Nee - bij die Coltrane opnames zijn de zgn 24k cd's wel verrijkt tijdens het remasteren.

Verder lijkt deze discussie me op niets uit te lopen. Mijn id'n over audio, kwaliteit en beluistering/beleving zijn her en der te vinden op het algemene audio-topic. Gezien jouw 10 geboden zal mijn visie een sterk divergerende zijn.

Op het algemene audiotopic, zie link hieronder, heb ik die discussie al eens willen voeren. Gezien je weinig flexibele, fundamentalistische attitude (het staat eenieder immers gewoon vrij zijn geld aan de zaken van zijn keuze uit te geven) acht ik verdere discussie zinloos.

Overigen >> Apparatuur >> Het Grote Audio-topic

Al vind ik frappant dat de zgn audio-agnosten nooit verder komen dan kreten als: "commercieel, geld-uit-de-zak-klopperij, esotherisch, ongelofelijke onzin" en meteen elke hifi-verkoper wegzetten als een geldgraaiende gier en totaal geen acceptatie tonen bij het argument dat je wel degelijk verschil kunt horen.

Er is hier zelfs een mafkees geweest die beweerden dat elke kabel even goed was, ondanks whitepapers en tests die het tegendeel bewezen en er was er zlefs een die suggereerde dat het beste middel voor een goed geluid was om stroom rechtstreeks af te takken bij je elektriciteitsmeter.

Aha - voor verwerping volstaat blijkbaar de boute bewering, de gelovige moet blijkbaar bewijs aandragen dat de toets der kritiek kan doorstaan. Klinkt als dogmatische verwerping van het reliek van de lijkwade van Christus.

Zelf heb ik al lang gekozen en besloten binnen redelijke grenzen van een bepaald budget te blijven; hardware is lang niet meer bepalend, software (muziek, cd 's etc) wel. Ik bedank dus vriendelijk voor de eer van een fundamentalische discussie die hier overigens ook niet thuishoort.

Van dit album draai ik meestal de cd, de versie uit 97, die klinkt warmer dan de oudere (die ik ook heb gehad. Ik heb de lp, maar die vaak draaien begroot me, behalve onder bepaalde omstandigheden, als ik er echt voor ga zitten.

De pot verwijt de ketel...?

Ik speel niet echt mee volgens mij. Ik lees alleen een soort loopgraven-discussie waarbij de een de argumenten van de ander steeds min of meer naast zich neerlegt. Om dan te komen met een "geen enkel weerwoord op mijn reactie" vind ik wel opmerkelijk, want het had net zo goed andersom kunnen zijn. Met zo'n opmerking krijg ik het idee dat je hier alleen maar bent om je gelijk te halen (of eigenlijk het ongelijk van de ander), terwijl geredeneerd vanuit het desbetreffende perspectief jullie allebei gelijk hebben.

Ik begrijp hel goed waarom je geen succes was als hifi-verkoper; als je net zo slecht luistert als teksten leest, blijf je gewoon drammen en mis je de mogelijkheid tot inventarisatie en aldus begrip.

Ik zei dat ik die oudste versie van '88 heb gehad, maar die heb weggedaan ten faveure van die van 97 omdat ik die beter vind klinken. Vinyl vind ik nog beter klinken, maar dat draai ik minder, omdat ik de lp wil ontzien. Alleen als ik er echt voor ga zitten draai ik de lp.

Verder prettig wedstrijd, vrind - ik haak af.

Jammer hoor...logisch dat deze discussie is verwijderd bij het bijbehorende album (goeie actie Herman), maar een potentieel boeiend gesprek wordt 'gekaapt' door hooligan-gedrag...
Ik check dit onderwerp geregeld en als er echt iets te bespreken valt (bijvoorbeeld over goeie remasters en hun eigenschappen, waar het mis ging in de jaren '90 en waarom de LP als geluidsdrager potentieel nog steeds onovertroffen is) meld ik me!

Laten ik eens er een geldige topic van maken en met een inkoppertje beginnen:

Stevie Wonder - Originele cd's vs. remasters: 1 - 0

Wie oh wie is het er mee eens/oneens?

Over het algemeen: eens! Eén uitzondering: de Audio Fidelity versie van Songs In They Key of Life!

(Even een kleine 'bump' dan maar)
In de regel is het origineel altijd beter!
Veel hangt af van het gebruikte bronmateriaal; heeft de (re-)masteraar beschikking gehad over de albummastertapes of moest hij/zij zich tevreden stellen met digitale bestanden (Music On Vinyl heeft meestal masterings vanaf Hoge Resolutie Digitale bestanden).
Daarmee rijst de vraag: is de beste mastering een 'flat transfer' van de mastertape?

Meestal niet! Vaak klinkt een mastertape an sich nergens naar; drums zijn wat te dof, de bas te 'booming' om fatsoenlijk weergegeven te kunnen worden op vinyl, dat soort dingen. Dus geregeld moet de ''masteraar'' aan de slag om frequenties bij te stellen. Ook is hij/ zij degene die er een klinkend gehéél van moet zien te maken, zodat de luisteraars tussen de verschillende tracks niet op en neer hoeft te rennen naar de volumeknop.

Wat er in de afgelopen decennia is ''misgegaan'''(in mijn smaak) is dat masteraars meteen de kans grepen om alles 'ns lekker zonder ruis op cd te zetten. Dus wat frequenties worden weggefilterd (met medeneming van wat muziek...). Dit terwijl ik persoonlijk ruis niet zo erg vind...
Verder heb je natuurlijk de "Loudness Wars" waardoor sommige re-remasters inmiddels wel heel hard en beroerd klinken en vooral het dynamisch bereik erg beperkt is. In spectrumgrafiekjes zie je geen grillige lijn meer, maar een soort baksteen van geluid, met als je pech hebt aardig wat aftgetopte frequenties en geluiden.

Je bedoelt 'noise reduction'. Vooral de Paul McCartney-remasters en de Pink Floyd-remasters (beiden uit de jaren '90) klinken daardoor te klinisch. Ik heb via het Steve Hoffman-forum begrepen dat geluidstechnicus Peter Mew daar een handje van heeft. Hij staat trouwens überhaupt slecht bekend vanwege z'n werk.

Klopt! Hoewel het grappig is om de reviews uit die tijd te lezen; toen was men best tevreden over de nieuwe remasters. "Digitaal" was het toverwoord (toen vooral klassieke cd's vooral "DDD" moesten zijn!)

Ja, dat kun je je nu haast niet meer voorstellen. Ik heb mensen gekend die eind jaren tachtig besloten uitsluitend nog maar DDD-cd's te kopen, want dan had je de beste geluidskwaliteit. Onzin natuurlijk, maar dat gevoel heerste vrij sterk in de eerste jaren van de CD. Tegenwoordig is het een pré als iets analoog is opgenomen.

Met noise reduction, mits niet al te excessief toegepast, kan ik overigens nog wel leven. Ik vind die McCartney en Pink Floyd remasters uit dfie tijd ook wat steriel klinken, maar niet echt storend.
Waar het écht is misgegaan in de muziekindustrie is inderdaad bij de zgn, loudness wars - albums moesten steeds harder klinken, met als gevolg dat dynamiek en subtiliteit het slachtoffer werden. Dat begon al midden jaren '90, maar de afgelopen tien jaar is het zó excessief doorgevoerd, dat een gemiddelde cd uit de jaren nul gewoon tamelijk beroerd klinkt in vergelijking met een gemiddelde cd uit de jaren tachtig of negentig. Het geldt helaas ook voor veel remasters van oudere opnamen (al zijn er ook positieve uitzonderingen.

Je ziet het niet alleen in die spectrumgrafiekjes, je hoort het vooral ook met je oren: het lijkt wel of alle schuiven van de verschillende kanalen op het mengpaneel helemaal omhoog geschoven zijn. Gevolg: geen dynamiek, geen details, geen ruimtelijkheid en instrumenten die zich - als kleuren op een schilderij - helemaal met elkaar vermengen. Je kunt ze niet meer apart lokaliseren, in tegenstelling tot de mastering op veel oudere CD's. Vaak zijn ook de bas en treble onnatuurlijk ver opgeschroefd.

Geen wonder dat CD's tegenwoordig zo'n slechte naam hebben. Maar dat komt door dit soort grappen; met het medium is op zich is niets mis.

Ik kan je helemaal volgen. Op oudere cd's klinken stille gedeeltes ook écht als stille gedeeltes en als er dan een hard gedeelte komt is er het verrassingseffect, dat je even denkt van 'wow!'. Nu klinkt meestal alles opgeschroeft, zodat diezelfde stille passages te bassig ofwel te 'aanwezig' klinken, waardoor het beoogde effect verloren gaat. Dit alles omdat het goed moet klinken door de oordopjes in de trein...

"Brickwalling" is voor mij één van de raadsels van de afgelopen jaren. Ik had altijd het naieve idee dat muzikanten, producers en masteraars op zoek gingen naar het best-klinkende produkt....
Ik kan alleen maar bedenken dat het inderdaad voor de oordopjes-gebruikers is; die willen de stille passages hárder, de bas lekker diep en lekker veel hóóg.
Dus krijg je cds die voor gewone beluistering nauwelijks geschikt zijn.
Overigens zijn het niet alleen metalbands of nieuwe artiesten die zich hieraan bezondigen; de laatste schijfjes van McCartney zijn ook zo hard gemastered...

Bij een aantal remasters is er gelukkig ook een andere trend; bij de Beatles-remasters uit 2009 hebben de technice zich netjes gedragen en vooral de mono-cd's zijn daardoor kwalitatief erg goed uitgevallen!

Grootste flauwekul die ik ooit gelezen heb.
Je wilt beweren dat toptechnici uit opnamestudio's of gewoon mensen met oren aan hun hoofd geen behoorlijk klinkende master kunnen maken ?
Vinyl is weer een probleem apart. De CD kent geen beperkingen als het gaat om klankkleur maar bij vinyl zijn er grenzen. Die worden trouwens niet per definitie door degene die mastert gecorrigeert maar door degene die in de snijkamer dienst doet. Maar om het wat kernachtiger te zeggen: Vinyl heeft alleen maar beperkingen en kan daarom wat mij betreft ALS MEDIUM (goed lezen) nooit beter zijn als de CD (of een andere digitale bron van betere klasse als de CD)

Je haalt waarschijnlijk 'albummaster' en 'mastertape' door elkaar. Na de opnames had je wel degelijk technici/masteraars nodig om ervoor te zorgen dat (in het vinyltijdperk) de naald niet van de LP stuiterde. Harry T. Moss was bijvoorbeeld degene die voor wat Abbey Road-persingen de albummaster 'prepareerde'.
Wat jij vervolgens beweert over de LP klopt ook niet; op vinyl zijn in principe lagere én hogere frequenties mogelijk vergeleken met de 'standaard'-cd (ik tel SACD niet mee). CD kent wat dat betreft wel degelijk beperkingen. En je hebt altijd de Analoog-Digitaal-omzetting waarin ook wat informatie verloren gaat. De cd is wel een makkelijker en langer meegaand medium, maar een goed geperste en goed onderhouden LP klinkt op mijn installatie een stuk beter!

Ik discussier hier kennelijk met iemand die z'n kennis van het Internet haalt.
Krijg niet het idee dat je ook maar enige praktijkervaring met het onderwerp hebt laat staan een eigen visie erop. Je hebt je meningen niet van jezelf maar van anderen.
Ik praat dus tegen een muur opgetrokken uit internetkennis.
Er spookt hier nog zo'n kennismonster rond waarvan ik de naam maar niet zal noemen anders mengt ie zich nog in de discussie

Dat gaat zo niet werken.
Ooit zei ik al dat ik niet met je in discussie wilde. Dat was achteraf gezien een juiste uitspraak.
Het is dom dat ik me weer liet verleiden een discussie met je te starten.

OK toch nog m'n commentaar op wat je zegt. Ik kan het toch niet laten.
Je hebt niet gelezen wat ik schreef dus nogmaals:
In elke snijkamer kan men voorkomen dat de naald later uit de groef springt. Daar heb je echt geen Steve Hoffman voor nodig hoor. Sterker nog, in de opnamestudio behoort de technicus dat ook te weten anders is ie gewoon geen professional. Het is ook allemaal helemaal niet zo ingewikkeld. Het programmamateriaal mag niet al te luide lage frequenties bevatten en nog belangrijker: Niet te veel faseverschillen in het laag. De technicus in de snijkamer kan beiden simpel corrigeren mocht het nodig zijn maar bij een goed opgenomen tape (of file tegenwoordig) is dat normaal gesproken niet nodig.

Over het frequentie bereik van CD en vinyl:
Dat wordt een lastige want vanaf eind jaren tachtig werd praktisch alles van enige naam afgemixed op de Sony PCM 1610- U matic combinatie. 16 bit/44khz standaard. Dezelfde standaard als de latere CD.
Je kunt natuurlijk moeilijk beweren dat een vinylplaat gesneden van een digitale bron die tot 22khz loopt nog hogere frequenties bevat. (waar je die lagere frequenties vandaan haalt begrijp ik al helemaal niet)
En dan nog. Heb je zelf wel eens geschakeld tussen de input en output van een PCM processor zoals een Sony 1630 of PCM 701 ? Dus de analoge input vanuit een analoge mengtafel vs. de digitaal bewerkte output ? Het verschil is bij blindtest nog nooit overtuigend aangetoond. Ik hoorde het in ieder geval niet. En op mijn leeftijd nu hoor ik het al helemaal niet goed meer. Daarom twijfel ik wel eens aan het gehoor van oudere technici die masteren. Eigenlijk kán het gewoon niet. (Steve Hoffman, Bob Katz, Bob Ludwig) Ze zijn technisch nog wel goed maar hun gehoor is nooit zo goed als iemand van 20-30 jaar oud.
Weet je hoe het tegenwoordig gaat met vinyl snijden ? Je levert je master aan op CD of upload. Allebei op 16bit/44khz CD stanndaard. Kijk maar bij de grootste perserij van Europa:
http://www.recordindustry.c...
Ze kunnen wel analoge tape verwerken maar zoals je leest masteren ze zelf ook naar CD. En dat is echt geen SACD

Ik heb een wat aparte mening over al die verschillen tussen analoog en digitaal en ik blijf erbij dat na de introductie van de CD standaard er geen hoorbare kwaliteitsverbetering mogelijk is. Let wel: HOORBARE kwaliteitsverbetering. Omdat de schoorsteen toch moet blijven roken pushed de industrie ons al jaren, nee decennia voort steeds weer nieuw audiospul en releases aan te schaffen. Dus ja daar komt weer een nieuwe CD speler met NOG BETERE techniek en ja daar komt weer een ge-remasterde uitgave die eigenlijk niks toevoegt aan het origineel en ja natuurlijk moeten je audiokabels in de juiste richting tijdens volle maan gelegd zijn door onze specialist zelf á € 100,- per uur..
En echt, vergeet die onzin over oude 16 bit masters "verrijken" naar 24 bit zoals ik in die andere verwarrende discussie over "upsampelen/oversampelen" had (klok en klepel enzo.). Het is pertinente onzin dat je kunt verrijken zodat er meer detail hoorbaar zou zijn.

Doe me een lol: Sluit de eerste Philips CD speler, de CD100 (14 bit zelfs) naast een nieuwer type van jouw keuze aan op je installatie en stop in beiden dezelfde CD van jouw keuze. Zorg dat niet 1 van de spelers luider klinkt want dan klopt de test niet. Laat iemand anders schakelen en communiceer op geen enkele manier met die persoon. Beoordeel hoeveel verschil je hoort, wat je beter vindt klinken en laat een dobbelsteen bepalen welke speler je afwisselend hoort. Doe minstens 30 x omschakelen. Ben benieuwd naar de uitslag van de test.
Horen we ook weer eens wat anders als internetwijsheid en subjectieve ervaringen.

Inderdaad, ik hang geregeld rond op het Steve Hoffman-forum en herken daar de valkuilen en vertroebelingen van deze discussie...
Ik heb zelf een aardige installatie en 80% van mijn 'bevindingen' komen wel degelijk uit eigen ervaring. Dat is niet hetzelfde als een 'blinde test' tussen mijn draaitafel en een cd, maar ik vertrouw in ieder geval op mijn eigen gehoor. Hoe subjectief ook....

Ik ben overigens blij dat je (ondanks alles) toch in de discussie mengt!

Alleen deze:
klopt (gelukkig) niet altijd!
Ik ben het met je eens dat 'vinyl' voor het grootste een nieuwe hype is om weer iets 'cools' op de markt te zetten, en volgens mij is minstens 95% van het bronmateriaal van 'digitale' oorsprong. Het meest beroerde was de recente heruitgave van Talk Talk's Laughing Stock waarbij een standaard-cd werd gebruikt als 'bron'. Resultaat (op mijn installatie en met mijn gehoor): de cd klonk veel beter!
Maar gelukkig zijn er wat vinylmakers die de moeite nemen de (originele) mastertapes als bron te gebruike (MFSL, Classic Records, Speaker's Corner), maar die vind je niet bij de Plato...

De enige keer dat ik een 'blind onderzoek' heb gedaan was een shoot-out tussen
1) Een originele "Rumours"-cd
2) De geremasterde cd van hetzelfde album
3) De 45 rpm 'remaster' op vinyl
Op dezelfde installatie en met dezelfde versterker (enorm duur spul, allemaal, dus niet van mij) maakte de vinyl-versie qua helderheid en 'realisme' (wat dat dan ook moge zijn) gehakt van de cd's. Bij de eerste drumklappen was het al duidelijk. Was het het medium? De mastering? Geen idee, maar ik ga bij de aanschaf van vinyl of cd uit van m'n eigen ervaringen (en die strookt soms niet met de bollebozen op het Hoffman-forum!:))

Ik ben het met je eens over de CD/SACD/HDCD/DVD-audio-discussie; ik heb nog geen overtuigend verschil gehoord tussen een eerste-generatie-cd en bijvoorbeeld een HDCD (behalve dan het opgeschroefde volume).

Ton Willekes is terug en geeft weer college - wie niet horen wil, moet maar voelen. Anders denken is verboden.

Als Ton een beetje verstand zou hebben en in bovenstaande test de cd-spelers zou vervangen door auto's - bijv. de allereerste Opel Kadett (de 'A') testen in vergelijking met de splinternieuwe Astra - en het doel zou hetzelfde zijn (welke is de beste van de 2), zou hij zien hoe belachelijk zijn propositie is: het is onmogelijk om dertig jaar technische vooruitgang over het hoofd te zien of te ontkennen.

W3: Welzeker Welterusten Willekes, je maakt zinvolle discussie hier onmogelijk. Doe zoals op 12/1 van dit jaar

Ik moet eerlijk zeggen dat de logica me ontgaat.
Een aanname: een huidige Opel is beter dan één van 30 jaar oud. Ik zie nog heel veel oude Opels rondrijden, dus ik weet niet of deze stelling wel houdbaar is.
Op deze fragiele aanname baseer je vervolgens dat de huidige CD-spelers beter klinken dan oude.
Oké. Ik hoop dat ze in een gemiddelde hifi winkel een beter verhaal hebben . . . .

Dear Watson, you are jumping to conclusions. Het feit dat JIJ (hoe vaak?) een oude Opel rond zie rijden geeft je geen grond om vandaaruit te generaliseren; daarvoor draag je te weinig waarnemingsfeiten aan, alsmede te weinig toetsingsgegevens. Je hebt totaal geen idee wat de eigenaar van die auto voor tijd én geld erin moet steken om die auto op de weg te houden en hoe veel/weinig hij met die auto rijdt? In economentaal heeft deze auto een geringe levensvatbaarheid; een hobbyist zal tijd en moeite erin steken om het object op de weg te houden.

Verder wil ik je echter wel terwille zijn: je neemt de technische specificaties van beide Opels (met dertig jaar verschil) en zet die naast elkaar. Dat zal tot een aantal significante verschillen leiden - prestatie, verbruik, comfort, passieve en actieve veiligheid (ik noem: rembekrachtiging, stuurbekrachtiging, ABS, airco, ruimte in cabine, airbags, elektrisch verstelbare spiegels etc); na de vergelijking ga je met die auto's op verschillende momenten en onder verschillende omstandigheden rijden en aansluitend maak je je eindevaluatie.

Moet ik de paralelleredenering nog uitschrijven tav cd-spelers of snap je waar ik heen ga?

Ik blijf hopen dat een gemiddelde hifi-winkel een beter verhaal heeft dan deze warboel.

Dank je, dat klinkt al wat vriendelijker als Mjuman die meent dat ik hier al helemaal niet thuis hoor.

OK, dat is interessant maar hoe blind was de test ? Kon je niet weten wat er speelde ? Was het volume gelijk tussen de verschillende bronnen ?
En dan de belangrijkste opmerking uit je verhaal:
Je zegt dat de Vinyl versie gehakt maakte van de CD's. Akkoord, maar vervolgens is je conclusie heel vreemd. Er staat: "Was het het medium? De mastering? Geen idee, maar ik ga bij de aanschaf van vinyl of cd uit van m'n eigen ervaringen"
Waarom die vraagtekens want dáár ging de discussie nou precies over. Jouw stelling was dat vinyl beter kon klinken als een CD. Vervolgens constateer je dat maar zeg je dat je niet zeker weet of dat of dat aan het medium of wat anders ligt. Maar met het medium bedoel je vinyl toch ? Ik ben het met je twijfel ook eens want misschien waren er andere oorzaken waarom het "anders" klonk als de CD en "anders" is niet "beter" per definitie natuurlijk. Er is nog de vraag van de echte blindheid van de test en inderdaad een verschil in mastering of zelfs de brontape kan anders zijn. Verder kan de cartridge "kleuren", de voorversterker EQ etc.
Maar in een poging de hele discussie zuiver te krijgen dit:

Ik persoonlijk verwacht van een medium dat de overdracht zo optimaal mogelijk is.
Anders gezegd: Als ik iets in het medium stop (in dit geval geluid op CD of vinyl) verwacht ik dat het er weer uit komt zoals het er in ging.

Mijn stelling is dat als je geluid rechtstreeks van analoge bron (output microfoon direct of mix uit analoge mengtafel) vergelijkt met de output van de CD speler nadat de volgende keten doorlopen is: ADC input > digitale file 16bit/44khz > glassmaster CD > geperste CD > DAC output CD speler er geen verschil HOORBAAR is.
Er zijn diverse variaties op bovenstaande keten maar de basis is ADC analoge input vs. DAC analoge output en alles daartussen is niet meer dan opslag
Dat is voor mij de definitie van het perfecte medium voor geluid. Géén verschil tussen wat er in gaat en wat er uit komt.
Ik heb deze ervaring uit de praktijk en ik heb ook de volgende ervaring:
Ik heb nog NOOIT een vinylplaat van de perserij mogen ontvangen die beter klonk als de originele master die ik inleverde. Het klonk altijd "minder". En zelfs al zou er een keer een persing gekomen zijn die "beter" klonk dan kan dat natuurlijk aan je draaitafel en cartridge liggen etc. etc. maar nooit zal vinyl HETZELFDE klinken als wat je aanlevert.
Ook heb ik CD's laten persen en die klonken exact zoals de originele bron dus voor mij is de discussie hiermee erg simpel geworden.
Ik bedoel: Als je iets aanlevert aan het medium en dat mag als amateur, technicus of masteraar zijn, je wilt toch dat je het terugkrijgt zoals jij het bedoeld had ? Dat er geen verschil is met wat je aanleverde ? Welnu, ik zeg dat de CD je dat biedt en vinyl je dat nóóit kan bieden.
En verder mag je wat mij betreft dan nog steeds vinden dat vinyl draaien beter bij je past. Ook ik heb natuurlijk gemerkt dat bij de overgang naar CD er iets verloren ging maar dat was niet de geluidskwaliteit. Ook ik vind de grote hoezen met het artwork groter veel mooier en ook ik mis het ritueel van het opzetten en omdraaien van de plaat. Het idee dat je nog wel degelijk kwaliteit kon winnen met een andere cartridge, nat afspelen, andere voorversterker, kabelcapaciteit varieéren. Ik heb het allemaal met veel plezier gedaan maar je wordt ingehaald door de techniek. De romantiek is inderdaad verdwenen en je bent de controle over de techniek kwijt omdat het niet meer te verbeteren valt. Allemaal prima argumenten om lekker je hobby te blijven doen en vinyl te draaien maar kom niet aan met de stelling dat vinyl een beter medium is want het is gewoon niet zo.


Dat was exact ook mijn conclusie: Opgeschroefd volume en meer niet.

Beste Watson
a. het verhaal lijkt me glashelder: zet technische specificaties van beide versies/modellen tegen elkaar af en doe als je een beeld hebt gekregen een praktijktest.
b. de gemiddelde hifi winkel bestaat NIET - er bestaan hifi-winkels die alle het beste met jou en hun portemonnee voor hebben.
c. "beter verhaal", Watson, wat let je om dat zelf te schrijven nu je de ingrediënten hebt?

Ik heb de test tussen de CD spelers meerdere malen gedaan.
Ook met anderen erbij. Ik heb nog niemand ontmoet die het verschil kon horen.
De mooiste test vond ik deze:
Philips 1 bit speler rechtstreeks aangesloten op versterker.
Digitale coax uitgang naar Accuphase DAC (het ding kostte mijn dubbele maandsalaris)
typenummers weet ik niet meer, was eind jaren 90.
Vertegenwoordiger van Accuphase was er zelf bij. Ook hij kon niet aanwijzen of we de Philips rechtstreeks hoorde of via de DAC.

Als je bovenstaande ervaring koppelt aan het feit dat ook begin jaren 80 al niemand het verschil kon horen tussen wat een Sony PCM 701 inging en wat er uit kwam dan kan de conclusie voor mij niet anders zijn dan dat met de introductie van de 16bit/44khz standaard onze HOORBARE kwaliteitsproblemen al begin jaren 80 opgelost zijn. (voor zover het het medium betreft natuurlijk)
Maar het staat je vrij van mening te verschillen Mjuman.

Dat ik stel dat anders denken verboden is is onzin.
Verlaag je niet tot discussietrucs maar kom met tegenargumenten.

Sta me toe dit toch wat beter te omschrijven.
Bij het weghalen van ruis worden niet zomaar wat frequenties weggefilterd.
In de praktijk neemt men een stuk van de kale bandruis (bijvoorbeeld tussen de nummers of in een stilte) van 1 seconde of meer en de software haalt daar dan een "footprint" uit van de ruis.
Het idee erachter is dat je de ruis dan aftrekt van het totale signaal en dus alleen het cleane signaal overhoudt. Theoretisch is dat heel mooi maar in de praktijk ga je een sterke ruisonderdrukking toch horen. Ik heb er zelf de nodige ervaring mee en het is een beetje een compromis sluiten tussen het signaal aantasten en weinig ruis weghalen. Wat ik meestal doe is zoveel ruis weghalen totdat ik het signaal nét aangetast hoor en dan maar wat minder onderdrukking zodat in ieder geval het signaal intact blijft.
Vaak wil de klant alle ruis weg maar ik probeer ze te overtuigen dat dat nooit gaat zonder gevolgen.
Ik ben het namelijk volkomen met je eens in deze. Ik vind ruis ook niet zo erg maar ik ben allergisch voor hoorbare ruisonderdrukking. Dus als je niet zeker bent laat die ruis dan maar ruis. En trouwens: Mooi he dat begin van Laughing Stock ? Stel je voor dat je daar de ruis uit haalt die overduidelijk onderdeel van de muziek is. Heiligschennis zou dat zijn.

Sorry, niet de frequenties worden afgetopt maar het signaal zelf.
In principe leidt brickwalling altijd tot harmonische vervorming, het bijprodukt van amplitude modulatie wat compressen van geluid in feite is. Het werkt als een soort moderne Exciter. Het lijkt een soort constante ruis die over het geluid ligt en ik kan er kort over zijn: Leuk voor in de auto of bij veel achtergrondlawaai maar absoluut funest voor de kwaliteit en zeer vermoeiend voor de hersenen.
Overigens zal popmuziek helemaal zonder compressie opgenomen ook niet echt klinken. Mijn mening is dat je prima de instrumenten individueel kan compressen voor een resultaat met "power" maar bij masteren lukt dat niet meer. Dan zul je echt moeten gaan re-mixen.

Mensen zoals ik die zeggen dat ze verschil horen tussen de ene en de andere weergave, wordt met een welhaast zelotisch fanatisme uitgelegd dat er GEEN hoorbaar verschil is. Mijn oor hoort dingen die er niet zijn en ik 'dwaal' zo is het nou eenmaal.

Vervolgens volgt er een enkel anecdotisch feit dat zou moeten aantonen dat dat niet zo IS. Imo kant-en-klare nonsens. Dat is gewoon niet te bewijzen en daarvoor is plenty bewijsmateriaal aan te dragen. Bijv. vanuit de waarnemingspsychologie - vertel mensen dat er verschil is tussen twee stukken kaas en ze proeven het verschil - sterker nog je kunt dat beïnvloeden.

Ik leef in de 'waan' dat ik verschil hoor - heerlijk is dat - laat me in die waan en kom in vredesnaam niet kappitelen en betuttelen met de mededeling dat er GEEN VERSCHIL is - ik hoor het (of ik denk het) en ik voel me daar wel bij (of ik denk het).

Doe verder geen moeite - ik haal dit topic uit mijn updates; het sop is me de kool niet waard. Vermoeiend die zelotische, intolerante besserwissers - de vergelijking met Jehova-getuigen dringt zich op, die proberen je, altijd op een zaterdagochtend, van de ondergang te redden; die besserwissers bezoedelen daardoor - in principe - leuke topics door hun stokpaardjes daar continue te parkeren.

--edit--
Aangezien dit 'kort door de bocht' lijkt, licht ik het nog even toe. De waarnemingspsychologie leert ons dat mechanismen als selective exposure, distorsion en retention werkzaam zijn, die - naast onze individueles fysieke en mentale setup, onze waarneming beïnvloeden zodat we tot verschillende organisatie en interpretatie van een waarneming komen - we zien en horen ahw verschillende dingen. Loop met een 12-jarige jongen over de boulevard van Nice en hij ziet in essentie heel andere dingen dan jijzelf. Net zoals iemand die bijv een huis in een buurt wil kopen heel anders tegen die buurt aankijkt dan iemand die er al een tijd woont.

Sorry maar het bewijsmateriaal wat je nu zelf aanvoert onderbouwd nou juist mijn stellingen en niet de jouwe.
Het klopt wat je zegt: Kleur witte wijn rood en deskundigen beginnen ineens over de rood gekleurde witte wijn te praten alsof het rode wijn is. Zie:wine tasting of google op: Brochet + wine tasting

De vraag is natuurlijk of je in zo'n waanwereld wil blijven geloven ook als het je bakken met geld kost en ook is de vraag legitiem of je anderen wilt meesleuren in die wereld.
Het zou mijn keuze niet zijn zoals je begrijpt.

Tja het is toch vreemd want een tijdje geleden kwam je aan met het feit dat er bewijzen zat zijn inzake de verschillen tussen kabels etc.
Er zouden zelfs whitepapers en tests te over zijn om het hoorbare verschil tussen audiokabels objectief te bewijzen maar je hebt geen zin meer ze hier aan te voeren ?
OK prima.

Ik denk dat de lezers van dit topic nu hun eigen conclusie wel kunnen trekken.

Vooruit dan beste Trolle-Ton, nog eenmaal als toegift.

Je citeert me uitermate selectief en manipulatief. Vwb die kabel-discussie heb ik contact gehad met Wilbert en die wezen me op de whitepapers van MIT, het merk kabels dat zij voeren. Die zijn verhelderend - en jij mag ervan denken wat jij wilt. Ik heb geen zin meer om telkens weer diezelfde discussie te moeten voeren.

Het effect van een andere kleur op eten is mij bekend - ik heb ooit een diner gehad - een waarbij alle kleuren en smaken (een vriendin werkte bij IFF) waren gemanipuleerd en je ogen (blauwe tomatensoep, groene chocolademousse) vertellen je iets anders dan wat je mond proeft; opvallend ga je niet in op de beschreven mechanismen (selective... ) - die passen gewoon niet in je evangelie.

Objectief bewijzen - bestaat er ook zoiets als "subjectief bewijzen". Ik moet aan jou van alles objectief uitkleggen en zelf blijf je blaten - van mij mag je doen zoals eerder deze maand.

Ondertussen zal er wel geen poep meer in jouw oren zitten, omdat je inmiddels alles over mij heen hebt gegooid.
Ik ga weer wat doen - get a life