aERodynamIC schreef:
Ik snap ook waar
thetinderstick op doelt. Niet voor niets doet de nieuwe Ben Howard me stukken minder en ook daar is het ook één en al lof.
Ik schreef daar al wat uitgekeken te zijn op dit soort artiesten. Ik ben daarom zelf best verrast dat dit album me wel grijpt, maar als ik logisch ga nadenken is het misschien helemaal niet eens zo verwonderlijk: ik hou wel van wat orkestrale toevoegingen in muziek, en laten we eerlijk zijn: die zijn volop aanwezig op dit album: toewerken naar een soort muzikaal hoogtepunt is hier niet vreemd; toch vaak ingrediënten die er voor zorgen dat een album mij pakt blijkbaar.
Was dit soberder uitgevoerd dan was de kans veel groter dat het me ook een stuk minder zou doen omdat ik zoals gezegd een beetje ben uitgekeken in deze hoek. Maar juist de 'grootse aanpak' hier en daar op dit album maakt het voor mij erg interessant. Voor anderen ongetwijfeld een struikelblok.
Ik ben precies de omgekeerde mening toegedaan. Daar waar Ben Howard mij oprecht overkomt, vind ik het hele trucje dat Damien Rice tot in de oneindigheid blijft herhalen vooral zeer vermoeiend. Ook live was hij zó vreselijk theatraal. Zijn opbouwen zijn altijd vergelijkbaar, en de teksten afgrijselijk! Ik ga de volgende albums van deze heer dan waarschijnlijk ook aan mij laten voorbijgaan.