Ja dat sowieso.

Alleen zie je bij sommige bands, dat haast de gehele orginele bezetting is vervangen en dat ze dan toch doorgaan onder die bepaalde naam en daar ook muziek onder uitbrengen en dat is het m.i. is de bandnaam dan meer een merknaam.

Wanneer hadden Queen en Led Zeppelin volgens jou moeten stoppen, Ziegler?

Ook noem je Dire Straits dat na Brothers in Arms alleen nog On Every Street uitbracht. Is dat ene album ze vergeven en kunnen zij van de lijst af?, of had ook hun megaklassieker uit 1985 al niet meer gemaakt moeten worden?

Ben ik overigens de enige die No Line on the Horizon, Death Magnetic en A Different Kind of Truth prima (4*) albums vindt?

Queen en dire straits hadden voor de eerste opnames al wel kunnen stoppen

Maar dit is natuurlijk een lastige discussie. Als iemand stel dat band A over zijn houdbaarheidsdatum heen is, of dat de band overbodig is geworden, dan zullen de fans van de band en fans van een betreffend album dit (natuurlijk) ontkennen.

Hierbij excact mijn stukje over NY, waar zit het verschil met jou?
Neil Young en David Bowie: Beide waren geweldig in zeg maar de gehele jaren ’70 , Neil Young ook al iets vroeger.
In de jaren ’80 werd het minder, Neil Young heeft daarna nog wel wat goede albums uitgebracht maar het niveau jaren ’70?
Overigens lijkt met name NY niet bepaald ongeinspireerd.

Ik noem de solo albums van Weller en Dylans Time out of Mind heeft minstens het Niveau van Desire.
Time out of Mind van Dylan, kreeg in het Oor overzicht Samen met BoB en Blood de hoogste scoreen eindige in het deceniumlijstje van Uncut op de 1e of 2e plaats, ook Love en theft haalde de top 10 nog in her deceniumlijstje van Uncut.

Jawel, "Time out of Mind"; al was het maar om het prachtige make you feel my love, wat in de versie van Adele een knoepert van een hit werd.

Maar je kunt toch wel stellen, dat de muziek wereld, totaal niks gemist zou hebben als dylan na 1978 was gestopt. ondanks fans van een band/artiest erg blij zijn dat er nieuw materiaal uitgebracht wordt (Misterfool zijn genoemde voorbeeld, is ook een dylan favorietje hier). En dit geld natuurlijk voor veel bands/artiesten

Nee, ik vind niet dat je dat mag stellen. Het slechte aan jouw standpunt vind ik dat je een artiest gaat beoordelen/indelen naar de werkjes die invloedrijk zijn geweest, maar niet naar de albums die daadwerkelijk een hoge kwaliteit hebben. Albums als Oh mercy, time out of mind en modern times zijn verre van een herhalingsoefening van de oudere klassiekers en voegen mijns inziens zeer veel toe aan zijn carriere. Natuurlijk is er bij veel bekende artiesten een periode aan te wijzen waar hij een voortrekkersrol heeft vervult, maar die periode hoeft zeker niet altijd de beste periode te zijn.

Daar moet je toch sowieso naar kijken denk ik, om van een houdbaarheidsdatum te kunnen spreken. Want hoe groot een gedrocht van een album ook is, er zijn altijd wel mensen die een album mooi vinden.

En de Eagles.

En The Beatles.

Nu is hiphop nog een vrij nieuw genre maar ik ben toch even nagegaan welke groepen na meer dan tien jaar nog altijd relevant zijn en welke beter hadden kunnen stoppen...

Wel relevant:

Atmosphere
CunninLynguists
CYNE
Outkast (hoewel al lang geen gezamenlijk album meer gemaakt weten Big Boi en Andre nog altijd te boeien)
The Roots
UGK

Niet meer relevant:

Blackalicous
Camp Lo (maar sowieso een eendagsvlieg)
Public Enemy
Smif-n-Wessun
The Pharcyde

Twijfel:

De La Soul
Wu-Tang Clan (Method Man, Ghostface en Raekwon nog wel, de rest van de groep wordt toch duidelijk met de jaren minder. Hoewel RZA soms nog laat zien een goede track te kunnen produceren)

Cadeau voor slowgaze

Enzovoorts.

Je begint echt soms verschrikkelijk te zwetsen.
Ga je elke dag een ander restaurant proberen en ga je nooit meer naar die snackbar omdat je die na één keer hebt gezien?

Ergo, er wordt weer van alles uit de kast gehaald om te kunnen bashen op de oude bands/artiesten.

Voor de goede orde jij bepaalt in ieder geval niet wie wel en wie niet als artiest nog noemenswaardige albums ook na vele jaren heeft uitgebracht, laten we dat over aan wat er gemiddeld over wordt gedacht.

Interessanter is het of je in staat bent om in te schatten hoe albums in een bepaalde tijd werden ontvangen, hoe er door de mensen in de tijd naar werd gekeken. Wat zou er nu van Tattoo You (1981) zijn gezegd als dit niet het 20e album van de Rolling Stones zou zijn geweest maar het eerste?

Jouw probleem is dat je de stelling wilt aangaan dat je bij de meeste artiesten (juist die waar je niet van houdt) het na drie albums wel hebt gehoord. Dat wil zeggen, je wilt graag even kwijt dat je die artiesten niet om aan te horen vind.

Heel fijn, dank, je hebt je ei weer kwijt gekund. Dan kunnen we nu weer verder tot de orde van de dag. Ik raad iedereen aan om de meningsvorming per cd aldaar te lezen en ook zeker om te becommentariëren, we hebben bijna 261.000 albums in ons bestand zitten.

Na vandaag zal Ziegler vanaf elk vierde album van elke artiest opduiken met de tekst: "Het zoveelste album van (....). Ik heb het nu wel gehoord, hij/zij kan er niets (meer) van, is creatief uitgeblust en heeft niets nieuws meer te melden".

Dat wordt dan een soort folklore, Ziegler die vanaf elk vierde album even zijn traditionele beklag doet.

Misschien dat ik na het derde beklag dan even PM: "Zieg, dit was je zoveelste beklag. Inmiddels weten we wat je er van vindt. We hebben je nu wel gehoord, je kan er niets meer van. Je teksten zjin creactief uitgeblust en je hebt niets nieuws meer te melden. Je kunt je voegen bij alle artiesten de je al hebt afgeschreven".

Ik denk dat er velen zijn op dit forum die de eerste opmerking juist van jou amusant vinden.

Nee, ik ga graag naar de snackbar. Ze maken namelijk kwalitatief goede snacks. Zo koop ik ook elk album van Prince (hoewel dit de laatste tijd wat hapert), Joni Mitchell, Zita Swoon, Chaka Khan, en zo nog wel een paar. Meestal zit het met de kwaliteit wel goed. Ik geef echter niet elk album 5 sterren. En weet je wat nu opvalt? Bij al deze artiesten zitten de echt goede en belangrijke albums in de eerste pak 'em beet 10 jaar van hun carrière.


En Musician. Ik zou eens naar je eigen top 10 kijken. Ik tel zo al 7 albums die precies voldoen aan de stelling van 'korreltje zout'. Kennelijk heb jij ook iets met de eerste 10 jaar van bands. . . . . .
Hetzelfde geldt voor Rudi S, Classicrocker, Misterfool, Slowgaze, Mijzelf,

Een beetje makkelijk, aangezien een groot aantal artiesten uit mijn top , op een halfslachtige lijmpoging na, zijn gestopt na +- 10 jaar (VDGG,GYBE, Talking heads, Soft machine). Van 2 artiesten in mijn top 10 ken ik 2 á 3 album die welhaast de kwaliteit benaderen van de in mijn top 10 opgenomen albums(Power to believe, Different trains) en bij john coltrane staat wel degelijk een album uit zijn latere periode(ascension) in mijn top 10. Homogenic- Björk is het enige album wat ik van haar ken. Eigenlijk kan ik alleen bij Mike Oldfield echt daadwerkelijk zeggen dat ik een voorkeur heb voor de eerste 10 jaar van zijn carriere.

Ik vind het een beetje gemakkelijk om te stellen dat ze de tien jaar niet halen. Waarom zou dat zijn? Niet omdat ze nog denken 5 a 6 topalbums te kunnen produceren. Bands stoppen omdat ze klaar zijn.
Overigens zie je dat de individuele leden zelden het niveau halen dat ze in de band wel haalden. Paul McCartney, Lennon, David Byrne? Een paar positieve uitzonderingen zijn hier Peter Gabriel en Sting.

Ik vind Paul Simon solo interessanter. Volgende soort van uitzondering: Nick Cave & the Bad Seeds t.o.v. The Birthday Party. Sophia t.o.v. The God Machine.

Queen en Led Zeppelin waren volgens jou na een paar albums klaar, maar even later heb je het over de eerste 10 jaar van bands. Bedoel je in geval van voornoemde artiesten de eerste 10 jaar na hun oprichting?, of de eerste 10 jaar na hun albumdebuut? Hoe het ook zij, je spreekt jezelf tegen, want in de eerste 10 jaar na hun oprichting brachten Queen en Led Zeppelin respectievelijk 9 en 8 albums uit en in de eerste 10 jaar na hun albumdebuut respectievelijk 10 en 9. Enfin, wanneer hadden mijn twee topfavoriete bands volgens jou nou precies moeten stoppen?

Ook noem je Dire Straits dat na Brothers in Arms alleen nog On Every Street uitbracht. Is dat ene album ze vergeven en kunnen zij van de lijst af?, of had ook hun megaklassieker uit 1985 al niet meer gemaakt moeten worden?

En dat uit mijn Top 10 en Rotatielijst blijkt dat ik wat heb met de eerste 10 jaar van mijn favoriete bands wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet of nauwelijks wat heb met hun latere jaren.

Zo vind ik I Want to Break Free een geslaagd nummer (prachtig gezongen, geweldige humor in tekst èn beeld en als live de synthesizersolo in het middenstuk plaatsmaakt voor een stevige gitaarsolo is het helemaal genieten geblazen).

Van Paul Simon kan je in ieder geval niet zeggen dat hij na 10 jaar klaar was. Is inderdaad ook een positieve uitzondering. Ook voor hem geldt dat hij de moeite nam zich te ontwikkelen en met muzikanten samen te werken die hem naar een hoger niveau konden tillen.

Paul Simon: opgefluttelde dwerg die zichzelf loopt op te pompen door "50 ways to leave your lover"te zingen. Alsof ie ooit de kans krijgt. Paul Simon is zooo leuk voor zwartmansen, betrekt ze bij zijn muziek en doet écht muzikaal ontwikkelingswerk.

Paul Simon heeft nuttig werk gedaan voor the coming out van de kleine man. Paul Simon: de vertrutting in de muziek ten top; als je echt niets beter weet, draai dan Tired of Vinyl - Silent Sounds.

Als Paul Simon staat voor muzikale ontwikkeling, dan vind ik dat prompt alle muzikale educatie moet worden stopgezet. De rendieren toejoikende lap brengt nog meer muzikaliteit.

Was dat maar zo; vaker valt een band uit elkaar door botsende ego's of creatieve meningsverschillen. Soms wordt een meningsverschil zou flauw gespeelt dat zelfs een frontman uit de band getrapt wordt(wyatt bij soft machine).

@ mjuman: Ik heb absoluut geen moeite met Paul Simon. Hij maakt leuke Kwaliteitspop die hier en daar flirt met wereldmuziek. Zijn laatste album is ook zeer de moeite waard.

Botsende ego's? Zal allemaal best, maar dat neemt niet weg dat de koek op is.
Laten we het bekendste voorbeeld van allemaal nemen en gelijktijdig één van de meest getalenteerde bands ooit: the beatles. Je kan er lang en breed over kleppen, maar het viertal had z'n hoogtepunt in de eerste periode van hun carrière. Nadat de botsende ego's individueel verder gingen kwam er bij de meesten nog een redelijk tot goede soloplaat, maar voor mij was duidelijk dat ze klaar waren. Had ik na 'let it be' nooit meer iets van een beatle gehoord had ik het niet echt gemist. Natuurlijk zijn er nu die gaan betogen dat de solocarriere van McCartney heel veel moois bevat, maar die moeten zich dan maar eens gaan afvragen waarom de setlist van een liveoptreden zoveel muziek uit de eerste 10 jaar bevat. De tijd met the Beatles dus. The Beatles hadden allemaal hun ei gelegd in de jaren 60. Geen, ook harrison niet, gaat dat die periode daarna overtreffen.

Nou, dat ben ik toch echt niet met je eens. Ram+Band on the run(Mccartney)+ Everything must pass(harrisson) zijn als album goed; zo niet beter dan het gemiddelde Beatlesalbum. Als je puur kijkt naar de hoeveelheid mooie nummers die de 4 beatles onafhankelijk van elkaar gemaakt hebben in de jaren 70, dan kun je daar met gemak 3 white albums mee vullen en dan reken ik de drie boven genoemde albums niet mee.

En waarom mensen op een Mccartney concert toch zo veel beatles-deuntjes willen horen. Mischien wel omdat veel mensen liever horen wat ze kennen. Soms kan een publiek zo flexibel als een heipaal zijn.Vergeet bovendien niet dat de pers in het begin van de jaren 70 een enorme haatcampagne tegen MCcartney heeft gehouden wegens het termineren van de Beatles.

Tuurlijk. Ze hadden hun creatieve hoogtepunt na The Beatles. Stom van me . . . . .

Tsja mijn mening is mijn mening en the beatles hebben ook albums als A hard days life gemaakt die ik niks vind. Daarnaast vind ik niet alles op revolver en rubber soul even goed. Abbey road, sergeant peppers, white album en Abbey road vind ik wel helemaal geweldig, maar de door mij genoemde albums zijn ook van begin tot het einde geniaal. Daarnaast heeft MCcarntey de afgelopen dertien jaar ook prachtige albums afgeleverd.

Edit: nu ga je gelijk naar het andere uiterste. Ik vind de jaren 70 periode niet per se zo veel slechter dan de beatles-periode. Ik vind dat de beatles als solo-artiesten wel meer dan slechts een aardig album hebben afgeleverd. Voor mij hebben de Beatles individueel voor de jaren 70 zeker niet alles gezegd en gedaan, en hebben ze voor mij zeker bestaansrecht. Dat is mijn mening, net zo als jij de jouwe hebt.

Als iemand mij dwingt een keuze te maken tussen "abbey road", sergeant en the white album en "Ram", "Band on the run", en "Everything must pass" dan weet ik niet zeker welk rijtje ik zou kiezen. Waar ik op dat moment zin in heb waarschijnlijk.

Ik ga niet naar het andere uiterste. Ik stel dat de leden van the beatles hun hoogtepunt vroeg in hun carrière hadden. Om binnen deze discussie te blijven zo min of meer in de eerste 10 jaar.
Jij ontkent dit. Moet je mij niet van 'andere uitersten' beschuldigen. Iemand die ontkent dat de stelling van 'korreltje zout' nu juist door the beatles wel vrij aardig geïllustreerd wordt . . . . tsja.
Maar goed, the beatles kwamen pas echt lekker op gang na 1970.

Precies en daar gaat het toch om, ik draai veel vaker een latere Patti Smith terwijl Horses in mijn top 10 staat.
Tegenwoordig luister ik vaker naar latere Morrissey albums dan de hoogtepunten van The Smiths (ook The queen is dead staat in mijn top 10).
De latere Dylans hoor ik vaker als de jaren 60 albums, ik vind ze dan niet meteen beter.
Ik ben ook blij met die albums en zou niet willen dat Costello, Dylan, Hammil, Gabriel, Nick Cave, Tom Waits of Frank Zappa na 10 albums gestopt waren.
Misschien andere wel, prima toch.

Ziegler gaat constant voorbij aan de tijdgeest en weigert antwoord te geven op allerlei voorbeelden.

Hij ziet de chronologie van albums die voorbij komen en denkt dat die chronologie gelijk staat aan het hoogtepunt van een band.

Maar hij vergeet dat populariteit van een band op een bepaald moment er automatisch toe leidt dat alles dat wordt uitgebracht goed wordt gevonden. Als een soort selffulfilling prophecy. Had McCartney Venus and Mars uitgebracht ten tijde van het uitbrengen van Revolver, had dat album een ongehoorde cultstatus gehad. I.p.v. een aardige opvolger van Band on the Run.

En omgekeerd: zouden de Beatles nu nog zo populair worden als dat ze waren in de jaren '60?

Dus de tijdsfactor en het bijbehorende gevoel van populariteit bepaalt de status van een album. Paul McCartney kreeg de schuld van het uiteenvallen van de Beatles, dus zijn eerste albums werden genadeloos neergesabeld.
Dat zijn concerten veel Beatlesnummers bevatten zegt nog niet zozeer iets over de kwaliteit van het werk (hoewel er veel 5***** tussen zit) maar zegt wel alles over het feit dat McCartney bereid is om mee te gaan, te refereren aan, de populariteit van de Beatles. Als één van de laatst overgebleven leden van de band die dat nog kan.

Lennon bleef populair en die kreeg, geheel ten onrechte, alle lof voor twee eerste draken van solo albums (hier op musicmeter nauwelijks goed voor twee sterren).

Er worden door de stelling heel veel artiesten aan de kant geschoven, terwijl er vele voorbeelden zijn van artiesten die prachtig werk zijn blijven maken, ook andere wegen zijn ingeslagen, zoals bijvoorbeeld Van Morrison.

Je kunt wel refereren aan mijn Top 10, waar 7 albums met oud werk uit de jaren '70 in staat. Maar je zegt er liever niet bij dat er ook 3 zijn van artiesten uit dat decennium met juist werk uit de 21e eeuw.

En ik ruil het eerste album van Crosby, Stills & Nash (1969) in mijn Top 10 net zo gemakkelijk in voor Crosby & Nash uit 2004. En dat komt omdat goed en slecht helemaal niet zo duidelijk in tijd zijn af te bakenen. De vraag is alleen of je bereid bent om je dusdanig te verdiepen in het werk van een artiest dat je wel een onderscheidend vermogen (met je eigen smaak) in alle albums kunt maken, maar dat je daarnaast elke gedachte aan het tijdstip van uitbrengen in de beoordeling ter zijde kunt schuiven.

ach ja dat ik een stuk of 5 albums uit de '70 in mijn top 10 heb zal er ook wel mee temaken hebben dat ik in die jaren met muziek kennis ging maken (geboren ib 1961) dit beleef je nu eenmaal anders.

Musician heeft wel een goed punt. Dat zie je bijv. op Allmusic: alles van de Beatles en de Stones krijgt 5*, ook al zijn het de eenvoudigere vroege albums. George Harrison heeft zich ook wel eens afgevraagd of een nummer echt goed was of dat gewoon alles van de Beatles goed werd gevonden (kan zijn dat het een andere Beatle was of dat meerderen zo dachten).

Om mijn stokpaardje aan te halen:

Eddie Vedder said of Young at the 1995 induction ceremony: “Young has consistently demonstrated the unbridled passion of an artist who understands that self-renewal is the only way to avoid burning out. For this reason, he has remained one of the most significant artists of the rock and roll era”.

Ironisch genoeg hebben Vedder en Pearl Jam het zelf niet echt begrepen, maar artiesten die nieuwe dingen blijven doen, zullen uiteindelijk het meest relevant blijken. Na een tijdje is de koek anders op, of ben je de smaak van die koek zat. Bijv. Zappa, Coltrane en Rundgren snappen/snapten dat ook heel goed. Ook met Living with War, muzikaal wel wat op aan te merken, maar Neil Young had een boodschap en speelde in op het momentum. Ook zoiets levert aandacht op waardoor je gehoord wordt.

De fysieke gesteldheid speelt wel mee. Om bij CSN te blijven: de stem van Stephen Stills lijkt niet eens meer op zijn stem van 1964-1977. En als er in twintig jaar maar een handjevol nummers geschreven worden kun je wel concluderen dat de houdbaarheidsdatum verstreken is. Alleen soms kun je dingen dan toch nog eten als je er genoegen mee neemt dat het iets minder vers is (bijv. ook de Stones).