Muziek / Algemeen / Televisieprogramma's over muziek (aankondigingen)
0
tom
geplaatst: 26 september 2005, 16:15 uur
Vanavond en morgenavond zendt de BBC No Direction Home: Bob Dylan - A Martin Scorsese Picture uit. Het eerste deel begint vanavond om 22:00. Deel twee zal eveneens vanaf 22:00 te zien zijn.
MovieMeter-link
(Ik had dit beter in het subforum Muziek kunnen plaatsen... Mods..?)
MovieMeter-link
(Ik had dit beter in het subforum Muziek kunnen plaatsen... Mods..?)
0
geplaatst: 27 september 2005, 00:23 uur
Iemand de Dylan-docu gezien daarstraks? Verrekte mooi, zeg. Morgen het slot.
0
geplaatst: 27 september 2005, 00:36 uur
Vergeten, maar ik lees net dat de Nederlandse tv hem tegen de feestdagen ook gaat uitzenden. Dan haal ik het wel in.
0
geplaatst: 27 september 2005, 01:00 uur
Ja, mooie docu, Yak! Maar wat wil je ook met Scorsese en Dylan? 
0
geplaatst: 27 september 2005, 08:11 uur
Bij Bob Dylan - The Bootleg Series Vol. 4: The "Royal Albert Hall" Concert (1998):
Ik Heb deel 1 documantaire No direction home van Martin Scorsese ook gezien. De documentaire was soms wat langdradig (veel oude folkmuziek) maar gaf een goed overzicht van het begin van zijn carriere en vooral zijn adoratie voor Woody Guthrie.
Erg gaaf die nummers van dit concert er tussen door. In het tweede deel van het concert deel ging hij 'elektrisch', publiek zwaar verdeeld, joelde (oa. voor judas) hem uit of klapte juist.
En mooi om te zien hoe bob dylan zo onverstoorbaar door ging achter de piano tijdens 'Ballad of a Thin Man'.
Hij zit achter de piano maar zijn microphone doet het niet. "staat ie aan", vraagt Bob. Roept iemand uit het publiek: "laat maar uit". En dan die blik van Bob Dylan. Later in de taxi terug is ie niet zo onverschillig maar zegt dat hij ziek wordt van het 'boeing'
Ja klopt het zingen is soms een beetje raar maar de muziek tijdens vooral het tweede deel is echt super.
Vandaag deel twee van de docu op BBC 2 om 22:00u nederlandse tijd en via deze link kun je delen van de docu zien
http://www.bbc.co.uk/music/...
Ik Heb deel 1 documantaire No direction home van Martin Scorsese ook gezien. De documentaire was soms wat langdradig (veel oude folkmuziek) maar gaf een goed overzicht van het begin van zijn carriere en vooral zijn adoratie voor Woody Guthrie.
Erg gaaf die nummers van dit concert er tussen door. In het tweede deel van het concert deel ging hij 'elektrisch', publiek zwaar verdeeld, joelde (oa. voor judas) hem uit of klapte juist.
En mooi om te zien hoe bob dylan zo onverstoorbaar door ging achter de piano tijdens 'Ballad of a Thin Man'.
Hij zit achter de piano maar zijn microphone doet het niet. "staat ie aan", vraagt Bob. Roept iemand uit het publiek: "laat maar uit". En dan die blik van Bob Dylan. Later in de taxi terug is ie niet zo onverschillig maar zegt dat hij ziek wordt van het 'boeing'Ja klopt het zingen is soms een beetje raar maar de muziek tijdens vooral het tweede deel is echt super.
Vandaag deel twee van de docu op BBC 2 om 22:00u nederlandse tijd en via deze link kun je delen van de docu zien
http://www.bbc.co.uk/music/...
0
geplaatst: 27 september 2005, 12:35 uur
Ik vond het geweldig om te zien de docu! Meteen zin om mijn Bob Dylan collectie uit te breiden. Hoogtepunt vond ik inderdaad 'Ballad of a Thin Man'. Niet alleen vanwege boe-roepen en Bob zijn reactie daarop, maar toch ook vooral omdat het nummer en de uitvoering echt geweldig zijn!
Overigens, de intonatie van Bob Dylan vind ik juist geweldig. Kwestie van smaak blijkbaar.
De keuze om veel andere folk muziek uit die tijd te laten zien en horen vond ik heel sterk. Op die manier kun je Bob Dylan zijn muziek beter in perspectief brengen. Je ziet in welke omgeving hij zich ontwikkelde en waarom juist hij er bovenuit stak. Je gaat zijn talent al heel snel vanzelfsprekend vinden als het enkel over Bob Dylan zou gaan, dus op deze manier wordt je beter bewust van hoe bijzonder zijn muziek in die tijd was.
Overigens, de intonatie van Bob Dylan vind ik juist geweldig. Kwestie van smaak blijkbaar.
De keuze om veel andere folk muziek uit die tijd te laten zien en horen vond ik heel sterk. Op die manier kun je Bob Dylan zijn muziek beter in perspectief brengen. Je ziet in welke omgeving hij zich ontwikkelde en waarom juist hij er bovenuit stak. Je gaat zijn talent al heel snel vanzelfsprekend vinden als het enkel over Bob Dylan zou gaan, dus op deze manier wordt je beter bewust van hoe bijzonder zijn muziek in die tijd was.
0
geplaatst: 27 september 2005, 23:51 uur
Tweede deel was ook schitterend. Prachtig authentiek beeldmateriaal van de jonge dwarsligger, en vooral de vele sfeervolle 'stills' vond ik vaak echt adembenemend mooi, het zette prachtig de sfeer van die jaren neer. Twee avonden erg genoten, dank BBC!
0
geplaatst: 28 september 2005, 07:24 uur
Deel twee ook gezien. Ik vond 'm zelfs nog beter.
Die reactie van het folk publiek toen hij elektrisch ging spelen (ze waren serieus boos en verontwaardigd)
en de reactie van Dylan weer op hen, echt prachtig (vasthoudend wetend dat wat hij maakt kunst is).
Bobs reactie op de media die hem als stem van een generatie zag terwijl hij daar geen zin in had (vragen op een grappige manier ontwijken, vreemd afwijkend gedrag)
Tegen het einde aan is Bob het zo zat het touren en roept: "I realy wanna go home" ergens in Italie.
En laatste en meest mooie het Judas incident in de Royall Albert Hall. klassieker. Dylan wil Like a Rolling Stone inzetten iemand uit het publeik roept Judas. Dylan zegt: I do'n't believe you, you're a lair. Zegt tegen zijn begeleidingsband (The Band): "pay it fucking loud"
En hoe hij dan het nummer speelt, alsof al zijn frustratie eruit komt. De drummer slaat nog harder de gitaar gaat harder en Bob bijt de woorden echt in de microfoon.
Die reactie van het folk publiek toen hij elektrisch ging spelen (ze waren serieus boos en verontwaardigd)
en de reactie van Dylan weer op hen, echt prachtig (vasthoudend wetend dat wat hij maakt kunst is).
Bobs reactie op de media die hem als stem van een generatie zag terwijl hij daar geen zin in had (vragen op een grappige manier ontwijken, vreemd afwijkend gedrag)
Tegen het einde aan is Bob het zo zat het touren en roept: "I realy wanna go home" ergens in Italie.
En laatste en meest mooie het Judas incident in de Royall Albert Hall. klassieker. Dylan wil Like a Rolling Stone inzetten iemand uit het publeik roept Judas. Dylan zegt: I do'n't believe you, you're a lair. Zegt tegen zijn begeleidingsband (The Band): "pay it fucking loud"
En hoe hij dan het nummer speelt, alsof al zijn frustratie eruit komt. De drummer slaat nog harder de gitaar gaat harder en Bob bijt de woorden echt in de microfoon.
0
geplaatst: 28 september 2005, 15:32 uur
bubbachups schreef:
De keuze om veel andere folk muziek uit die tijd te laten zien en horen vond ik heel sterk. Op die manier kun je Bob Dylan zijn muziek beter in perspectief brengen. Je ziet in welke omgeving hij zich ontwikkelde en waarom juist hij er bovenuit stak. Je gaat zijn talent al heel snel vanzelfsprekend vinden als het enkel over Bob Dylan zou gaan, dus op deze manier wordt je beter bewust van hoe bijzonder zijn muziek in die tijd was.
De keuze om veel andere folk muziek uit die tijd te laten zien en horen vond ik heel sterk. Op die manier kun je Bob Dylan zijn muziek beter in perspectief brengen. Je ziet in welke omgeving hij zich ontwikkelde en waarom juist hij er bovenuit stak. Je gaat zijn talent al heel snel vanzelfsprekend vinden als het enkel over Bob Dylan zou gaan, dus op deze manier wordt je beter bewust van hoe bijzonder zijn muziek in die tijd was.
Klopt
Ik heb de muziek altijd goed gevonden. Maar door die documentaire krijg je toch een idee van hoe bijzonder hij destijds was (en nu nog).
0
geplaatst: 5 oktober 2005, 21:03 uur
Over muziek gesproken: over twee minuten begint Anyway the wind blows op tv. (canvas)
0
geplaatst: 1 december 2005, 22:29 uur
Searching for the wrong-eyed Jesus
zaterdag 3 december 2005 23:05 Net 3
Op zoek naar de gouden tand in de gemene grijns van God!
Bevangen door het plaatje The Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus, besloot fotograaf Andrew Douglas tot een zoektocht naar de ziel van de zuidelijke VS. Country-zanger Jim White, schrijver van het betreffende liedje, treedt op als gids.
"Als je het Zuiden wilt leren kennen..", country-zanger Jim White blikt veelzeggend in de camera, "..heb je de juiste auto nodig." En regisseur Andrew Douglas wíl het Zuiden van Amerika leren kennen. Geinspireerd door White's Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus gaat hij op zoek naar de muzikale en de religieuze ziel van de Southerners. Ze gaan op pad in een Chevy Impala en een groot Jezusbeeld in de kofferbak op reis in ruig terrein, langs stoere mensen, gevoelige muziek en angstaanjagende verhalen.
Douglas schetst hiermee een ontluisterend en fascinerend beeld van de minder bekende verenigde Staten. Dit raadselachtige zuiden is een rijke inspiratiebron voor kunstenaars en musici - die er dan ook veelvuldig voorkomen. Op terloopse wijze ontmoet Jim White op zijn tocht musikanten die live spelen op plekken waar het maar uitkomt: in bars, langs de kant van de weg of in een kapperszaak.
Zo komen onder meer The Handsome Family, Johnny Dowd en 16 Horsepower voorbij. Bij allen, ook bij schrijver Harry Crews, die met griezelverhalen ook een duit in het zakje doet, gaat het over plotselinge dood, zonde of verlossing.
zaterdag 3 december 2005 23:05 Net 3
Op zoek naar de gouden tand in de gemene grijns van God!
Bevangen door het plaatje The Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus, besloot fotograaf Andrew Douglas tot een zoektocht naar de ziel van de zuidelijke VS. Country-zanger Jim White, schrijver van het betreffende liedje, treedt op als gids.
"Als je het Zuiden wilt leren kennen..", country-zanger Jim White blikt veelzeggend in de camera, "..heb je de juiste auto nodig." En regisseur Andrew Douglas wíl het Zuiden van Amerika leren kennen. Geinspireerd door White's Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus gaat hij op zoek naar de muzikale en de religieuze ziel van de Southerners. Ze gaan op pad in een Chevy Impala en een groot Jezusbeeld in de kofferbak op reis in ruig terrein, langs stoere mensen, gevoelige muziek en angstaanjagende verhalen.
Douglas schetst hiermee een ontluisterend en fascinerend beeld van de minder bekende verenigde Staten. Dit raadselachtige zuiden is een rijke inspiratiebron voor kunstenaars en musici - die er dan ook veelvuldig voorkomen. Op terloopse wijze ontmoet Jim White op zijn tocht musikanten die live spelen op plekken waar het maar uitkomt: in bars, langs de kant van de weg of in een kapperszaak.
Zo komen onder meer The Handsome Family, Johnny Dowd en 16 Horsepower voorbij. Bij allen, ook bij schrijver Harry Crews, die met griezelverhalen ook een duit in het zakje doet, gaat het over plotselinge dood, zonde of verlossing.
0
geplaatst: 27 december 2005, 11:28 uur
Vanavond van 22:45 tot 00:50 en morgenavond van 22:55 tot 00:30 de veelgeprezen documentaire No direction home over Bob Dylan op Nederland 3.
0
geplaatst: 27 december 2005, 11:35 uur
Geen Bob Dylan fan hiero, maar als muziekdier altijd geintereseert in de achtergrond van welke muziekant dan ook, van britney spears tot Slayer, Ik ga het zeker opnemen en kijken.
0
geplaatst: 27 december 2005, 11:38 uur
Eddie schreef:
Geen Bob Dylan fan hiero, maar als muziekdier altijd geintereseert in de achtergrond van welke muziekant dan ook, van britney spears tot Slayer, Ik ga het zeker opnemen en kijken.
Geen Bob Dylan fan hiero, maar als muziekdier altijd geintereseert in de achtergrond van welke muziekant dan ook, van britney spears tot Slayer, Ik ga het zeker opnemen en kijken.
Same for me, ik kan zijn muziek zeker wel waarderen en ben alleen daarom al geinteresseerd in zijn achtergrond. En ik ben wel benieuwd ivm al die positieve kritieken, kijk alleen al bij onze collega's van moviemeter.
0
geplaatst: 30 december 2005, 13:49 uur
één van de mooiste momenten in die Dylan-docu vond ik dat hij een voor hem onbekend lied op de radio hoort en tegen Joan Baez zegt: "Mooi nummer", waarop Baez zegt: "Ja Bob, dat heb je zelf geschreven".
0
geplaatst: 30 december 2005, 13:55 uur
Ik vond dit vraaggesprek met Dylan echt hilarisch:
Reporter: How many people who major in the same musical vineyard in which you toil, how many are protest singers? That is, people who use their music, and use the songs to protest the uh, social state in which we live today, the matter of war, the matter of crime, or whatever it might be.
Bob Dylan: Um... how many?
Reporter: Yes. How many?
Bob Dylan: Uh, I think there's about uh, 136.
[People around him giggle. The reporter doesn't laugh]
Reporter: You say ABOUT 136, or you mean exactly 136?
Bob Dylan: Uh, it's either 136 or 142.
Reporter: How many people who major in the same musical vineyard in which you toil, how many are protest singers? That is, people who use their music, and use the songs to protest the uh, social state in which we live today, the matter of war, the matter of crime, or whatever it might be.
Bob Dylan: Um... how many?
Reporter: Yes. How many?
Bob Dylan: Uh, I think there's about uh, 136.
[People around him giggle. The reporter doesn't laugh]
Reporter: You say ABOUT 136, or you mean exactly 136?
Bob Dylan: Uh, it's either 136 or 142.
0
geplaatst: 30 december 2005, 14:05 uur
Live concert van Porcupine Tree te Keulen d.d. 19/11/05 binnenkort op Duitse t.v. (WDR):
Quote:
During their recent tour of Europe, Porcupine Tree's show at the Koln Live Music Hall on 19th November was filmed for the legendary German Rockpalast TV show. 75 minutes of the show will be broadcast by WDR Fernsehen on the 8th/9th January starting at 12.30am.
p.s.
Docu over Bob Dylan vond ik erg erg goed.
Quote:
During their recent tour of Europe, Porcupine Tree's show at the Koln Live Music Hall on 19th November was filmed for the legendary German Rockpalast TV show. 75 minutes of the show will be broadcast by WDR Fernsehen on the 8th/9th January starting at 12.30am.
p.s.
Docu over Bob Dylan vond ik erg erg goed.
0
geplaatst: 4 januari 2006, 16:42 uur
bubbachups schreef:
Searching for the wrong-eyed Jesus
zaterdag 3 december 2005 23:05 Net 3
Op zoek naar de gouden tand in de gemene grijns van God!
Searching for the wrong-eyed Jesus
zaterdag 3 december 2005 23:05 Net 3
Op zoek naar de gouden tand in de gemene grijns van God!
Wie heeft dit ook gezien? Ik vond het een erg boeiende docu. Ik wilde eigenlijk gaan slapen, maar toen ik nog even hiervoorbij zapte, ben ik toch nog voor meer dan een uur zoet geweest.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 24 september 2006, 19:18 uur
obsessed schreef:
Ik vond dit vraaggesprek met Dylan echt hilarisch:
Reporter: How many people who major in the same musical vineyard in which you toil, how many are protest singers? That is, people who use their music, and use the songs to protest the uh, social state in which we live today, the matter of war, the matter of crime, or whatever it might be.
Bob Dylan: Um... how many?
Reporter: Yes. How many?
Bob Dylan: Uh, I think there's about uh, 136.
[People around him giggle. The reporter doesn't laugh]
Reporter: You say ABOUT 136, or you mean exactly 136?
Bob Dylan: Uh, it's either 136 or 142.
Ik vond dit vraaggesprek met Dylan echt hilarisch:
Reporter: How many people who major in the same musical vineyard in which you toil, how many are protest singers? That is, people who use their music, and use the songs to protest the uh, social state in which we live today, the matter of war, the matter of crime, or whatever it might be.
Bob Dylan: Um... how many?
Reporter: Yes. How many?
Bob Dylan: Uh, I think there's about uh, 136.
[People around him giggle. The reporter doesn't laugh]
Reporter: You say ABOUT 136, or you mean exactly 136?
Bob Dylan: Uh, it's either 136 or 142.
Hahaha inderdaad een hilarisch vraagstukje!
0
The Light
geplaatst: 21 oktober 2006, 15:36 uur
En: Bruce Springsteen, concertregistratie, Ned. 3, van 23.35 tot 00.30!
0
geplaatst: 14 december 2006, 10:52 uur
The Eternal Children
In het New York van begin deze eeuw werden ze vrienden, een stel muzikanten dat vooral een gevoel voor spiritualiteit met elkaar deelt. Ze hadden het zelf nooit kunnen vermoeden, daarvoor leek hun muziek te onaangepast, maar nu veroveren Anthony & The Johnsons, CocoRosie en Devendra Banhart langzaam maar zeker de wereld. En dat op hun eigen voorwaarden en op geheel eigen vrijgevochten wijze.
Als centraal vertrekpunt heeft de film van regisseur David Kleijwegt het appartement in Brooklyn van CocoRosie, waar Sierra en Bianca Casady muziek opnemen voor hun nieuwe, volgend jaar te verschijnen cd. De excentrieke zussen zoeken bewust naar de imperfectie: ze werken met gammele cassetterecorders, kinderspeelgoed en overstuurde microfoons, om zo tot unieke muziek te komen.
Devendra Banhart heeft een aantal jaren geleden Brooklyn verlaten. Gek werd hij van het feit dat het enige stukje groen dat hij daar kon vinden zich tussen twee stoeptegels bevond. Inmiddels woont hij aan de westkust van Amerika, maar Devendra Banhart is in eerste plaats reizend muzikant. We treffen hem op tournee door het Verenigd Koninkrijk.
Antony Hegarty heeft onmiskenbaar het meeste succes van de vrienden tot nu toe. De androgyne zanger speelde, een paar maanden nadat hij zich had geopenbaard aan het Nederlandse publiek, met zijn band The Johnsons al in een uitverkocht Carré. Maar hij geeft alle credits aan zijn vrienden, afkomstig van eden jongere generatie, die hem op de juiste weg hebben geholpen.
Ze hebben zich tot doel gesteld mythes van zichzelf te maken. Een mythe, dat was Vashti Bunyan al. In 1970 verscheen haar destijds enige elpee, Diamond Day, met muziek zo breekbaar als ragfijn suikerwerk. Devendra Banhart was een van de vele fans van deze obscure plaat. Mede door zijn toedoen, na vijfendertig jaar geen gitaar meer te hebben aangeraakt, verscheen vorig jaar haar tweede werk: Lookaftering. De eenenzestigjarige Engelse heeft tegelijkertijd zich ontwikkeld tot ‘moeder van de familie’.
Geluidskunstenaar William Basinski is een van de oudste vrienden van Antony. Begin jaren negentig raakte hij gebiologeerd door een performance van Hegarty in de Paramyd Club, waar hij nummers zong tijdens stukken experimenteel theater. Bij Basinski thuis nam Antony demo’s op, en testte hij tijdens avonden nieuwe songs uit op een select gezelschap. Zijn eigen melancholieke tape loop-experimenten hebben een duidelijke connectie met de muziek van CocoRosie: ,,Broken music for broken lives.’’
Uur van de Wolf biedt een ruimhartige inkijk op de kleurrijke wereld van een groep ‘eeuwige kinderen’. Met veel onuitgebrachte muziek, unieke live-footage en zowel krankzinnige als verhelderende interviews.
Regie: David Kleijwegt
Camera: Jacques Laureys
Geluid: Wouter Veldhuis
Montage: Paul Delput
zondag 17 december 2006
om 19:00 uur bij de NPS op Nederland 2
In het New York van begin deze eeuw werden ze vrienden, een stel muzikanten dat vooral een gevoel voor spiritualiteit met elkaar deelt. Ze hadden het zelf nooit kunnen vermoeden, daarvoor leek hun muziek te onaangepast, maar nu veroveren Anthony & The Johnsons, CocoRosie en Devendra Banhart langzaam maar zeker de wereld. En dat op hun eigen voorwaarden en op geheel eigen vrijgevochten wijze.
Als centraal vertrekpunt heeft de film van regisseur David Kleijwegt het appartement in Brooklyn van CocoRosie, waar Sierra en Bianca Casady muziek opnemen voor hun nieuwe, volgend jaar te verschijnen cd. De excentrieke zussen zoeken bewust naar de imperfectie: ze werken met gammele cassetterecorders, kinderspeelgoed en overstuurde microfoons, om zo tot unieke muziek te komen.
Devendra Banhart heeft een aantal jaren geleden Brooklyn verlaten. Gek werd hij van het feit dat het enige stukje groen dat hij daar kon vinden zich tussen twee stoeptegels bevond. Inmiddels woont hij aan de westkust van Amerika, maar Devendra Banhart is in eerste plaats reizend muzikant. We treffen hem op tournee door het Verenigd Koninkrijk.
Antony Hegarty heeft onmiskenbaar het meeste succes van de vrienden tot nu toe. De androgyne zanger speelde, een paar maanden nadat hij zich had geopenbaard aan het Nederlandse publiek, met zijn band The Johnsons al in een uitverkocht Carré. Maar hij geeft alle credits aan zijn vrienden, afkomstig van eden jongere generatie, die hem op de juiste weg hebben geholpen.
Ze hebben zich tot doel gesteld mythes van zichzelf te maken. Een mythe, dat was Vashti Bunyan al. In 1970 verscheen haar destijds enige elpee, Diamond Day, met muziek zo breekbaar als ragfijn suikerwerk. Devendra Banhart was een van de vele fans van deze obscure plaat. Mede door zijn toedoen, na vijfendertig jaar geen gitaar meer te hebben aangeraakt, verscheen vorig jaar haar tweede werk: Lookaftering. De eenenzestigjarige Engelse heeft tegelijkertijd zich ontwikkeld tot ‘moeder van de familie’.
Geluidskunstenaar William Basinski is een van de oudste vrienden van Antony. Begin jaren negentig raakte hij gebiologeerd door een performance van Hegarty in de Paramyd Club, waar hij nummers zong tijdens stukken experimenteel theater. Bij Basinski thuis nam Antony demo’s op, en testte hij tijdens avonden nieuwe songs uit op een select gezelschap. Zijn eigen melancholieke tape loop-experimenten hebben een duidelijke connectie met de muziek van CocoRosie: ,,Broken music for broken lives.’’
Uur van de Wolf biedt een ruimhartige inkijk op de kleurrijke wereld van een groep ‘eeuwige kinderen’. Met veel onuitgebrachte muziek, unieke live-footage en zowel krankzinnige als verhelderende interviews.
Regie: David Kleijwegt
Camera: Jacques Laureys
Geluid: Wouter Veldhuis
Montage: Paul Delput
zondag 17 december 2006
om 19:00 uur bij de NPS op Nederland 2
0
geplaatst: 14 december 2006, 10:54 uur
Nautilus schreef:
The Eternal Children
......
The Eternal Children
......
Ze hadden gisteren al een stukje in de wereld draait door... aanbevolen door Hugo Borst, die een beetje zat wet van Giel Beelen......het werd tijd voor echte muziek volgens hem
0
geplaatst: 14 december 2006, 10:58 uur
bonothecat schreef:
Ze hadden gisteren al een stukje in de wereld draait door... aanbevolen door Hugo Borst, die een beetje zat wet van Giel Beelen......het werd tijd voor echte muziek volgens hem
(quote)
Ze hadden gisteren al een stukje in de wereld draait door... aanbevolen door Hugo Borst, die een beetje zat wet van Giel Beelen......het werd tijd voor echte muziek volgens hem
Ja, dat heb ik ook gezien. Giel kreeg er aardig van langs.
0
geplaatst: 14 december 2006, 11:15 uur
Nautilus schreef:
Ja, dat heb ik ook gezien. Giel kreeg er aardig van langs.
(quote)
Ja, dat heb ik ook gezien. Giel kreeg er aardig van langs.
..... Giel die praat tegenwoordig met alle winden mee. Soort pratende papegaai die alleen zegt, wat hij hoort te zeggen.....naar mijn mening ten minste.
0
geplaatst: 14 december 2006, 11:30 uur
Ben ik het mee eens. Dat 'Toppertje' was nog grappig, maar dat gezeik iedere week over Frans Bauer komt me nu wel de strot uit. Mensen die kutmuziek willen horen kijken wel naar de TROS, bij De Wereld Draait Door wil ik kwaliteit!
0
geplaatst: 14 december 2006, 16:24 uur
gemaster schreef:
De Wereld Draait Door ... kwaliteit!
De Wereld Draait Door ... kwaliteit!
De Wereld Draait Door grossiert anders in populaire makkelijk behapbare onderwerpjes. Dat sluit kwaliteit natuurlijk niet uit, maar het gemiddelde niveau komt er ondanks de heer Van Nieuwkerk slechts sporadisch boven de middenmoot uit. Wat dat betreft sluit de muziekkeuze van Giel Beelen beter bij de rest van het programma aan als die van Hugo Borst. Vandaag schijnt Ali B er weer eens te zitten, ik bedoel maar...
* denotes required fields.