Ik begon ook met een zeer inhoudelijk bericht over dit prachtige album aERodynamic!

De zwaaiende armen en billen zijn buiten mijn beleving en beschrijving gebleven vandaag.
vind ik ook niet interessant .

Maar ook al komen er marketing regeltjes dan nog kan een artiest oprecht blijven en trouw aan zijn/haar idealen.

Roxy6

Nogmaals, mijn reactie met betrekking tot Billie Eilish was naar Elias gericht. Als je het niet over zwaaiende billen of wat dies meer zij had, voel je dan ook niet aangesproken.

Ik draag je ook helemaal niks na met betrekking tot jouw mening over haar stem, evenmin als anderen dat doen.

Ook beschuldig je mij ervan geen stopknop te hebben maar blijf je zelf ook reageren. Beetje flauw. Ik probeer gewoon een discussie te voeren.

Jij haalt dus een seminar aan waar bevindingen worden gesteld over het talent van Kate, en daar worden vraagtekens bij gesteld. Vervolgens ga je enorm moeilijk doen, terwijl er niks mis mee is om ergens vraagtekens bij te stellen. Als je tot zulke bevindingen zou willen komen, zou je daar een onderzoek voor moeten doen en dan ben ik benieuwd hoe ze het hebben onderzocht en wat ze precies hebben onderzocht. Dat weet ik nog steeds niet. Het lijkt me sterk dat een seminar bestaat uit een groepje wetenschappers die samen naar muziek luisteren, erover praten en op die manier tot bevindingen komen. Zou in ieder geval niet bepaald wetenschappelijk zijn. Misschien zou het helpen als je het specifieke seminar met ons zou kunnen delen.

Ik wil vooral benadrukken dat je je bepaalde kritiek en vraagtekens niet zo persoonlijk moet aantrekken en ook dat je niet overal door aangesproken moet voelen als je niet aangesproken wordt. Eerder reageerde ik elders op een post van Gretz en kreeg ik meteen een reactie van jou of ik überhaupt wel je bericht had gelezen. Nergens had ik dat bericht geciteerd of benoemd. Nu weer hetzelfde: ik reageer op Elias en krijg jou op m'n dak.

ik ga enkel nog in op het seminar, het betrof een krantenartikel van jaren geleden. Ik heb je de namen genoemd van wie ik zeker weet dat ze behandeld zijn (Glass, Anderson, Bush en ik meen Gabriel)

Meer weet ik er niet meer van, ik zei ook dat er misschien op de internationale forums nog wat over terug te vinden is.

Jij gaat veel te diep in op de vraagstelling van het Seminar, de Ins & Outs, ik ben er niet bij geweest en refereerde dus enkel naar het kranten bericht.

Kunnen we dit nu afsluiten?
Ik heb je geschreven dat ik BE nog een keer goed ga beluisteren en heb mijn score nog verhoogd. dat weet je.

Ik denk dat ik het leuker vind om ooit met je over Leonard Cohen te praten of Roberta Flack

Omdat dat is waar het interessant wordt. (ik heb niet voor niets Muziekwetenschap gestudeerd)


Ja, maar dat maakt me dus vrij weinig uit. Ik vind Billie leuk maar ik ben geen fanboi ofzo. Het maakt me echt niks uit als jij (of Elias) het kut vindt. Daar had de discussie ook niks mee te maken.


Ook prima, wel wat saai, zijn we het nog met elkaar eens ook.

Is dit niet de omgekeerde wereld? Jij roept wat over een seminar en als er mensen doorvragen moeten die zelf maar verder gaan zoeken? Kan me voorstellen dat je geen zin hebt in discussie, maar zoiets zou nu juist interessant zijn om te lezen.

Nu heb ik de handschoen opgepakt en wat rondgezocht op genoemde namen i.c.m. "seminar" "new york", maar echt makkelijk vindbaar is het niet.

Niemand had verwacht dat The kick inside zo,n succes zou worden, Kate Bush niet, de platenmaatschappij niet en haar ontdekker David Gilmour niet. Bush hoopte op een klein publiek maar kreeg wereldfaam.
1978, de muziekindustrie was toen ook geïnteresseerd in groot talent zonder gelijk aan commercie te denken, nu moet een nieuwe artiest voldoen aan een vastgesteld concept zodat er een hit uit komt. Wuthering heights was absoluut niet commercieel en leek op niets op de heersende trends van 1978, verre van.
Een talent wat zo afwijkend is van de heersende trends maar iets geheel nieuws is zou vandaag de dag geen schijn van kans meer hebben om zo groot en kostbaar in de markt gezet te worden door een grote platenmaatschappij, als EMI. Te veel financiële risico,s.
Nieuw talent wat niet binnen een vaststaand concept behoort moet zichzelf zien te promoten via youtube of andere kanalen en als deze geluk heeft via een klein gespecialiseerd label die talent wel ziet en waardeert maar nooit de macht en het geld heeft om radioplay te verkrijgen.
Kate Bush had het, ondanks haar enorme talent, vandaag de dag veel moeilijker gehad. Zeker weten dat er heel veel talent is dat kansloos is.

Een seminar is echt even wat anders dan een conferentie: bevindingen van een conferentie worden vaak gepubliceerd in zgn "Proceedings" of een eindverslag. Een seminar (bijv eind jaren '90 vorige eeuw) droeg bijv als titel Hoe kan je - als uitgever - geld verdienen met internet?. Voor de betaling van het luttele bedrag van zeg 750 florijnen konden de deelnemers (zeg 1000 - 1500 geïnteresseerden) dan allerlei mensen horen vertellen hoe dat volgens hen zou kunnen. Conclusies - als die al werden getrokken - waren verre van eenduidig. Er werd ook meer verdiend met het organiseren van dat soort seminars, dan met de findings (resultaten/conclusies) die zo'n seminar opleverden.

Behalve in de gerelateerde vakpers wordt (werd) er ook weinig over gepubliceerd in "de media". Seminars krijgen al gauw het karakter van "preken voor eigen parochie" dan wel een 'lampenshow voor degenen die graag het licht willen zien'.

Klopt, het is meer ter inspiratie en om te netwerken, dan dat er nou aan waarheidsvinding wordt gedaan. Maar ik had graag teruggelezen wat er precies werd gezegd over Kate Bush, om e.e.a. te relativeren.

Ik heb trouwens ook wel webinars gehad waarin uitkomsten van onderzoek werden teruggekoppeld, de termen worden ook wel wat door elkaar heen gebruikt.

Heb ook gezegd dat ik het heb van een krantenartikel van jaren geleden (NRC).

En...ehm niks omgekeerde wereld, als ik refereer aan een krant artikel betekent dat niet dat ik daar na jaren allemaal veld-zoek-werk moet gaan verrichten. Als je zelf wel de achtergronden wilt weten zijn de
sleutelwoorden ; vergelijking oude en nieuwe componisten - New York - de namen van de genoemde popartiesten en oude componisten- seminar.

Succes!

Goed dat Mjuman die toelichting geeft waar ik mij in kan vinden!

Wat ik mij nog meen te herinneren van het (niet zo lange artikel) is dat er grondig werd gekeken en geluisterd naar het werk van hedendaagse componisten - popartiesten.
Er werd gesproken over overeenkomsten en tijdsbepalende elementen (instrumenten etc).

Philip Glass werd/wordt gezien als een van de grote hedendaagse componisten. En over Kate Bush werd gezegd dat zij al op zeer jonge leeftijd over een uitzonderlijk talent beschikt, dat met terugwerkende kracht vergeleken kon worden met Mozart rond zijn tiende levensjaar.

Don't shoot the messenger, dit is wat er stond, niet wat ik vind!

Graag wil ik nog even wijzen op een rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau, uit 2004.

https://pure.uva.nl/ws/files/2595937/170007_Achter_de_schermen_2004.pdf - download-link van een lijvig rapport van zo'n 300 p.

Hierin wordt beschreven in hoeverre het mediaconsumptiegedrag - een hele mond vol - in Nederland is veranderd in de periode 1975 - 2003 inzake luisteren, lezen, kijken. Er staan erg veel statistieken en grafieken in die duidelijk maken hoe de verkoop (en ook het huren/lenen) van boeken, muziekdragers (cd's. lp's en cassettes) zich ontwikkelt, piekt en vervolgens inzakt.
We hebben pas mp3's sinds 2004 en sinds datzelfde jaar ook breedbandinternet en mede daardoor zette die ontwikkeling zich door na 2004, in sommige opzichten versneld.

De receptiecontext voor media in 1978 is totaal niet te vergelijken met die in 2019.

Misschien wilde Kate Bush ook wel kont schudden, maar mocht het niet van haar marketing-team

Kate Bush maakte met The Kick Inside een geweldig debuut, en kwam een aantal jaar later na het minder goed opgepakte The Dreaming sterk terug met The Hounds Of Love; deels een concept plaat, deels een singeltjes plaat. Ze heeft het theatrale van David Bowie en was ook weer niet echt een tieneridool. Ze komt uit hetzelfde geboortejaar als Prince, Madonna en Michael Jackson. Kate Bush klonk al vroeg erg volwassen, en ze haalde de literatuur erbij. Heel bijzonder wat ze op jonge leeftijd neer zet.
Billie Eilish heeft ook iets iconisch, een rolmodel uit deze tijd. Toch wel weer anders dan Kate Bush. Meer een soort tieneridool als Michael Jackson, Prince en Madonna, maar dan in een soort gothic look als een kleinkind van Robert Smith van The Cure. Hiermee wijkt ze weinig af van het straatbeeld, zo lopen ze er alweer een jaar of 20 bij. Net als Kate Bush zeer getalenteerd, en ik neig ook sterk naar het vroeger was alles beter principe, en heb er moeite mee om dit los te laten. Maar dat is mijn persoonlijke handicap

Zou ik tegen dat team hebben gezegd: jullie kunnen het wel schudden

Overigens in Carré kunnen zien (apr. '79) dat Kate Bush - met zendmicrofoon, een nouveauté destijds - wel heel fraai kon bewegen.

Vroeger leek alles beter omdat we gewoon minder hadden

Billie eilish lijkt meer op de dochter van een Britney Spears momenteel. Eerst had ze die look maar nu allang niet meer van wat ik zie lmao

Ja, dat klopt, ze heeft nu een zomerlook , maar ze kijkt er niet echt gelukkig bij.

Eens!

Heeft ze ooit gelukkig gekeken dan ?

Niet echt

Mag ik je daar op 'quoten'? (ook de taal wordt steeds meer)

Ze is zeker wat aan haar imago aan het veranderen ja haha

https://pbs.twimg.com/media/E0kZPYoX0AwGYG3?format=jpg&name=large

Nog steeds die zwarte look, maar wel stukken beter

Een ding is ze wel, erg knap ! Dat moet ik wel toegeven

Je kiest ook wel meteen haar meest beeldschone foto. Prachtige vrouw.

Bij Adele - 30:



Je theorie onderschrijf ik volledig John Self.

De waardering en/of score die je aan een album geeft wordt in grote lijnen subjectief bepaald.
Natuurlijk spelen compositorisch vakmanschap, de nodige productionele muzikaal-technische bagage en uitvoering daarbij een grote rol in de individuele beleving van het uiteindelijke album.

Als een film in de krant wordt neergesabeld en ik deze wel heel goed vind denk ik ook bij mezelf, dat is een persoon met een andere -autonome- mening. Dat heb ik in de loop van vel jaren al Diverse keren meegemaakt.

Een eigen signature in de muziek vind ik belangrijker dan vernieuwings- of ontwikkelingsdwang.
Soortgelijke discussie zag ik recentelijk bij Coldplay en ABBA.
Uiteindelijk valt er over smaak niet te twisten en wordt ieders beleving bij het luisteren door individuele aspecten en ideeën beïnvloed.

Even terug naar Adele, van dit nieuwe album hoorde ik enkel nog de voortgestormde single Easy on me,
daarvan was ik niet echt onder de indruk. Ik heb 21 en 25, aangeschaft in de tijd dat deze enorm gehyped werden, maar de geschiedenis heeft geleerd, dat deze zilversen schijfjes een half jaar na de release niet meer uit hun doosjes zijn gekomen. En anno 2021 heb ik bij de stem van Adele hetzelfde als bij die van Trijntje O. : leuk voor velen, maar niet voor mij.

Uit nieuwsgierigheid zal ik dit weekeinde in Apple Music even mijn oor te luisteren leggen.

De meest succesvolle restaurants in de wereld zijn fastfoodketens die niets bijdragen aan onze gezondheid.
De best verkochte kleding wordt gemaakt in sweatshops, waar mensen tegen een hongerloon werken.
De meeste mensen gaan op liever op zonvakantie om niets te doen, dan de wereld echt te ontdekken.
De meeste mensen zitten liever 's avonds met een biertje in de sofa dan te gaan wandelen of joggen.
De meeste mensen kijken liever die dagelijkse soap dan iets nieuws, maar moeilijker te bekijken. Als ze nog tv kijken want Instagram, Facebook, twitter geeft hun veel sneller een goed gevoel.
...
moet ik verder gaan?

Nee ga maar niet verder, want dit slaat werkelijk helemaal nergens op.... en al helmaal niet op de stelling die je hier als quote hebt gebruikt.

De meeste would-be-recensenten gaan liever helemaal leip op het produceren van lijstjes, dan dat ze gewoon zeggen wat ze bedoelen.

Ik denk dat de meeste onder ons wel begrijpen wat mijn punt is en voor degene die het begrijpen, "beati pauperes spiritu"
en als we toch in het latijn bezig zijn "Panem et circenses".

hierbij al de link om het eenvoudiger te maken:
Panem et circenses - Wikipedia - nl.wikipedia.org

"een uitdrukking die slaat op de praktijk om de gunst van het volk te winnen door oppervlakkige behoeften van het volk te lenigen, namelijk eten en vermaak."

En als je de vergelijking met 'Als ik zie dat haar single een miljardenpubliek bereikt en dit album wekenlang aandacht krijgt denk ik dat Adele net als Swift in een behoefte voorziet' niet kan maken kan ik je verder ook niet helpen.

Laten we zeggen dat ik liever niet de meute achterna loop en zeker niet gebruik om mijn gelijk te halen.
kwantiteit staat niet gelijk aan kwaliteit. Hiermee wil ik zeker geen afbreuk doen aan Adele als artieste. over de kwaliteit van haar stem is niets te zeggen. Over de muziek zelf kan men discussiëren, maar haar populariteit gebruiken om een punt te bewijzen is ridicuul.
Een ding kan ik Roxy6 wel nageven. 'Soortgelijke discussie zag ik recentelijk bij Coldplay en ABBA.'.

Zelfde discussie, zelfde mening.

"en als we toch in het latijn bezig zijn "Panem et circenses"

We zijn niet in het Latijn bezig, jij bent in het Latijn bezig.

En verder lees ik hier graag, maar dit soort interessantdoenerig gewauwel kan mij persoonlijk gestolen worden.

Je punt wordt niet sterker door het in een andere taal te plaatsen.
Je punt was er, en bleek niet stevig in de schoenen te staan. Dan wordt het hertalen van je punt ook niet echt een kwaliteitsimpuls.