Rapper van de 3de verse met de gele jas is opvallend goed i.v.m. die andere twee.

Dope track nedbed! Mick Jenkins kan wel op het lijstje van een biljoen rappers waar ik wel vaker naar mag luisteren.



Het probleem is alleen dat ik dan Ka-tijd moet inruilen...

^Hey, Earl sweatshirt in die clip, grappig. Moet ook zijn album uit 2015 nog checken trouwens. Als hij zo tight is met de creme de la creme van NY hip-hop ben ik wel benieuwd naar zijn volgende project.

Leuk om ODB's zoon zijn deel te doen.

YDB

edit: ik maakte een grapje, maar dat is echt zijn artiestennaam, haha.

Dat is tegelijkertijd grappig en best sneu. De zoon van Big Pun rapt onder de naam Chris Rivers.

Goh die Homeboy Sandman track is dope! Na die Lice projecten met Aesop Rock ben ik best geïnteresseerd geraakt in Homeboy Sandman, maar ik had niet het idee dat ik een heel project niet zou kunnen uithouden. Met dit soort productie zou ik het misschien wel kunnen doen. Past heel fijn!

Die Edan stukjes tussendoor zijn hilarisch overigens

Het gaat om Reks, en niet om die andere verse

Misschien bevooroordeeld, maar dit is echt superdope en de video is ook grappig....Check it, als je er zin in hebt:

Nieuwe video van een classic

Moet zeggen dat ik zelf de kriebels krijg van de video, maar wel een erg leuke track.

Ik vind die neo-boombap tracks vaak leuk, opzwepende soul samples en bonkende drums, maar ik kom er nooit meer op terug. Ik ben vaak eerder geneigd weer wat 90s klassiekers op te zetten.

Dat heb ik vaak ook, Elohim, maar die laatste track is wel heel hard. Die ga ik zeker vaker beluisteren. Die daarboven is ook strak. Goede raps vooral. Op dat vlak laat die B.E.N.N.Y. het naar mijn mening wat afweten; zijn timing is vaak nét niet raak genoeg.

Sjaakspeare ik vond die van OC from NC erg sterk, maar Acetik & TRA vond ik qua delivery niet echt overtuigend. Hoewel Masta Ace erg overtuigend was, vond ik Professor P (iets verder naar boven) ook niet helemaal overtuigen.

Ergens is het soms vreemd. Ik hoor de rijmschema's, de metaforen en weet ik veel wat, ik hoor de flow, maar op de één of andere manier klikt het vaak net niet. Ik gok dat het te maken heeft met een soort 'presence'. Het is niet alsof iedereen dat in de 90s wel had ofzo, overigens. Ik probeerde gisteren The War Report van Capone-N-Noreaga en daar had ik een vergelijkbaar gevoel bij. Het voelt eerder alsof mensen een bepaalde stijl proberen te emuleren dan dat ze gewoon dope raps proberen te maken (zonder dus daarbij te proberen een stijl te emuleren).

En dan de geëikte klassiekers of ook dingen als Rascalz, Native Nuttz, Yaggfu Front, Street Poets, etc, etc?

Wah-wah? Ok het lijkt heel veel op mobb deep, maar Nore is uniek in zijn lompheid.

Oc from nc track vond ik ook sterk, die daaronder meteen een stuk minder omdat het wel heel erg cliche boombap is.

HipHop Fiend, voornamelijk toch de geijkte klassiekers, eigenlijk. Ik weet dat er zo verschrikkelijk veel goeds is uitgekomen in die tijd, maar ik wen erg langzaam maar aan nieuwe muziek. Zo nu en dan als ik in een exploratieve bui ben, zet ik iets anders op. 90s favoriet is voor mij Organized Konfusion, overigens.
edit: Ik gebruik je top 100 soms als een springplank om wat '90s hiphop te verkennen, maar ik merk dat dingen beter beklijven bij een geheel album. Heb je misschien een paar (3 misschien? 5?) albums die je zou aanraden?

GarnalenPeller, misschien moet ik het nog eens een kans geven. Ik vond voornamelijk het stemgebruik en de mic presence verre van overtuigend op het eerste gehoor.

Volgend jaar verschijnt het eerste album van Zwangere Guy. Dit is de eerste single:




Heftig.

Erg sterke track en de video maakt het alleen maar heftiger inderdaad. Heeft me ook geïnspireerd zelf weer eens in het Nederlands te schrijven.
"The type of writer that makes writers wanna go and write"

Maar goh, dit verschijnt dus op Top Notch? Netjes, hoor.

On a typewriter?

Moest je meer van ZG willen horen, je vindt een verzamelaartje op Bandcamp.