Muziek / Algemeen / OORdelen
0
geplaatst: 22 april 2013, 00:12 uur
OOR 1980-01
cover: Joey Ramone
interviews: New Adventures / The Ramones / Essential Logic / The Selecter /
Randy Newman / The Ruts / Garland Jeffreys / Steve HIllage / Keshavan Maslak
Japan - Quiet Life (1979)
Quiet Life is muzikaal gesproken de voortzetting van de ingeslagen weg, met inbegrip van de ingeslopen disco-elementen, maar verrast in zijn onwrikbare consequetie. Minder nadrukkelijk en geïntegreerd in de kunstmuziek van Japan. Aldus is Quiet Life het huwelijk van disco en art-rock én de artistieke doorbraak van Japan.
Alfred Bos ****
The Jam - Setting Sons (1979)
Hoewel de plaat een fractie minder goed is dan zijn voorganger, blijft een hoog gemiddelde aanwezig. Zo er van een concept sprake zou zijn, is dat Wellers eigen groei. Hij gebruikt daar portretten voor. En uiteindelijk is een leeg cola-blikje Wellers metafoor voor het leven. Setting Sons doet daar op even dansbare als verstilde wijze verslag van, tot ver over de grenzen.
Paul Evers ****
Rush - Permanent Waves (1980)
Na A Farewell to Kings en Hemisphere zijn de verwachtingen terecht hoog gespannen. Permanent Waves komt door de variaties qua stijl het meest overeen met het eerstegenoemde album. Rush heeft met Permanent Waves weinig in haar muziek vernieuwd, maar hetgeen we reeds kenden op artistiek zeer verantwoorde wijze flink uitgediept. We kunnen uiterst tevreden zijn.
Kees Baars ****
The Nits - Tent (1979)
Hoewel de geringe instrumentale originaliteit gecompenseerd wordt door vaak sterke teksten waarin alledaagse zaken op spitse, ironische en humoristische wijze geëvalueerd worden, drukken de triviale songideeën een te zware stempel op een elpee die daardoor niets meer maar ook niets minder dan leuk en onderhoudend is.
Harry van Nieuwenhoven ***
The Clash - London Calling (1979)
Met deze derde (dubbel)elpee heeft de groep afstand weten aan te brengen, los van dogmatische knevels of eenzijdig-verlamde boodschap-rock. Rebel-songs, racisme, verzet, pop, rock, ska, naast 70s soul of rockabilly vol roots en lol. Een enkele uitzondering daargelaten zijn dit twee geweldige elpees voor de prijs van één.
Paul Evers *****
Public Image Ltd. - Metal Box (1979)
Een in diverse opzichten concessieloos product. Domheid, corruptie en hypocrisie wekken niet minder zijn venijnige en vertoornde reactie op als in de dagen van de Pistols. Johnny Lydon hoef je niets wijs te maken. Hij gaat op bewonderenswaardige wijze zijn eigen weg. Het is even fascinerend als ontroerend, hem daarbij te volgen. Never mind the bollocks, here's PIL.
Bert van de Kamp *****
Pink Floyd - The Wall (1979)
Het komt op fraaie wijze de speakers uit, maar het is godsgruwelijk saai en vervelend. Ontelbare echo's van vorig werk, veel onafgemaakte ideeën, weinig vitaliteit, weinig experimenten. We zijn allemaal maar een steentje in de muur. Wat een vermoeide, aftandse beeldspraak. Pink Floyd heeft zich hiermee bijgezet in het graf van de jaren 70.
Bert van de Kamp **
Mike Oldfield - Platinum (1979)
Muzak zou ik bijna schrijven, want bij vlagen is Oldfield de berekende professor die met een weinig bewonderenswaardige koelbloedigheid zijn ideeën detineert, uitdroogt en in een uit vinyl opgetrokken herbarium bergt. Het blad lijkt morsdood en zal tot ontbinding overgaan, evenals de vlinder die op de hoes in een vloeistofachtige substantie is blijven steken.
Jan Libbenga **
cover: Joey Ramone
interviews: New Adventures / The Ramones / Essential Logic / The Selecter /
Randy Newman / The Ruts / Garland Jeffreys / Steve HIllage / Keshavan Maslak
Japan - Quiet Life (1979)
Quiet Life is muzikaal gesproken de voortzetting van de ingeslagen weg, met inbegrip van de ingeslopen disco-elementen, maar verrast in zijn onwrikbare consequetie. Minder nadrukkelijk en geïntegreerd in de kunstmuziek van Japan. Aldus is Quiet Life het huwelijk van disco en art-rock én de artistieke doorbraak van Japan.
Alfred Bos ****
The Jam - Setting Sons (1979)
Hoewel de plaat een fractie minder goed is dan zijn voorganger, blijft een hoog gemiddelde aanwezig. Zo er van een concept sprake zou zijn, is dat Wellers eigen groei. Hij gebruikt daar portretten voor. En uiteindelijk is een leeg cola-blikje Wellers metafoor voor het leven. Setting Sons doet daar op even dansbare als verstilde wijze verslag van, tot ver over de grenzen.
Paul Evers ****
Rush - Permanent Waves (1980)
Na A Farewell to Kings en Hemisphere zijn de verwachtingen terecht hoog gespannen. Permanent Waves komt door de variaties qua stijl het meest overeen met het eerstegenoemde album. Rush heeft met Permanent Waves weinig in haar muziek vernieuwd, maar hetgeen we reeds kenden op artistiek zeer verantwoorde wijze flink uitgediept. We kunnen uiterst tevreden zijn.
Kees Baars ****
The Nits - Tent (1979)
Hoewel de geringe instrumentale originaliteit gecompenseerd wordt door vaak sterke teksten waarin alledaagse zaken op spitse, ironische en humoristische wijze geëvalueerd worden, drukken de triviale songideeën een te zware stempel op een elpee die daardoor niets meer maar ook niets minder dan leuk en onderhoudend is.
Harry van Nieuwenhoven ***
The Clash - London Calling (1979)
Met deze derde (dubbel)elpee heeft de groep afstand weten aan te brengen, los van dogmatische knevels of eenzijdig-verlamde boodschap-rock. Rebel-songs, racisme, verzet, pop, rock, ska, naast 70s soul of rockabilly vol roots en lol. Een enkele uitzondering daargelaten zijn dit twee geweldige elpees voor de prijs van één.
Paul Evers *****
Public Image Ltd. - Metal Box (1979)
Een in diverse opzichten concessieloos product. Domheid, corruptie en hypocrisie wekken niet minder zijn venijnige en vertoornde reactie op als in de dagen van de Pistols. Johnny Lydon hoef je niets wijs te maken. Hij gaat op bewonderenswaardige wijze zijn eigen weg. Het is even fascinerend als ontroerend, hem daarbij te volgen. Never mind the bollocks, here's PIL.
Bert van de Kamp *****
Pink Floyd - The Wall (1979)
Het komt op fraaie wijze de speakers uit, maar het is godsgruwelijk saai en vervelend. Ontelbare echo's van vorig werk, veel onafgemaakte ideeën, weinig vitaliteit, weinig experimenten. We zijn allemaal maar een steentje in de muur. Wat een vermoeide, aftandse beeldspraak. Pink Floyd heeft zich hiermee bijgezet in het graf van de jaren 70.
Bert van de Kamp **
Mike Oldfield - Platinum (1979)
Muzak zou ik bijna schrijven, want bij vlagen is Oldfield de berekende professor die met een weinig bewonderenswaardige koelbloedigheid zijn ideeën detineert, uitdroogt en in een uit vinyl opgetrokken herbarium bergt. Het blad lijkt morsdood en zal tot ontbinding overgaan, evenals de vlinder die op de hoes in een vloeistofachtige substantie is blijven steken.
Jan Libbenga **
0
geplaatst: 5 mei 2013, 23:57 uur
Een mooi jaar en dat betekend veel moois laten vallen.
1 Talking heads Remain in light
2 Elvis Costello Get happy
3 Clash London calling
4 Joy division Closer
5 U2 Boy
6 Peter Hammill A black box
7 Cure Seventeen seconds
8 The Jam Setting sons
9 Kevin Coyne Bursting bubbles
10 Feelies Crazy rhythms
Op naar '81
1 Talking heads Remain in light
2 Elvis Costello Get happy
3 Clash London calling
4 Joy division Closer
5 U2 Boy
6 Peter Hammill A black box
7 Cure Seventeen seconds
8 The Jam Setting sons
9 Kevin Coyne Bursting bubbles
10 Feelies Crazy rhythms
Op naar '81
0
Cured
geplaatst: 6 mei 2013, 11:00 uur
Eens met de recensie van kees baars over Ozzy's album, ook in vergelijking met die van Black Sabbath al is Baars wel behoorlijk streng; ik heb ook altijd mixed feelings met Blizzard of Ozz gehad.
Met Sandinista van The Clash ben ik het gedeeltelijk wel eens; kan lang niet op tegen London Calling imo. Sandinista blijft veelal hangen in ideetjes en slaat The Clash door om maar zoveel mogelijk invloeden/soorten muziek te laten horen.
Met Sandinista van The Clash ben ik het gedeeltelijk wel eens; kan lang niet op tegen London Calling imo. Sandinista blijft veelal hangen in ideetjes en slaat The Clash door om maar zoveel mogelijk invloeden/soorten muziek te laten horen.
* denotes required fields.