Korte maar bondige vraag. Hebben jullie een voorkeur voor de originele versie of de remaster van jullie lievelingsalbums? En u mag gerust uw gedacht zeggen waarom, eventueel met voorbeelden.

Ik merk bijvoorbeeld bij Meshuggah's Nothing dat ik de nummers die ik al heel erg goed vond (Stengah, Rational Gaze, Straws Pulled at Random) minder vond geworden op de nieuwe versie, maar dat ik de nummers die ik eerst niet zo kon waarderen op de remaster veel beter begrijp, waardoor ik die ook kan waarderen. Ik vond die nummers namelijk op de eerste versie erg rommelig klinken, war ze op de remaster veel duidelijker waren.
Dus geen echte voorkeur in dit geval. Wel vervelend, want dan moet je ze allebei blijven luisteren

Ik geef altijd de voorkeur aan het origineel wanneer het over de songs gaat: de artiest heeft toen het album gemaakt zoals het bedoeld was en die extra-nummers (demo's, liveversies, remixes, ...) hebben voor mij weinig of geen toegevoegde waarde. Wanneer het echter over het geluid gaat, meen ik dat dit in enkele gevallen een toegevoegde waarde kan betekenen, maar waar houdt het op? Een album uit 2009 die klinkt als een klok, zal binnen twintig jaar ook geremastered worden en dan, wat zullen ze dan uitvinden? Ik zal eens op zoek gaan naar de weinige voorbeelden van remasters in mijn platenkast.

Veel geremasterde albums hebben ook last van de zogenaamde 'Loudness War', waardoor veel nummers voor geen meter meer klinken.

Ik heb zo'n idee dat de Remaster tegenwoordig voor een boel albums alleen maar een soort volume verhoging is. Toch denk ik dat er bij een aantal jaren '80 CD albums wel verbetering hoorbaar moet zijn na een remaster.

Dat verschilt van plaat tot plaat. Bij Daydream Nation prefereer ik het origineel, omdat de remaster veel te netjes klinkt en ik van het modderige geluid van het origineel hou. Van Born To Run vind ik de remaster weer beter. Als ik een plaat nog niet ken, en beide versies zijn te koop, koop ik meestal eerst het origineel.

Het wisselt inderdaad per album. Sommige platen knappen echt flink op met een remaster, maar andere hadden ze beter vanaf gebleven...

Dat het per album kan verschillen is ook mijn ervaring. Dat maakt het lastig, want je weet daardoor meestal pas na aanschaf of het een goede investering is geweest. Ik ken opnamen die duidelijk baat hebben gehad bij een opknapbeurt (The Byrds, Bob Dylan, Yes, Bruce Springsteen bijv.) maar er zijn er ook die in de nieuwe versie ronduit verschrikkelijk klinken (Scorpions, Joe Jackson, Level 42). Soms lijkt het wel alsof ze alleen het volume een 'boost' hebben gegeven en alle knoppen van de bas en treble helemaal naar rechts hebben gedraaid. Dat zal dan wel goed klinken op de iPod of op de autoradio, maar op een redelijke stereo-installatie is het vaak huilen met de pet op.

Een enkele keer ben ik de geremasterde CD zelfs terug gaan brengen naar de winkel, bijv de remasters van de Men At Work albums. Dan staan je ze wel even raar aan te kijken ("Hoe bedoelt u meneer, het geluid is niet goed?"), maar over het algemeen kan ik ze ruilen of krijg ik mijn geld terug. Bij online bestellen, wat ik tegenwoordig het meest doe, ik dit weer wat lastiger.

Het hangt sterk af van de remastering engineer, of die z'n werk een beetje goed doet. Ik probeer dan ook altijd een beetje te letten op de namen in het boekje, hoewel het soms moeilijk is om die terug te vinden.
Heel globaal heb ik de indruk dat van de grote platenmaatschappijen de geremasterde CD's van Sony/Columbia het best klinken. Die van Warner zijn doorgaans redelijk, en de CD's van EMI en vooral Universal zijn sterk wisselend van kwaliteit. Maar helaas, je moet het per afzonderlijke CD beoordelen.

Over het algemeen probeer ik de originele versies te vinden; daar heb ik toch de beste ervaringen mee. Maar vaak komen die remasters in de plaats van de originelen, zodat je in zo'n geval bent aangewezen op de tweedehands markt.

Bonustracks zijn zelden écht de moeite waard. Live-opnamen en demo's zijn leuk om 1 of 2 keer te beluisteren, maar voegen zelden echt iets toe.

Remasters waarvan ik echt kan zeggen dat ze geslaagd zijn zijn die van Atlantic (Doors, Van Halen, Yes, Chicago). Verder vind ik die van Bowie heel goed en die van The Cure, Black Sabbath, The Clash, King Crimson, Genesis en U2. De originelen daarvan ken ik niet, maar de dynamiek is in ieder geval goed aanwezig. Bij Zappa hoor ik in de meeste gevallen geen enkel verschil tussen remastered en origineel. Waardeloos zijn die van Jimi Hendrix (familie-remasters, teveel distortion), Paul Macca & Wings (heel vlakjes), Pink Floyd (klinisch, schel) en, worst of all, Raw Power van The Stooges (simpelweg onbeluisterbaar).

Maarja, in de meeste gevallen ben je volgens mij toch echt het beste af met de originelen. Daar ga ik toch meestal het liefst voor. Geen gekloot met bonus-tracks, remixen, opschonen en volume, gewoon een dynamisch, uitgebalanceerd geheel zoals het ooit bedoelt was.

De meeste Warner/Atlantics (geremasterd rond 1999/2000) zijn OK. Die van King Crimson zijn ook uitstekend en van U2 heb ik tot dusver alleen de remaster van The Joshua Tree, maar ook dat is duidelijk een verbetering.

Anders wordt het als niet alleen de geluidsbanden, maar ook de mix onder handen genomen wordt. Ik heb, om te proberen, één CD gekocht van die 2007 remasters van The Doors, maar daar is dus echt van alles aan toegevoegd, zoals reverb en een ge-update drumsound die ik totaal niet vind passen bij het geluid van The Doors.

Daar pas ik dus voor - en het ergste is dat de originele CD's erdoor zijn komen te vervallen. Dat komt dus neer op een staaltje geschiedvervalsing. Persoonlijk zit ik daar niet zo mee, want ik heb alle originele opnamen. Maar een jongere die geïnteresseerd raakt in The Doors moet het met die 'nieuwe' opnamen doen (al heb je kans dat zij het geluid van die remixen beter vinden klinken dan de originele opnamen).

Als ik me niet vergis, is er bij die Genesis-remasters van vorig jaar ook zoiets gebeurd - niet alleen geremasterd, maar ook geremixt. Kan iemand daar iets over zeggen? Ik ben trouwens tamelijk tevreden met de eerste remasters van de Genesis-albums, de Definitive Editions uit 1994.

Het begint in een hoop gevallen steeds meer op commerciele geldklopperij te lijken bij sommige artiesten, met ik weet niet hoeveel verschillende speciale edities van hetzelfde album, met net weer een ander nummer die de andere variant dan weer niet heeft.

Inderdaad, die duizend-en-een versies storen mij ook mateloos en ik steek er ook mijn tijd en geld niet in. Soms "leen" ik een remaster of uitgebreide editie en luister ik ook wel naar die extra zooi maar in mijn review / bespreking / mening / wat de naam ook is hou ik het altijd op de originele versie. Waar stopt het anders?
Soms denk ik: het geluid oppoetsen met mate vind ik nog acceptabel, maar dan die speciale edities naar aanleiding van zoveel jaar, voegen die in mijn beleving iets toe? Daarop moet ik veelal het antwoord schuldig blijven.
Een voorbeeld: Slayer - Reign in Blood. Het geluid kan voor mij niet overtroffen worden maar in dit geval bonusnummers toevoegen zou die plaat vermoorden: 27 minuten pure power is ideaal voor dat album. Meer zou overkill zijn. Geld regeert de wereld.

Heb zonet The Doors (debuut) gekocht. Ik vind de remaster veel minder indrukwekkend dan de originele plaat uit 1967 (die ik al vaak gehoord heb bij familieaangelegenheden)

Ik ben het grotendeels volledig met je eens. Wél vind ik heel veel remasters echt een openbaring (ik vervang ook analoge cd's) qua geluid.

Als een gerestaureerd schilderij dat is schoongemaakt en gerestaureerd. Zoals het ook oorspronkelijk bedoeld is.

Als er blijkbaar zoveel extra materiaal ligt van een artiest ben ik er voorstander van, dat dat wordt samengevoegd tot één of meer nieuwe smaakvolle cd's. Dat is tenminste een waardevolle aanvulling in je collectie.

Remasters kunnen goed zijn wanneer de geluidskwaliteit van de oorspronkelijke albums te wensen overlaat of verouderd is, zoals bij vele jaren '50-'60-albums. Het geluid is dan helderder en meer dynamisch. Bij recentere albums hoor ik nauwelijks het verschil tussen de originele albums en de geremasterde.
Vele albums heb ik nog in de originele versie en vind ik goed klinken, ik ga daarvoor niet speciaal de geremasterde versie aankopen. Ik merk wel dat zowat alle oudere albums die ik pas gekocht heb geremasterd zijn. Ik denk dat binnen een aantal jaren van de meeste albums alleen de geremasterde versie te krijgen is.

Dat is nu al het geval. Remasters komen vrijwel altijd in de plaats van de originele versies, die daarmee komen te vervallen. Je bent dan aangewezen op tweedehands exemplaren. Al vind je soms in 'eerstehands' winkels nog wel eens een oud exemplaar.

Je kunt ze met een gerust hart aanschaffen. Het geluid is fenomenaal en stoort nergens. Vooral And Then There Were Three is eindelijk tot leven gekomen. Ze zijn geremixed, maar dit was in dit geval zeker ten goede.

De geremasterde Innervisions van Stevie Wonder liet me weer eens horen hoe reverb maar weer eens overgewaardeerd wordt door geluidstechnici...



Ja, Reign In Blood.... een remix van Criminally Insane...

In dit geval ben ik blij dat ik begin jaren '90 fan was.



De harde waarheid is: 99% van al die zogenaamde 'unearthed treasures, blablabla' is dus gewoon waardeloze rotzooi dat nooit en te nimmer kan leiden tot een interessante compilatie. Daarom wordt het om marketing-technische redenen maar toegevoegd om centen uit zakken te kloppen. Als ik dan al iets koop dat een of andere 'anniversary' is dan heb ik ze het liefst op een apart schijfje. Dan kan het meevallen of kan ik het gewoon negeren. Bonusnummers achter een album geplakt is voor mij een zeer voorname reden om iets niet te kopen.

Bij Steely Dan - Aja (1977):

De lp is echt de beste manier om deze te beluisteren. Ik heb 'm kunnen kopen voor 4 pleuri in supergave staat. Het lijkt alsof de treble-knop bij die remasters van hun wijd open heeft gestaan. De lp klinkt warmer en minder steriel.

En dat laatste geldt ook voor de oorspronkelijke CD-uitgave van Aja uit 1985. Net als al hun andere albums van 1972 tot 1980 trouwens. Weg met die remasters!

Nou de 1990 remaster klinkt hier prima hoor, niks geen hoge geluiden ofzo.

Ach, het is net als met de remasters van The Beatles: iedereen heeft opmerkingen. Mensen verwarren 'anders' vaak met 'beter of slechter'.

De remasters klinken inderdaad te 'bright'. Je hoort de equalizer werken en dat zou niet mogen.

Je hoort dat, omdat je een origineel hebt. Bij het origineel is ook een EQ gebruikt om de master te maken. Dat heb jij alleen niet door, want je hoort het voor het eerst.

Maar nee, het valt niet op met de 'originele master' omdat het daar gewoonweg niet excessief aanwezig is. Het valt ook op omdat ik geen opnames van de jaren zeventig ken waarbij het hoog zo geaccentueerd is. Het tophoog klinkt onnatuurlijk. Ik weet wat een equalizer toevoegt en dat is precies wat ik hoor bij de remasters van Steely Dan.

Als de originele master meer top-hoog heeft, en dat halen ze met de remaster weg, weet ik zeker dat er veel mensen roepen dat de remaster veel te dof is.
Ik wil onmiddellijk aannemen dat jij het origineel fijner vindt klinken, dat is natuurlijk persoonlijk. Mijn punt is dat iedereen wel iets vindt van een remaster.

Ik leerde dit album kennen via de remaster en toch vond ik de oude CD uit 1985 meteen duidelijk natuurlijker klinken, dus je theorie gaat niet op, Nicci. Het is onder audio-freaks ook bekend dat de oude mid-80's CD's superieur zijn aan de latere uitgaven, inclusief die van 1990 dus.

niet naar mijn opinie , ik begrijp er niks van , ze gaan toch geen geld besteden om iets slechter van kwaliteit te maken , ik vind dat er veel cd's van de jaren 80 niet zo goed zijn ivm kwaliteit , neem bvb de eerste 3 van u2 , wel ik heb ook de later geremasterde door the edge zelf , en die zijn duizend maal beter dan die eerste cd's , maar elk zijn zin en smaak , zo heb ik mijn dokter die als een gek nu weer alles op vinyl koopt , ik begrijp er niks meer van !

Ook niet onbelangrijk is dat een remaster 'de herinnering' moet bewaren. Dat doe je niet door de dynamiek of de klank drastisch te veranderen. De hedendaagse norm van masteren, bepaald door radio en MP3 (je kan nu eenmaal niet stiller klinken dan de rest), dicteert hoe de remasters vandaag de dag klinken. Ik hoorde dat The Beatles remasters niet hebben meegedaan aan de 'Loudness Wars'. Ook de remasters van Steve Hackett klinken voorbeeldig.

Dat een remaster de herinnering moet bewaring is een opvatting. Geen vaststaand gegeven. Soms kan het ook interessant zijn (zie het Love project van The Beatles) om te kijken wat je met hedendaagse opvattingen kan doen met muziek van 40 jaar geleden.
Dat een remaster rekening houdt met de meest gekozen afspeelmogelijkheid van dat moment lijkt me erg zinnig. Dat is overigens waar audiofielen (met hun gouden bekabeling en buizenversterkers) vaker tegen aan lopen: er is geen rekening gehouden met hun apparatuur en zij noemen de remaster (of master) slecht. Een beetje kortzichtig. Vervolgens klinkt de muziek prima op een iPod, computer, o.i.d.
Overigens hebben de remasters van The Beatles een behoorlijk hoger volume dan die van de jaren 80.