Op zolder vond ik een stapeltje oude Opscenes van 2e helft jaren '90, en in navolging van Dazzler's geweldige OORdelen-topic doe ik ongeveer hetzelfde (beter goed gejat dan slecht verzonnen ). Ik vermeld de strekking van de recensie in enkele zinnen.

Voor de jonkies: de Opscene was een tijdschrift dat zich links en in de schaduw van de almachtige OOR bezighield met de meer underground muziek. Het blad draaide op vrijwilligers en ging, helaas, in 2000 over de kop. En: het schijnt dat enkele oud-recensenten zelfs de weg naar deze site hebben gevonden.

Zelf heb ik warme gevoelens bij het blad. Onvoorstelbaar, maar ooit was er geen internet en was de nieuwsgierige muziekliefhebber afhankelijk van alleleri bladen. Al snel ontdekte ik de Opscene en vond in Koen Poolman en met name Maarten Keulemans (nu wetenschapsjournalist bij oa de Volkskrant) mensen die mij in de goede richting wezen. Slint, Godspeed, Guided By Voices, alle klassiekertjes ken en kocht ik door dit blad.

Zulke platen haalde je natuurlijk nietbij de Free Record shop. En vaak had Plato ze ook niet. Nee, maandelijks ging ik met een klein fortuintje naar de meer gespecialiseerde zaken Perfect Sound Forever, helaas ter ziele (Delft) en Distortion, bestaat nog steeds (Amsterdam) om vinyl te scoren. En, hoera, die prachtcollectie staat nu in nieuwe kasten te pronken in mijn woonkamert!

Leuk artikel voor wie meer wil weten overdit blad:

TERUGBLIK OP POPBLAD OPSCENE (1988-2000) | - harryprenger.wordpress.com

7e jaargang, nr. 40,april/mei 1994, 5 gulden 50/BFR 120

Cover:Boredoms
Artikelen: Underworld, Boredoms, Amphetamine Reptile, Robert Liner, Spiral Tribe, Yo La Tengo, Seam, Barkmarket, Credit To the Nation, Lagwagon, Jello Biafra

Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain (1994)


Hoe volg je een meer dan klassieke debuutLP als Slanted & Enchanted op? In ieder geval niet met een kopie vanvoorgenoemd meesterwerk, want Crooked Rain Crooked Rain is een veel "rustiger" plaat geworden. Over het algemeen is dit meer een luisterplaat. In een liedje als Range Life komt zelfs Neil Young langs, 5-4=Unity is jazzy, maar wees niet ongerust: Pavement is toch nog genoeg Pavement gebleven om deze plaat onvoorwaardelijk aan te schaffen. [Marcel van Hoof]
Score MuMe: 4,13*

Bark Psychosis - Hex (1994)


Wie indachtig de bandnaam hoopt op een pittige noiseband,kan nu beter een andere recensie gaan lezen. Het best bewaarde geheim van Engeland debuteert met een cd die juist de rustieke klanken van American Music Club in herinnering roept. Prachtige, tijdloze muziek met als enig minpuntje een wat los erbij hangende spanningsboog. [Harry Prenger]
Score MuMe: 3,95*

Aphex Twin - Selected Ambient Works Volume II (1994)


Gezien het niveau van de vorige Selected Ambient Works waren de verwachtingen hoog gespannen, maar de drie LP's (of twee cd's) blijken niet vergelijkbaar met hun voorganger. In slechts twee nummers duikt een eenzame drummachine op. Verder zijn het vooral geluiden, dorre vlakten met weinig reliëf, en vooral veel "niets". Richard D. James heeft de lef om weg te laten en het eenvoudige, maar doeltreffende na te streven. [Johanz Westerman]
Score MuMe: 3,92*

Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994)


De meest besproken plaat sinds tijden. Waarom? Omdat Dubnobasswithmyheadman eindelijk het gapende gat opvult tussen pop- en housemuziek? Omdat Darren Emerson de meest inventieve dansbeats weet te koppelen aan de meest melancholieke sferen? Omdat Karl Hyde de prachtigste teksten schrijft, en zodoende op uiterst poëtische en bijna religieuze wijze zijn donkere levensopvattingen kenbaar maakt? Nee, dit is een geweldige plaat, die house en techno weet te integreren in het leven van de modale burgerlul. Een prestatie op zich. [Edwin Brienen]
Score MuMe: 3,87*

Codeine - The White Birch (1994)


Er zijn van die bands die nauwelijks iets fout kunnen doen. Neem Codeine uit Brooklyn, drie verlegen college-kids die zich sinds 1988 toeleggen op het schrijven van de ultieme gitaarsong. Geen wilde rock&roll, maar trage, wonderschone en verstilde liefdesverklaringen aan het adres van de (ongrijpbare) muzikale emotionaliteit. [Koen Poolman]
Score MuMe: 3,58*

Therapy? - Troublegum (1994)


Met het album Troublegum bewijst het drietal boze Ieren meer dan ooit recht te hebben op de onverdeelde aandacht van een breed publiek: scherpe songs en teksten, meezingbaar, rijp voor de dansvloer in elke gitaargeoriënteerde club, afwisselend, eigen stijl, af en toe een dwarsenoot en een pure en eerlijke impact. Dit soort therapie moet meteen in het ziekenfonds worden opgenomen, zonder de verplichte eigen bijdrage van Fl 39,95 [Petur van den Berg]
Score MuMe: 3,95*

Biosphere - Patashnik (1994)


Een plaat die over de volle lengte wordt getekend door atmosferische geluiden, druilerige maar hypnotische ritmesen in dikke lagen ambient-nevel gehulde dansbeats. Fascinerende, duistere en onberekende collages, bloedmooi in haar soort. [Edwin Brienen]
Score MuMe: 3,83*

Hole - Live Through This (1994)


Courtney trekt als dat zo uitkomt natuurlijk nog steeds een flinke scheur open, maar over de hele linie klinkt Live Through This behoorlijk melodieus. La Love beseft maar al tegoed dat het schrijven van klassesongs de enige manier is om haar criticasters, die haar slechts als de "vrouw van" willen beschouwen, het zwijgen op te leggen. [Waldemar Noë]
Score MuMe: 3,68*

Green Day - Dookie (1994)


Zou het trio, zoals veel bands voor hen met schade en schande moeten ondervinden, nu in de "majorval" van foute producties trappen? Zich geen raadweten met een ineensveel groter opname-budget? Driewerf nee, gelukkig. Het typerende Green Day-geluid, waarbij vrolijke meezing-melodietjes hand in hand gaan met teksten vol eenzaamheid en hartepijn, is vrijwel onveranderd gebleven. Al met al is Dookie een bevredigende derde Green-Day CD. [Waldemar Noë]
Score MuMe: 3,58*

Fugees - Blunted on Reality (1994)


De eerste echte topper van 1994. Hiphop zoals die in 1993 nog niet kon klinken. De fabelachtige raps worden verzorgd door Wyclef, Prakazrel en Lauryn. Een plaat die de benauwende hiphop-scene onmogelijk voor zichzelf kan houden. [John van Luyn]
Score MuMe: 3,20*

Unwound - Fake Train (1993)


Het lethargische bestaan van de moderne slacker verwoord in twaalf noisy popliedjes met een vleugje Dischord-dynamiek. Fake Train, met andere woorden, is een moordplaat. [Koen Poolman]
Score MuMe: 4,06*

Archers of Loaf - Icky Mettle (1993)


Op Icky Mettle wijzigt men korte Pavement-achtige popliedjes, zoals de prachtige single Web In Front, af met weerbarstige noise-uitspattingen en slepende lo-fi anthems. [Koen Poolman]
Score MuMe: 4,05*

Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)


Muzikaal is er niks veranderd: NIN klinkt nog steeds even overstuurd, loeihard, maniakaal en bovendien bombastisch. En dan die teksten: your god is dead ans no one cares, if there's a hell I will see you there (Heresy). Kom nou toch meneer Reznor, vertel eens iets nieuws! Begrijp me goed, The Downward Spiral is zeker geen slechte plaat, maar je hebt het allemaal al eens eerder gehoord. [Edwin Brienen]
Score MuMe: 4,03*

Royal Trux - Twin Infinitives (1990)


Twin Infinitives verscheen eerder in 1990. Toch klinken de vijftien anti-liedjes, opgetrokken uit vele lagen gitaar-feedback, goedkope electronische geluidjes en zwaar vervormde zang, vier jaar na dato nog even eigenzinnig, absurd en onnavolgbaar als destijds. Pas na zestig minuten verruillt Ryal Trux haar onbestemde muzikale paranoia (met als toppunt het ruim veertien minuten durende Edge Of the Ape Oven voor een indringend solo-liedje van Herrema op zang en piano. Een "moeilijker" album is nauwelijks denkbaar. [Koen Poolman]
Score MuMe: 3,68*

Opscene, daar heb ik nog een CD van liggen; Opscene 7.
Verder helaas nooit gevolgd.

Opscene . Als eeuwige jongere oudere(ik ken mijn kooten en de bie gelukkig nog) kom ik deze naam bizar veel tegen als ik online zat te spitten naar obscure jaren 90 bands. Geweldig idee.

Opscene! Leuk dit! Ik ontdekte het blad eind jaren '90, maar helaas ging het al snel daarna ter ziele.

Edwin Brienen die bleef leuk al werd ie steeds cynischer

Geen probleem met dit initiatief van itchy.

Let wel op dat je je inderdaad beperkt tot citaten,
want anders wordt het topic gecensureerd door de crew wegens rechtenkwesties etc...

Helemaal te gek wordt het natuurlijk om te kijken wat OOR over deze albums schreef.
Maar dat lezen we pas binnen tien jaargangen, als mijn topic het zolang zal uitzingen natuurlijk.

Dat van mij in elk geval niet, want het feest stopt in 1999.

Was het ultieme muzieksnob blad dit.. wel grappig inderdaad. Nam ik in elk geval een stuk serieuzer dan dat belegen Oor of andere flutblaadjes.

Grappig dat The Downward Spiral nu dan toch wel als dé plaat van NIN wordt gezien.

Er waren metalbladen die het zelfs uitkotsten destijds (nou kun je daar de nodige vraagtekens bij zetten uiteraard). Maar ik heb het debuut ook altijd sterker gevonden, los van opscene

Sprongetje naar de

9e jaargang, nr. 48,augustus/september 1995, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Beck
Artikelen: Beck, Guzzard, David Thomas, Asian Dub Foundation, Natacha Atlas, De-tri-mental, Blumfeld, Pennywise, Bracket, RKL, Snapcase, No Use For a Name, Laika, Long Fin Killie, David Holmes, The Young Gods

Kyuss - ...And the Circus Leaves Town (1995)


Kyuss heefteen voorliefde ontwikkeld voor een ongelofelijk zwaar basgeluid. De schilderijtjes vallen van de muur, echt waar. Alleen voor luisteraars met ballen aan hun oren. [Guuz Hoogaerts]
Score MuMe: 4,00*

Foo Fighters - Foo Fighters (1995)


Met Foo Fighters bewijst Grohl een begenadigd songschrijver te zijn. Het beste zijn de nummers waarbij Grohl zich, via de Hüsker Dü-omweg, door de Beatles laat inspireren. Helaas komen de kwaliteiten van Grohl niet in elk nummer naar voren. Maar dat We Grohl niet moeten afschrijven, is wel duidelijk geworden. [Martin Raven]
Score MuMe: 3,61*

The Chemical Brothers - Exit Planet Dust (1995)


The Chemical Brothers waren vooralsnog vermaard om hun remixwerk (onder andere the Prodigy's Voodoo People, maar het zal mij niet verbazen wanneer ze die band in populariteit evenaren. Exit Planet Dust is namelijk op een enkele, vocale, uitzondering na een ongelooflijk ernergiek en geslaagd album. [Johanz Westerman]
Score MuMe: 3,73*

Stereolab - Refried Ectoplasm (Switched on Volume 2) (1995)


De loopbaan van het britse Stereolab iseigenlijk één groot aangehouden gitaarakkoord. Stereolab triomfeert nog steeds in het land der monotonen. [Marcel van Hoof]
Score MuMe: 4,18*

Seam - Are You Driving Me Crazy? (1995)


Het niveau van Headsparks wordt op deze derde Seam-plaat opnieuw niet gehaald. En da's jammer. Op Are You Driving Me Crazy? dreigt het trio te verzanden in doorsnee indiepop. [Koen Poolman]
Score MuMe: 3,80*

Ol' Dirty Bastard - Return to the 36 Chambers: The Dirty Version (1995)


Ol'Dirty Bastards manier is tamelijk uniek: hij praat meer dan hij zingt, doet dit nogal binnensmonds en maakt daarbij de indruk alsof hij een spannend verhaaltje voorleest. Misschien is dat ook wel zo. New York is immers niet voor watjes, maar alleen voor de allergrootsten uit de clan. [John van Luyn]
Score MuMe: 3,83*

The Presidents of the United States of America - The Presidents of the United States of America (1995)


Helder, puntig, aanstekelijk en gevarieerd debuutalbum. Oorspronkelijke, erg pakkende songs. De teksten zijnsoms leuk clever, soms wat te luchtig, maar als "tussendoortje" staat dit akelig vaak op! [Menno de Blaey]
Score MuMe: 3,51*

Teenage Fanclub - Grand Prix (1995)


Grand Prix is weer hartverscheurend mooi enstaat vol met Songs. Wat wil je ook met zoveel schrijftalent: Norman Blake, Gerard Love en Raymond McGinley wedijveren om de prachtigste intro's, koortjes en melodieen. [Menno de Blaey]
Score MuMe: 3,96*

Sonic Youth - Screaming Fields of Sonic Love (1995)


Deze verzamel-cd toont eens te meer dat Sonic Youth niet alleen haar avontuurlijkste werk tien jaar geleden verrichtte, maar ook dat ze de meest vernieuwende gitaar-act is sinds Jimi Hendrix. [Harry Prenger]
Score MuMe: 3,78*

Thurston Moore - Psychic Hearts (1995)


Sommige nummers lijken als twee druppelswater op weer andere songs van zijn vaste werkgever. Als het oeuvre van Sonic Youth er niet was geweest, had dit een "redelijk-bevlogen-debuut-van-een-prettig-gefrustreerde-singersongwriter" kunnen zijn. Nu is Psychic Hearts slechts een aardige plaat, niet meer en niet minder. [Harry Prenger]
Score MuMe: 3,46*

Ramones - Adios Amigos (1995)


De vier hebben weer plezier, klinken herboren. Bezinning op hun requim leidde tot eerherstel voor spontaniteit en eenvoud. Deze schijf is hun beste in jaren. [Menno de Blaey]
Score MuMe: 3,39*

Buffalo Tom - Sleepy Eyed (1995)


Big Red Letter Day was een teleurstelling. Minder bloedeloos is Sleepy Eyed. Bezielder uitgevoerd, dat isde winst. Heel vertrouwd, maar bijzonder? [Menno de Blaey]
Score MuMe: 3,35*

The Verve - A Northern Soul (1995)


De psychedelische gitaarpop van A Northern Soul heeft duidelijk meer richting en diepgang gekregen. De in violen gedrenkte ballad History mag tot de absolute hoogtepunten in de historie van de Britse indiepop gerekend worden. [Menno Visser]
Score MuMe: 3,62*

Björk - Post (1995)


Zoveel beter dan de Sugarcubes, Zoveel beter dan al die vrouwenbandjus met hun feministische geleuter. Björk pretendeert niets, en dat is juist haar grote kracht. [Edwin Brienen]
Score MuMe: 3,74*

Pere Ubu - Ray Gun Suitcase (1995)


Er is weinig veranderd: Ray Gun Suitcase bevat rare, bedachte pop vóór en dóór intellectuelen. [Marcel van Hoof]
Score MuMe: 3,74*

Fear Factory - Demanufacture (1995)


Het kenmerkende industrialgeluid is op Demanufacture nog verder uitgewerkt. De songs zijn melodieus en aggressief tegelijk. En bovendienzijn ze pakkend. Want het blijven tenslotte liedjes met kop en staart. [Merijn van den Berg]
Score MuMe: 3,86*

Neil Young - Mirror Ball (1995)


Ik had mijn bedenkingen bij het nieuws dat opa zich liet begeleiden door de snotneuzen van Pearl Jam. Dat hoor je niet, hoor. Youngs slepende songs, gruizigegitaargeluid en unieke stem staan immer borg voor een goed produkt. [Maarten Keulemans]
Score MuMe: 3,40*

Demanufacture, zo'n korte omschrijving maar hij slaat wel de spijker op zijn kop.

9e jaargang, nr. 49,oktober/november 1995, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Rancid
Artikelen: CIV, Julian Cope, Chavez, Catherine Wheel, Rancid, Dinner is Ruined, Garbage, µ-Ziq, Riverdales, Guided By Voices, Kepone

Palace Music - Viva Last Blues (1995)


Wederom een Palace-product van hoge kwaliteit, nét weer even anders dan de vorige. Het is knap om traditionele muziek een nieuwe impuls te geven. Let ook op de mooie warme sound en de schijnbaar achteloze manier van spelen. [Waldemar Noë]
Score MuMe: 4,10*

Built to Spill - There's Nothing Wrong with Love (1994)


Score MuMe: 3,97*
In ieder geval heeft Built To Spill dezelfde sprankelende frisheid als de Halo Benders(Halo Benders is het project waaraan Doug Martsch destijds meedeed). Een der aangenamere verrassingen van de warne zomer van 1995.

Rancid - ...And Out Come the Wolves (1995)


Was Operation Ivy nog ondergronds, Rancid zeker niet. Rancid houdt stevig vast aan haar punkidealen, dat wel. Gelukkig is het Madonna niet gelukt ze te tekenen voor haar Maverick-label. Alleen geschikt voor echte punks. [Jeps Salfischberger]
Score MuMe: 3,90*
in deze recensie wordt helemaal niks gezegd over de muziek

Goldie - Timeless (1995)


Goldie is het neusje van de zalm. Zijn jungle is geraffineerder en stijlvoller dan die van zijn meeste collega's. De aanwezigheid van enkele relaxte tracks vergroot de draaibaarheid. Merkwaardig genoeg kan ik Timeless met plezier drie keer in zijn geheel draaien, zonder dat ik last krijg van kromme tenen. [Johanz Westerman]
Score MuMe: 3,68*

Garbage - Garbage (1995)


Garbage bevat zinnenprikkelende duels tussen zang en muziek, van een dominante meesteres en haar slaafjes. Garbage is seks met zweepjes, David Lynch aan de prozac. Wereldplaat. [Harry Prenger]
Score MuMe: 3,59*

Elliott Smith - Elliott Smith (1995)


Het Olympiase Kill Rock Stars-label profileert zich steeds meer als singer/songwriter label. Na Mary Lou Lord komt ook Elliott Smith met okoestische breekbaarheidjes. Mooi voor wie er van houdt. [Waldemar Noë]
Score MuMe: 3,97*

Dirty Three - Dirty Three (1994)


Aangevoerd door Warren Ellis, bekend van gastoptredens bij Nick Cave en The Cruel Sea, wisselt dit trio hoempa-folk af met melancholische, soundtrack-achtige ambiances. Er is echter te weinig diepgang voor het predikaat eeuwigheidswaarde. [Harry Prenger]
Score MuMe: 3,52*

9e jaargang, nr. 52, april/mei 1996, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Guided By Voices
Artikelen: Lush, DJ Food, Baby Bird, Loog, Black & Decker, Tortoise, Metal Molly, Club Diana, Ford's Imaginary Inferno, Eboman, Combustible Edison, LFO, Done Lying Down, Scorn, Seam, Number One Cup, Rentals, Tocotronic, Notwist, Peter Sijbenga, Girls Against Boys, Dave Clarke, Afghan Whigs

Guided by Voices - Under the Bushes Under the Stars (1996)


Na een stuk of tien prachtplaten op een rij kon het niet uitblijven: de groep rond veelschrijver Robert Pollard slaat de plank volledig mis. Teveel songs klinken als op maat gesneden powerpop, al dan niet solliciterend naar hitpotentie. De talloze Beatles-verwijzingen beginnen eveneens op de zenuwen te werken [Harry Prenger]
Gemiddelde MuMe: 3,79*

Palace - Arise Therefore (1996)


Over het geheel genomen klinkt Arise Therefore soberder dan voorganger Viva Last Blues. Misschien ook wel spannender en toch ook wat relaxter. Ja, dat kan allemaal tegelijkertijd. Want Will zwaait hier de scepter. Een blinde aanschaf waardig. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,97*

Underworld - Second Toughest in the Infants (1996)


De spreekwoordelijke second coming. Want een moeizame is het, al zullen de vele lovende kritieken -Underworld heeft veel vrienden- anders doen vermoeden. Nee, dit is zeker geen tweede Dubnobasswithmyheadman. Daarvoor kent de cd te veel zwakke momenten met als absolute dieptepunt het slotnummer Stagger, waar Hyde met zijn bakvissengekweel vooruit loopt op het langverwachte nieuwe album van George Michael. [Koen Poolman]
Gemiddelde MuMe: 3,96*

Girls Against Boys - House of GVSB (1996)


Met deze plaat zou het wel eens kunnen gaan lukken. Hij is toegankelijk, maar tegelijk is er na elke draaibeurt weer die opwinding van iets nieuws te hebben ontdekt. De belofte is geen loze. Een plaat van ongrijpbare schoonheid. [Koen Poolman]
Gemiddelde MuMe: 3,58*

Lush - Lovelife (1996)


"Het is niet de bewuste nieuwe Lush-stijl", roepen Anderson en Berenyi om het hardst. Maar hij is wel verdraaid anders, al hebben de dames het hoogste (en wat mij betreft het laatste) woord. Meer variatie dan alleen de Etherische Gitaarwaas, zonder dat de plaat als los zand aan elkaar hangt. [Petur van den Berg]
Gemiddelde MuMe: 3,44*

The Afghan Whigs - Black Love (1996)


De ingredienten zijn vertrouwd, de vorm is vervolmaakt op dit vijfde album. Op the Afghan Whigs kun je bouwen: Black Love is wederom een sterk album. [Menno de Blaey]
Gemiddelde MuMe: 3,83*

Nick Cave and The Bad Seeds - Murder Ballads (1996)


Liedjes over moord en doodslag. Uit passie, uit lust of gewoon uit woede. Een thema dat in het werk van Nick Cave altijd al terugkwam, maar nu als concept voor een heel album wordt gebruikt. Met name de duetten geven de tiende Cave-CD zijn meerwaarde. De muziek is zoals altijd bij de Bad Seeds dik in orde, hoewel ik hier en daar de slide van Bargeld wel wat vaker had willen horen krassen. [Jan-Willem Steenmeijer]
Gemiddelde MuMe: 3,86*

Stereolab - Emperor Tomato Ketchup (1996)


De nieuwe Stereolab werd voor de verandering in Chicago opgenomen met Tortoise's John MecEntire. Niet zo vreemd, want de muziek van Stereolab is van grotere invloed op de Amerikaanse Underground dan van welke Engelse band van dit moment dan ook. Één pot nat zei ik eerder. Maar dan wel een grand cru. [Koen Poolman]
Gemiddelde MuMe: 3,87*

Motorpsycho - Blissard (1996)


Dit Zweedse [sic] gezelschap lijkt een behoorlijke restyling te zijn ondergaan. Terwijl Timothy's Monster een welhaast langdradig conceptalbum leek, houden ze op Blissard middels een stevige indierockstart de vaart er goed in. De kenners met deze recensie laat Waldemar wat mij betreft merken zelf niet daarbij te horen, itchy schijnen nogal wild te zijn van deze plaat, maar volgens mij staan de betere Motorpsycho-songs op hun vorige albums. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 4,18*

Calexico - Spoke (1997)


Deze recensie staat nog onder de bandnaam Spoke, de oude naam van Calexico. Ik heb deze plaat dan ook in bezit met "spoke" op de hoes in plaats van Calexico.
Uit de smeltkroes van van de Amerikaanse volksmuziek wordt met precisie en gemak gepeld om er de prachtigste sieraadjes van te maken. Het zoveelste bewijs dat traditionele, akoestische muziek niet oubollig hoeft te klinken. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,38*

Bad Religion - The Gray Race (1996)


Uit de fraaie single Punk Rock Song blijft de tekst voortdurend hangen die de eenvoudige kern raakt waar het allemaal om draait: This is just a punk rock song. Bad Religion heeft met the Gray Race weer iets neergezet, iets eerlijks, waardoor ik het gevoel heb: als ze komen optreden, ga ik weer kijken, dat lijkt me leuk. [Petur van den Berg]
Gemiddelde MuMe: 3,55*

Haha, die George Michael-verwijzing bij Underworld. Voor het eerst dat ik hier een smiley mis.

Heerlijke recensies verder weer. Heb bijna al deze platen wel veel beluisterd en krijg gelijk zin wat ik nog niet ken alsnog te leren kennen. Zit meteen weer een beetje in de alternatieve jaren '90 sfeer, moet ook denken aan de alternatieve cd-uitleen die wij hier hadden in Leiden. Die had bovenstaande dingen, die de bieb vaak niet had. Heb daar destijds ook Underworld vandaan gehaald. Vond ik niet om doorheen te komen eigenlijk, maar gaandeweg de jaren ben ik dat wel een meesterwerk gaan vinden.

Dat is dan een beetje jammer: Motorpsycho een Zweeds gezelschap noemen.

Voor mij is het één groot feest der herkenning. Bijna alle platen uit deze periode die ik in mijn bezit heb, heb ik gekocht naar aanleiding van deze recensies.

Het valt me wel op dat het nivo van de recensies erg wisselend is. Sommige schrijvers komen niet verder dan een paar nietszeggende regels. Bij anderen is het één en al ongebreideld enthousiasme, zonder kritiek. Het was allemaal een stukje minder professioneel dan bij OOR.

Ik zal bij de komende posts ook wel wat obscuurdere, maar sterke, albums plaatsen. Beschouw die maar als een tip van itchy/opscene

- "wanneer verschijnt de volgende update van "de popzien volgens Opscene", itchy?"
- hier is hij, kinders!

9e jaargang, nr. 53, juni/juli 1996, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Mark Stewart
Artikelen: Bad Religion, Underworld, Pitchshifter, Neurosis, High Llamas, Raissa, The Flaming Lips, Stel Pole Bath Tub, Drill, Skinny Puppy, Alex Reese, Cocteau Twins, Cibo Matto, Unwound, Scheer, Velvet Belly, Mark Stewart, Silkworm, Prong, Morning Glories, Super Furry Animals, Throneberry, Motorpsycho, Evil Superstars

Polvo - Exploded Drawing (1996)


De verwachtingen voor deze vijfde Polvo waren hoog gespannen. Terecht, want Polvo maakt het helemaal waar. Polvo laat in één klap alhaar generatiegenoten en leermeesters achter zich. Terwijl Sonic Youth nog steeds zoekende is naar de juiste balans tussen avantgarde en pop, beheerst Polvo die al tot in de finesses. [Koen Poolman]
Gemiddelde Mume: 3,93*

Unwound - Repetition (1996)


Album nummer vijf, Repetition, ligt meer in het verlengde van het voorlopige magnum opusvande band, New Plastic Ideas. Serene songs die vervat zijn in huiveringwekkende gitaarriffs, terwijl voorman Justin Trosper zijn teksten over pijn, frustratie eneenzaamheid niet zingt, maar zegt. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde Mume: 4,18*

Barkmarket - L Ron (1996)


Vergelijkingen met Shellac, The Jesus Lizard en Quicksand zijn bijna onvermijdelijk. De knutselvreugde van Sardy en co. straalt er wederom vanaf. Meteen vanaf The Visible Cow hakt het erin. [Jeps Salfischberger]
Gemiddelde Mume: 3,97*

The Posies - Amazing Disgrace (1996)


Jon Auer en Ken Stringfellow, samen de Posies-kern, zijn wederom kwistig met hun vandaag de dag zeldzaam talent voor melodie en harmonie. Maar het (voor menigeen te) dromerige karakter en ietwat gelikte powerpopproductie van Frosting On the Beater is ingeruild voor een aanmerkelijk rauwer geluid. Versterkt met een nieuwe ritmesectie zijn The Posies scherper en gedrevener dan ooit en bovendien gevarieerder. [Menno de Blaey]
Gemiddelde Mume: 3,84*

Labradford - Prazision LP (1993)


Het duo Labradford weet het nog niet helemaal zeker en geeft de voorkeur aan psychedelische zweefklanken en neuzelende zang, tersluiks flirtend metambient.Dit alles staat in merkwaardig contrast met het vorig jaar verschenen tweede album A Stable Reference. [Harry Prenger]
Gemiddelde Mume: 3,83*

Man or Astro-Man? - Experiment Zero (1996)


In weerwil van de titel doen vlak na de grappige opening warempel Sonic Youth-gitaren hun intrede, naast de vertrouwde buitenaardse elementen. Vrij naar Neil Armstrong: een kleine stap terug voor de mensheid, een grote sprong voorwaarts voor Man Or Astroman? [Menno de Blaey]
Gemiddelde Mume: 3,79*

Brainiac - Hissing Prigs in Static Couture (1996)


De ster van Brainiac stijgt als een komeet aan het noisefront. Het kwartet uit Dayton introduceert hierop zo'n ongelooflijk weirde sounddat die in eerste instantie alleen maar afstotend werkt. Alles ging door de geluidsversnipperaar en kwam er ver in het rood weer uit: gitaar, zang, bas, synthesizer, alles klinkt zo klote mogelijk, behalve de drums. [Koen Poolman]
Gemiddelde Mume: 3,70*

Refused - Songs to Fan the Flames of Discontent (1996)


Eindelijk! Een Zweedse hardcoreplaat die vanaf de eerste minuut weet te boeien, en die vol staat met goede teksten. Capje af hoor. [Jeps Salfischberger]
Gemiddelde Mume: 3,91*

Faithless - Reverence (1996)


Op zijn productietechnieken kun je Rollo niet aanvallen, maar deze biecht naar artistieke erkenning is wel erg doorzichtig. Dertigers met geld zullen er intrappen, vrees ik. [Menno Visser]
Gemiddelde Mume: 3,60*

Fugees - The Score (1996)


Ondanks covers van Killing Me Softly en No Woman, No Cry valt de score rijkelijk positief uit voor de Fugees. Dit is een album waar de hele rapwereld wat mee opschiet. Een verademing! [Menno Visser]
Gemiddelde Mume: 3,57*

Rocket from the Crypt - Scream, Dracula, Scream! (1995)


RFTC heeft met bands als Dead Moon, The Cramps en Mudhoney een middenweg gevonden tussen de vette rock & roll-cliche's van het verleden en het Amerikaanse gitaargeweld van het heden. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde Mume: 3,32*

Bardo Pond - Amanita (1996)


Ingehouden, langgerekte en vaak dissonante, typisch Amerikaanse gitaarnoisepop met een absoluut desolaat, maar toch heel warm geluid. Alsof je in de woestijn achtergelaten bent, maar , maar toch een toverflesje koud bier bij je hebt dat zich steeds weer vult. [Petur van denBerg]
Gemiddelde Mume: 3,85*

Come - Near Life Experience (1996)


Na de eerste twee platen zou je uitgekeken kunnen zijn op de verzengdend negatieve muziek van Come, maarniets is minder waar. Come ontpopt zich op dit korte werk van 32 minuten als een band met vele gezichten. [Joep Vermaat]
Gemiddelde Mume: 3,85*

Neurosis - Through Silver in Blood (1996)


Het totaalgeluid van Neurosis is perfect. Alles past perfect. Dit is het ultieme lijden. Waar zullen die jongens elkaar in godsnaam ontmoet hebben? [Peter Kuiters]
Gemiddelde Mume: 4,13*

Sepultura - Roots (1996)


De roots van Sepultura zelf, snoeiharde jaren '80 thrashmetal, is meer en meer het uitgangspunt geworden van waaruit nieuwe wegen worden ingeslagen, van wereldmuziek tot zelfs house aan toe. Het knappe is dat ze het moeiteloos tot één kokend geheelweten te vermengen. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde Mume: 3,50*

Grappig hoe Faithless gefileerd wordt.

En weer eens iets positiefs over Roots van Sepultura. Die plaat wordt soms enorm verguisd, dat is echt onterecht.

Weinig interessants in nr. 51, februari/maart 1996, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Unsane
Artikelen: Mo'wax, Unsane, Refrigerator, Built To Spill, Love 666, Trance Syndicate, Brainiac, U.S. Maple, Deadstoolpigeon, Dull Schicksal, Donkey, Triptych, Lambchop, Earthling, Air Miami, Prolapse, Psychic Warriors Ov Gaia, Ruby, Helium

Ministry - Filth Pig (1995)


De nieuwe Ministry klinkt bluesier en zompiger dan zijn voorganger en er wordt zelfs het gebruik van een heuze mondhamonica niet geschuwd. Deze vervloeiing van oude en nieuwe stijlen zorgt voor de nodige aangename verassingen, hoewel het even wennen is. [Jan Willem Steenmeijer]
Gemiddelde MuMe: 3,46*


NOFX - Heavy Petting Zoo (1996)


Het is zeker geen slechte plaat, maar ech vernieuwend is 'ie nu ook weer niet. Hooguit "leuk", meer niet. De fans zullen hem vast wel kopen, maar ik vraag me af waarom. Volgende keer iets meer progressie graag. [Jeps Salfischberger]
Gemiddelde MuMe: 3,40*

Lambchop - How I Quit Smoking (1996)


Op de hoes wordt je beleefd aanbevolen om toch vooral de Country Music Hall of Fame in Nashville te bezoeken. Nee, niet weglopen nu, Lambchop geeft country een nieuwe dimensie. Een goed voornemen is niet alleen stoppen met roken, maar ook Lambchop kopen. Prachtplaat. [Menno Visser]
Gemiddelde MuMe: 3,92*

Frank Black - The Cult of Ray (1996)


Tot mijn grote verbazing is de derde plaat van Frank Black een stuk beter te genieten: het is in ieder geval het beste dat ik de man solo heb horen doen. Maar het niveau van de Pixies heeft hij nog niet geëvenaard. [Menno Visser]
Gemiddelde MuMe: 3,09*

Smog - Sewn to the Sky (1990)


Hoe slecht Smog was bewijst Sewn to the Sky, het debuut uit 1990 dat nu voor heteerst op CD leverbaar is. Rommelig, pathetisch, beklemmend, psychedelisch, intens en beangstigens zijn enkele steekwoorden die me te binnen schieten in de nauwelijks tien minuten dat ik deze zelfkastijding volhou. Deze CD mist alles wat Julius Caesar zo'n klassieker maakt in het lo-fi genre. Al zijn de contouren van Bills enige meesterwerk reeds voorzichtig hoorbaar. [Koen Poolman]
Gemiddelde MuMe: 2,81*

Bij de vorige worpen had is steeds 2-3 hits; dit maal geen, vrees vanwege de hoge blanke_mannen_met_gitaar_factor (ik noem een Frits de Zwart); en van Smog trek ik een enkeling wel, net deze niet

Lo-fi da's toch de muziek die zo klote klinkt, dat je je afvraagt waarom je in vredesnaam zoveel geld in speakers en versterker hebt gepompt, maar waarvan iedereen zo hard loopt te roepen dat het zo authentiek goed is, dat het vraagteken in je hoofd steeds groter wordt.

Wordt er eens vooruitgang in geluid geboekt, gaan bandjes bewust klote spelen - beats me!

Het is echt heel erg jammer dat Opscene niet meer bestaat
Was een mooi blad waar mijn broer een abo op had en die ik als 14/15 jarige ook doorbladerde en zak van op pikte.

Ik zou trouwens zoiets kunnen doen met 20 jaar Gonzo Circus

(maar aangezien ik te lui ben )

Ah! Mooie recensie van Through Silver in Blood.. Opscene snapte het.

Ha de Opscene ja daar was ik ook lid van...die Polvo en Bardo Pond kwamen hier inderdaad met dank aan mijn abonnement op dit blad, na het plotselinge einde overgeschakeld naar de Gonzo.
Verder ook nog wel steeds een abo op de Oor, maar die zitten qua oplage inmiddels onder die van Vinyl ten tijde dat daar de stekker er uitging (en na een vijandelijke overname door de toenmalige uitgever van de Oor).
Na ja zo lang de definitieve recensie-site nog niet bestaat online kunnen we nog wel even vooruit met Gonzo en Oor.

mooie reminder blijft de thread ook op welke bands ik nog geen stemmen heb staan en toch favorieten zijn hier en wat ik nog moet luisteren. Ook al zit ik zelf een goede mistens 15 jaar onder de gemiddelde (oude) opscene lezer.

We springen naar nummer 54, augustus/september 1996, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Meat Beat Manifesto
Artikelen: Meat Beat Manifesto, Barkmarket, Carlos van Hijfte, Pansy Division, Jawbox, Run On, Transglobal Underground, Rocket From the Crypt, Unit Moebius, Dirty Three, His Name Is Alive, Throwing Muses, Hammerhead

Sebadoh - Harmacy (1996)


Alweer de zevende langspeler van Sebadoh, waarop het ingeslagen pad van Bubble and Scrape en Bakesale wordt voortgezet. Barlow bewijst nog steeds een kundige, melancholieke songsmid te zijn, wiens onderwerpen als vanouds het relationele vlak beslaan. Toch sijpelt er een zekere voorspelbaarheid bij huize Sebadoh naar binnen waardoor Harmacy in zijn geheel een ietwat vlakke indruk achterlaat. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,73*

Beck - Odelay (1996)


MC Beck loodst de luisteraar met soepele muzikale gebaren door veertien swingende songs die een uitgebalanceerd geheel vormen: een perfect verzorgde excursie langs een bonte selectie discotheken over de hele wereld. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,72*

Squarepusher - Feed Me Weird Things (1996)


Wat een inventiviteit! Ratelende jungleritmes, langzame breakbeats, Aphex Twin gekte, een 303, boerderijdieren en live baswerk zijn slechts een paar van de kleuren op zijn palet. Het resultaat is als een nachtelijke achtervolgieng door de duistere steegkes van een grote stad. Een briljant album van een zeer oorspronkelijk en eigenzinnig talent. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 3,75*

Bob Mould - Bob Mould (1996)


Nadat hij Sugar had opgedoekt doet Mould het dit keer helemaal alleen, met deze prachtige titelloze plaat als resultaat. Mould heeft enkele van de mooiste melancholieke melodieën van de popgeschiedenis op zijn naam staan en voegt er met deze plaat weer een paar aan toe. [Menno de Blaey]
Gemiddelde MuMe: 3,54*

The Fall - The Light User Syndrome (1996)


Na meer dan vijftien jaar trouwe dienst blijkt gitarist Craig Scanlon het zoveelste bandlid dat The Fall heeft verlaten, maar zoals bij alle transfers voor hem, blijkt dat het geluid van The Fall niet wezenlijk te hebben aangetast. Waar alle andere bands uit die tijd tot lachwekkende karikaturen zijn afgezakt, is The Fall nog altijd zo relevant als wat. [Marcelle van Hoof]
Gemiddelde MuMe: 3,54*

Karate - Karate (1996)


Karate klinks als Shellac indien Steve Albini popliedjes zou kunnen schrijven, os als Codeine dat een poging doet uptemponummers te spelen. Op de beste momenten, en dat zijn er nogal wat, heeft de muziek van Karate de emotionele intensiteit die we kennen van grootheden als Slint en Seam. [Martin Raven]
Gemiddelde MuMe: 3,91*

Ween - 12 Golden Country Greats (1996)


In Nashville een countryplaat opnemen die zo mogelijk nog gladder klinkt dan Garth Brooks, daar komen alleen cowboys Gene en Dean, compleet met pedalsteel en violen mee weg. Dit album heeft de proporties van een gezinspak glijmiddel. Een koffer vol country met dubbele bodem. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,47*

Placebo - Placebo (1996)


Het geheim van Placebo laat zich pas ontsluiten na een paar keer draaien. Of liever gezegd, het bijzondere is dat je steeds maar weer zit te wachten op iets dat maar niet komt, maar waar je de plaat wel weer voor opzet. Eigenzinnig genoeg om wat te worden... in de toekomst. [Menno de Blaey]
Gemiddelde MuMe: 3,80*

Marilyn Manson - Smells Like Children (1995)


Jawel, het staat er echt: een bandlid met als belangrijkste instrument "zelfverminking". Geneuk, poep en pies, medicijnen als drugs. Eigenlijk is het best wel grappig, dit nieuwe hoofdstuk in de Shockpop. Het is in feite een mooi tijdsdocument voor de hypocriete Amerikaanse samenleving, maar dat was geloof ik niet helemaal de bedoeling. [Menno de blaey]
Gemiddelde MuMe: 2,57*

55 is foetsie... 56, december 1996/januari 1997, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Aphex Twin,
Artikelen: Aphex Twin, Descendents, DJ Shadow, Yuppicide, Smog, James Chance & The Contortions, Fons Dellen, Korn, Lamb, Propellerheads, Silver Jews, Railroad Jerk, Ryker's, Guv'ner, Underground in Finland

Low - The Curtain Hits the Cast (1996)


Bloedmooi. Langzamer dan Codeine, mooier dan Spain. Het hoogtepunt op al uw dansfeestjes. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,91*

The Olivia Tremor Control - Music from the Unrealized Film Script, Dusk at Cubist Castle (1996)


Bij vlagen erg goed, ze kopieren de Fab Four in ieder geval beter dan menig ander, waaronder Oasis. Nadeel is dat dit (concept?)album veel te lang duurt: er kan een hoop gebeuren in 74 minuten, maar ook een hoop níet. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,87*

The Lemonheads - Car Button Cloth (1996)


De grootste domper van het jaar. Alleen de eerste drie nummers kunnen er wel mee door, daarna is het huilen met de pet op. De citroen werd nimmer zo zuur gegeten. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,18*

Social Distortion - White Light, White Heat, White Trash (1996)


Ness grijpt opnieuw terug naar de Rock & Roll van de jaren tachtig, maar vlecht er vette riffs en vooral veel plezier doorheen. Muziek met ballen en op de juiste momenten een vochtig ook. [Jaks Schuit]
Gemiddelde MuMe: 4,01*

Chavez - Ride the Fader (1996)


[het is werkelijk onmogelijk uit deze recensie-egotrip van Annoesjka Brohm één relevante zin te halen - itchy]
Gemiddelde MuMe: 3,95*

Tool - Ænima (1996)


Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: Ænima is met gemak de beste rockplaat van dit jaar. De eigenzinnige heavy rock, opgebouwd uit vreemde gitaarriffs en dito melodieën, klinkt afgewisseld beklemmend en ingewikkeld, dan weer ontspannen en wonderlijk eenvoudig. Niets staat de doorbraak van Tool meer in de weg.[Theo Ploeg]


Korn - Life Is Peachy (1996)


Korn heeft haar typische geluid geperfectioneerd. Life is Peachy is een zeer geslaagde emotionele rollercoaster, die tot mijn grote genoegen ook nog zwaar verslavend is. [Monique Aerts]
Gemiddelde MuMe: 3,39*

Lamb - Lamb (1996)


Louise Rhodes en haar partner in crime Andy Barlow zullen het aanzien van de jungle veranderen. De weg die Everything But the Girl eerder dit jaar bewandelde is verder geëffend. Echte songs met teksten waar je wat aan hebt. De junglegeluiden vormen er een als vanzelfsprekend onderdeel van. Een album dat maar niet wil vervelen en even belangrijk is als Dummy van Portishead. [Menno Visser]
Gemiddelde MuMe: 3,70*

Weezer - Pinkerton (1996)


Op het catchy No Other One en de geinige single El Scorcho na, valt deze tweedeling zwaar tegen. Pinkeltje krijgt hem niet omhoog, maar what the fuck? We weten het nu wel. [Menno Visser]
Gemiddelde MuMe: 3,86*