Love and theft 2e vh decenia
Time out of mind volgens Mojo

Time out of mind beter dan ...



En zouden wij niet allemaal blij zijn met nog meer muziek van pak 'm beet:

Ian Curtis, Curt Cobain, Buddy Holly, Ottis Redding, Tim en Jeff Buckley, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Lowel George, Hank Williams, Marvin Gaye, en, en, en

Oh ja nog even dit , een van de mooiste liedjes ooit en ik had nog dolgraag heel wat "mindere"van de man willen horen.

Houdbaarheidsdatum bands op basis van lengte in jaren terwijl de band nog actief was:

(In my own Voice )

The Doors: 1967-1968
Jimi Hendrix: 1967-1968
Led Zeppelin: 1970-1971
Deep Purple: 1970-1972
Queen: 1974-1977
AC/DC: 1977-1979
Van Halen: 1978-1981
Kiss: 1976-1978
Joy Division: ?
U-2: 1980-1989
Pearl Jam: 1992-1993
Nirvana: 1992-1993
Kyuss: 1994-1995
QotSA: 1999-2005
Interpol: 2003-2007
Sigur Ros: 1999-heden
Arcade Fire: 2004-2012
Editors: 2005-2015
Porcupine Tree: 2007-2010

Succes ermee!!!!

Staat genoteerd

[kuch]Blues for the Red Sun[/kuch]

En hoe zit het dan met de houdbaarheid van The Smiths, Radiohead, The National en Arctic Monkeys?

Maximaal 10 jaar is de regel geloof ik, dus The Smiths waren ruim op tijd

U2 werd pas interessant vanaf 1991 wat mij betreft. Ik zou eerder zeggen 1991-1997.

Arcade Fire bracht in 2013 misschien wel hun beste nummer uit, dus dat klopt ook al niet wat mij betreft. Je zal ook wel geen optreden van ze hebben gezien, anders kun je moeilijk volhouden dat ze over de datum zijn...

3/4 van die lijst heeft wat mij betreft nöoit houdbaarheid bereikt

Ik zou toch eens naar het laatste album (2017) van Gillan c.s. luisteren.

----------------------------Inleiding---------------------------------------------------------------------

Soms denkt een mens terug aan eerdere discussies. Dan maal je: 'weet je, hier kon ik meer over vertellen" Een van die discussies was dit topic van Korreltje Zout , al weer een goede 5 jaar geleden. In wezen denk ik namelijk dat er drie verschillende vragen gesteld worden in dit topic.

1) Moeten bands/artiesten stoppen na verloop van tijd omdat de kwaliteit van hun nummer te erbarmelijk wordt. Houdbaarheid is in dit geval als een pak melk. Na de laatste datum niet meer te drinken/ beluisteren 2) Is er bij artiesten een periode aan te wijzen waar ze hun hoogtepunt beleefden en ligt deze periode niet vaak in het begin van hun carrière? Houdbaarheid is hier als een auto. Ja, het rijdt nog, maar het machineblok maakt vervelende bijklanken en de motor komt lastig op gang. 3) Is er kwaliteitsverlies te zien naar mate de artiest ouder wordt. Dit is vergelijkbaar met de fles sterke drank die maten hebben verstopt in hun drankkast. Het is te drinken, maar hier en daar laat de bijsmaak vermoeden dat je, qua drank, beter een jaartje eerder had kunnen blijven plakken.

--------------------------- --Zure melk--------------------------------------------------------------------

Om de zure melk-analogie maar eerst te tackelen. Met deze interpretatie heb ik de meeste moeite. Veel artiesten hebben een mindere periode. Soms zelfs een heel lange mindere periode.
Het bekendste voorbeeld hiervan is Neil Young die in de jaren 80 veel experimenteerde met allerlei elektronische instrumentatie, maar waar helaas vrij weinig interessants uit kwam. In 1986 zou ik me kunnen voorstellen dat menigeen stilaan had aangenomen dat Neil Young zijn 'edge' had verloren. Zou men toentertijd hebben vermoed dat hij aan het eind van dit decennium zich ijzersterke zou revengeren? Dat zo'n mindere periode lang kan duren, zien we bij Rod Stewart. Ruim 25 jaar hebben de liefhebbers, na Vagabond Heart (1991), moeten wachten voordat ze weer iets degelijk te horen kregen.

Mijn punt is dan ook dat artiesten zich nog wel eens revancheren en dat niemand je verplicht om de mindere albums te beluisteren/aan te schaffen. Alleen daarom hoeft een artiest niet direct bij het oud vuil te worden gezet , zelfs al heeft hij verschillende slechte albums gemaakt.

Het tweede punt wat ik tegen de zure melkanalogie kan inbrengen is dat kwaliteit nogal subjectief is. Zo vind ik bijvoorbeeld de oude Genesis helemaal geweldig en kan ik een stuk minder met de jaren 80- Phil collins- line up. Die laatste bezetting is bij het grote publiek echter een stuk bekender en wellicht zelfs geliefder. Wat wij hier op musicmeter relevant en mooi vinden is ook maar een opvatting. De Zure Melk-interpretatie vind ik daarom bepaald niet overtuigend.

-------------------------------Haperende Auto------------------------------------------------------------

Vervolgens de auto-interpretatie van houdbaarheid. De band of artiest kan best nog een muzikale reis maken, maar de haperingen zijn na- zegge of spreke- tien jaar merkbaar. Het beste voorbeeld dat ik hierbij kan bedenken is U2. Tot(nee, niet tot en met mijns inziens) Achtung Baby een uitstekende band, maar daarna toch wel erg wisselvallig(al is How to Dismantle an Atomic Bomb (2004) wel echt jeugdsentiment).

Het beste argument tegen dit standpunt, komt mijns inziens van Musician. Hij schrijft:
Ik denk dat men niet moet onderschatten dat men bewust of onbewust een album gaat vergelijken met eerder werk. Wordt de latere periode van bijvoorbeeld Paul McCartney nog wel op juiste waarde geschat? Moet hij niet telkens weer opboksen tegen zijn beatles-imago? Zo vind ik Chaos and Creation in the Backyard (2005) eigenlijk beter dan menig Beatlesalbum.

Desalniettemin hebben de aanhangers van deze interpretatie ten dele een punt. Na bijvoorbeeld tien jaar achterelkaar muziek gemaakt te hebben, willen muzikanten nog wel eens op elkaar uitgekeken raken. De band stopt, of misschien wel erger, gaat op clichématige toer door. In dat laatste geval komt er heus nog wel waardevolle muziek uit, maar over het algemeen wordt je niet echt enthousiast meer.

Ik denk dat het voor een band erg belangrijk is om door te ontwikkelen. Dit betekent dat je een succesvol geluid soms achter je moet laten, hetgeen niet altijd door fans in dank wordt afgenomen (Zie bijvoorbeeld KISS - Music from the Elder (1981)). Ook helpt een pauze nog wel eens of wellicht het vervangen van een of enkele bandleden. Dit zou je kunnen vergelijken met het vervangen van onderdelen in een auto. De grote beurt zeg maar. Bands die dit verzaken, of zo'n omslag verkloten, vallen - na 3 albums, 10 jaar...zeg het maar- in een zwart gat, of beter gezegd een diepe put waar niet direct uit te ontsnappen is.

Bij deze interpretatie noemen bovendien veel users 'relevantie' als een criterium. Na tien jaar hoor je vaak nog wel een goed album, maar het is niet relevant meer en dus is de houdbaarheidsdatum van de artiest gepasseerd. Relevantie vind ik echter zo'n vaag intersubjectief criterium. Relevant voor wie? Relevant voor het generale publiek, relevant voor MuMe, relevant voor andere muzikanten(invloed) , relevant voor de liefhebbers van een bepaald genre?

Ik denk dat je relevantie meer moet zien als een volledig subjectief criterium, wat in principe los kan staan. Heeft een artiest zich zo erg vernieuwd dat ze het been there, done there-effect hebben omzeild en een nieuwe kant van hun creativiteit hebben getoond. Zo vind ik dit album van VDGG geweldig, maar bepaald niet relevant, aangezien de band toch wel erg veel naar het verleden kijkt. David Bowie - 1.Outside (1995) vind ik daarentegen een voorbeeld van een relevant album. Bowie maakt zich daar een nieuwe stijl succesvol eigen.

----------------------------------De metafoor waar ik niks beters voor wist-----------------------------

De oude, sterke drank (wie een betere metafoor kent, mag roepen)-interpretatie vind ik het sterkst. Hoewel het verre van een vaststaand feit is, lijkt het vaak of het moeilijker wordt om muziek te maken naar mate een artiest ouder wordt. Deels speelt daar het fysieke aspect mee. De vingers spelen minder vlug en de stem gaat vaak wat achteruit(hallo Bob Dylan). Ook bemerk ik dat oudere artiesten langer doen over een album. Dat kan er natuurlijk ook aan liggen dat het allemaal niet meer zo nodig moet na een jarenlange carrière. Het verschil met de auto-interpretatie is dat de band/artiest echt wel weer net zo sterke muziek maakt als in zijn beginperiode, maar de pieken zijn korter en laten langer op zich wachten.

Desalniettemin bestaan er manieren om daar omheen te werken. Ik denk dat het songwriterschap van de artiest belangrijker wordt. In hoeverre verwerkt de muzikant zijn verminderde zangvermogens in hun muziek. De stem van Leonard Cohen is ook niet meer wat het vroeger was. De houten stokkenzang heeft desalniettemin wel een prachtig cynische bijklank, die aan een nummer als Darkness veel toevoegt.

------------------------------------Conclusie----------------------------------------------------------------------------

TL:DR. Ik denk niet zo snel dat artiesten een 'houdbaarheidsdatum hebben', al denk ik wel dat de kwaliteitspieken in een carrière naar mate artiesten ouder worden langer op zich laten wachten. Bovendien moet je als wel doorontwikkelen en je inzetten om clichés voorkomen. Anders is er niet zo zeer een houdbaarheidsdatum, maar wel een diepe put waar je niet zo snel meer uitkomt.

Ik geloof niet zo in een houdbaarheidsdatum. Een kennis van mij vond dat de Rolling Stones op leeftijd hun hoogtepunt achter de rug hebben en beter kunnen stoppen. Onzin. Ze krijgen Pinkpop en het Gelredome nog steeds vol. En Blue & Lonesome is een topplaat.

David Bowie werd na The Next Day afgeserveerd. Natuurlijk was het niet zijn beste album, maar slecht was het zeker niet. En daar was ineens Blackstar in 2016. De dag voor zijn dood vond ik het al fantastisch, daarna werd het album alleen maar sterker en aangrijpender. Bowie was toen hij overleed zelfs zijn houdbaarheidsdatum nog niet gepasseerd, als je al van zo'n datum kunt spreken.

Met Coldplay ben ik wel klaar sinds ze de gitaren aan de wilgen hebben gehangen en dance-pop zijn gaan maken. Maar ook dat is geen houdbaarheidsdatum, want ze hebben een andere doelgroep aangeboord. Ik vind hun muziek sinds het Magic-album ruk, maar anderen vinden het top.

Hangt vooral af of er nog publiek voor warm loopt en vooral ook de status van bands cq artiesten.
Ik vind dat we nu in een decenium zijn waar retro en modernere muziek prima hand in hand gaan.
Uiteindelijk bepalen wij met z'n allen of iets nog bestaansrecht heeft.
Albums kunnen in de loop der tijd minder worden, maar een belangrijke graadmeter is gewoon of het live (nog) acceptabel is.
Wordt dat een wat zielige vertoning, dan is stoppen zinvol lijkt me, want daar trapt niemand in.
Maar voor elke act een publiek.

Betreft bijv. The Stones. De legende duurt voort en stadions zijn nog altijd volgepakt.
Van mij hoeft het al jaren niet meer.
Maar wie ben ik om te zeggen dat het genoeg is geweest.

Het is eigenlijk ongelofelijk hoe veel bands die in de jaren ‘60 en begin jaren ‘70 ontstonden, nog altijd rondtoeren en met grijze gerimpelde koppen op het podium staan alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik denk aan (de overblijfselen van) bands als The Moody Blues, 10CC, Deep Purple, Focus en Procol Harum, om er slechts een paar te noemen.

Fysiek misschien niet meer helemaal oké, de stemmen wat dunner en onvaster, de bewegingen strammer, de uitstraling brozer en onzekerder, maar in hun hart nog helemaal muzikant. En ik denk dan vooral aan de emotionele verdieping die deze oudgedienden vaak hebben gelegd in hun spel. Muziek is (onder andere) emotie en juist die emotie kan blijven groeien door de jaren heen. Beter en dieper door ervaring.

Toch overkomt me wel eens een gevoel van gene, noem het: plaatsvervangende schaamte als ik weer zo’n band hun best zie doen. Ik had zo’n ervaring onlangs bij The Moody Blues. Justin Hayward, nog altijd de meest fitte van het drietal, was onzeker in zijn hele doen en laten en hikte met moeite de hoge noten weg bij Nights in White Satin. Dat klonk echt niet lekker meer en eigenlijk vond ik het ethisch niet helemaal juist om deze zeventiger van verdienste zo de weg naar beneden te laten gaan.

Iemand moet voor onze oude rocksterren opkomen en zeggen: je mag nu thuisblijven, het is mooi geweest. Toch moeten ze die stap zelf maken, denk ik. En zolang ze met plezier het podium betreden, waarom niet. Voor het geld hoeft het meestal al jaren niet meer.

Toch zie ik inmiddels oudgediende Bob Dylan liever aan zijn schrijftafel memoires schrijven, dan op het podium staan. Niet vanwege zijn stembanden, die zowat tussen zijn broekspijpen hangen te zwabberen, maar om de zichtbare desinteresse, het verloren contact met de zaal, het allemaal niks meer kunnen schelen. En doodmoe zijn. Dan moet er ergens een wijs iemand zijn die tactvol zegt: Bob, stop. Het mag. Het is genoeg. Sterven in het harnas, nee, dat is niks om trots op te zijn.

Ik vind het juist heel goed dat bijvoorbeeld de Rolling Stones nog optreden. Natuurlijk mag je niet hetzelfde verwachten als in de sixties en seventies, maar goed. De fans in het publiek genieten ervan, en de artiesten zelf ook. Prima toch?

Op deze manier bereiken ze de huidige generatie tieners en twintigers, de laatste generatie die het live nog mee mag maken. Straks kan het niet meer... Nu kun je als jongere die via internet de Stones ontdekt, nog een keer iets onvergetelijks, iets legendarisch meemaken. Een avond die ze zich over vijftig jaar nog herinneren.

Voor je het weet is het over, nu kun je er nog van genieten. Ook de oudere generatie fans. Die krijgen nog heel even de kans om te genieten van hun jeugdhelden. Fijn dat het nog kan.

Op deze manier kunnen ouders het aan kinderen doorgeven. De huidige generatie millennials is de laatste die de Stones nog live aan het werk mag zien. Straks kan het niet meer. Geniet er nog maar even van nu het nog kan. Het is toch prachtig dat dit van generatie op generatie gaat? Van grootouder op ouder, van ouder op kind... Natuurlijk kan dat ook met YouTube en albums, maar dat het live nog kan, maakt het extra speciaal.

----------

Er zijn ook Queenfans die het fout vinden dat Queen nu nog doorgaat met Adam Lambert. Ik vind het mooi. Ik ken meerdere jonge Queenfans die dolblij zijn dat ze nog een live concert van hun favoriete band mee mogen maken. Zij zijn de laatste generatie, hun kinderen gaan dit niet meer meemaken.

Natuurlijk zijn albums mooi, en zo goed als met Freddie Mercury wordt het nooit meer, maar toch. Dit nog mogen meemaken, vergeet je nooit. Dit is magisch. Brian May heeft er nog plezier in, op zijn zeventigste. Dat zie je gewoon. Voor het geld hoeft hij het niet meer te doen. Die gaat straks gewoon sterven in het harnas.

Ik ook, maar dat gaat dan specifiek over Bob Dylan.
Het probleem is (en blijft) dat het fysieke kunnen, het opbrengen van het enthousiasme om te spelen tot en met het uitbrengen van zelfs nieuwe albums, per artiest sterk kan verschillen.

De ene ervaring is de andere niet en waar ik vorig jaar een concert heb gezien van het trio Anderson, Wakeman en Rabin, waarbij je het gevoel had dat ze nog jaren door kunnen, wil dat bij een andere band/artiest op een beetje leeftijd ongetwijfeld tegenvallen.

En dan heeft leeftijd er nog niet eens altijd mee te maken. Volgens mij werden de Moody Blues al "belegen" toen ze halverwege 30 waren, vanaf het album Octave uit 1978. Toen al moesten ze een comeback album maken na 5 jaar niets, waarbij alle spannende momenten die er tot 1973 nog wél waren , volledig afwezig bleken!

Zouden ze echter gestopt zijn in 1972, had niemand meer geweten wie ze waren en was er veel goede muziek die tot die tijd was gemaakt in de vergetelheid geraakt.

Dus de enige vraag die je juist niet kunt beantwoorden is of ze wel of niet al eerder hadden moeten stoppen. Het juiste antwoord is alleen achteraf te geven.

Het is ook maar net in welke vorm en stijl de acts opereren.
Leonard Cohen en Aznavour konden op heel hoge leeftijd live prima mee bijv.
Voor bijv.oudere hardrockbands waar de zanger hoge toonladders moet zingen, ligt het al een stuk lastiger. Je kunt ook niet elke song in een andere toonsoort spelen omdat je zanger het niet meer aan kan. Dat verandert de compositie wel
degelijk.

Echter, er is altijd plaats en ruimte voor nostalgie wat mij betreft.
En als het echt niet meer om aan te horen is, merkt desbetreffende act dat snel genoeg. Dan blijft men weg. Makkelijk zat.

Gisteren Supersister live gezien, en ik ben er nog van ondersteboven hoe slecht dat was.

Robert Jan Stips had totaal geen oog voor de drummers die ontzettend veel moeite hadden de vreemde maatsoorten mee te tikken. Met name oorspronkelijk drummer Marco Vrolijk bakte er helemaal niets meer van. Het was echt genant gewoon.

Dat zette me aan het denken, want zowat alle 'oude' bandjes die ik heb gezien of waarvan ik live- danwel studioplaten heb gehoord presteren ondermaats. Ik noem Jethro Tull (Ian Anderson), Marillion, Fish, Camel, Moody Blues (en solo), Eloy en de lijst gaat nog wel door.

Het is niet alleen de zang die gewoonweg niet goed meer is (vals) maar ook de energie, de souplesse, de speelsheid, alles is er uit. Het is zelfs droevig om een zooi oude mannen te zien zwoegen en te zien falen.

Ik vergeleek het met het bekende sprookje "De nieuwe kleren van de keizer", waarbij niemand het lef heeft of gewoon teveel fanboy is om te zeggen dat de band/artiest gewoon niet goed meer is.
Er zijn zoveel jonge bands die zoveel beter, energieker, speelser, progressiever etc. zijn.

Ik zal dan ook nooit meer een kaartje kopen van een oude band (vaak lopen er meerdere bands met dezelfde naam rond tegenwoordig) en me alleen nog maar focussen op nieuwe muziek.
De deceptie, teleurstelling is te groot.

Ik kan wel stellen dat het concert van Supersister gisteren het allerslechtste concert was dat ik ooit heb gezien. En het ergste was dat Robert Jan Stips het niet eens door had.

Om optopic te blijven: bands moeten echt stoppen met muziek maken, wanneer het niveau keldert, want het is te genant voor woorden. En ik ga voor mijzelf harder zijn, wanneer een band ondermaats presteert, want het is zonde van mijn geld en tijd om maar een band te blijven steunen.

Ben het (alweer, vrees ik) helemaal met je eens. Oude artiesten: neem je verlies, draag je ouderdom met waardigheid, ga niet de twintiger uithangen, want je kunt het niet meer waarmaken. (Niemand die het ter harte neemt natuurlijk ).

Ik vind het fijn om te lezen dat andere muziekliefhebbers hier ook mee stoeien, want ik heb er echt een wrange nasmaak aan overgehouden, en voel me ook belazerd.

Ik heb 28 euro per ticket betaald voor een optreden dat gewoon heel erg slecht en benedenmaats was. Ik zou eigenlijk mijn geld terug moeten vragen.

Hebben bands een houdbaarheidsdatum? Jazeker. Vond de Stereophonics altijd een leuke band. Tot 2015. Toen kwamen ze met een album en was het voor mij over en uit. Kasabian en The Boxer Rebellion een soortgelijk scenario.
Andersom kan ook. Killing Joke vond ik tot 1996 maar niets. Daarna kon ik ze zeker waarderen. Jean Michel Jarre begon echt vervelend en langdradig te worden voordat hij in 2015 ging samenwerken met andere artiesten. Ook daarna weer leuke dingen gedaan.

Misschien zou je daar eens mee moeten stoeien

Dat het live ooit beter was, neem ik meestal maar op de koop toe. Die zovele jonge bands die zoveel beter etc. zijn? Ik houd me aanbevolen...

Wat Marillion in je opsomming doet, begrijp ik eigenlijk in het geheel niet. En nee, dat is geen fanboyreactie, want Camel - waarvan ik de muziek bijna even hoog heb zitten - kan ik tot op zekere hoogte wel plaatsen.

Allicht komt er een punt (vooral bij de zanger) waar een coverband het technisch beter gereproduceerd krijgt. Kan ook een keuze zijn om dan daarheen te gaan...

De laatste keer dat ik Marillion zag (Less is More) had Hogarth echt moeite met de zanglijnen (ook hij klinkt vals, in mijn oren). Verder vallen de studioplaten mij wel erg tegen (vooral Mosley lijkt erg teruggehouden simpele partijtjes te drummen). Totaal geen spanning meer dus.

Ik kan je vooralsnog graag vanuit mijn hart de volgende jonge acts aanbevelen:

- Phronesis
- Mathias Eick
- GoGo Penguin
- Daniel Herskedal

Stuk voor stuk veel energieker, maar dat is ook maar gewoon hoe ik het beleef.

Ik denk dat ik gewoon niet meer naar 'classic' bandjes moet gaan. Dan wordt ik ook niet teleurgesteld en verval ik ook niet in cynisme en ander gedrag. Coverbandjes en tributebandjes hoeven dan van mij ook niet zo nodig. Ik wil wel graag naar originele artiesten kijken/luisteren.

Ik hoop van harte dat andere Supersister-fans de concerten wel erg goed gaan vinden

De bands houden de houdbaarheidsdatum aan van de hedendaagse muziek. De contemporary art zag er in 1965 anders uit dan in 1950 of 1980 bijvoorbeeld.
Al maakt een band de best punk muziek ever, het slaat nu nergens meer op. Het " You wouldn't understand if you weren't there " principe

Billy Joël heeft het door. Na een stuk of 10 Platinum albums heeft de man nog 1 album uitgebracht sinds 1993. Raadt eens? Geflopt haha. Optreden doet hij nog wel wetende dat de bezoekers de oude meuk niet al te heet meer geserveerd willen krijgen. Dat is zelfkennis. Maar ja, hij kan het zich ook permitteren.