De lijn is inderdaad érg dun tussen ironisch onoverwinnelijk voorkomen of het écht gaan menen.

Ik voel PRECIES hetzelfde als jou, psychonaatje, de magie verdwijnt als de "gangsta's" het té serieus gaan nemen. Maar wat doe je dan met bv. Mobb Deep. Hun eerste drie platen zijn classic, erg goed, (bijna) iedereen hier vindt dat topplaten. Waarom?

Ze beschrijven op een accurate en efficiënte manier het straatleven in QB, proberen de donkere sfeer weer te geven in de beats MAAR (en hier zit misschien het struikelblok) vertellen veel dingen vanuit de IK-persoon. Alsof zij een personage zijn in hun film die ze creëren die een weerspiegeling kan bieden van hun hood.

Dat vind ik fantastisch en die platen trekken me erg aan. Maar wat doe je dan als je die twee NU ziet... Met naakte wijven, champagne e.d. in de G-Unit-stal... Het descriptieve van hun omgeving is er af (want QB zijn ze blijkbaar al wat ontgroeit) maar hun topics en manier van rappen is dezelfde. Dat past niet meer en nu LIJKT het of er geen ironie meer aan te pas komt....

Zelfs mensen zoals ik beginnen zich dan wel eens vragen te stellen of we het met onze analyse van platen à la The Infamous wel bij het rechte eind hebben...

Yup, herbertwest... Weer helemaal eens. Jij en ook FunkyMonk hebben grotendeels zowat dezelfde muzieksmaak heb ik zo de indruk na enkele maanden MuMe.
Als ik The Sun Rises in the East opleg, voel ik me gewoon in die Metro in Brooklyn... Ook Enta da Stage.... Het gevoel dat je daar bij krijgt is inderdaad metro, basketballcourts,... al wat je daar opnoemde...

Eigenlijk erg bizar dat mensen zoals jij en ik (ik ken natuurlijk jouw achtergrond niet) daar toch zo fan van kunnen zijn, gewoon heel merkwaardig, maar goed: de wegen van het hart zijn ondoorgrondelijk, nietwaar (om even een melige sententia te gebruiken)

Ik denk ook dat het te maken heeft met het feit dat je deze jongens (excuseer me als ik hier een paar gevoelige snaren raak) géén raséchte artiesten meer kunt noemen. Rappers zoals Havoc & Prodigy (maar ook Nas, Jay-Z etc) hadden het vroeger niet écht breed, en hoopten (zoals vele anderen) het te gaan maken als artiest, en zo aldus aan de kost te kunnen komen, en niet meer te hoeven leven in angst omdat je elk moment kunt doodgeschoten worden omdat je dealt etc.
Het gevolg is dat ze hun hart en ziel in hun debuutplaten steekten (wat ook de nodige vruchten heeft afgeworpen). Maar eenmaal het geld binnen is...gaan véél (ik zeg niet allemaal) artiesten gemakzuchtig worden; minder effort steken in hetgene wat ze maken. En alsje nu kijkt naar bv The Roots: deze jongens zaten samen in een kunst academie (als ik me niet vergis), zijn dus geschoold en waren dus niet meteen super arm; en die gasten slagen er in om tot op heden nog steeds goeie platen te maken! Omdat muziek hun passie is; en uiteraard delen Mobb Deep of Jay-Z ongetwijfeld ook diezelfde passie, maar ze komen nu eenmaal uit een ander milieu.
Ik vind het ook spijtig dat je er in Amerika zóóveel geld mee kan verdienen. Ik bedoel, je gaat vandaag de dag een paar keer Platinum en je bent binnen voor de rest van je leven. (Cfr 50 Cent) Als een artiest nu eens evenveel zou verdienen als een gewone dokter of een advocaat, zou dat toch ook niet verkeerd zijn? Ik walg écht van dat grote contrast dat in the states heerst. Maar hoe pak je dat aan...

Omvat een beetje alles wat de laatste 5-6 berichten gezegd is geweest, en daar sluit ik me ook helemaal bij aan.

Hmmm, ben het niet helemaal met je redernering eens. Prodigy en Havoc hebben elkaar nota bene ontmoet op de kunstacademie, de Manhattan School of Art and Design.

Nja misschien niet het perfecte voorbeeld, maar ik wou gwn ff hameren op het schrijnende contrast tussen arm en rijk dat heerst in the States. En dat het allemaal erg aanlokkelijk is, zeker als je uit een milieu komt zoals dat van Mobb Deep. 1 keer je binnen bent, doe je gewoon mee met dat wereldje...je gaat nogwel een heleboel platen verkopen, maar het grote deel zal kwalitatief minder zijn.

Dat kan je niet aanpakken, tenzij jij de ultieme geldschieter bent, met zovele mile op de bank dat je al die andere producers/platenmaatschappijen uit kan kopen. Dan kan je iets veranderen (ik zeg niet alles), je koopt hen af, en geeft een soort van scripts weg waarmee artiesten aan een nieuw album beginnen. DIt script geeft o.a. aan dat ze terug moeten gaan naar de tijd dat ze geen geld hadden en het nie over hun sterrenleven meoten hebben, hoe leuk het ook is om erover te rappen dat je het wel hebt en hoe trots ze er zelf ook wel op zullen zijn. Als je muziek met passie en gevoel wil maken moet je geen teksten schrijven waarin je zelf naar voren komt als de GROTE ik met al mijn bling bling, dikke bankrekening en dure auto`s.
Heel simpel, daar zitten de meesten mensen niet op te wachtten omdat ze zichzelf er niet mee kunnen associeren. Leuk zo`n sterrenleven, en tuurlijk kan je er wel een plaat over schrijven, maar geen album, doe je dat wel dan zal je producers moeten hebben die hele pakkende melodietjes kunnen maken ( en dat is waar ze nu dus wel goed in zijn) waardoor je toch luisteraars aan je kan binden.

Maar ja, t feit is gewoon dat onze wereld teveel om geld draait. EN dat zal niet meer veranderen. Hip hop zit in een enorme lift, en daar probeert iedereen een graantje van mee te pikken. Zelfs de slechtste kunne wel een rijmpje maken, en als er geld mee valt te verdienen, tsja waaro0m zou je het dan laten? En elke geldschieter die ergens een commercieel succes in ziet zal die kans grijpen.
De markt is ondertussen ook behoorlijk verzadigd aan het raken, er is zoveel aanbod, en dat is wel funest voor de commercie, enige hoop die ik vanuit mijn visie aan jullie kan geven is dat straks iedereen klaar is met Hip Pop omdat het nie meer vernieuwened is etc. en dan liggen er weer kansen voor de "echte rappers".

Leuke posts allen .

Wat een verschrikkelijk naieve instelling. Jezus!

Zo kan ik het het beste omschrijven:

http://www.youtube.com/watch?v=NC5IVBM_s7o

hiphop

'as I grew up hiphop grew with me' .

mooie clip, Kos!

?uestlove: " it was freedom..."

en o ja: zalig dat Method Man ook even (stonedgewijs) zijn zegje doet

?uestlove is sowieso een held, echt diep respect voor die man

Wat vond je trouwens een naïeve instelling, waxs, en van wie dan?

Die van Misty; nog steeds niet door dat die 2 elkaar niet kunnen luchten?

Hip-Hop is het vertellen van het verhaal, het is poëzie.
Poëzie op een goede beat.

Zonder beat is de poëzie minder te genieten, Maar zonder de goede teksten zijn nummers niet te onthouden.

het is gewoon zo hiphop voel je hiphop en rock(met rock bedoel ik ook metal enzovoort) zijn echte culturen meer dan muziek. En dat is denk ik waarom veel mensen zeggen dat hiphop dood is veel van de rappers maken het te veel hun beroep niet meer dan een beroep geen passie geen leefstijl gewoon het werk waar je geld mee verdiend, en dat voel je ook.

Kom op waxs, even kappen nu.

Hip Hop was voor mij: mijn pumaschoenen aandoen met mijn speciale puma regenpak, naar buiten kameraden opzoeken en dan ons vinyltapijtje ontrollen, onze Getthoblasetr op 10 en op de klanken van Breakers Revenge, Rock it, The Smurf etc. onze dingen doen. Poppen, locken, Uprock, Downrock, windmill, headspin, turtle etc. Battlen met andere groepen in en buiten onze woonplaats. Later optredens in Discotheken, buurthuizen en 300 gulden verdienen met een halfuurtje dansen in een boerendiscotheekje op je 15e. Daarnaast ook nog meedoen met Beatbox wedstrijden. Rapoptredens verzorgen in wijkcentra, in je eentje en met zijn tweeen met dansers op de achtergrond. Later serieuzer bezig om geld bijeen te krijgen en een sampler aan te schaffen en een groep opgericht. Vervolgens 2de hands platenzaken, rommelmarkten etc af op zoek naar raregrooves, en andere bijzondere muziek. Meerdere dagen in de week met groep tot vroeg in de ochtend beats createn, eerst nog met de Amiga, later met de Atari 1040st en Cubase. Veel teksten schrijven, vooral Engelstalig. Uiteindelijk repeteren en teksten uit het hoofd leren. Geboekt voor optredens op enkele festivals, op enkele poppodia. Ons ding doen en daarna bier drinken e.d. inmiddels 19\20 jaar oud. Af en toe ook oefenen met dansbewegingen maar toch de nadruk op teksten schrijven en beats createn. Later vrijwel gefuseerd met andere groep. Diverse optredens door heel nederland. Imperium, groenoordhallen, Willem2, Vrije Vloer, Palace, Escape, Challenge, Hedon etc, de meest kleine plaatsjes gezien, buurthuizen, wijk en jongerencentra. Hoogtepunt voor mij: optreden op B-Boy extravaganza in Paradiso! daarna nog veel naar Duitsland: Old Skool parties, Battle of the Year etc. Europop in Freiburg etc.
Tot 1996 en toen was het over..... Hip Hop werd voor mij iets uit een verleden. Langzamerhand probeerde ik de draad op te pikken maar bleef toch terugkijken naar de begindagen en werd er soms niet vrolijk van tot wat soms onder de noemer hiphop wordt geschaard.
Gelukkig zijn er nog steeds goede rapppers die hun ding doen omdat ze het graag doen en niet omdat ze zich ergens aan moeten ontworstelen. Dit stemt me wat vrolijk.
De oorsprong van de HipHop lag niet in het ontsnappen aan je milieu door veel geld te verdienen, maar het lag in de mogelijkheid om je via creativiteit te uiten en niet dmv geweld. Voor velen gaat deze vlieger niet meer op: men heeft de volgende stap al gemaakt: fame and fortune met of zonder geweld als creatie.
Soms kijk ik met weemoed terug. Taking a trip down to memorylane!

Leuk verhaaltje

Mooi verhaal ik ben wat jonger, maar als ik die oude clips zie dan voel ik hoe puur het toen nog was kippenvel. Voor mij is dat Hiphop die puurheid die erin zit die echtheid en daarom is hiphop niet alleen rap.

^ Ja precies ik hou ook van die oude clips prachtig
Jammer dat die tegenwoordig niet gewoon elke dag op de muziekzenders langs komen ipv die troep van nu, maar gelukkig is er ook nog zoiets als internet, Youtube.

Tuurlijk was het totaal plaatje van hip-hop vroeger puurder, maar dat was ook zo omdat het logischerwijs gewoon nog maar net begon.

Maar ikzelf.. heb voor de rest bar weinig met echte old-school. Ik vind de sound vaak niet lekker, het is gewoon niet voor mij weggelegd. Ik probeer zo nu en dan wel een iets oudere klassieker uit (Enta Da Stage, Mecca and the Soul Brother) maar al hoewel ik ze wel leer te waarderen, trekt het mij (haast) nooit echt zo erg als de nieuwere (underground) hip-hop.

Het gaat er nog niet eens om of HipHop net begon maar meer om het feit dat het doel van het maken van Hiphop muziek totaal is verschoven. Was het vroeger veelal om je stem te laten horen, een boodschap over te brengen of simpelweg iets moois te creeeren, nu heeft het veel meer als doel om geld te maken, rijk te worden, en dan het liefst overdadig rijk. Kijk eens naar de gehele industrie die rond het wereldje is ontstaan. De beleving onder de zogeheten volgelingen van de nieuwe manier van mainstreamhiphop is Imo heel anders dan toen. In die tijd ging het niet om rijk worden of onmetelijke roem, dit was iets dat niet reeel was. Met rappen werd je niet rijk het was iets marginaals wat leuk was voor een kleine groep. Nu dromen veel volgenlingen van deze zichtbare hoofdstroom om net zo rijk te worden, net zulke mooie vrouwen etc. te krijgen als hun idolen.
Vroeger was het zo dat jongens van de straat op het podium stonden zonder al te veel opschmuck. Nu is zelfs de gehele kleding een soort van modeshow geworden. Tuurlijk had je dit vroeger ook maar op een veel kleinere schaal.
Nu zie je dat alles echter gekaapt is door de grote platenmaatschappijen e.d.(evenals de R&B) en er is nu een monsterlijk product gecreeerd die nauwelijks meer terug te voeren is tot de essentie van de hiphop. De drijfveren van de zogenaamde artiesten zijn heel andere drijfveren dan die van de artiesten van toen. Er werd toen hiphop geleefd. ik vraag me af of veel artiesten dat nu ook nog doen. Ik vraag me bovendien af of hiphop ook is wanneer je een paleis bewoont met 10 slaapkamers, 4 badkamers, een eigen basketbalcourt, privejet etc. Ik wil hiermee niet zeggen dat je het beroerd moet hebben maar meer wat je beweegreden is om hiphop te leven. Hiphop is in eerste instantie positiviteit en zelfrespect verspreiden, maar verlies je die juist niet door deze verschuiving?

De makers van de jazzmuziek, een van de vaders van HipHop, zijn volgens mij een goed voorbeeld van artiesten die ondanks de modernisering van de stijlen, over het algemeen "truth to the roots blijven".

Mooi bericht, en ja, je hebt gelijk.. maar.


Het gaat er éigenlijk dus wel om, omdat hip-hop toen nog puur was. De dingen die je zegt, waren zo omdat het net begonnen was. Toen het nog 'jong' was, ging het nog niet om geld, maar om de dingen die jij zelf nog zei. Het doel van het maken van hip-hop is verschoven, correct, maar dat was alleen een kwestie van tijd. In het begin, had het nog geen tijd gekregen om te veranderen, als je snapt wat ik bedoel. Ook was het toen nog niet zo commercieel aanwezig, denk het.

In weze bedoel ik hetzelfde als jij, maar het kwam wél omdat hip-hop toen nog 'jong' was . Het is alleen dat ik het niet erg goed kan uitleggen.

Alles, dat commerciele potentie heeft (zoals sommige varianten van hip-hop), wordt in de loop van tijd, uitgemolken. Hip-hop dus ook, maar het had tijd nodig. Vandaar dat in de begindagen, toen het nog niet alleen maar om geld ging, nog puur was - oftewel; omdat het nog maar begonnen was.

Oh, maar laten we niet vergeten dat er natuurlijk altijd nog mensen zijn die ook nog 'pure' hip-hop maken.

Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel, hehe.

ik snap wat je bedoeld , het komt er gewoon op neer dat bij de commerciele troep van nu niet meer egt naar de kwalieteit van de muziek geluisterd word. er word alleen naar de klank geluisterd (beats en flows) en niet meer naar de inhoud ( de teksten). de beroemste rappers van nu weten geen goede onderwerpen meer behalve mooie tanga's met dikke tiete, en over dat ze veel geld hebben. of dat ze een x neergesgoten zijn. maar gelukkig zijn der een heleboel rappers die mischien niet op t.v. te zien zijn, of op radio te horen zijn maar ook goede muziek maken! die nummers maken met inhoud!..

Ik heb altijd zoiets dat het fout is gegaan bij Biggie en Tupac. (Gek genoeg dan ook zogenaamd volgens velen weer de "twee" grootste uit de scene.)

Bij Biggie?!

Biggie rapt er juist niet stoer over vind ik... meer dat hij er niet trots op is, hij "just a piece of shit" is, en liever dood wil.

Money, Bitchez en Gangsters/Hustlaz...

is dus niet de betekenis van Hip-Hop!!!

Milan, Wax en Karizma ik vind jullie zegje prima en Goede uitleg Milan dat er toch nog iemand is die zo iets zegt. Ofcourse kan ik het meestal zeker goed vinden met stadgenoot Waxs. Bedankt Karizma voor hetgeen dat jij er neer schrijft.

Hiphop ben ik. Ken je dat, dat gevoel dat in je opkomt als ze hiphop afkraken. Wanneer je zapt en weer een programma ziet waar ze het de grond in trappen. In het nieuws hoort ach het gaat alleen over vrouwen, gangsters, geld en auto's. Hiphop is gestolen iets uit andere muziek. Hiphop kost je leven en zet je aan tot geweld. Hiphop is alleen maar met computers gemaakt en niet met echte instrumenten. Dan ben jij HIPHOP.

Zet je stereo op tien en luister dan naar jou favo nummer en voel hoe het oplucht en dan weet je weer waarom je hiphop bent .