Goed mis.

Sparkle In The Rain (1983) beschouw ik als het laatste echt sterke album waarna Once Upon A Time (1985) een soort van laatste ademtocht is.

Het echt relevante werk van Simple Minds bevat mijns inziens:

Life In A Day (1979), Real To Real Cacophony (1979), Empires And Dance (1980), Sons And Fascination / Sister Feelings Call (1981), New Gold Dream (1982) en hierboven genoemde Sparkle In The Rain (1983).

Het is eigen aan popmuziek (en dan bedoel ik daarmee alles tussen rock, disco, funk, r&b, metal, etc.) dat het weinig diepte heeft. Muzikaal bezien is een album van The Rolling Stones uit 1966 niet zo heel veel anders dan één uit de laatste 10 jaar. Het wiel wordt nogal eens opnieuw uitgevonden. Dat maakt het ingewikkeld fris te blijven en zullen maar weinig artiesten langer dan een album of drie interessant blijven.
In geval van muziek met meer diepte ligt dit direct anders. Veel klassiek geschoolde componisten blijven zich een leven lang ontwikkelen en het is niet bijzonder vreemd dat ze pas de laatste jaren van hun leven hun beste werk schrijven. In Jazz zie je dat ook terug.
De meeste popmuzikanten hebben een muzikaal beperkt vocabulair. Dat zal je moeten uitbreiden om interessant en fris te blijven. Ik ken maar weinig artiesten uit de popmuziek die dat lukt.

Ik zou bijna geërgerd reageren, maar toen bedacht ik me dat ik misschien beter eerst even kan vragen wat je met 'diepte' bedoelt

Waarom wou je geërgerd reageren dan? Hij maakt in principe een prima punt m.i.

Overigens ben ik van mening dat in ieder geval bands vaak binnen drie albums al hun hoogtepunt hebben bereikt om daarna minder essentieel werk uit te brengen. Vaak prefereer ik zelfs het debuut.

Heel vaak is het debuut inderdaad het sterkste. De band heeft daar al jaren aan gewerkt en het klinkt fris. Daarna begint de druk en dan glijden de meeste bands af.

Nou ja, dit is natuurlijk net zo vaak wél als niet waar. Er zijn legio bands en artiesten te noemen die hun debuut nooit meer hebben overtroffen, maar er zijn er ook zat bij wie het eerste album tot hun slechtste behoren. Sommige bands hebben zich inderdaad jaren kunnen opladen voor die eerste plaatopname en hebben dan hun sterkste nummers geschreven en zijn het meest 'opgeladen' metr een jonge-hondenmentaliteit. Maar er zijn ook zat bands wiens muziiek zich op dat eerste album nog niet helemaal heeft uitgekristalliseerd, die zich op het gebied van songwriting en uitvoering nog verder ontwikkelen of die hun weg nog niet zo goed weten in de studio en zich laten 'overrulen' door toegewezen producers of platenmaatschappijen.

Wat in deze discussie nog een beetje onderbelicht is gebleven, is het feit dat bands en artiesten onherroepelijk worden beïnvloed door hun omgeving, cq. het muzikale klimaat. Popmuziek is inderdaad vluchtig, en als je als band 'current' wil blijven, kan het wel eens zijn dat je soms - onder druk van buitenaf, maar misschien ook van jezelf - beslissingen neemt waar je achteraf spijt van krijgt.

Voorbeelden te over: een overwachte, niet helemaal representatieve hit die je bijna dwingt om dat spoor te blijven volgen, rockbands die in de tweede helft van de jaren zeventig disco-invloeden lieten doorklinken omdat dat goed in de markt lag, symfobands die vanaf de jaren tachtig korte nummers gingen schrijven omdat je met die lange nummers echt niet meer kon aankomen in die tijd, en - meer algemeen - veel 'dinosaurus-acts' die in de jaren tachtig mee gingen op de productietechnische golf van drumcomputers, keyboards, synthesizers enzovoort. Allemaal om hip te blijven, maar op de lange duur blijken juist dat soort albums de spreekwoordelijke zeperd in hun catalogus te zijn.

Vaak zijn bands die door de jaren heen hun 'roots' het meest trouw blijven, of zich van dit soort dingen het minst aantrekken het beste af, al is dat allerminst een garantie voor succes. Los daarvan deel ik de conclusie van de topicstarter dat er altijd wel een curve is waarin een band opkomt, een piek bereikt en weer ondergaat.
Soms is er sprake van een tweede piek na een diep dal (Paul McCartney bijvoorbeeld), maar er zijn er maar weinig bands die door de jaren heen vrijwel onverminderd populair zijn gebleven. Een band als Rush lijkt mij een van de weinige uitzonderingen, ondanks het feit dat ook zij muzikaal nogal wat veranderingen hebben doorgemaakt.

Dit is wel een aardig voorbeeld van hoe je als muziekliefhebbers verschillend tegen bepaalde fasen in de ontwikkeling van een band kunt aankijken. Zelf vind ik het debuut van de Simple Minds een aardige, maar nog wat onvolwassen plaat en begint het 'echte' werk bij RTRC en trek ik de lijn graag door tot in elk geval het dubbele live-album (al weet ik niet of je die mee mag rekenen) en Street fighting years.
Natuurlijk, dat laatste album is een stuk wisselvalliger dan de rest. Er staan een paar draken van nummers op, maar bevat wel een parel als Belfast child, die ik toch tot de toppers onder de individuele nummers van de Simple Minds reken.
Maar goed, daar kun je allemaal over discussiëren. Feit is dat het leeuwendeel van de fans de albums vanaf Once Upon a time een stuk minder vindt. Misschien omdat daar de 'uitverkoop' naar de Amerikaanse markt begon onder invloed van die one-off single Don't you forget about me? De meeste artiesten willen een wereldhit hebben, maar door serieuze muziekliefhebbers worden ze er vaak zwaar op afgerekend.

Veel popmuzikanten kunnen nummers schrijven binnen min of meer één patroon. Of je het nu over Bob Dylan, Neil Young of The Rolling Stones hebt dit geldt voor ze allemaal. Dat leidt tot prima muziek, maar na een album of wat hebben we natuurlijk wel gehoord wat ze binnen dat patroon kunnen. Als ze zich dan niet ontwikkelen (Miles Davis deed dit keer op keer wel) dan kennen we het op een gegeven moment wel. Ik ben een liefhebber van Prince en gelukkig wist hij zichzelf rond 2000 nog een keer opnieuw uit te vinden, maar anders waren de jaren 80 'by far' zijn hoogtepunt. En dan heb ik het over één van de grotere talenten binnen deze wereld. Hij heeft muzikaal bezien meer in z'n mars dan de meesten.

Het was het woord 'diepte' dat een beetje in het verkeerde keelgat schoot, maarr in principe heb je een redelijk punt hier. Toch denk ik dat een beperkt vocabulair niet uitsluit dat een persoon laat, lang of meerdere keren piekt. Om maar even mijn drie vorige voorbeelden aan te halen: Johnny Cash maakte op de American Recordings muziek uit het beperkte muzikale vocabulair van de traditionele Amerikaanse country en folk. Het is echter zijn levenservaring en ervaring in dit genre dat deze albums zo goed maakt. Bruce heeft ook zijn muziek niet essentieel aangepast op The Rising, het zijn kleine aanpassingen en nieuwe thema's die hem weer op de kaart zetten. En blues lijkt me toch wel het schoolboekvoorbeeld van een beperkt muzikaal vocabulair. Muddy Waters wist binnen erg strikte richtlijnen toch een revolutie in de stijl voort te brengen.
Nou denk ik inderdaad ook dat binnen de klassieke muziek en de jazz muzikanten sneller de ruimte krijgen om te experimenteren en te vernieuwen, maar in principe werken ze ook in bepaalde vaste tradities en zijn ze even goed afhankelijk van de 'muziekmarkt'.

Blues is inderdaad schoolvoorbeeld van beperkte ingrediënten. Ik mijdt bluesbands dan ook als de pest en heb zo goed als niets binnen dit genre. Als ik liedjes al kan meezingen of een brug hoor aankomen, terwijl ik het nummer voor het eerst hoor is er in mijn ogen iets niet in de haak. Dat Muddy Waters zo'n 60 jaar geleden iets leuks gemaakt heeft vind ik dan niet zo interessant. Hoeveel interessante albums heeft de man overigens gemaakt? Als ik de beoordelingen op MuMu mag geloven zijn dat er niet zo heel veel . . . . .
Onlang heb ik Nina Simone sings the blues aangeschaft. Gelukkig breidt ze dat 'blues-vocabulair' wat uit. Ook zij had door dat het anders al snel saai zou worden.

Hebben we dan zojuist je stelling ontmaskerd als je eigen subjectieve mening? (toegegeven, daar blijf je ook wel een beetje in hangen met zo'n discussie)

Blues is overigens geen album-genre, vooral in die tijd niet. Mume geeft er dan ook niet zo'n goed beeld van.

Niet alleen de fysieke gesteldheid is houdbaar, ook de artistieke kwaliteiten van een bepaalde artiest is houdbaar. Soms zijn er wat uitzonderingen, maar die heb je ook bij sporters.

Hoeveel artiesten hebben na hun 40e nog wat echt relevant spul uitgebracht? Dat lijkt me toch wel de discussie hier. De sportwereld is veel harder dan de muziekwereld in de zin dat iemand die over zijn hoogtepunt is veel sneller weggebonjourd wordt.

Wat is echt relevant? Ik ken veel artiesten die kwalitatief spul hebben uitgebracht na hun 40ste; robert fripp, peter hammill, bob dylan, leonard cohen, bruce springsteen, thom yorke etc. Of moet het ook echt muziek zijn die in een bepaald decenium gangbaar of modern is? Gaat het om populariteit, de mening van anderen of gaat het om het gevoel die platen bij ons opwekken. Mijns inziens zou alleen die laatste factor van belang moeten zijn. Ik vind het dan ook onmogelijk om de muziekwereld te vergelijken met de sportwereld, waar succes redelijk objectief gemeten kan worden.

Ik weet niet zo goed wat het verschil is tussen mijn stelling en mijn mening. Het is hoe dan ook mijn opvatting en die hoeft niet ontmaskerd te worden, die kan je gewoon teruglezen in mijn eerste post in dit draadje.

Binnen de jazz ken ik niet heel veel artiesten die voor hun pakweg 30e groot waren, hier is boven de 40 eerder regel dan uitzondering. Ook binnen de pop/rock is er denk ik genoeg te vinden...

Ik denk dat het hele onderwerp van dit topic teveel van persoon tot persoon verschilt om er een constructieve discussie over te kunnen houden.

Maar dat een sportman niet meer bij Ajax speelt, betekent nog niet dat hij gestopt is met voetballen. En zo zie ik de muziekwereld ook. Wat betekent dat hij een kleiner gezelschap plezier doet met zijn (in dit geval sport)kwaliteiten. Net zoals een artiest die over zijn hoogtepunt een kleiner gezelschap plezier doet met zijn (in dit geval muzikale) kwaliteiten. De manier van meten is voor mij "het aantal mensen voor wie die persoon/band nog relevant is".

En het lijkt me toch wel dat het hier om populariteit gaat. Precies het noemen van subjectieve oordelen (welke band heeft/had wel een lange houdbaarheidsdatum), zorgt ervoor dat dit een zinloze discussie wordt.

Sowieso kijkt men alleen maar naar de bovenlaag, maar 99 van de 100 bands zullen nooit bekend worden. Net zoals 99 van de 100 sporters zichzelf nooit in de kijker zal spelen.

Ik ben benieuwd. Over jazz kan ik niet oordelen en iedereen bekijkt het vanuit zijn eigen hoekje. Al mijn berichten zijn gericht op de popmuziek.

Tsja, als het puur om populariteit gaat, loopt de vergelijking nog steeds mank. je kunt zo'n ontoegankelijke muziek maken dat je niet snel populair gaat worden. Bij sport is het toch vaak zo dat, al speelt bij teamsporten ook tactiek een grotere rol, talent zich in populariteit(in de zin van bekendheid) vertaald. Bij muziek loopt die vertaling vaak mank. Het heeft met uiterlijk te maken, met het genre waarin de muzikant speelt en met een veel grotere portie geluk.

Bovendien wat moet je in godsnaam met relevantie als het puur om bekendheid gaat. Een artiest kan zijn beste album allertijden maken,terwijl het album geen bekendheid vergaart. Tsja, dan kun je zeggen dat een artiest niet relevant meer is, maar dan haal ik mijn schouders op en ga ik van zijn beste album lekker genieten. Als je relevantie meet naar de kwaliteit van de muziek dan zegt mij dat een stuk meer.

Wat ik in deze discussie mis is het belang van de platenmaatschappij.
Die hebben vaak een negatieve invloed op de kwaliteit. Zeker tot 10 jaar terug.
Vaak wil men dat de artiest die muziek maakt die goed verkoopt.
En daarnaast willen veel artiesten ook gewoon geld verdienen.
Als men muziek maakt die niemand luister dan wel koopt is het ook gauw over.
Volgens mij is Marillion een band die al jaren meedraait en zelf hun muziek uitbrengt (leve internet).
En soms weer een nieuw hoogtepunt maakt. Denk aan 1983 Script For A Jester's Tear, in 1994 Brave en in 2004 Marbles.
De band bestaat al sinds 1979.

Daarnaast wordt je ouder, hebt andere behoeften, gezin, kinderen etc.
Ook allemaal invloeden die je creativiteit positief dan wel negatief beinvloeden kunnen.

Maar inderdaad, veel bands halen de 10 jaar niet of stoppen tussentijds en komen toch weer bij elkaar. Het schijnt dat Fleetwood Mac weer bijeen komt in de line-up van Rumours.

Stevie Nicks heeft anders de nodige botox nodig om haar houdbaarheidsdatum te verlengen.

En we noemen alweer alleen rockvoorbeelden. Conclusie: rockartiesten zijn snel opgebrand.

my, my, hey, hey.

Da-ag Sander.

Mwa ik heb mij wel eens verwonderd waarom de grote hiphopacts van begin/midden jaren '90 allemaal zo snel uitgeblust waren (obvious cases als 2Pac en Biggie daargelaten) natuurlijk. Al lijkt Nas met zn nieuwe album weer back in business...

Tja, Roppert noemde al eerder de goede voorbeelden Atmosphere en The Roots, die nog altijd relevant zijn. Ik denk dat het uitgeblust zijn te maken heeft met veel media-aandacht, wat je zeker bij sommige indie-artiesten ziet: iedereen duikt er gelijk bovenop, de band kan zich niet rustig ontwikkelen en komt maar met een halfbakken debuut aanzetten.

O?
Stevie Nicks gebruikt helemaal geen botox maar probeert nog wel om er goed uit te zien als 60+er en ik vind dat a) een lofwaardig streven en b) goed gelukt.

Overigens is zij een levend voorbeeld van de foute stelling dat de beste muziek uit het begin van haar carriere zou moeten komen. Na wat matige jaren '90 schitterde ze toch weer in het eerste decennium van de 21e eeuw door met haar beste album ooit (Trouble in Shangri La) te komen en ook een prima opvolger in 2011.

Ze heeft een door mij ook zeer hoog gewaarde collega, Patti Smith (65), die zich al bijna 40 jaar nergens iets van aantrekt en nog steeds ongeëvenaarde goede platen maakt, vorige maand nog het album Banga. Doet in weinig onder voor haar eerste werk.

Verder volledig eens met Mjuman in zijn reactie:


Zo is het maar net. De stelling snijdt geen enkel hout omdat er zoveel uitzonderingen zijn op de stelling dat juist die meer regel dan uitzondering zijn.

Dan heb ik mij vergist, en heeft ze alleen maar een dikkere opgezwollen hoofd gekregen, waardoor de rimpels verdwenen zijn.

Dit was ten tijde van Rumours:




En dit nu:



Bolle wangetjes heeft ze altijd al gehad. Bij Botox verdwijnen rimpels en heb je een strak gezicht als je lacht. Je ziet dat Stevie dezelfde rimpels houdt als ze lacht en dat ze op de keper beschouwd er wel enige rimpeltjes bij heeft gekregen, waarbij een crêmetje of schmink niet meer helpt.

Maar het draait uiteraard allemaal om haar muziek, dat ze er nog prima uit blijft zien is bijzaak.

Ghosts are gone (2011)

Noem er eens 10?

Ik heet weliswaar geen musician maar ik wil het best eens proberen

- King crimson
- Marillion
- Neil young
- Bob Dylan
- Bruce Springsteen
- Swans
- Fleetwood Mac
- johnny Cash
- Dinosaur Jr.
- Sonic Youth

Paul McCartney
Tom Petty
Patti Smith
Leonard Cohen
Peter Gabriel
Kayak
Alice Cooper
Steve Hackett
Steven Wilson
Buddy Guy
Robert Plant

Het gaat er om, dat er hoogwaardige muziek blijft worden gemaakt. Iedereen heeft ups and downs. En het verrassingselement dat past bij het horen van een nieuwe artiest kan maar één keer plaats vinden.

Dus dan wordt de vraag al snel of een artiest de ene keer een betere plaat heeft uitgebracht dan een andere keer. Dat weet je uiteraard nooit van tevoren. Maar zeg nooit nooit in dit soort gevallen.

Ik ben altijd bang dat het oproepen van dit soort discussies een andere achtergrond heeft dan een feitelijke algemene en objectieve constatering, als dat al mogelijk is. Namelijk een mooie aanleiding om oudere artiesten en masse weer eens flink te kunnen afbranden. Misschien ben ik paranoïde op dat vlak. Maar vooralsnog word ik zelden belazerd door een 60+er. Allleen de ups en downs kunnen per artiest uiteraard verschillen.