het één keer voorbijkwam in de conversatie...

Ik vind het opvallend dat deze gebeurtenis nog steeds nagalmt. Niet alleen door de heruitgaves of door de "wat-als"-theorieën, maar vooral ook door de zinloosheid en de gewelddadigheid van de gebeurtenis.

Alex Chilton was wel even schikken voor mij. Ook Nujabes, Guru en Mark Linkous.

Toen ik hoorde dat Michael Jackson was gestorven lag ik in bed, bijna te slapen, maar werd ik toch nog wakker gemaakt. Alsof de eerste man op de maan was gelandt . Daar schok ik trouwens wel erg van, ben benieuwd wat er gebeurt als Madonna sterft. Misschien wel een grotere schock, omdat ze nog steeds actief is (?).

John Lennon, weet ik niet meer . Weet wel dat mijn ouders die nacht niet konden slapen. Kan ik wel begrijpen, iemand neerschieten omdat ie liedjes zingt is iets totaal onbegrijpelijks.

De dood van George Harrison kan ik mij nog wel erg goed herinneren. Was toen 9 jaar en vond het toch wel erg dat er nog een Beatle was overleden.

De grootste schock die trouwens ooit heb gehad heb van iemands dood is het verhaal van The Exploding Hearts. Luisterde paar maanden terug de cd voor het eerst en vond het prachtig. Vervolgens wou ik weten of ze nog bestonden of dat er nog leden van de band in andere bands zaten. Toen las ik het verhaal en werd ik wel even misselijk, heeft zeker twee dagen continu door mijn hoofd gespookt en ik luister nu toch wel anders naar de cd (just won't cry cause my life is going by, i will find someone before the day i die ).

De dood van Elliott Smith... daar sta ik ook erg vaak bij stil. Onbegrijpelijk dat de man die ik vrijwel dagelijks hoor, zichzelf het leven heeft ontnomen.

Ik was nog maar 8 en half jaar weg van geboorte op die fatale dag.
Ik had hem eerlijk gezegd ook niet mee willen maken.

Freddie's dood maakte destijds diepe indruk op mij als 8-jarige. De vrijwel nonstop Queen-videoclips die MTV in de week na Freddie's overlijden uitzondt, vormden als het ware mijn 'muzikale ontmaagding'. Ik werd voor het eerst fan van een band... Ik werd fan van Queen.

In de maanden na Freddie's overlijden waren Freddie en Queen niet uit de media weg te slaan en iedereen had het er over. Iets dat sindsdien eigenlijk alleen geëvenaard is door het overlijden van Michael Jackson. Het Freddie Mercury Tribute Concert met al die grote artiesten in een uitverkocht Wembley Stadion heb ik toendertijd als meest indrukwekkend ervaren. Samen met mijn ouders en de halve wereld voor de televisie afscheid nemen van 's werelds grootste rockfrontman aller tijden.

Intussen zijn we 19 jaar verder, ben ik 27, nog steeds Queen-fan, en nog altijd laat het fenomeen Freddie Mercury mij en vele miljoenen met mij, niet los. En ook voor toekomstige generaties zal Freddie een icoon zijn, zo gaat dat met de echte groten.

Van Freddy Mercury weet ik niet meer waar ik was, weet wel dat ik net mijn interesse een beetje had verloren. Eind '89 begon ik me een beetje muzikaal bewust te worden en de singles van Queen uit die tijd (I Want it All, Breakthrough en met name The Invisible Man) vond ik erg leuk. Van Innuendo begreep ik pas een paar jaar na Freddy's dood hoe briljant het wel niet was.

Volgens mij zat ik in de brugklas toen hij overleed. Herinner me nog dat er een Queen-poster in ons muzieklokaal hing waar iemand 'is dead' bij Freddy had geschreven. Dat vond ik wel wat cru, al was het helaas wel waar. Naderhand heb ik nog wel wat muziek van Queen gekocht, maar een echte fan ben ik nooit geworden.

@herman

Mijn muzikale bewustzijn begon zogezegd met het overlijden van Freddie Mercury, en net als jij luisterde ik in mijn begintijd als Queen-fan vooral naar bekende singles van de band als de (uitstekende) hits die jij opnoemt. Ik vraag me echter af of jij ooit verder gekomen bent dan het bekendste werk van Queen. Heb je ook alle albums (zowel studio als live) doorgespit?

Verder is dit een boeiende topic met emotionele verhalen. Omdat grootheden uit de popmuziek een belangrijke maatschappelijke status hebben, maakt het overlijden van zo'n grootheid veel los. De namen die jij opsomt van wie het overlijden je vooral bijstaat, zijn exact dezelfde als die ik hieromtrent in gedachte heb. En als ik die namen in ogenschouw neem, lijkt het wel alsof een overlijden van een muzikant pas echt indruk maakt als deze op jonge en/of onnatuurlijke wijze plaatsvindt. Jong en/of onnatuurlijk sterven lijkt zo een vereiste om pas écht legendarisch en onsterfelijk te worden.

Nee, ik heb zeker niet alle albums doorgespit. Ik heb alleen: The Miracle, Innuendo, Made in Heaven en de LP met Bohemian Rhapsody erop. En Greatest Hits I en II. Het greep me niet zo als jou, dus ik heb nooit de behoefte gehad er dieper in te duiken.

En dit is inderdaad een boeiend topic.

Hoe voeren Amsterdammers de vogeltjes? Door brood van het dak te gooien. Tijdens een warme zomerdag in 2001, vertelde een kennis mij deze 'mop'. Bleek even eerder Herman Brood zelfmoord te hebben gepleegd door van het dak van het Amsterdamse Hilton Hotel te springen. Dat vond ik wel wat cru, om op die manier van het overlijden van Herman Brood te horen.

Het nieuws over Lennons dood hoorde ik op school. We gingen net naar schooltelevisie kijken. Daarna draaiden ze 'Imagine'. Was er wel van onder de indruk.
Het overlijden van Kurt Cobain werd medegedeeld door de leden van The Neon Judgement tijdens een optreden in Hasselt. Ik dacht eerst dat ze een flauwe grap vertelden.

I Was floating across the universe....

Kwam pas 12 jaar later om de hoek kijken.. jammer had the Beatles en Lennon graag echt megemaakt

Ik was destijds 7, en weet er dus niks meer van.

Kan me uiteraard wel de impact indenken. Ook als ik beeldmateiraal bekijk, en documentaires over dit gebeuren krijg ik de rillingen....

Maar dit kan uiteraard in hetzelfde rijtje met de dood van Jackson, Diana, Cobain en Freddie Mercury... Dat vergeet je nooit meer

huh?

Moeilijk he, lezen?

De eerste zin van user Lennon gaat over John Lennon. Het derde stukje gaat over het overlijden van Michael Jackson, Lady Diana, Kurt Cobain en Freddie Mercury. En het feit dat je dat waarschijnlijk nooit meer vergeet, net als de dood van John Lennon

Wiskunde ... eerste uur .... was het niet op een dinsdag ? Dus maandagavond de moord.

In 1980 was ik 5 jaar, dus dit heb ik niet bewust meegemaakt.

Inderdaad, ik denk dat ik er behoorlijk ziek van was geweest. Dat was ik namelijk wel bij Freddie Mercury en Michael Jackson.

Over Mercury schreef ik al eerder bij Queen - Innuendo hetvolgende:


En dit was mijn eerste reactie op de dood van Michael:


(Pikt ondertussen een traantje weg... )