Het eerste decennium van het tweede milennium komt al bijna tot een einde. Er is een hoop gebeurd in het muzieklandschap. Het internet is de grootste oorzaak van deze ontwikkelingen - voor de één een vloek, voor de ander een zege. Zij zorgde ervoor dat de rol van de muziekindustrie als belangrijkste bemiddelaar tussen consument en artiest langzaam maar zeker verdween. Volgens sommigen heeft dit een slechte invloed op de kwaliteit van muziek gehad. Anderen (waaronder ik) denken het tegenovergestelde.

Wat is jouw top 10 van albums van het laatste decennium? En tussen haakjes: wat vind je van de ontwikkelingen die er in deze periode hebben plaatsgevonden?

Dit topic bestaat al: klik

Als de top 10 lijstjes weggelaten worden en alleen de discussie plaats gaat vinden over jouw vragen/opmerkingen is er verder geen overeenkomst (misschien de topictitel veranderen)

Ach, sorry. Had nog gezocht, maar tevergeefs. Ik vind het oke om dit topic om te dopen tot pure discussie, dan.

Even aan een mod vragen om de titel wat aan te passen

Ook ik vraag me wel is af wat de precieze ontwikkeling is geweest in de laatste 10 jaar, elk voorgaand decennium kent toch wel zijn kenmerkend geluid sinds de jaren 40. Zou het internet mee hebben geholpen aan een dusdanige versplintering van de muziek dat er geen kenmerkend geluid voor de 00's is? (wat overigens niet als negatief beschouwd zou moeten worden mijn inziens).

Ja, ik denk het wel. Tot in de jaren '90 was je eigenlijk zeer beperkt in je bronnen om nieuwe muziek te ontdekken, terwijl er nu eigenlijk geen grenzen meer zijn. Iedereen kan een compleet eigen smaak ontwikkelen, omdat zo'n beetje alle denkbare muziek vrij (legaal maar vooral ook illegaal) verkrijgbaar is.

Vind het verder ook erg moeilijk om grote muzikale trends aan te wijzen.

Vind ik ook. Van de afgelopen decennia kan ik heel goed aangeven welke stromingen toen floreerden, wanneer ze opkwamen, hun hoogtepunt hadden en wanneer die hoogtijdagen weer over waren. Er is in de jaren '00 niet echt sprake van een overheersende stroming of een dominant genre. Misschien is dat wel de algemene noemer waarmee we de jaren '00 moeten typeren.

Absoluut. En inderdaad, er zijn tegenwoordig veel meer mogelijkheden om een eigen smaak te ontwikkelen.

Er zijn echter wel trends aan te wijzen - zo is indie tamelijk mainstream geworden (Arctic Monkeys, Kings of Leon etc).

Versplintering of juist een verbreding, waardoor het aanbod van een gemiddelde muziekliefhebber te groot wordt.

Ikzelf heb nog wel eens het probleem dat ik te snel achter elkaar mooie muziek ontdek, maar vanwege het overschot niet tot een goede beoordeling kan komen, en nieuwe ontdekkingen al snel weer vergeet.

Dat was in de jaren '90 ook al wel met bands als Oasis, Cranberries, Blur, etc. die top 40 hits scoorden.

Maar wel een mooi topic.

Inderdaad kun je na 2000 niet meer spreken van een overheersende of zelfs nieuwe stroming, het lijkt een fusie van de stromingen die vorige decennia werden ontwikkeld.
Het is wel een feit dat muziek nu veel toegankelijker is geworden in de zin dat het gemakkelijker is om nieuwe artiesten of albums te ontdekken. De underground heeft het nu veel gemakkelijker om een breder publiek te bereiken (via internet of festivals).

Wellicht heb je gelijk. Denk wel dat het nu ongeveer op zijn hoogtepunt zit, en de overheersende stroming op dit moment.


Och, wat komt me dit bekend voor. Er zijn een hoop albums waarvan ik weet dat ik ze beter zou waarderen wanneer ik ze meer luisterbeurten zou gunnen. Maar er staat nog zoveel op het wachtlijstje - en alles binnen handbereik.

Heel simpel: gewoon de huidige muziek laten voor wat 't is en je concentreren op wat voorheen is uitgebracht. Is een stuk goedkoper, je kunt een stuk rustiger aan doen (want je hoeft niet alles bij te houden), het kaf zal vanzelf van het koren worden gescheiden en uiteindelijk zullen de albums die vandaag uitkomen voor een veel lagere prijs tegenkomen. Zo beluister ik muziek in ieder geval, op m'n dooie gemakje, en het bevalt me prima

De muziek in de jaren '00 volg ik dan ook niet echt bewust. Zou ook met geen mogelijkheid kunnen zeggen welke stroming overheerst (maar daar hebben degenen die 'm wél volgen blijkbaar ook moeite mee). Ik blijf gewoon luisteren naar de muziek die ik per toeval tegenkom en nog mooi blijk te vinden ook.

Je slaat de spijker op zijn kop! Het wordt te makkelijk weer op zoek te gaan naar iets nieuws, zodat je sommige platen te weinig airplay gunt.. aan de andere kant, dingen die ik écht goed vind blijven hangen in mijn mp3 spelertje en grijp ik steeds weer naar terug. Komt dus bovendrijven ondanks het overstelpende aanbod. Dan zijn ze dus wel goedgekeurd in elk geval. Maar muziek kent wel een beetje een devaluatie op deze manier..

Is dat dan niet de muziek die op het eerste gehoor al goed klinkt? Ik heb soms het gevoel dat ik een aantal ruwe diamantjes, die wat slijpwerk nodig hebben, om die reden laat liggen.

Daar heb je denk ik wel gelijk in; tenzij je o.a. hier op MuMe er op gewezen wordt om een album te laten groeien.

Precies het tegenovergestelde eigenlijk. Zijn vaak de platen die mij om hun onorthodoxe benadering juist weten te boeien en per keer beter worden. Platen die aardig zijn, gaan vaak na verloop vervelen. Ik heb niet zo'n voor de hand liggende smaak. Ik moet ergens door geprikkeld raken. Dat zijn juist meestal díe platen die wat anders bieden dan de rest.

Tsja, oneens op dit punt.. hoewel een nobel streven hoor van users op MuMe.. maar een plaat als Aenima van Tool ken ik al zo'n kleine 10 jaar, luister ik soms weer een keer of wat achter elkaar om dan toch te besluiten dat het herhaaldelijk schreeuwen van "My Third Eye!" me niet echt meer op het pad van verheldering brengt. Die muziek heb ik uitgeplozen en is niks voor mij. Soms brengt herbeluisteren je ook alleen maar op een doodlopend pad. En zo moet het ook zijn.

Afghan Whigs - Gentleman en The Sound - From The Lions Mouth had ik al jaren in bezit, maar ben ik meer gaan waarderen door wat men er hier op de site over schreef.

Dat ken ik ook, maar is meer uitzondering bij mij..

Ik heb het idee dat de grote indie/rockbands minder deprimerende maar daarmee ook slechtere muziek zijn gaan maken. Voorbeelden:

Coldplay - Parachutes (2000)
Coldplay - Viva La Vida Or Death and All His Friends (2008)

Coldplay is naar mijn mening met het album slechter geworden. Waar ze begonnen met prachtige nummers als Bigger Stronger, eindigen ze met ophitsende en tegelijkertijd saaie emotieloze pop. Tegelijkertijd verschuift de 'achterban': Coldplay lijkt bijna te noemen in het rijtje Katy Perry en Lady Gaga.

Keane - Hopes and Fears (2004)
Keane - Perfect Symmetry (2008)

Het eerste album had al her en der wat poppige klanken, maar nummers als She Has No Time maakten dat weer goed. Vrij naargeestige muziek! Perfect Symmetry gaat mij echt veel te ver met drukte en vrolijkheid.

Muse - Origin of Symmetry (2001)
Muse - The Resistance (2009)

Muse's eerste album Muse - Showbiz (1999) is gelijk het het donkerste en beste album, misschien samen met Muse - Origin of Symmetry (2001). Maar wat ik nu al van de korte stokjes van The Resistance heb gehoord... Véél te bombastisch en druk...

De grote albums van de jaren '00 komen toch allemaal uit de beginjaren denk ik. Donkere muziek komt steeds minder voor in de mainstream. Wat denken jullie?

Donkere muziek kwam toch nooit voor in de mainstream? Stel je voor zeg: straks gaan de lemmings er nog rare (niet winstgevende) gewoonten op na houden.

Voor zover ik weet had Muse in de beginjaren weinig mainstream succes, dat kwam in Nederland zelfs vanaf Black Holes pas. Echt donker of deprimerend heb ik Muse eigenlijk nooit gevonden. Toen ze het in hun begindagen probeerden was het een soort van Radiohead-aftreksel, dus ik vind hun evolutie niets dan positief.

Keane heb ik altijd al een rukband gevonden dus geen commentaar daarover.

Coldplay is er wat mij betreft op vooruit gegaan. Akoestische gitaren, veel pathos en weinig instrumentale of compositionele variatie was lange tijd hun kenmerk. Viva La Vida is een ambitieuze sprong vooruit die ik in ieder geval niet aan zag komen.

En tja, of het in de beginjaren van dit decennium beter was. Ik betwijfel het. Zogenaamde klassiekers als Origin of Symmetry of Songs for the Deaf werden ook toen ze uitkwamen al omringd door bagger.
Daarnaast hebben we in Nederland ook nog te maken met de bagger die nederpop/rock heet die blijkbaar ontzettend veel gepushed moet worden (logisch als het geen zak voorsteld, op eigen houtje redden ze het niet). Veel nieuwe bands die het goed doen komen soms pas een jaar later in deze streken aan bod. Ik zit nog steeds te wachten op de eerste single van Elbow of Doves op de nederlandse radio. (KinkFM en dergelijke reken ik voor het gemak even niet mee).

Ik ben eigenlijk allang klaar met de radio of televisie als medium voor muziek. Musicmeter en allerlei andere sites zijn veel leuker, eerlijker en interessanter als hulpmiddel bij het ontdekken van goede nieuwe muziek. Want die wordt nog steeds wel degelijk gemaakt. De verouderde media lijken er echter niets meer mee te maken willen hebben. Die bands/acts zullen wel te eigenzinnig zijn om uitgemolken en gemanipuleerd te willen worden.

In de jaren '00 waren er ook tal van interessante bands : Arcade Fire, Coldplay, Elbow, Sigur Rós, Muse, the Shins, Wilco, Interpol, Queens of the Stone Age, Veils ... en gevestigde waarden als dEUS, U2 en Radiohead bv. en zelfs popveteranen als Neil Young, Bruce Springsteen en Leonard Cohen brachten ook na 2000 uitstekende albums uit. Ook in België kwam er veel goede pop o.a. van Admiral Freebee, Ozark Henry, Sioen en Novastar waarmee de goede trend van de jaren '90 werd voortgezet.

Al vond ik de rock begin jaren '00 in een dip terechtkomen met bands als Kane, Limp Bizkit, Creed, Nickelback ... en de hitparadepop was in de jaren '00 nog minder dan de vorige decennia.

Ik vind dit wel een interessant artikel wat goed in dit topic past:

Record breaking: is the album format dead?



Nu denk ik dat het zo'n vaart niet loopt, want er zullen altijd wel albumluisteraars blijven. Maar toch is het denk ik wel een trend (ondersteund door iTunes, downloadsites, YouTube etc,) dat mensen steeds meer losse liedjes willen horen en kopen. En dat album steeds minder verkocht worden... Ergens is het wel interessant dat de focus weer meer op het liedje komt te liggen, net als in het pre-albumtijdperk.

@ m3LL3
Deprimerende muziek is niet noodzakelijk synoniem van kwaliteit, vrolijke muziek kan ook hoogstaand zijn.
Coldplay noem ik niet echt deprimerend, veeleer melancholisch en romantisch, al klonken ze op "X&Y" meer bombastisch. "Viva La Vida" vind ik een even pretentieus als geslaagd album.
Muse noem ik ook niet echt deprimerend maar veeleer bombastisch en theatraal (zowat in het vaarwater van Queen).

Donkere muziek kwam nooit voor in de mainstream? "9 Crimes" van Damien Rice en "Hey There Delilah" van Plain White T's werden beide grote hits. Als ze niet deprimerend klinken, hoe dan wel? Inderdaad is het waar dat donkere of deprimerende muziek steeds minder in de hitlijsten voorkomt maar dat geldt ook voor echt vrolijke muziek (daarvoor moet je bij Mika zijn) of stevige rock. Popmuziek in de hitparade wordt hoe langer hoe meer plastic en ontdaan van emoties, de hoofdreden waarom ik de hitparadepop alsmaar minder waardeer.

Ach, misschien had ik beter een andere term moeten gebruiken dan deprimerend. Maar ik zie bij meerdere grote bands wel een soortgelijke ontwikkeling. Ik zal er eerlijk bijzeggen dat ik steeds minder meekrijg van de mainstream rockmuziek, ik ben er alleen mee groot geworden

'Muziekontwikkeling in de jaren 2000 t/m heden' als in de vraag Muziekontwikkeling in de jaren 2000 t/m heden?

Nou, daar weet ik een kort antwoord op:

Geen.

Eerder achteruitgang, en wat dan al goed is bestond in feite al eerder.

Vanaf 2000 kun je inderdaad niet spreken over nieuwe trends of ontwikkelingen op louter muzikaal vlak, ik krijg steeds de indruk dat de tijd is blijven stilstaan. Wat niet wil zeggen dat er geen interessante artiesten zijn in dat decennium (zie vorig bericht). Al werd er nog meer rotzooi geproduceerd dan vorige decennia.

Dubstep?