Eindelijk tijd voor een eerste luisterbeurt. Bevalt voorlopig prima .

Alle nummers lijken uitgevoerd te worden in mineur. Hierdoor ontstaat er er een sobere stemming, wie als een rode draad door het album heen lijkt te lopen. Deze mix van moderne electronics en avantgarde en klassiek sluiten mooi op elkaar aan.

Ik zelf herken geen van de werken. Dacht eenmaal Pan America te horen, maar zeker weten doe ik het ook niet. Ik vind het een geslaagde mix tape. omdat er een mooie spanningsboog in de verschillende nummers zitten. Wellicht als de tracklist geopenbaard wordt ik een of 2 albums ervan ga proberen!!!

Tijd voor een bespreking van Jazpers tape, na hem drie keer te hebben gehoord. De eerste keer was op mijn werk. Dat was duidelijk geen juiste plek. De tweede keer was in de nachttrein. Dat beviel al beter. En de derde keer was vannacht. Toen kwam de tape het meest tot haar recht.

Nummer 1 bestaat uit mooi pianospel met duistere onderstromen, die wat mij betreft wat meer op de voorgrond hadden mogen staan. Later valt een subtiel strijkje in. Mooie sfeerzetting. Nummer 2 sluit hier netjes op aan. Geen idee wat het is trouwens, maar het heeft iets Oost-Europees.
Nummer 3 is veel uitgesprokener, met de staccato violen die wel iets Reichiaans hebben. De sfeer blijft Oost-Europees. Het thema op 1:25 is erg ontroerend. Halverwege en aan het eind valt de boel even stil voor een spannend scoundscape-intermezzootje. Hoogtepunt!

Nummer 4 bestaat hoofdzakelijk uit trage gitaarakkoorden, die dan weer meer in de Chicago-postrockhoek lijken te zitten. Hier zit te weinig ontwikkeling in om me te blijven boeien. Nummer 5 sluit hier wel erg mooi op aan. Folky klankjes en alweer een weemoedige viool. Subtiel mooi. Nummer 6 bevat weemoedige blazers en is een nummer dat zo op een uitvaart gedraais kan worden. Maar niet op die van mij, daarvoor doet het me te weinig.

Nummer 7 vind ik het absolute hoogtepunt van de tape. Spekkie naar mijn bekkie. Hier zit ik de volle 9 minuten op het puntje van mijn stoel. Essence verklapte dat dit van een harpiste uit de Tszadik stal is. Nu dacht ik alles van haar te kennen (áls zij het is), maar dit dus niet. In elk geval: ik ben zeer benieuwd, want dit vind ik behoorlijk geniaal.

Een tape met een nachtelijke sfeer, met als hoogtepunten de nummers die zich daaraan onttrekken: 3 en 7. Eentje die ik nog wel eens zal draaien.

Morgen zal ik mijn mixtape even zippen,uploaden en doorsturen.

Niet 11 januari de nieuwe doen? We zijn ook de elfde begonnen.

11 januari heb ik ook nog tentamenvrije week(en ben dus in het ouderlijk huis met goede internetverbinding), dus dat kan ook inderdaad. Daarnaast heb ik dan nog wat tijd om mijn mixtape bij te schaven. 11 januari it is then.

Kan ik mijn recensie nog even schrijven ook

Heb hem nu 3x beluisterd en vind hem erg fijn, maar ik vind het tevens erg lastig om bij deze mix een recensie of iets van die strekking te schrijven.

Misschien ter inspiratie, dit schreef Lambf ooit over een mixtape van mij:

Wel duidelijk

Ik kom zometeen met een bespreking van je mixtape, Jazper.

1. fijn
2. fijn
3. fijn
4. fijn
5. fijn
6. fijn
7. fijn
8. fijn

Zoiets had je op het oog Jasper?

Niet geloofwaardig Graf. Mijn mixtape heeft deze keer maar 7 nummers.

Jazper's mixtape is een zeer fijne verzameling muziek. Mijn complimenten, erg goed gedaan

Tijdens het beluisteren kwam deze onzin in me op. Cliché gebrabbel dat nergens op slaat, maar het beeld wel enigszins de sfeer uit. Dus daarom

Rustige klanken openen dit album. Iemand zit in de duinen en kijkt uit over een kalme zee, hoorbaar op de achtergrond. Complete rust. Weemoed zou je er ook in kunnen horen. Deze weemoed neemt toe naarmate het einde van het eerste stuk nadert. Ook de zee wordt woelig, haast woedend. Dan, op het moment dat er iets gaat gebeuren, wordt het afgekapt. Alsof het teveel werd. Alsof je ineens flauw bent gevallen en de gebeurtenis niet bewust hebt meegemaakt. Wat er ook gebeurd is, als je bijkomt is het weg. Je bent niet meer waar je was. Weg van de zee, maar de weemoed is gebleven. Treurig kijk je uit over het nieuwe landschap. Het kan je niet eens schelen, je bent als in een roes. Het derde nummer lijkt niet veel anders te zijn. Nog steeds dat verdoofde gevoel en die weemoed. Weet je eigenlijk wel waarom? Dan, wederom, een spanningsopbouw, die ditmaal plotseling op komt zetten. Maar weer krijg je niet mee wat er gebeurt is. Erna lijkt er echter wel wat verandert. Je merkt wat er om je heen gebeurt. Het blijkt dat je in een sprookjesachtige wereld terecht bent gekomen. De weemoed maakt plaats voor een onrustig gevoel: er staat iets te gebeuren en dit keer voel je het aankomen. Schuifelt daar nou wat? Sprong daar nou iemand weg? Zie je daar nou iets zitten of lijkt het maar zo? Dan keert de rust terug, maar het gevoel van ongemak blijft. Je bent op je hoede. Dan is het er weer. Je wordt bekeken. Je bent omsingeld. Je kunt geen kant op. Maar je ziet niks en je hoort niks. Je voelt het alleen. Beeld je het je nou in? Dit gevoel groeit. Het lijkt net alsof je hart uit je lijf wil springen, zo hard klopt het. Er is iets achter je! Snel draai je je om. Niets. Behalve dan gekte, gestoordheid, paniek, paranoia. Herrie in je hoofd. Je raakt er haast door bedwelmd, helder denken kan niet meer. Help! Je schreeuwt het uit, maar er komt geen geluid. Behalve in je hoofd. Er is nu geen buitenwereld meer, alleen angst binnenin. De demonen waren niet achter je, ze zitten in je. Ben je hier twee keer eerder voor behoed? Dan wordt het weer stil. Wie weet waar je ditmaal wakker zult worden.

Oh ja, da's waar ook. Dan hier even de reactie van m'n vriendin op het laatste nummer: "it sounds like someone is strangling a violin".

Aha, je krijgt hulp bij het schrijven!

Ja, er zit er ook nog eentje bij die haar aan een film doet denken waarin iedereen dood gaat, maar weet even niet meer welk nummer dat was.

Nummer 3.

Een beetje confronterend is het allemaal wel. Normaal houd ik er niet zo van om persoonlijk te worden, maar dit keer kan ik eigenlijk niet anders. Ik had deze mixtape al vaker beluisterd en goed bevonden. Afgelopen donderdagavond had ik de mixtape weer opgezet, dit keer voornemens om er wat bij te schrijven. Gaandeweg ontstond er een tekst over ingetogen pianoliedjes, cello, ijslandse meesters en andere muzikale feitjes. Uiteindelijk met reden niet opgeslagen, vandaag begin ik opnieuw.

Na het beleven van de ijzige kiltes op track 1, blijft op track 2 nu vooral het warme gevoel in een hevige strijd me bij. Eigenlijk een beetje als Chopin op de soundtrack van The Pianist. Een strijd die misschien niet gewonnen kan worden, maar toch volgehouden wordt door te denken aan de mooie dingen in het leven. Even weg kunnen stappen uit het pijnlijke van het bestaan. Het hebben van familie en vrienden die je altijd blijven steunen. Achteraf bijna vanzelfsprekend dat ik vorige week tijdens dit nummer een telefoontje kreeg van mijn vader. Alle muziek meteen afgezet en een heftige mededeling.

Vandaag luister ik hetzelfde nummer dus weer, beseffend dat dit het nummer was dat opstond toen ik te horen kreeg dat mijn geliefde opa was overleden. Het had amper een passender nummer kunnen zijn. Opgelucht dat nummer 3 wat luchtiger is, de strijkers doen me denken aan het razende verkeer op een snelweg. Ondanks heftige gebeurtenissen als een overlijden, iets dat niet terug te draaien is, gaat de wereld gewoon verder, het verkeer raast door. Even stilstaan, maar iedereen gaat door, dus je moet zelf ook verder. Ik word serieus boos van dit nummer en die gedachte, de zinloosheid van het bestaan, waarin haast, materialisme en individualisme voorop staan.

Track 4 is dan ook de track die zich dit realiseert. Het rustige gepingel klinkt als dat besef. Track 5 opent vervolgens een hele nieuwe wereld. Alsof er de keuze is gemaakt niet meer mee te doen met de dagelijkse hysterie, eentje die Gustavo Santaolalla had kunnen schrijven. Motorcycle Diaries, niet in Zuid-Amerika, maar door Rusland, koude toendras en kale vlaktes. Een leven dat iedereen wel wat zou lijken, maar eigenlijk door weinigen wordt geleefd. De 6e track is bijna als een lofzang op dit nieuwe leven, gaan waar je wil, geen zorgen over hypotheekaftrek, zorgverzekering of pensioenverlaging. Het lukt me zelf natuurlijk ook niet, maar wat wil je op momenten als deze graag de keuze maken om gewoon te vertrekken naar een onbekende bestemming.
Het eind van track 7 lijkt me helaas weer terug te zetten in het oude vertrouwde maatschappelijke keurslijf. Alsof alle gedachtes om te willen veranderen knalhard worden weggestompt door de scheurende noise aan het eind van deze track. Dit om duidelijk te stellen dat ik maar netjes in het rijtje moet blijven staan van de fulltime werkslaven.
Een mixtape met veel toevallige gevoelens, hopelijk volgende maand iets luchtigers.

Bij deze trek ik me terug uit de Mixtapecirkel.

We zijn potdorie nog maar net van start gegaan.

de mixtape van jazper was waarschijnlijk niet kut genoeg

Jammer lambf. Toch bedankt voor je recensie.
Ik hoop op nog een paar!

Nou, kom maar door hoor Misterfool!

Titel van de mix is vast "A hazy shade of progwinter" of iets van die strekking .

Nee, heel saai Misterfool's mix.

Edit: aan iedereen heb ik, als het goed is, de link naar mediafire verstuurd.

Je had hem ook "The Other Misterfool-mix" kunnen noemen, maar dan moet er wel iets van Motorpsycho op staan natuurlijk.

Hé, leuk topic. Kan ik ook nog mee doen?