Bij Steely Dan - Aja (1977):

Een opvatting die gebaseerd is op het respect voor het originele werk en de waarde die mensen geven aan hun herinneringen. Dat lijkt mij geen slechte opvatting om te volgen. Dat het luider klinkt is op zichzelf geen probleem zolang je de dynamiek in de muziek maar behoudt. En dat is precies wat de nieuwe norm inhoudt. Het moet zodanig luid zijn dat het luidste niveau wordt verzadigd terwijl het stilste niveau op zijn beurt serieus wordt opgekrikt. 'Brickwall Mastering' heet die techniek. Het bewerkte signaal klinkt niet alleen misvormt, het ziet er visueel ook erg ongezond uit (de pieken zijn allemaal afgevlakt tegen het digitale plafond van 0dB ). Ik las dat The Beatles remasters die trend niet gevolgd hebben, sterker nog, het verschil tussen oude en nieuwe CD's schijnt nauwelijks op te vallen. Dat zou goed nieuws zijn.

'Brickwall mastering' is nog wat anders dan 'Brickwall RE-mastering'. Eerlijk gezegd ken ik geen voorbeeld daarvan. Ik deel overgens je opvatting dat een remaster recht moet doen aan het origineel. Het blijft echter een opvatting. En je moet altijd in je achterhoofd houden met welke afspeelapparatuur rekening is gehouden. Bijna alle klassieke muziek houdt rekening met 'high end apparatuur'. Ik draai veel klassieke muziek. Vanaf m'n computer of iPod. Dat klinkt meestal wat mager. Jammer voor mij . . . Nu kan ik de master 'slecht' noemen. Het klinkt bij mij immers mager?

U2 is een uitzondering. Daarbij is het wél gelukt om de persoonlijkheid van de originele platen te behouden. Maar de norm van kwaliteit is achteruit gegaan doordat de mensen meer albums downloaden (legaal of illegaal). Ook op radiostations worden tegenwoordig gebruik gemaakt van mp3's. Dus de hoge tonen worden opgekrikt om het gebrek aan audio-kwaliteit te verdoezelen en om de muziek te laten 'klinken' zodat het opvalt als het op de radio speelt en zo interesse in de hand werkt (Loudness War). Daarbij geloven veel mensen ook dat als iets harder klinkt het automatisch 'beter van kwaliteit' is. Ik heb vele oude cd's waarvan ik de remaster heb gehoord (of ooit had) waarvan vele details verloren zijn gegaan met het omhoog gooien van de faders bij het remasteren. Daarnaast zijn ze ook veel prettiger te beluisteren en veel dynamischer. Waar het rustig is, is het rustig; waar het hard is, is het hard. Tegenwoordig klinkt vaak alles gelijk hard, zelfs als de muziek zelf rustig is opgenomen. Daardoor is hert beluisteren van remasters vermoeiender. Vaak wordt de warmte ook eruit gehaald. Ik neem bv. Floyd's DSOTM: De originele cd klinkt zeer gedetaileerd, alles is op z'n plek en de bas is volop aanwezig en staat prominent in de mix. Neem je de 1993 Anniversary-versie, dan is de bas zowat weggemixed en klinkt alles aangescherpt en veel synthetischer en killer. Het gevoel gaat verloren. Van Stevie Wonder heb ik originele cd's van Songs In The Key Of Life en Talking Book, maar ook een remaster van Innervisions. M'n vriendin hoort het ook: De oude cd's klinken rauwer, natuurlijker en levendiger, die remaster klinkt simpelweg te klinisch en misplaatst hard op momenten dat dit niet zo hoort te zijn. Ook worden er soms op een geniepige manier songs sneller weggedraaid, geremixed en/of gewoon verkeerd uitgevoerd. De originele cd van Led Zeppelin's 2 heeft een Ramble On die (geloof ik) 4:30 duurt met een hele lange fade-out. Bij de remaster is de laatste halve minuut weggedraaid en duurt het 4 minuten rond. Ook bij Frank Zappa zijn er hier en daar verschillen met oude en nieuwe cd-uitgaves. De Rykodisc-uitgave van Sheik Yerbouti die nu in de winkels ligt heeft verknipte songs en een haperend rechter-kanaal (dit hoor je vooral goed op de koptelefoon). De oude EMI-uitgave die alleen in de jaren '80 was te krijgen heeft deze euvels niet!!

Dus in het kort: Verschillen zijn er vaak degelijk en ik vind dat best belangrijk om te weten.

En bij LP's werden ook bepaalde frequenties opgekrikt (of beperkt), om de beperkingen van het medium te 'verdoezelen'. Degene die de master maakt zal altijd rekening houden met de beperkingen van het medium dat op dat moment het meest gebruikt wordt. Als hij zijn werk goed doet tenminste. Jij noemt dat gebrek aan audiokwaliteit, maar wat is de norm? Een high-end systeem van €10.000? Of een MP3-speler waar 'iedereen' z'n muziek op speelt.
Overigens vind jij ook dat harder beter klinkt. Dat vindt iedereen. Zo werkt het menselijk gehoor. Ook al iets waar je achter de mengtafel beter rekening mee kan houden. Of zet jij bij een lekker nummer de zaak niet wat harder?

Ik vind het een interessant betoog, maar soms heb ik wat vraagtekens. Zoals hier. Als een LP of analoge cd 'gebrek aan audio-kwaliteit' heeft, wat is er dan tegen om de hoge tonen wat op te krikken, als dat beter klinkt op de radio? (of op je apparatuur)


Details, je bedoelt dat één of meer geluidsfragmenten (opzettelijk) worden weggehaald of blijkbaar niet geschikt zijn voor remasters?


Dynamiek weg, te hard, vermoeiend, 'warmte' verdwenen. En dat allemaal expres omdat ze willen remasteren? Wat een merkwaardige belevingswereld.


Innervision klinkt prachtig, geldt ook voor The Dark side of the moon. Mooi zuiver, je hoort alle muziekinstrumenten haast afzonderlijk. Ook de bas van Roger Waters.

Ik vind dat de 'restaurateurs' vaak een enorm vakwerk leveren om het maximale te halen uit vaak oude opnames. Het is echt van de gekke om alle beperkingen uit het verleden op te gaan voeren als ideaal, hoe het zou moeten (blijven) klinken.

Essentieel is de vraag: hoe klonk het in de studio tijdens de opname en hoe is het eigenlijk bedoeld door de artiest? Geremasterde versies die, door de nieuwste technieken dat allemaal eindelijk kunnen, geven naar mijn smaak over het algemeen de enige echte weergave van het verleden. En dat loepzuiver.

@musician

Ben bang dat kaztor 't wat onhandig heeft geformuleerd met "gebrek aan audio-kwaliteit". Hij noemt daar de namelijk de Loudness War en dat heeft te maken met het feit dat sinds de vroege jaren 90 een trend opdook waarbij CD's beetje bij beetje steeds meer met dynamiek-compressie werden opgenomen zodat de verschillen tussen hard en zacht steeds kleiner worden. Dit heeft tot gevolg dat wanneer je die muziek op de radio of op een i-pod in een lawaaiige omgeving beluistert de zachtere delen niet wegvallen tegen de luidere, of andersom, dat de luidere delen er niet te veel uit springen ten opzichte van de zachtere zodat er in dat soort omgevingen niet te veel naar de volume-knop hoeft te worden gegrepen. Bovendien is het bij zulke opnames zo dat ze meer opvallen ten opzichte van opnames waar géén dynamische compressie op zit omdat het gemiddelde geluidsniveau luider is en het is inderdaad een bewezen feit dat als mensen op de radio of op hun i-pod een zachter liedje horen langskomen dit ervaren als mindere kwaliteit en ze helaas niet op het idee komen om simpelweg de boel wat harder te zetten.
Met name dat laatste aspect begin jaren 90 de reden geweest dat muziek steeds luider werd opgenomen. Door de introductie van goedkope digitale compressors werd het voor beginnende bandjes mogelijk hun muziek harder op te nemen en zo meer op te vallen bij luistersessies van de platenmaatschappijen om te bepalen welk bandje wel of niet aangenomen wordt. Voor radio heeft het proces van dynamische compressie bizar genoeg geen enkele zin omdat alle muziek daar sowieso eerst door een compressor wordt gejaagd. Je krijgt dan dus compressie op compressie.

Om oudere CD's werd dynamische compressie later ook toegepast om maar te kunnen concurreren met de harder geworden nieuwere CD's. Je wilt immers niet magertjes afsteken tegenover al het nieuwere spul, toch?
Dit alles heeft niets met "belevingswereld" te maken, maar zijn pure feiten. Doe maar eens een google-search naar de term Loudness War en educate yourself. Je zult zien dat het al lang een algemeen erkend verschijnsel onder audio-liefhebbers is. Tom Petty - een bekende Loudness War-hater - heeft voor het album Mudcrutch er bijv. zelfs op gestaan dat er naast de "massa-versie" ook een audiofiele uitgave zou komen waar geen compressie op is toegepast, met als gevolg een helderder en vrijer ademend klinkend geluid.

Het wil echter zeker niet zeggen dat alle remasters per definitie inferieur zijn. Er zijn gevallen waarbij voor een eerdere CD-uitgave inderdaad inferieure tapes zijn gebruikt, die veel te scherp of juist veel te dof klonken en die kunnen er in een remaster ineens stukken mooier uitkomen. Een mooi voorbeeld is Fleetwood Mac's Tusk. De oude CD daarvan was veel te scherp en is in de remaster - zonder compressie! - eindelijk tot z'n recht gekomen.

Bij de remasters van Steely Dan is dat echter helaas niet het geval. Bij alle albums van 1972 tot 1980 is in de remasters lichte dynamische compressie toegepast en heeft men de treble-knop opengedraaid om te kunnen concurreren met de grotere waargenomen scherpte en helderheid van albums uit de late jaren 90. Het heeft echter weinig meer te maken met de zorgvuldig afgewogen klankbalansen van de eerdere uitgaven, zowel op vinyl als op de eerste CD-versies. Gekunsteld opgekrikte helderheid en te scherpe S-klanken domineren op de remasters.

Bij mij verschilt het. Een aantal voorbeelden:

Het debuutalbum van Slayer is ongeremasterd niet om aan te horen, nog vlakker dan een MP3. De remaster klinkt veel dynamischer en warmer.

Bij Death zit er onderling veel verschil tussen. De nieuwste serie remasters is waardeloos. De Century Media uitgaves uit 1999 en 2005 klinken het beste.

Neil Young's Archives en remasters hebben ook een streepje voor op de originele albums. De meeste Beatles remasters zijn ook beter, al hebben ze Sgt. Pepper voor 50% om zeep geholpen.

Bij Camel heb ik dan weer een voorkeur voor de originele versies. Ik ken de originele CD's van Led Zeppelin niet, maar ik ben absoluut niet onder de indruk van de remasters.

Over het algemeen vind ik de remasters vaak beter, maar er zijn dus uitzonderingen.

Ik wil ook nog even iets zeggen over de Beatles-remasters. Voor de stereo-versies heeft men een lichte vorm van dynamische compressie toegepast terwijl de mono-versies daarvan verschoond zijn gebleven. De compressie is echter lang niet zo erg als bij de recente remasters/remixen van bijv. Genesis. Alle voordelen van de betere EQ-settings en de moderne mixen worden daarbij de nek omgedraaid door het belachelijk opgepompte power-effect dat het gevolg is van een overdaad aan dynamische compressie.

Het probleem is dat dit soort opmerkingen discussies over de kwaliteit van remasters nogal eens domineren.
Om te beginnen moet je vrij aandachtig luisteren om het verschil tussen de beide CD's te horen. Verder doet een goede stereo of koptelefoon ook wonderen.
Om zeep helpen betekent dat het hoe dan ook niet om aan te horen is. Ik heb goede oren. Ik heb een redelijke installatie. Ik hoor verschil. Van "om zeep helpen" is geen sprake.

In veel moderne producties komt dit voor en ik heb het er ook niet zo op, maar veel mensen vinden het wel beter klinken. Geloof me. Doe maar eens een testje in je vriendenkring.

Yep, I know... Voor velen klinkt het nu ineens "lekker vet".

@ axel33:

Dat was in ieder geval een duidelijke uiteenzetting.

In eigenlijk alle gevallen van vervanging van LP's en analoge cd's door geremasterde cd's ben ik meestal erg tevreden over het eindresultaat. Ik kom tenminste nooit iets storends tegen.

Één ding weet ik wel: door de toch forse (studio-)technische beperkingen van destijds, heeft een LP (en later de analoge cd) in ieder geval nooit geklonken zoals oorspronkelijk zal zijn bedoeld.

Je mag er een voorkeur voor hebben, het warmer vinden klinken, of gewoon omdat die versie vertrouwd is, maar dat is iets anders.

Ik hoop overigens maar, dat de artiest uiteindelijk degene is die het laatste woord heeft in wat er wordt uitgebracht, zodat wat wordt gepresenteerd in ieder geval zijn/haar goedkeuring heeft gekregen.

Artiesten kunnen het gigantisch mis hebben, vergeet dat niet. Ten tijde van de midden jaren '80 had Zappa een bepaalde mate van doofheid opgelopen voordat hij zelf z'n catalogus onder handen nam. Bij albums als Sheik Yerbouti, Them Or Us, Chunga's Revenge, You Are What You Is en Tinseltown Rebellion is duidelijk te horen dat het stereo-spectrum 'hapert'. Bepaalde sporen vallen af en toe weg of klinken verwatert. Daarbij heeft hij ook beslissingen gemaakt die met de beste wil van de wereld niet goed te praten zijn, zoals opnieuw ingespeelde drums bij albums als Sleep Dirt, We're Only In It For The Money en Cruisin' With Ruben & The Jets. Een vorm van revisionisme dat niets te maken heeft met het visionaire aspect van die platen. Hij zegt het gedaan te hebben uit noodzaak; Hoe kan het dan dat Spencer Chrislu met een versie op de proppen kon komen dat gelijkend klinkt aan de originele uitgave incl. originele instrumentatie?

Het is niet eens per se een voorkeur voor een versie die vertrouwd is. Ik was zoals al gezegd vertrouwd met de remasters.
Steely Dan staat er om bekend zeer veel aandacht te hebben besteed aan de productie van hun albums. Het ging hen dus ook voor een belangrijk deel erom dat wat ze opnamen allemaal een zo natuurlijk mogelijk timbre zou hebben, kortom de eigenlijke klank van de instrumenten en de stemmen zou behouden. Op vinyl en op de eerste CD-uigaven is dat in ere gehouden. Bij de remasters is daaraan gesjoemeld in de vorm van met name een opgepept hoog. Een directe A-B vergelijking demonstreert dat behoorlijk duidelijk.

Of de remaster beter c.q. slechter is dan de originele cd, beoordeel ik per cd. Sommige mensen denken dat remasters per definitie beter zijn: dat is natuurlijk nonsens. Datzelfde geldt voor diegenen die denken dat de originele cd altijd de beste is: dat gaat ook lang niet altijd op, denk aan maar aan de recente Beatles-remasters, waarbij de remasters juist weer beter uit de bus komen.
Dit alles blijft uiteraard subjectief: het ene oor is het andere niet en iedere muziekliefhebber heeft zo zijn voorkeuren. Sommigen zweren bij vinyl, ik zelf ben van mening dat een goed gemasterde cd kwalitatief net zo goed kan klinken als vinyl en dan doel ik met name op een warme natuurlijke klank.

Bij sommige remasters is de dynamiek van de originele opname nagenoeg volledig teniet gedaan (gebruik maken van compressie, opschroeven van het volume) en dat laatste is wel degelijk objectief te meten ! Een voorbeeld hiervan zijn Abba remasters. Als je deze vergelijkt met de originele jaren 80 Polydor cds blijkt dat het volume behoorlijk is opgeschroefd. De originele cd's, die dynamischer en warmer klinken, zijn hier te prefereren boven de remasters. Kijk maar eens naar de wave-forms van One of us (versie 81) en One of us (versie 2005):Loudness War // Communiqué [iMarc]

Het vervelende is wanneer de dynamiek uit een opname wordt gehaald, het vermoeiend wordt om ernaar te luisteren. Conclusie: de originele cd's klinken vaak zo slecht nog niet. Tip: doe niet te snel afstand van originele cd's, want daar kun je in sommige gevallen wel eens spijt van krijgen !

Of een remaster geslaagd klinkt hangt van een aantal factoren af: onder andere:
- de kwaliteit van de originele mastertape
- diegene die de mastering c.q. mixing verzorgt
- de apparatuur die bij het masteren/mixen wordt gebruikt
- je eigen geluidsinstallatie
- en niet te vergeten je eigen oren !

Voorbeelden van goede remasters zijn de gold discs van het Audio Fidelity label (voorheen DCC): deze worden gemasterd door Steve Hoffman, gebruik makend van de originele mastertapes. (in feite is hier niet eens sprake van remastering, aangezien de (meestal) analoge mastertapes zo'n beetje 1 op 1 digitaal geconverteerd worden door Steve). Ook de cds van Mobile Fidelity Sound Lab (MFSL) zijn doorgaans zeer aan te bevelen. Ik heb overigens geen peperdure geluidsinstallatie, maar ik hoor wel degelijk verschillen tussen dit soort audiofiele uitgaven en de "standaard" uitgaves, al is het soms minimaal.

Dank voor die heel duidelijke uiteenzetting, Royh en axel33. Ik had me al eerder verdiept in het fenomeen 'Loudness wars', maar dit is een heel goede samenvatting.

Dat het volume van recentere CD's flink is opgeschroefd, hoeft op zichzelf nog niet zo'n probleem te zijn. Het dynamisch bereik - zeg maar: het verschil in geluidsvolume tussen harde en zachte passages in een muziekstuk - is bij een CD is echt veel groter dan bij een LP, in tegenstelling tot wat veel mensen beweren. Dus het geluid kan wel wat hebben.
Het wordt pas problematisch als de geluidspieken tegen het maximum aan komen, of daar eigenlijk overheen willen. Dan krijg je een heel afgeplat geluid en bovendien vervorming. En dat klinkt echt heel lelijk. Helaas is dat de laatste jaren schering en inslag.

Behalve dit fenomeen kan een opname ook vergald worden door heel verkeerde keuzes van de EQ-instellingen. Op veel recente CD-uitgaven worden bass en treble vaak onnatuurlijk ver opgeschroefd, met als resultaat dat schelle geluid. Bij oudere LP's heb je dat niet, vandaar dat mensen die soms beter vinden klinken.

Tot een paar jaar geleden dacht ik er net zo over als musician: die mastering engineers hebben ervoor geleerd, die weten echt wel wat ze doen. Maar op een gegeven moment merk je dat er wat merkwaardigs aan de hand is en stapje voor stapje ben ik het verhaal van die 'loudness wars' gaan ontdekken.
En dan blijkt dus echt dat de mastering van een CD tegenwoordig voornamelijk wordt afgesteld op beluistering via een iPod of MP3-speler. Ook ik heb geen peperdure geluidsinstallatie, maar het verschil tussen een goede en slechte CD-mastering kan ik heel gemakkelijk horen.

Ik ben het met royh eens: ik beoordeel een remaster per uitgave. Die Abba-remasters zijn inderdaad dramatisch slecht, net als die van Stevie Wonder trouwens. Het is eigenlijk, met de huidige technische mogelijkheden, ongelofelijk dat we op een punt zijn aangeland waarin van sommige artiesten gewoon geen goed klinkende CD's verkrijgbaar zijn. Maar er zijn ook uitgaven die prachtig zijn opgepoetst, zonder dat de originele opname geweld wordt aangedaan.

In zijn algemeenheid durf ik zelfs te stellen dat de kwaliteit van de mastering in hoge mate bepaalt of een CD (of een LP) goed klinkt. Dat is bijna nog belangrijker dan de kwaliteit van je apparatuur.

Het valt Editors te prijzen dat hun nieuweling niet lijkt te zijn opgeschroefd. Het viel me tenminste op dat de volume-knop voluit kon gaan zonder vervorming. De nieuwste Alice In Chains daarentegen klinkt, hoe geweldig de cd ook is, kneiter -en kneiterhard en tot ver over de max gemixed.

@Kaztor, dat is in ieder geval goed nieuws: reden temeer om de nieuwe Editors aan te schaffen (was ik overigens toch al van plan).

@ Gaucho: mooie aanvulling en ik ben het (uiteraard) volledig met jou eens. Ik vind het overigens belachelijk dat bass en treble vaak zo ver worden opgeschroefd. En het is blijkbaar een gegeven dat de Ipod/MP3 markt tegenwoordig zo belangrijk word gevonden door platenmaatschappijen, dat de cd's hiervoor op een verkeerde manier gemasterd worden. Een cd kan uitstekend in kwaliteit zijn, helaas wordt de laatste jaren vaak het tegendeel bewezen: een slechte zaak.

Nog zoiets: ik luister momenteel naar Bruce Dickinson - Accident of Birth. De originele versie heb ik op cd, ik heb ook een "andere versie" met een bonusschijf (allerlei demoversies en andere brol). Mijn vraag, hoeveel keren luisteren jullie naar die bonuszooi, ik maximaal één keer want meestal is het maar één keer de moeite.

Die bonustracks, daar geef ik doorgaans ook niet zoveel om. Meestal zijn het live-versies, demo's of B-kantjes die het oorspronkelijke album niet haalden. En vaak was dat niet ten onrechte. Leuk om een keer te draaien, maar meestal blijft het daarbij.

Sterker nog: als ik kan kiezen tussen een goed klinkende CD zonder bonustracks en een 'verkeerde' remaster mét, dan is de keuze voor mij niet zo moeilijk.

Ik draaide gisteravond een remaster van een oud Whitesnake-album, dat ik onlangs had besteld. Toen het eerste nummer halverwege was, had ik er al genoeg van. Met een equalizer kun je het nog een beetje bijregelen, maar het is natuurlijk te gek voor woorden dat je allerlei fratsen overhoop moet halen om een beetje natuurlijk geluid te krijgen.

Voor de gein - en ter vergelijking - de oude LP maar eens van zolder gehaald, en die klonk in de standaard EQ-setting van mijn stereo-installatie echt een stuk beter. Ik verkies over het algemeen een CD boven een LP, maar het begint me toch wel te irriteren dat LP's soms gewoon beter klinken dan opgepoetste remasters. En dat alleen maar omdat een mastering engineer, al dan niet in opdracht van de artiest of de platenmaatschappij, de zaak verklooid heeft.

Dit weekeinde 2 oude Floyd-krakers op vinyl gekregen, Ummagumma en Relics. Het verschil met de cd's is hemelsbreed en ABSOLUUT in het voordeel van het vinyl! Laat ik het zo formuleren: Als je de cd's kent ken je de helft.

De oude Floyd-cd's vind ik beter klinken dan de remasters, maar die halen ook het niveau van de lp's niet.

Soms de remaster, maar vaak liever het origineel. Tegenwoordig zijn die remasters allemaal zo fucking hard geremastered, echt niet normaal. Check bv 'Collected' van Massive Attack. Je hoort nog net niet de vervorming, maar alle diepte is wel verdwenen. Als een blok beton muzikaal zou zijn, zou het zo klinken.

Inderdaad, maar dat is eigenlijk vaker een probleem bij nieuwe releases dan bij remasters.

Wat vaak een probleem is, is dat ten tijde van de opkomst van de CD, ik bedoel, toen ie écht populair begon te worden, eind jaren 80 een hoop LP's op CD zijn uitgebracht, vaak hele oeuvres in één keer, zoals dat van the Beatles, Neil Young en Pink Floyd bijvoorbeeld. Nu hebben sommige van die releases er last van gehad (niet persé bovengenoemde) dat niet de masters zijn gebruikt, maar een clone ervan, en anderen van gebrekkige AD conversie.

Er zijn ook maar weinig artiesten die remasters eer aan doen, maar zoals the Beatles onlangs bewezen met hun Mono en Stereo boxsets en Neil Young met zijn Archives KAN het dus wel. Zeker in het geval van Neil Young, want bij de remasters op 180gr. vinyl vallen je oren er kennelijk af, zo goed als dat klinkt (de Blu-Ray versie klinkt ook al errug goed hoor, daar niet van).

Als je het mij vraagt, gaat er niks boven (goed) vinyl, maar ja, het is net als een DVD-a niet echt een medium van deze tijd. Een CD zet je veel makkelijker op. Wat ook het probleem is, is dat de meeste sets, inclusief de mijne, eigenlijk niet geschikt zijn om het verschil te kunnen appreciëren, ja, ik hoor de betere separatie en de dynamiek op goede! remasters heus wel, maar vind het vaak niet de moeite waard om daar het album opnieuw voor aan te schaffen.

Kortom: probleem is vaak met CD's uit de jaren 80 dat, alhoewel ze meer dynamiek hebben, ze vaak gebukt gaan onder gebrekkige AD conversie. Maar juist omdat ze meer dynamiek hebben (drums zijn harder ten opzichte van de rest) is het gemiddelde volume wat zachter. Nu vind ik het geen probleem om em wat harder te zetten, maar veel mensen wel. Artiesten springen hier vaak verkeerd op in, remasters zijn vaak dus naast helderder ook 'harder', ten koste van de dynamiek, zonder dat de echt erge loudness war effect ten tonele komen (clipping, etc). Maar aangezien de meeste muziek in oordopjes wordt afgespeeld, in luide omgevingen, wordt daar de voorkeur aan gegeven. Een goed idee zou zijn om bij remasters een MP3 download kaartje erbij te doen, met een speciale oordopjes mix (hoger gemiddeld volume, minder dynamiek) en de CD met rust te laten op dit gebied, thuis is het tenslotte stiller en kan ik zonder schroom de muziek wat harder zetten om de wat stillere details ook te kunnen horen.

Overigens schiet me nu te binnen dat er laatst (zeker een jaar geleden) een band is geweest die een CD als LP heeft gemastered (edit: Mudcrutch dus?), dus zachter met meer dynamiek, weet alleen ff niet meer wie dat waren.

Ik heb de 25th anniversary remaster van In Rock (heel lang geleden gekocht) en ik erger me acht dood aan die extra tracks. Sowieso ben ik van mening dat een album in principe niet veel langer dan 40 a 50 minuten moet duren, maar door Roger Glover geremixte bonus tracks en alternate takes zijn tot daar aan toe, maar dat studio geleuter ertussen... AAARGH! Vaak zet ik nieuwe CD's op repeat, en dan leiden die extra tracks enorm af. Nu moet ik dus OF mijn CD speler programmeren OF elke keer uit mijn stoel komen! Ik ken de LP overigens niet, dus over verschil in kwaliteit kan ik niks zeggen.

Ik heb ook de remaster van Jethro Tull's Thick as a Brick. De live versie van het nummer kan ik nog wel waarderen, maar dat lange interview... daar zie ik het nut niet van in. Nu heb ik ook de LP gekocht (vanwege het artwork) en die klinkt dus echt heel anders, veel beter, meer dynamiek dus. Het klonk bijna als een andere plaat zelfs.

Bij Grateful Dead hebben ze ook extra tracks toegevoegd bij de remasters. Ook al luisteren ze op zich lekker weg (en in het geval van Skull & Roses en Europe 72 bijvoorbeeld is de aanvulling naadloos) vind ik dat je the Dead live en in de studio zoveel mogelijk gescheiden moet houden, omdat het niet te vergelijken is. Bovendien boete een instrumental studio outtake me nooit zoveel.

De extra tracks van DP In Rock zijn op Black Night, Cry Free en die jam na een absolute aanfluiting. De originele cd is wat dat betreft the way to go.
Black Night vind je op tal van andere DP-cd's en die 2 nummertjes brandt je wel ergens op.

Mudcrutch dus inderdaad, de oude band van Tom Petty. Ze deden het alleen net iets anders dan jij schrijft, en de manier waarop ze die versie aan de man bengen strijkt mij dan weer ontzettend tegen de haren in. Je kunt de gewone cd kopen, dat is dan de 'moderne' versie, aangepast aan de tegenwoordige voorkeur voor luid gemasterde CD's, inclusief alle verlies aan dynamiek. Maar je kunt ook de LP kopen en dan krijg je er als bonus gratis een goed klinkende versie van de CD erbij.

Erg fijn als je alleen de CD wilt hebben, en dan uiteraard gewoon de dynamische versie die goed klinkt op mijn stereo-installatie. Dammit, is het dan zo moelijk om te begrijpen wat de consument (althans een deel daarvan) wil? Geef mij gewoon voor de normale prijs een kwaliteits-CD, de definitieve versie als het even kan. En verzin niet allerlei grappen waardoor je je als potentiële koper bij voorbaat beduveld voelt.

Ik ben net als jij een groot voorstander van een keuzemogelijkheid: een oordopjes-mix (prachtig woord trouwens) en een versie voor de liefhebbers van een mooi, dynamisch geluid. Allebei gewoon op CD dus, dan kun je mensen zelf laten kiezen. Maar het zal er helaas wel nooit van komen, vrees ik.

Geef mij maar de geremasterde cd's, vooral omdat het geluid beter klinkt. Ik hoef geen geruis of gekraak van oude en authentieke albums te horen. Ik wil het liefst gewoon de beste geluidskwaliteit horen, ook dan kan oud spul nog er authentiek klinken.

Alsof een remaster altijd de beste kwaliteit heeft.

,,,en zo begint de discussie weer van voren af aan.

Ach, het is gewoon jammer dat sommige mensen niet eerst de discussie lezen van de voors en tegens van een remaster.

De geremasterde versies op Collected van Massive Attack zijn niet om aan te horen bv. Alle dynamiek is er uit en als je een nummer opent in een audio editingsprogramma zoals Audition of Sound Forge dan is het gewoon één blok. Dat kan al niet goed zijn.