Je kan Public Enemy toch bezwaarlijk opgewekte muziek noemen

Ook Big L is nu ook niet de rondhuppelende Mister Nice Guy...

Begrijp je wel, maar misschien wat verkeerd uitgedrukt.

Vindje PE geen opwekkend effect hebben dan? hehe, zet You're gonna get yours eens op (full volume), en ik garandeer je datje met plezier door de koude naar school fietst Rebel without a Pause is er ook zo 1tje. Bij Big L dacht ik spontaan aan Ebonics...wat ik wil zeggen is eigenlijk die sterk doordringende stem (Big L, Chuck D, Redman,..) die je te horen krijgt, op een ietswat nerveuze beat, die toch net iets beter aankomen (op die tijd van de dag) als bv een Guru op een Jazzmatazz.

Ja maar opgewekt suggereert vrolijkheid; en dat was mijn commentaar, precies alsof Public Enemye toffe gasten zijn die content zijn met alles en feel good-nummers brengen

Geniale film. Zijn maar weinig films waarvan ik zoveel kan quoten en scenes kan nadoen als deze.

De betekenis van Hip-Hop?????????????

Hangt van de situatie waarin ik verkeer af en welke stemming ik heb.
Hou je van lekker relaxen, of ga je juist voor de diepzinnige teksten die je aan het denken zetten. Luister je het om even lekker te headbangen of om je gevoel ergens in kwijt te kunnen?
Het kan allemaal. Ik kan in ieder geval niet zonder en moet het dagelijks horen. Watvoor hiphop hangt er gewoon vanaf. Het werkt net als alle muziek... Als een artiest iets maakt dat me aanspreekt of raakt dan luister ik het. Watvoor artiest of welk genre maakt niet eens zoveel uit

Hip Hop staat voor mij nog steeds voor een levenstijl die een aantal zaken inhoudt: Breakdance, Poppin', Graffitti en Emcee' ing, Dj' ing.
Dat is nog steeds wat het inhoudt. Jammer dat de media met de term aan de loop is gegaan. De meeste muziek die je op tv ziet is een kruising tussen rapmuziek en Zogeheten R n" B die weer voortgekomen is uit de New Jack Swing etc. Alleen is hiphop hierin vaak ver te zoeken. The taal van geld speelt een veel te grote rol.

Dus hiphop is R&B zonder dat het om geld gaat?

Wat de laatste jaren zogenaamd R&B genoemd word. Is in mijn ogen helemaal geen R&B .Want de rythem en blues is ver te zoeken . Zeker na de tweede helft van de jaren 90

Nee, het wordt onder de noemer Hip Hop geschaard.Terwijl R'n B dit totaal niet is natuurlijk. Misschien hier en daar wat cross-over, maar dan ook vaak meer om geld te maken. Allemaal Gimmicks!
Hip Hop is geen Bling Bling terwijl het hier voor velen synoniem voor staat, jammer genoeg.

Niet alleen hier natuurlijk.

Hip hop is gewoon gevolueerd en daar moet je maar mee leven.

Geevolueerd naar wat dan? Hip Hop is nog steeds wat het was. Kijk maar naar jongens als Opgezwolle e.d.

troep

Ja, dat is dus geen hiphop dat is inderdaad troep. Een consumptieartikel: na gebruik weggooien.

g=d

En jouw top 6 dan?

Met het volgende commentaar bij de nummer 4:

Hmz ik had beter verwacht maarja tog nog een 4

Van Put It On van Big L krijg ik meteen een lach op mijn gezicht. Die beat en zijn stemgeluid samen vind ik erg fijn op dat nummer. Maar de rest van Livestylez is niet echt opgewekt te noemen nee

Put It On is inderdaad een vrolijk nummer.

het gaat mij vooral om mijn mood, als ik gwn op school sta te praten dan ga ik geen zwaar materiaal opzetten. Maar voel ik me klote dan helpt hiphop toch wel.
en qua sound is het voor mij lyrics flow beat en dan ook verschillend aan de sfeer van het nummer

Ja klopt Ik bedoelde eigelijk meer opWEKkend ipv opgewekt

Voor mij is hiphop wat de clips van Black Moon - Enta Da Stage tracks, Nas - Illmatic tracks, Crooklyn Dodgers pt 2, Public Enemy, Mobb Deep - The Infamous tracks (om maar wat te noemen) uitdragen.
Gewoon opnames van alledaagse dingen op straat met getalenteerde gasten die hun ervaringen delen.
Geen dure auto's of sexy naakte vrouwen. Gewoon flatgebouwen met Graffity erop en een rauw, soms rebellerend beeld van alles.
Ik heb ook een tijdje gezegd dat hiphop behoorlijk dood is. Maar dat is niet zo denk ik. Het is gevolueerd en er zijn veel commerciele aspecten,gedachtegangen en mensen zich mee gaan bemoeien. Op zich prima, maar het is niet meer wat ik zoek in hiphop. Een Cannibal Ox, Mr Lif, Non Phixion, Royce Da 5'9 vind ik echt wel dope en er komen zeker nog goede dingen uit... (lang niet alles is commercieel gericht natuurlijk)
Maar dan zie ik een Broken Language van Smoothe Da Hustler en dan merk ik gewoon dat dat mij het meeste raakt.
Vette baslijntjes en sampletjes, lekker met dat hoofdje op en neer in de bus en de sfeer van de hiphop uit NY tussen 1987 en 1996 proeven (Ben nooit echt een G-Funk liefhebber geweest).
En EPMD en Eric B & Rakim hadden dikkere kettingen dan heel G-Unit bij elkaar maar het had iets speciaals. Iets intiems. Ik was toen nog niet met hiphop bezig maar als je Yo MTV raps terug kijkt, de videos uit die tijd en de lyrics en interviews luistert en leest dan maakt dat wat in je los.
Lang verhaal dus, maar kan het niet anders verwoorden.

Big Up, herbertwest! Ik ga volledig akkoord en heb hetzelfde gevoel.... Het is écht lastig uit te leggen en te verwoorden, hé.
Zeker aan mensen die van andere muziek houden.

Fan zijn van hiphop is eerder een gevoel dat je erbij hebt. Niet ZUIVER het genot van een beat of rhymes, maar eerder de beelden die het bij je opwekt (als je bv. in je kamer luistert); of het gevoel dat je krijgt bij het beluisteren van een album dat dan perfect overeenstemt of dat past bij de omgeving waar je in vertoeft (als je bv. op de bus of op straat luistert met de headphones)

pfff, ik lul maar wat; een abstractie maken van een gevoel is al moeilijk, maar het dan nog accuraat kunnen verwoorden is dan nog lastiger... Maar ik heb de indruk na het vorige bericht gelezen te hebben dat ik en herbertwest wat dat betreft wel op dezelfde golflengte zitten...


-Q-Tip ('96)

@ herbertwest

Eigenlijk is het vreemd dat ik van hip-hop hou, dus ik heb er de laatste tijd over naar zitten denken. Waar ik erg van kan genieten is dat onoverwinbare van hip-hop. In veel gevallen is het bragging en boasting geweldig vanwege het Asterix/Spiderman-effect: je kan je (tot op een bepaalde hoogte) identificeren met iemand die in zekere zin onaantastbaar is. Rappers gaan niet huilen als hun vriendin ze bedriegt, maar nemen wraak. Rappers pikken het niet als ze onjuist behandeld worden. Wat zeg ik: rappers struikelen zelfs niet! Het identificeren is het ontsnappen van het werkelijke leven waarin ik weleens struikel (net als iedereen) en weleens onjuist behandeld wordt (net als bijna iedereen). Natuurlijk is er ook hip-hop die zich niet op de eerste plaats onoverwinnelijk acht (Passin' Me By van The Pharcyde is een goed voorbeeld), maar dit is voor mij de andere kant van de medaille, de Asterix zonder toverdrank/Peter Parker en daarom nog steeds interessant. Er zit voor mij nog steeds iets onoverwinnelijks in deze hip-hop
Tegelijkertijd zie ik ook in dat datgene wat rappers beweren onmogelijke nonsens is. Rappers scheppen op dat ze iedereen neerknallen, maar kunnen zonder opgepakt worden platen blijven uitbrengen. Dat is de grote ironie van de hip-hop. Ik ben gek op ironie en ook dat klopt dus helemaal. Volgens mij zijn rappers ook op hun best als ze de ironie van alles inzien en daar gebruik van maken. Op het moment dat ze zichzelf veel te serieus gaan nemen, is de magie meestal weg.

Zitten we zeker. Heb ik vaker bij jouw berichtjes dat ik me ermee kan identificeren. Wij behoren bijv maar tot de enige 5 met The Sun Rises van Jeru in de top 10 en de enige 3 met Black Moon - Enta Da Stage erin.
Ik heb vandaag Dah Shinin van Smif N Wessun weer eens gedraaid en had echt het gevoel van; 'Cool ik mag hier gewoon deel van uit maken. En dan kijk ik die clip van Crooklyn Dodgers en dan denk ik: 'Yeah'
Zoveel emcee's uit diezelfde stad met ieder hun verhalen en visies... Ik kan NY bijna dromen.
En tegelijk dat stoere, rauwe, in your face in al die tracks.
De metro's, de basketballcourts, de liquorstores en barbershops, de graffity, the corners.
Het is ook een geschikte wereld om in te vluchten. Woede, verdriet, geluk, frustraties, haat, liefde, familie, de dood, misdaad, alles is bespreekbaar. De creatieve mogelijkheden zijn enorm. Zoeken naar de juiste sample of het creeeren van een unieke snaredrum.
En dit alles staat nu in vele regels hier in mijn bericht maar zit tegelijkertijd met 1 associatie, 1 gevoel in mijn hart.

En als het even tegen zit zet je gewoon het verstand op nul en draai je even lekker heel hard Public Enemy

Dat maakt hiphop ook zo'n moeilijk genre voor veel mensen denk ik. Die nemen alles zo ontzettend serieus terwijl rappers dat eigenlijk niet doen, ze spelen slechts een rol en dat wil er bij veel mensen niet in.

Het leuke aan hiphop vind ik dat het zo'n ontzettend breed genre is, dat vind je vrijwel nergens anders. Muzikaal kan het namelijk alle kanten opgaan, ook omdat hiphop niet discrimineert en veel verschillende muziekstijlen assimileert. Jazz, soul, blues, rock, country, electronic, het is allemaal geen probleem. Qua onderwerpen is het al net zo breed, niets blijft onbesproken. Om mijn woorden wat kracht bij te zetten:

Daedelus feat. Busdriver and Pigeon John - Something Bells
Public Enemy - Fight the Power
The Roots feat. Jill Scott - You Got Me
MC Hawking - What We Need More of Is Science
Dizzee Rascal - I Luv U
El-P - Smithereens
Aesop Rock - No Jumper Cables
Eminem - The Real Slim Shady
Blackalicious - Alphabet Aerobics

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Helemaal mee eens! Naar mijn mening is hip-hop ook de meest postmoderne muziekstroom die er bestaat, omdat het letterlijk is voortgekomen uit andere stromingen door middel van het 'samplen' uit andere stromingen. En waar dat vroeger vooral disco- en funkplaten waren kan dat inmiddels inderdaad vanalles zijn. Iemand als The RZA stopt samples uit soulklassiekers en onbekende soulnummers in dezelfde track als samples uit kazige kung-fu films. KMD samplet met een gerust hart uit Sesamstraat en een voorgelezen versie van Little Sambo. Dat soort dingen. Inmiddels heeft hip-hop zich dusdanig ontwikkeld dat samplen zelfs niet meer per se nodig is, maar het wordt nogal altijd veel gedaan.


Het merkwaardige is dat ze dat bij films wel accepteren, maar bij muziek niet. Maar goed, dit is preken voor eigen parochie, gok ik.