En een rectificatie bij monde van oud-recensent Menno de Blaey (blij dat er iemand oplet )

De drie recensies uit Opscene #54 die ik aan hem toeschrijf zijn allemaal door anderen geschreven. Ere wie ere toekomt: Placebo en Marilyn Manson door MV = Menno Visser, Bob Mould door MR = Martin Raven.

Nummer 57 en 58 zijn helaas ook verschwunden, daarom: nummer 59, juni/juli 1997, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: One Inch Punch
Artikelen: Squarepusher, Fountains of Wayne, Melvins, Ten Foot Pole, Chrome Cranks, Calvin Johnson, Too Pure, Smugglers, Incubus, Guided By Voices, Trans Am, Scanner,Folk Implosion

Palace Music - Lost Blues & Other Songs (1997)


Deze collectie singles en andere liedjes heeft nog niet de helft van de verpletterende intensiteit van Arise, Therefore of de Palace-Brothers plaat. Wat natuurlijk niet betekent dat deze plaat een allegaartje van niemendalletjes is; het blijven immers Palace-nummers. Er valt nog veel te genieten van het verdriet bij deze plaat. [Erik Paul van Klaveren]
Gemiddelde MuMe: 4,03*

The Folk Implosion - Dare to Be Surprised (1997)


Lou Barlow en John Davis maken (na het succes van de Kids-soundtrack) tegenwoordig zowel songs voor in het hoofd als op de dansvloer, wat Dare To Be Surprised een gevarieerde plaat maakt. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 3,51*

Dinosaur Jr. - Hand It Over (1997)


De oude garde fans spuugt hem uit, de kids vinden hem te soft en zijn bandleden Lou Barlow en Murph zijn op de vlucht geslagen voor zijn dictatoriale gedrag. Kortom: Jay Mascis is alone. En dat is dan ook precies wat hij kreunt op zijn nieuwe plaat. Terwijl hij zijn gitaar laat gieren. Oorverdovend, als in de beste tijden. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 3,30*

Motorpsycho - Angels and Daemons at Play (1997)


De juiste balans tussen melodie en psychedelica is weer gevonden. Motorpsycho verpakt gevoelens van euforie, vervreemding en totale leegte in perfecte popsongs. Hartverscheurender en mooier dan ooit. [Monique Aerts]
Gemiddelde MuMe: 4,08*

Daft Punk - Homework (1997)


Het gaat goed met deze Fransen die eerder een clubhit scoorden met Da Funk. De grootste kracht van de plaat is de eenvoud van de composities en de herkenbare disco-invloeden, al staan er ook nummers op het album die nogal houterig voorkomen. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 3,79*

Guided by Voices - Mag Earwhig! (1997)


Na tegenvallend plaatwerk tovert Robert Pollard opnieuw een twintigtal gouden melodieën uit zijn hoge hoed. Pollard wisselt Wire-achtig werk af met pure poprock en rommelige lofi. [Theo Ploeg]
Gemiddelde MuMe: 3,71*

Yo La Tengo - I Can Hear the Heart Beating as One (1997)


De weetikhoeveelste van Yo La Tengo is een gevarieerde plaat zonder lijn of duidelijk consistent iedee. Voor vele recensisten is het ontbreken van een lijn een ware zonde en een teken de plaat bij voorbaat af te schrijven. Maar wie zou dat bij Yo La Tengo over zijn hart kunnen krijgen, want ieder nummer afzonderlijk klinkt zo verrukkuluk. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,97*

Blonde Redhead - Fake Can Be Just as Good (1997)


Het immer voor Sonic Youth-kloon uitgescholden noisetrio Blonde Redhead wordt per plaat beter. Op album nummer vijf, [moet zijn nummer 3, itchy] heeft de band de Pakkende Pop die aan haar wondermuziek ter grondslag ligt meer dan ooit ingevlochten in sterk hypnotiserende herhalingsstructuren. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 3,79*

Smog - Red Apple Falls (1997)


Voorganger The Doctor Came at Dawn stelde in al zijn akoestische so(m)berheid nogal teleur, maar zodra Bill Callahan zijn romantische kwaliteitssongs opfrist met strijkers, blazers of gewoon drums, dan mag het resultaat er als vanouds wezen. Op Red Apple Falls gebeurt dit in ruime mate. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 4,01*

Squarepusher - Hard Normal Daddy (1997)


Squarepusher's 101-synthesizer stuwt de tracks door donkere steegjes en verlaten industrieterreinen waar achter de kille muren veel geheimzinnige dingen gebeuren. De spaarzame leipe samples zijn de krenten in de pap - en die wordt heet opgediend. Action Music van een creatieve geest. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 3,76*

Een vervolg, yay leuk topic dit!

One Inch Punch !

Man man wat waren die hun tijd vér vooruit.

nummer 60, augustus/september 1997, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: The Make-Up
Artikelen: The Make-Up, Blonde Redhead, Placebo, Fuck, Kepone, Michaell Wells, Roni Size, Revelators, Demolition Doll Rods, Zita Swoon,Thou, Travis, God=My Co-Pilot,

KRS-One - I Got Next (1997)


I Got Next trekt, zuigt en stompt rechtaan in de buikstreek. Met behulp van onder andere DJ Muggs (Cypress Hill) en Redmanrapt stemgoochelaar Kris het glazuur van de tanden, terwijl de samples als vanouds weer stijlvol zijn gekozen. [JWS, niet vindbaar in de colofon]
Gemiddelde MuMe: 3,67*

Ween - The Mollusk (1997)


Dit keer proberen ze het met veertien zeemansliederen. De titel is goed gekozen, the Mollusk doet wat week aan. Alle Ween-ingrediënten (vervormde stemmetjes, lullige coupletjes) zijn weer aanwezig, maar er had wat meer pit in gemogen. [Esther Donkervoort]
Gemiddelde MuMe: 3,86*

The Prodigy - The Fat of the Land (1997)


Door de bizarre populariteit van sommige acts en de daaraan gekoppelde overkill kunnen nummers je de keel gaan uithangen. Breathe en Firestarter hadden zer best achterwege kunnen laten en ook de overige acht tracks zijn al zo vaak te horen geweest op de radio en in de dancehall dat alleen een verslaafde hem thuis nog opzet. O ja, The Fat Of the Land swingt als een trein en klinkt zoals te verwachten was. Maar dat wist je al. [Peter Kuiters]
Gemiddelde MuMe: 3,79*

Oblivians - Play 9 Songs with Mr. Quintron (1997)


De nieuwe elpee van The Oblivians wekt eerder associaties op met The Birthday Party dan met Gospel. De negen songs die dit onverwoestbare trio uit Memphis opnamen zijn mede door het orgelspel van Mr. Quintron nogal onheilspellend qua sfeer. Inderdaad: bijna Gospel. [David andriesse]
Gemiddelde MuMe: 3,97*

Tindersticks - Curtains (1997)


Curtains biedt in vergelijking met de vorige twee albums weinig verassingen. Tindersticks heeft de anatomie van de melancholie al op twee mooie platen ontleed en alles wat nu volgt is te nadrukkelijk en te veel. De instrumentatie klinkt overbekend, terwijl de strijkers hier niks wezenlijks aan toevoegen. [Harry Prenger]
Gemiddelde MuMe: 3,99*

Foo Fighters - The Colour and the Shape (1997)


Dave Grohl c.s. slagen er wederom in Pakkende Pure Popliedjes te maken, die na twee keer luisteren al diepe groeven in je hersenen achterlaten. Heerlijke meezingers, die met name op de discman hun waarde bewijzen. Ober, doe mij er nog maar een van hetzelfde. [JWS, niet vindbaar in de colofon]
Gemiddelde MuMe: 3,80*

nummer 61, oktober/november 1997, 5 gulden 95/BFR 125

Cover: Atari Teenagte Riot
Artikelen: Atari Teenagte Riot, Tanya Donelly, Shelter, Yo La Tengo, Man Or Astro-Man?, Wayne Kramer, Headrillaz, Down By Law, Coldcut

Cornershop - When I Was Born for the 7th Time (1997)


Het is allemaal erg eetbaar wat er in de keuken van Cornershop staat. Vage geluidjes, leuke dubjes en (hoe kan het ook anders) sitars waarop vhelemaal uit de dak wordt gegaan. Kula Shakers aller landen: gij zijt niets meer. [Annoesjka Brohm]
Gemiddelde MuMe: 3,33*

Teenage Fanclub - Songs from Northern Britain (1997)


Nooit eerder leek Teenage Fanclub zo op haar invloeden: Crosby, Stills, Nash & Young, Big Star, The Beach Boys en the Byrds. Perfecte samenzang en klassieke rocknummers. Oasis? Nee, veel beter. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,94*

Rex - 3 (1997)


Gooi Giant Sand, Acetone en Palace in de blender en je krijgt Rex. Het resultaat: rustige, voortdrijvende songs met breekbare, relaxte zang, mooie koortjes en extra instrumenten als bouzouki (jawel), cello en viool en af en toe een instrumentaal nummer voor de juiste balans. [Waldemar Noë]
Gemiddelde MuMe: 4,05*

Biosphere - Substrata (1997)


Meer wijdse landschappen van boven de poolcircel, in elf tracks met ieder een totaal andere kleur. Geir Jenssen mengt trage piano- en synthesizermelodieën met water- en windgeluid, en vaker met ondefinieerbare klanken. Substrata heeft alles in zich om een ambientklassieker te worden. [Gutter Heijting]
Gemiddelde MuMe: 4,14*

Songs: Ohia - Songs: Ohia (1997)


Een collectief dat goed heeft geluisterd naar de eerste plaat van de Palace Brothers: vooral de stem lijkt sprekend (hoewel een toontje hoger). Toch valt er naast die kanttekening niks op Songs: Ohia aan te merken, daarvoor maken ze te mooie muziek. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,73*

Sophia - Fixed Water (1996)


De lol is er voor Robin Proper-Sheppard, de vroegere God Machine-zanger, wel een beetje af getuige de teksten. Toch klinkt zijn muziek niet wanhopig, maar eerder hoopgevend. Sophia heeft een louterende werking op de gemoedsgesteldheid. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,96*

nummer 63, februari/maart1998, 6 gulden 50/BFR 140 (prijsverhoging!)

Cover: Dwarves
Artikelen: Dwarves, Helmet, the Ex, Misery Loves Co., I Against I, Ween, Motorpsycho, Negativland, Long Fin Killie, Dropkick Murphys, Cords, Steve Wynn

Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)


De koers van de pond maakt hem behoorlijk duur, maar houd je van mooi gearrangeerde pop waarbij alles perfect op z'n plaats zit (orgeltjes, strijkers en allerlei geluidjes), dan zit er niets anders op dan de spaarpot om te keren en actie te ondernemen. Wat kan muziek toch mooi zijn. [Paul Schwarte]
Gemiddelde MuMe: 4,01*

Will Oldham - Joya (1997)


Will Oldham is nog steeds bang van iets onbekends, iets waarover hij zelfs niet zal zingen, maar waarvan hij in ieder lied dat hij schrijft iets laat doorschemeren. Hij maakt ons deelgenoot van die angst en daarom is al zijn muziek zo doordringend dat je blijft luisteren om te ontdekken wat er mis is. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,64*

Guano Apes - Proud Like a God (1997)


Hun lieflijk ogende zangeres Sandra Nasic oogt als het domme blondje uit het clipje van No Doubt en de rest van de bandleden zien eruit als mierzoete loverboys. De muziek van Guano Apes veegt echter de vloer aan met alle vooroordelen. Stevige crossover-powerrock uit Duitsland in het straatje van Bad Brains, Primus, Cypress Hill en ja, toch ook weer een beetje No Doubt. [Jeps Salfischberger]
Gemiddelde MuMe: 3,02*

Pixies - Death to the Pixies (1997)


De keuze voor deze nummers is niet slecht, maar elke niet-complete verzameling van het Pixies -oeuvre mist een aantal belangrijke nummers - namelijk de rest. Dus laat deze recensie aanleiding zijn om die complete verzameling nog eens op te zetten of aan te schaffe. Doe dat maar in chronologische volgorde, want ook deze verzamelaar bewijst dat de Pixies per plaat minder briljant werden. Je zult (her)ontdekken hoe goed, energiek, melodieus en uniek deze band ooit was. [Eduard van Holst Pellekaan]
Gemiddelde MuMe: 4,03*

Labradford - Mi Media Naranja (1997)


De kwetsbaar klinkende stem van Mark Nelson is op slechts twee nummers te horen. Een goede keus, want ook de nummers zonder vocalen hebben hun eigen chame: ze laten meer aan de fantasie over. Een cd om bij weg te dromen. Is dat niet veel goedkoper als een weekeindje naar een kuuroord? [Esther Donkervoort]
Gemiddelde MuMe: 3,79*

Low - Songs for a Dead Pilot (1997)


Trager dan Codeine, eenzamer nog dan Verklärte Nacht van Arnold Schoenberg en zo pijnlijk mooi in al haar naaktheid is deze muziek. O, wat verschrikkelijk. nog dan Verklärte Nacht van Arnold Schoenberg en zo pijnlijk mooi in al haar naaktheid is deze muziek. O, wat verschrikkelijk mooi, vooral. [Lammert Voos]
Gemiddelde MuMe: 3,50*

NOFX - So Long & Thanks for All the Shoes (1997)


Het ongedwongen enthousiasme uit het begin heeft plaatsgemaakt voor routine en dat is op So Long & Thanks for All the Shoes te horen. De productie is erg goed, maar de plaat gaat snel vervelen. Teveel van hetzelfde, al zal dat voor de fans alleen maar een pluspunt zijn. [Robert Sanner]
Gemiddelde MuMe: 3,67*

nummer 64, april/mei 1998, 6 gulden 50/BFR 140

Cover: Max Cavalera's Soulfly
Artikelen: Kiss My Jazz, Staalplaat, Hellacopters, Incubus, Crivits, US Maple, Ego Express, Dirtys, Orange Goblin, Dubwar, Trumans Water, Caesar, Donkey, Solbakken, Everclear, Speedball Baby

Propellerheads - Decksandrumsandrockandroll (1998)


Nummers als Take California en Spybreak! Hebben zich als single ruimschoots bewezen. Verder bevat dit album nog twee van zulke hitjes en verder een paar nummers waar je wat minder opgewonden van wordt. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 3,62*

Goldie - Saturnz Return (1998)


Zijn vorige album opende met het zo'n slordige twintig minuten durende Innercity Life. Dat nummer sloeg nogal aan, waaruit Goldie waarschijnlijk het zelfvertrouwen putte om nu maar eens met een veertig minuten durend epos op de proppen te komen. Bepaalde fragmenten zijn best aardig, maar helaas doen andere fragmenten soms aan het synthesizergefröbel van Klaus Schulze denken, en dan nog ook in een kitscherige variant. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 2,82*

Shellac - Terraform (1998)


De tweede Shellac-plaat liegt er niet om. Knetterend gitaargeweld, dat is ingeklemd tussen de wonderlijke beekritmes van Bob Weston en Todd Trainer. En natuurlijk de kwaaie kraaienstem van ome Steve, die als vanouds verhaalt over perversie, pijn en weirde dingen. Beter dan At Action Park, en als je het daar niet mee eens bent zullen we je bij het volgende Shellac-optreden eens effe met je oren aan de gitaarboxen van gekke Steve vastlopen. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 3,43*

Unwound - Challenge for a Civilized Society (1998)


Vanaf de eerste tel herken je het intense geluid van dit trio. De hoekige, meeslepende sound komt echter minder hard over dan voorheen - alsof het leven ze minder heeft laten lijden. Deze CD zal zeker zo'n indruk achterlaten als twee jaar geleden Repetition deed. Weer een topper. [Esther Donkervoort]
Gemiddelde MuMe: 3,83*

Solex - Solex Vs. the Hitmeister (1998)


Een Amsterdamse dame met veel talent op een plaat met triphop-, jazz-, drum 'n bass-, en zelfs wat oosterse geluiden. Om het stemgeluid van Elisabeth te omschrijven is meer nodig dan een ordinaire Opschene-zeikku(r)t voorhanden heeft. Om de lezer toch te plezieren: een vergezocht Jarboe-geluid, met zo hier en daar een snuifje Miranda Sex Garden. [Esther Donkervoort]
Gemiddelde MuMe: 3,58*

Caesar - No Rest for the Alonely (1998)


Zoeken naar zwakke momenten is spijkers zoeken op laag water. Caesar komt met een plaat die na weken van draaien nog steeds van kleur verandert, met als fantastisch hoogtepunt het nummer Stains, dat op single een grote zomerhit zal worden. [Jaks Schuit]
Gemiddelde MuMe: 3,65*

Refused - The Shape of Punk to Come (1998)


Refused is niet bang om te experimenteren, dat is duidelijk. De hardcore van dit Zweedse gezelschap is in een heel apart jasje gegoten. Soms heeft het wat weg van een band als 108, de andere keer lijkt het meer op een soort Eboman-goes-hardcore. Dan, ineens, komen er allerlei vreemde geluidsfragmenten uit de hoeken van de kamer die je eerder zou verwachten bij een band als Monster Magnet. Alsof dit nog niet genoeg ellende is, volgen er ook nog een paar pogingen om tot een soort van dansmuziek te komen, maar dan vermengd met jazz of swing uit de jaren vijftig. Volgt u mij nog? Ik niet in elk geval. Als dit de punk van de toekomst is, dan ziet [Robert Sanner] het donker in.
Gemiddelde MuMe: 4,20*

June of 44 - Four Great Points (1998)


Je moet er van houden, van de breedbespraakte, romantische postrock van June of 44. Is dat het geval, dan loop je beslist weg met deze vierde (en misschien wel beste) June-cd. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 4,00*

Soulfly - Soulfly (1998)


Soulfly doet Sepultura vergeten. Max zonder de rest blijft in de buurt van Sepultura maar durft te experimenteren, waagt het niet om te proberen te zingen en trekt met nieuw hervonden energie, enthousiasme en plezier ongekend van leer. [Monique Aarts)
Gemiddelde MuMe: 3,36*

Bedhead - Transaction de Novo (1998)


Net als op de vorige twee platen bestaan bijna alle nummers, ook in de wat wildere, lo-fi achtige nummers, uit een aantal ijle lagen gitaar, bas, percussie en niet te vergeten de (falset)zang van Matt Kadane. Zodat beelden van ijle mist en andere atmosferische verschijnselen vanzelf opdoemen. Bedhead maakt elegante en breekbare muziek die nu eens niet verstikkend is, maar zowel bevrijdend als bedroevend werkt. Mooie plaat. [Erik Paul van Klaveren]
Gemiddelde MuMe: 4,01*

Cornelius - Fantasma (1997)


Op deze plaat flirt de Japanner met alle moderne muziekstijlen. Hiphop en andere triplets, beetje drum 'n bass en easytune, maar ook lof en noisy gitaarmuziek a la His Name Is Alive en met als uitzondering een heerlijk sixties-nummertje. Als de nummers je nog niet vanaf de allereerste noten boeien, dan doen ze dat wel bij de noisy refreinen. [Erik Paul van Klaveren]
Gemiddelde MuMe: 3,67*

Mark Hollis - Mark Hollis (1998)


Een geheel waarin tijd geen enkele rol meer speelt, alleen geluid. Het geluid van de krakende stoel waarop Mark zit, het geluid van de wegstervende klank van de piano en het geluid van stilte. Het zal nog jaren duren voordat Mark de behoefte voelt hieraan iets toe te voegen. Geeft niks, want bij dit soort muziek speelt tijd inderdaad geen enkele rol. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 4,14*

nummer 65, juni/juli 1998, 6 gulden 50/BFR 140

Cover: Unsane
Artikelen: Unsane, Pere Ubu, Cornelius, Underground in Ethiopie, Solex, Unwound, Aerial M, Mike Watt, June Of 44, Karate, Echo & the Bunnymen, Raggende Manne, William S. Burroughs, Warm Jets

Evil Superstars - Boogie-Children-R-Us (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1376.300.jpg
Net als je denkt dat de Evil Superstars hun hoogtepunt in de gekte hebben bereikt, komt deze groep met een nieuwe plaat, waaraan niet alleen de psychiaters van deze Belgen werk zullen hebben.
[Annoesjka Brohm]
Gemiddelde MuMe: 3,93*

Turbonegro - Apocalypse Dudes (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9415.300.jpg
Terwijl menigeen zich buigt over de vraag of deze in denim gehulde Noren nu gay zijn of er alleen maar mee flirten zoals de Village People dat ooit deden, weet de glamrock van dit zestal uitstekend te vermaken. Lekkere randdebielenrock'nroll. [Monique Aerts]
Gemiddelde MuMe: 3,85*

Fugazi - End Hits (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3213.300.jpg
Voor het eerst klinken de relaxte popsongs beter dan dan die paar nogal obligate hardcorenummers. Waarmee Fugazi hetzelfde flikt als Faith No More destijds: Commerciëler worden maar zonder daarbij ook maar iets aan zeggingskracht in te leveren. Sterke CD - al houden we heimwee naar de tijd van Repeater. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 3,67*

Pulp - This Is Hardcore (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1718.300.jpg
Was je ook zo geschrokken van die kwijlerige single Help the Aged? Gelukkig staat de rest van deze plaat vol met nummers die daar heel ver vandaan staan. Je kunt van de schrik bekomen met melodieuze songs die meer in het verlengde liggen van de titelsong en single This Is Hardcore. [Annoesjka Brohm]
Gemiddelde MuMe: 3,75*

Dead Man Ray - Berchem (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1293.300.jpg
Duidelijk is dat Dead Man Ray de creatieve smog die boven Antwerpen hangt diep heeft geïnhaleerd en boven en door de nummers heeft uitgeblazen, waardoor de meest simpele gitaarsong een prachtige draai krijgt. Kippenvel is dus gegarandeerd! [Annoesjka Brohm]
Gemiddelde MuMe: 3,91*

Motorpsycho - Trust Us (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3280.300.jpg
De muziek luistert niet zo soepeltjes weg als op de voorgangers: zo is er slechts sporadisch een euforische uitbarsting. Zodat deze moeilijke muziek zijn schoonheid, net als op Timothy's monster, pas zal prijsgeven na meerdere draaibeurten. Definitieve recensie over een jaar. [Erik Paul van Klaveren]
Gemiddelde MuMe: 4,18*

Calexico - The Black Light (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1357.300.jpg
The Black Light smaakt nog meer dan zijn voorganger naar tortillas en tequila, en smaakt dus erg goed. Absolute aanrader.
Gemiddelde MuMe: 3,85*

nummer 66, augustus/september 1998, 6 gulden 50/BFR 140

Cover: Pitchshifter
Artikelen: Pitchshifter, Autechre, Calexico, Dead Man Ray, The Posies, Battery, Senser, Fear Factory, Laub, The Bouncing souls, Marcy Playground, New Bomb Turks, FunDaMental, Nuff Said, Fleshtones, David Grubbs, The Lazy cowgirls, Bambix, (hed)p.e.

Amon Tobin - Permutation (1998)


Met deze CD mag het duidelijk zijn: Amon Tobin maakt geniale luistermuziek. Je luistert ernaar als ware het een moderne jazzklassieker. Een plaat die je vele malen kunt horen zonder dat het doorzichtig wordt. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 3,69*

Catherine Wheel - Adam and Eve (1998)


Catherine Wheel heeft met Adam and Eve haar meesterstuk afgeleverd: prachtige, heroïsche muziek in een even mooie productie (van het voormalige wonderking Bob Ezrin, die op zijn 19e het geniale Berlin van Lou Reed produceerde). [Jan-Willem Steenmeijer]
Gemiddelde MuMe: 3,94*

Don Caballero - What Burns Never Returns (1998)


Derde CD alweer van deze zeer originele postrock-band die het exacte midden heeft gevonden tussen Shellac en Slint - ook al is het allemaal instrumentaal. Op deze plaat laat Don Caballero steeds minder jazz horen en meer noise, maar ook bijvoorbeeld salsa en funk. Wonderlijk, creatief en zeer aan te raden voor liefhebbers van Slint-afsplitsingen als Aerial M en The For Carnation. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 3,53*

Gorki - Ik Ben Aanwezig (1998)


Zestig procent van de muziekluisterende medelanders houdt van de Marco Borsato's en de De Kasten. Negenendertig procent luistert nooit naar Nederlandstalig, die vinden de teksten te confronterend. Voor het overgebleven ene procent is de plaat van het Gentse Gorki in Nederland uitgebracht. [Joep Vermaat]
Gemiddelde MuMe: 3,95*

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Even wat ego-masturbatie: de volgende recensie staat er enkel en alleen omdat ik zelf in dit combo speelde
Pino - Swallow Dive (niet op Mume)
Rommelige lofi-gitaarmuziek die niet misstaat in een gezellig buurtkroegje, maar ook verder van huis. De band lijkt soms inspiratie te halen uit bands als Magnapop, maar blijft vooral toch lekker zichzelf. Zeer sterk punt: zangeres Suleika Flikweert, die de gruizige depriklanken weet te verrijken met haar Kim Deal-achtige zang en daarmee voor een perfect geheel zorgt. [Esther Donkervoort]
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Rancid - Life Won't Wait (1998)


Laten we het maar meteen zeggen: de nieuwe Rancid is een wereldplaat. Rancid neemt het beste uit de punk en ska en gaat daar waar The Clash in geen miljoen jaar was uitgekomen. Dit is perfecte popmuziek. Deze plaat heeft alles in zich om net zo belangrijk te worden als Never Mind the Bollocks. [Monique Aerts]
Gemiddelde MuMe: 3,51*

The Smashing Pumpkins - Adore (1998)


Zijn de Pumpkins hun wilde haren kwijt? Werden op voorgaane platen de gevoelige songs afgewisseld met een flink partijtje raggen, op Adore roepen alle songs het beeld op van hemelse landschappen en zigeuners met tranen. Mooi, soms overweldigend mooi, maar na een paar keer luisteren ontbreekt er toch iets essentieels: de spanning en ontlading zoals alleen de Pumpkins dat kunnen. [Brechtje van de Moosdijk]
Gemiddelde MuMe: 3,54*

Beastie Boys - Hello Nasty (1998)


De Kwik, Kwek en Kwak van de hiphop hebben sinds hun volslagen onverwachte comeback met Check Your Head alleen nog maar geniale platen gemaakt. Hello Nasty vormt daarop geen uitzondering, al lijken de B-boys een stapje terug naar de goeie ouwe tijd van Paul's Boutique: punksongs ontbreken, de tracks klinken wt meer oldschool en de raps zijn een stuk kaler dan op vooral Ill Communication. [Maarten Keulemans]
Gemiddelde MuMe: 3,58*

Boards of Canada - Music Has the Right to Children (1998)


De sfeer van BOC is vaak bijzonder moody, de beats zijn low maar staan overeind. Verder heeft de muziek iets van de uitgestrektheid van het vroege Aphex Twin-werk. Laten we maar hopen dat BOC lekker in z'n isolement blijft en niet als Aphex het hoofd dol laat maken in de grote stad. [Johanz Westerman]
Gemiddelde MuMe: 4,03*

Heather Nova - Siren (1998)


Aandacht trekken kan Heather Nova wel. Ze is blond en, zo blijkt na beluistering van Siren, buitengewoon dom. Ze brengt een kopie uit van haar vorige album Oyster. Al heeft ze dit keer de nodige aandacht besteed aan het hoesje: haar haren zijn na eindeloos kammen voldoende verward en haar lippen geretoucheerd tot rode hartjes. Heather's openingsliedje gaat over hoe iedereen wil dat ze zingt. Ik wil dat ze d'r kop dicht houdt. [Jaks Schuit]
Gemiddelde MuMe: 3,67*

Die recensie van Heather Nova is me uit het hart gegrepen

Ik kon een gniffel ook niet onderdrukken tijdens het typen

Ik ken van Don Cabbalero enkel het geniale "Don Cabbalero 2", dus dan moet ik die opvolger ook maar eens opzoeken. Zo dient zo'n topic nog es ergens voor, als een soort geheugensteuntje of zo

Deze DonCab is niet misselijk. In elk geval is het gemiddelde op deze site veel te laag