Johnny Cash werd weer hip op late leeftijd.
Tja Nick Cave.
Dead Can Dance lijkt weer een prima album gemaakt te hebben.
Cohen, Neil Young en Dylan leveren nog steeds kwaliteit.
De Albums van Patti Smith (65) die verschijnen zijn sterk en vol inspiratie .
De laaste van Costello is weer een van de beste in jaren.
De laatste Radiohead valt tegen, net als de nieuwe Keane.
Beethoven en Verdi schreven hun beste werken op late leeftijd.

Dit was de stelling van 'korreltje zout'.
Als ik de voorbeelden zie die genoemd worden raak ik er steeds meer van overtuigt dat hij gelijk heeft. Ik zie bij zowel Rudi, Musician als Misterfool niet één artiest die niet binnen 10 jaar hun hoogtepunt hebben en vervolgens een carrière krijgen die wat doorkabbelt.
Het gaat er niet om of ze na 10 jaar nog een prima album kunnen maken. Het gaat er om dat ze de eerste jaren pieken om daarna een op een lager niveau door te gaan.

En Rudi: veel klassieke componisten worden beter met de jaren. Dat was nu juist mijn punt: dat popmuziek bijna niet langdurig interessant te houden is.

Overigens zou je het citaat



ook kunnen omdraaien: hedentendage moeten bands binnen enkele (2-3) jaren al succesvol zijn, omdat ze anders nooit meer 10 jaar kunnen meedraaien.

Veel actuele popmuziek is verworden tot een soort wegwerpartikel, de winnaars van X-Factor en alle andere 'talentenshows' zijn daar het levende bewijs van.

A propos klassieke muziek: werd ook niet altijd onverdeeld gelijkmatig gewaardeerd en ook de interpretatie/weergave ervan is aan de 'tand des tijds' onderhevig. Ik noem bijv de verschillende tempi waarmee De vier jaargetijden werd uitgevoerd, of het verschijnsel om muziek zoveel mogelijk op authentieke instrumenten van destijds te spelen. En daar ligt grappig genoeg wel een parallel met popmuziek: hedendaagse acts als Editors, Air, Little Boots grijpen óf terug op synths uit het begin van de jaren 80 (zeg maar authentiek synths) of werken met softwarematige emulaties ervan.

Je kan hem ook op een helling van 45 graden leggen, maar de waarheid die er in schuilt verandert er niet door.
Eigenlijk is Frank Zappa de enige artiest die ze me zo te binnen schiet die overduidelijk niet binnen dit patroon valt. Maar goed, in hoeverre we FZ onder de noemer popmuziek moeten laten vallen is ook weer de vraag. Hij was in ieder geval een artiest die overduidelijk de moeite nam zich te ontwikkelen.

Tsja, het feit dat oudere artiesten nog steeds kwalitatief goed werk afleveren (wat natuurlijk subjectief is), betekent niet dat ze ook nog muzikaal relevant zijn. Artiesten die enkel nog een groep verstokte fans bereiken en verder geen beroering teweeg brengen in de huidige muziekscene, noem ik niet meer muzikaal relevant. Een aantal hier genoemde voorbeelden vallen duidelijk in deze categorie (Kayak, Tom Petty, Steve Hackett bv.). Mensen die deze voorbeelden aanhalen, zijn vaak dezelfde types als die een kerstalbum van Jethro Tull tot de 20 beste albums van het afgelopen decennium vinden behoren...

Natuurlijk zijn er uitzonderingen te noemen, zoals Johnny Cash, Bruce Springsteen en Nick Cave. Terecht werd echter al eerder opgemerkt dat deze uitzonderingen, haast zonder uitzondering, solo-artiesten zijn. Bands die na zoveel jaren nog steeds muzikaal relevant zijn, zijn echt hoogst uitzonderlijk...


Ik neem aan dat dit een reactie op mijn bericht is? Ik snap niet zo goed wat je hiermee probeert te stellen. Ik had het over de grote hiphopacts uit de jaren '90. Die brachten juist vaak wel sterke debuutalbums uit, maar veel kwamen na 1-3 albums niet meer met iets fatsoenlijks. Ik heb het dan over artiesten als Wu-Tang Clan, A Tribe Called Quest, Mobb Deep, Pete Rock & C.L. Smooth, Gang Starr etc. Uitzonderingen zijn er natuurlijk ook, zoals The Roots idd, Common en (als de berichtgeving over zijn nieuwe album mag geloven) Nas. Atmosphere bestond al wel in de jaren '90, maar zijn pas in de jaren '00 relevant geworden...

En wat is dan pieken naar jouw gevoel, de verkoopcijfers, jouw beoordelingen van de muziek?

Het probleem is, dat jij nooit zult weten hoe er 30, 40 jaar geleden zou worden gedacht over een album dat nu wordt uitgebracht..

Ik durf wel de stelling aan om te zeggen, als ik bij Patti Smith blijf, dat als zij het uitbrengen van Horses (1975) en Banga (2012) zou hebben omgedraaid, er nu naar Banga zou worden gekeken als dé klassieker van Smith en dat Horses zou worden gezien als een goede opvolger.

Mijn zoons vinden het wat 'modernere' Say you will album van Fleetwood Mac (2003) beter dan Rumours (1977), al ga ik op mijn kop staan en trek ik al mijn haren uit mijn hoofd.

Dat idee, dat muziek standaard per se alleen goed kan zijn in het eerste deel van de carriere van een band, zit alleen maar tussen je oren. Alleen ieders beleving verandert in de loop van de tijd, hoe er naar wordt gekeken.
Het is zelfs ook nog eens vaak zo dat artiesten beter zijn gaan spelen, de techniek van hun instrument steeds beter beheersen, gebruik maken van voortschrijdende vooruitgang in de ontwikkeling van geluidsopnames.

Vaak zit er veel nostalgie achter die eerste albums, een bepaald evenement ten tijde van het uitbrengen van een album. Woodstock van Crosby, Stills, Nash & Young is daarvan een prachtig voorbeeld. Maar is dat ook het beste werk dat de heren ooit hebben gemaakt. Je moet er even doorheen want er is wel wat verschenen.

Maar omdat Woodstock een fenomeen was, hebben de leden (m.u.v. Neil Young) nauwelijks de kans gekregen om aan te tonen dat ze ook beter konden. Als je de verkoopcijfers van albums daarna (naar verhouding) ziet instorten, ziet ook gelijk dat het oude publiek ze het liefst alleen wil linken aan Woodstock.

Inmiddels weet iedereen jonger dan 45 (behalve iedereen op musicmeter!) nog nauwelijks wat de invloed van Woodstock (als festival) is geweest en kan er een tijd komen dat er eens met andere ogen naar het gevarieerde werk van CSN&Y (in alle samenstellingen) wordt gekeken.

Bij King Crimson is dat zeker niet het geval mijns inziens. Discipline is een van de meest bijzondere albums van het collectief, waar ze heel mooi new-wave(talking heads), minimalsme(steve reich) en prog vermengen. Beat en Three of a perfect pair bevatten wat mindere nummers, maar houden het niveau van Discipline meestal goed vast. Power to believe is een album waar het proggeluid erg geniaal gemixt wordt met Industrial en enkele hints naar IDM. Zeker als je kijkt naar het live-werk van deze band en als je ook bedenkt dat ze in hun zogenaamde "topperiode" ook mindere albums en live-albums hebben gemaakt(Islands, Wake of poseidon, earthbound), heeft KC nauwelijks zijn niveau verloren. Sterker nog ik denk dat ik Power to Believe vaker beluister dan Red.

Een andere nominee uit mijn lijst? Bob dylan. De periode "time on my mind" tot "together to live", moet mijns inziens weinig onder doen voor de periode planet-waves tot street-legal en van zijn zogenaamde jaren 60 toperiode zijn albums als the freewheelin en the times they are changing overgewaardeerd mijns inziens.

Zo kan ik van elk van de bands die ik opgenoemd heb wel afgaan waarom ze na een zogenaamde topperiode wel meer dan "nog een prima album" gemaakt hebben.

Uit mijn voorbeelden: Cash, Patti, Nick Cave vallen dus echt niet onder het paraplutje voortkabbelen, dat is echt onzin (zie ook stemgemiddelde etc.).
Maar door de bank genomen is het vaak zo dat veel oudjes in hun eerste 10 a 15 jaar pieken,
Stones, Lou Reed, Dylan.
Maar ook Dylan, Stones en Beatles waren eigenlijk na een jaar of 5 tot 10 duidelijk beter dan bij hun debuut.
Wat Luke zegt over Dylan, ben ik als liefhebber van Dylan zeker met hem eens, de 2000 platen zijn veel beter dan de jaren 80 platen en een groot deel van de jaren 70 platen.

In een nog jonge kunstvorm wat popmuziek eigenlijk is, gaat het allemaal ook wel wat sneller als in de tijd van Verdi en Beethoven.
In de jaren 60 bestond new wave nog niet en in de jaren 70 hip-hop nog niet etc.

Daarnaast zijn er ook bands/artiesten waar de "piek" later valt in hun carriere, zoals Flaming lips, Tom Waits, Porcupine Tree en Pulp.

Nee joh, Flaming Lips brachten met hun derde album hun topwerk uit: The Flaming Lips - Telepathic Surgery (1989). De rest van hun discografie haalde zelden dat niveau en originaliteit.

ik denk juist dat over 400 jaar aardig wat van de genoemde bands weinig significantie hebben. De tand des tijds zal veel dingen fliteren. En de bands die zij zullen aanduiden als kenmerkend voor deze periode kunnen hele andere bands zijn dan wat wij nu, goed of populair en essentieel vinden

Ik zette dan ook piek tussen haakjes. Daarmee wil ik dus niets meer zeggen dan dat bij die bands een latere periode als het meest gewaardeerd aangeschreven staat; niet per se dat ik die periode het beste vind. Zo vind ik bij de flaming lips de jaren 80 periode(oh my gawd vind ik ook leuk) zeker niet verkeerd, al vind ik toch de 1999> periode leuker.

Daar doe ik nergens een uitspraak over, ik merk slechts op dat popmuziek zo kort bestaat en er kort op elkaar dus nieuwe muziek komt.
Dit zie je terug in de decenialijstjes hip-hop liefhebbers of electronic liefhebbers zijn GEMIDDELD jonger dan sing-songwriter liefhebbers of new wave liefhebbers.

ik doelde meer op de snelheid van ontwikkeling die je claimt, terwijl dat relatief wel erg mee valt. Veel dingen zijn makkelijk terug te halen en denk door ons mediatijdperk veel dingen ook progressiever beschreven zijn dan dat het is. Neem alle sub genres voor metal alleen al: stoner, dub, grind, avant etc.

Dat klopt helemaal, ik zelf vind dit de beste periode van KC, maar in hoeverre kan je KC van de jaren 70 gelijk stellen aan die van de jaren 80? Volgens mij is het een compleet nieuwe band, behalve Fripp?
Je zou kunnen zeggen dat ze vals spelen . . . . .
We hebben zojuist wel een recept gevonden om langer mee te gaan.

Nou ja, naast Fripp speelt natuurlijk ook nog Bruford mee - dat is al 2/3 van het trio dat op Red overbleef- maar het is inderdaad wel zo dat KC een sterk wisselende samenstelling heeft. Het is een van de manieren om een band een langere adem te geven. Toch zie je ook bands als rush die eigenlijk sinds jaar en dag in dezelfde samenstelling spelen, maar een stuk langer dan 10 jaar mee gaan en wat dacht je van Porcupine tree; vanaf 1993 op de drummer na dezelfde samenstelling.

The Dubliners zijn zo ongeveer allemaal dood en begraven en door de jaren heen vervangen, maar de naam blijft.

Zo kun je als band dus eeuwig doorgaan...

Tsja dat jij King Crimson vanaf de jaren '80 interessanter vind dan in de jaren '60/'70, wil niet zeggen dat ze toen ook muzikaal het relevantst waren. Over het algemeen kunnen we toch wel stellen dat King Crimson tussen '69 en '74 op hun hoogtepunt waren qua muzikale relevantie.

sommige band namen, worden in de loop daar jaren ook meer een merknaam. Dan dat ze nog echt een artistieke statement weten te maken.

Wat je hier probeert te zeggen is dus dat je liever hebt dat de bandnaam nog wel een artistiek statement maakt? Dat is in elk geval wat je schrijft.

Tsja, benamingen als artistiek statement en relevantie vind ik, als ze zo gebruikt worden, totaal nietszeggend. Als een band na zo veel jaren nog steeds kwalitatieve muziek uitbrengt en al helemaal als een band met succes hedendaagse invloeden in zijn geluid weet te verwerken, dan heeft een band mijns inziens geen houdbaarheidsdatum.

zoals deze: Tom Waits

Even los van de definitie van "het hoogtepunt van de relevantie", er zit natuurlijk nog wel een ruim schemergebied tussen het gepasseerd zijn van een hoogtepunt en het gepasseerd zijn van een uiterste houdbaarheidsdatum.

Daar ben ik het mee eens.

Goede band inderdaad

Je weet aan de andere kant natuurlijk nooit wanneer dat laatste is bereikt en of er niet toevallig weer eens een nieuw creatief hoogtepunt kan komen.

Wie gaf er nog veel voor de carriere van Paul Simon toen hij na zo'n beetje 30 jaar in het vak alsnog met Graceland kwam?

Alleen om die reden kan de stelling eigenlijk wel de prullenbak in.

Wij doen hier met z'n allen in die zin vrij nuttig werk, dat we beoordelingen geven over albums die zijn gemaakt gedurende de hele aktieve periode van een band of artiest.

De gemiddelde sterren die worden gegeven zijn lang niet altijd een glijbaan naar beneden. Wij geven per album een cijfer en dat leidt per artiest dan tot een soort van (voorlopig) eindoordeel, zonder dat wordt gekeken naar het jaartal waarin het album is gemaakt.

Lijkt mij de eerlijkste methode. Wie daar dan vervolgens een onderling verband in ziet, mag het zeggen!

Leuke vraag hoor, hoe houdbaar is een popmuzikant.

Toch maar even een quick scan gedaan.
MuMe heeft mooie stemgemiddelde en hoe denken de critici en hoe denk ik zelf.

Je moet natuurlijk wel muzikanten met een lange discografie nemen dus.

• Bob Dylan; Begon in de vroege jaren 60 en piekte enorm in de mid jaren ‘60 (65-66) waar hij 3 van zijn beste albums maakte.
Midden jaren 70 had Dylan weer een piek en kakte langzaam maar zeker in (jaren 80 enkel Oh Merci voldeed denk ik dan).
In 1997 was daar op eens “Time out of mind” die weer op hoog niveau was, wat daarna kwam is goed tot zeer goed.

• Neil Young en David Bowie: Beide waren geweldig in zeg maar de gehele jaren ’70 , Neil Young ook al iets vroeger.
In de jaren ’80 werd het minder, Neil Young heeft daarna nog wel wat goede albums uitgebracht maar het niveau jaren ’70?
Overigens lijkt met name NY niet bepaald ongeinspireerd.

• Rolling Stones: Begonnen in de jaren ’60 en van einde jaren ’60 tot begin jaren ’80 sterk tot zeer sterk (ik denk een piek van 1968-1972).
Daarna toch wel duidelijk minder.

• Tom Waits: 3x wauw, Tom is misschien wel de beste op het gebied van houdbaarheid.
Stemgemiddelde door de jaren (Begin jaren ’70 tot nu , dus zo'n 40 jaar!!!!!!) blijft constant hoog (ik denk de laatste 3 albums niet minder dan de eerste 3 ) waardering van critici is ook nog steeds lovend.
Tom blijft ook bezig om nieuwe dingen te doen.

• Nick Cave: Nick zit dicht tegen Tom aan en wordt misschien wel steeds beter na ruim 30 jaar en veel albums, het zou mij niet verbazen als er nog veel sterke albums komen.
Is Tom keizer, Nick is koning.

• Lou Reed; Ai, mijn held begon geweldig (VU) in de jaren ’60 maakte nog een sterke serie soloalbums begin jaren ’70 (wel vaak gebaseerd op oudere VU tunes).
Daarna een hele tijd matig tot een opleving zoals The Blue Mask.
Vanaf eind jaren ’80 ging het weer even super New York !!!!!! en ook Magic and Loss plus natuurlijk het album met Cale, Songs for Drella.
Na die drie albums ging het kaarsje uit en dat zal wel zo blijven.

• Genesis: Begin jaren ’70 toen Hacket kwam sterk gestart met ik denk als hoogtepunt Selling England en The Lamb (hoewel Foxtrot en Nursery Crime ook een fan base heeft).
De eerste Gabriel loze albums waren denk ik prima na het vertrek van Hacket zakte het toch wel in, hoewel er wel weer groot commercieel succes was.
Gabriel heeft het daarna wel goed volgehouden en met So en Up echte toppers gemaakt.
Ook Gabriel is zo iemand die zijn kruit nog niet verschoten heeft.

• Peter Hammill: Eind jaren ’60 begonnen met VDGG en al snel soloalbums ernaast.
Hammill piekte dan wel duidelijk met zowel zijn band als solo (Over, In Camera etc) midden jaren ‘70 , maar bleef daarna wel kwantiteit en kwaliteit leveren, Black Box uit de jaren’80 is bv weer een hoogtepunt.

• Prince ; is hier al aanghaald door Ziegler en ik kan het wel met hem eens zijn.

• Pink Floyd: Begonnen in de jaren ’60 en voor een groep zijn die eerste albums het hoogtepunt echter de grootste groep zweert bij de albums midden jaren ’70 tot einde jaren ’70 (The Wall) daarna nam het af (hoewel Waters solo nog best sterk werk leverde).
• Radiohead; Begonnen begin jaren ’90 en levert vanaf The Bends toch wel hoog niveau het laatse album is denk ik voor het eerst wat minder, maar van die club verwacht ik nog veel van, toch ook weer > 15 jaar actief.
• Zappa: Natuurlijk heeft Zappa liefhebbers per periode maar inkakken, mider presteren ik denk het niet.
• Captain Beefheart; Begonnen jaren ’60 en maakte begin jaren ’80 (gestopt) nog zijn beste werk (Doc at the radarstation, stamp stamp stamp hier komt de TMR fanclub).

Tja een conclusie zoals Hermann hier neer gooit dat het na 3 albums over is (bij 90%) gaat in ieder geval voor de hier genoemde lang lopende acts niet op.
Ik ben vast nog wel goede en minder goede voorbeelden (Springsteen) vergeten of ik ken ze misschien niet.
Zo heeft een band als Marrilion met Marbles een zeer populair album gemaakt op latere leeftijd en dit soort voorbeelden zullen er zeker meer zijn.

Dat ben ik niet met je eens. Neem Bob Dylan. Eén van de betere muzikanten uit de popmuziek ook al is het niet mijn smaak. Een voorbeeld voor velen. Halverwege de jaren 70 had hij kunnen stoppen en we hadden weinig tot niets gemist. Dat betekent dat hij al ruim 10 jaar buitengewoon relevant was. Dat is lang. Daarna kon hij af en toe met sterk materiaal komen, maar het was een herhaling van zetten. Of heeft hij nog een Blonde on Blonde of Desire afgeleverd de afgelopen jaren? Volgens mij niet.

Even wat anders. Acts die overduidelijk na een paar albums klaar waren. Over en uit.

Living Colour
Police
Nirvana
Queen (tenzij er mensen zijn die 'i want to break free' serieus nemen)
the eagles
Sade
The Smiths
the jam
red hot chill peppers
Michael Jackson
Metallica
Van Halen
Led Zeppelin
Dire Straits
The Cure
Talking Heads
The Prodigy
Soundgarden


Ik kan nog even doorgaan, maar ik moet eerst lunchen.

U2 moest na Joshua Tree zijn beste album nog uitbrengen

Beste Ziegler, Nirvana noemen is , maar inderdaad over en uit.
Jam, Smiths zijn gewoon gestopt , maar de voormannen brachten sterke albums uit zeer slechte voorbeelden.
The Cure , U2 en Ledzep zijn slechte voorbeelden van bands die na 3 albums (zie qoute) niet meer presteerden, etc.
U2 maakte nog steeds kwaliteit en Achtung Baby is van na JT.
Overigens stel ik nergens dat die bands die na 3 albums of meer niet presteren niet bestaan, ik geef zelfs voorbeelden, het is enkel niet zo algemeen als gesteld.

Ik had Achtung baby inderdaad even over het hoofd gezien.
Ik zal de lijst aanpassen.
Je blijft overigens maar herhalen dat bands kwaliteit blijven maken. Dat doet mijn plaatselijke snackbar ook, maar die krijgen toch geen 5 sterren.
Heeft Bob Dylan na Desire nog een Blonde on Blonde of Desire gemaakt? Volgens mij niet.
Is Paul Weller nog weer zo 'urgent' bezig geweest als in de dagen van the jam? Of vindt je dat we the style council moeten verheffen tot cultureel erfgoed?
Wat me zo tegenvalt van een aantal die de stelling bestrijden is dat ze geen enkel onderscheid maken. Neil Young maakt al 40 jaar kwalitatief goede muziek . . . . . De Albert Heyn levert al veel langer goede aardappels. Wanneer was Neil Young actueel, urgent en relevant? Eind jaren 60 tot ver in de jaren 70.
Of gaan we Diamonds and pearls van Prince op één lijn stellen met Sign o the times? Het zijn allebei kwalitatief goede platen.