Wow!Na het concert op Pukkelpop ben ik eens goed over mijn top 10 beginnen na te denken. En deze kon er niet in ontbreken. Maar wat heb ik mij vroeger vergist in dit album! Dit is gewoon het beste album ooit gemaakt! Prachtige muziek en alle nummers die gewoon steengoed zijn(buiten Fitter Happier dan):

Airbag is een mooie beginner. De eerste akkoorden zijn al zo mooi en het nummer bloeit mooi open. Voeg daar nog de prachtige stem van Thom Yorke bij en je hebt een topnummer. 5*

Paranoid Android dan is gewoon het beste nummer van de plaat. Allemaal prachtige passages maken van dit nummer gewoon het tweede beste nummer ooit gemaakt in mijn ogen, als het niet gewoon het beste is. 5*

Subterranean Homesick Alien is dan misschien net iets minder als de twee voorgangers, maar is nog steeds een geweldig nummer. Gewoon heel mooi. 4.5*

Exit Music(for a Film) dan is het mooiste nummer op de plaat. Prachtig stil begin, met gewoon de stem van Thom Yorke, om dan helemaal los te barsten in een spectaculair einde. Live ook zeer mooi. 5*

Let Down vind ik dan eigenlijk toch één van de mindere nummers, hoewel mijn zus wel zegt dat dat na héél veel beluisteren telkens mooier wordt. Het klinkt mij net iets te zagerig, maar het blijft gewoon ook een mooi nummer, en toch goed voor 4*

Karma Police dan is het derde beste nummer uit de plaat, na respectievelijk Paranoid Android en Exit Music, dat geweldig op gang komt, en een prachtig einde heeft, en het heeft voor mij ook nog een extra waarde omdat het live zó mooi was. 5*

Fitter Happier is dan iets wat er eigenlijk niet had moeten opstaan. Ik ga het ook geen stem geven, want echt een nummer vind ik het niet. Het zou zo iets van een 2.5* krijgen, want het pianostukje op de achtergrond is wel mooi.

Electioneering is dan ook niet echt één van de beste nummers van de plaat, maar blijft een heel goed nummer. Iets meer gewoon stevig rocken, maar het blijft gewoon een zeer goed nummer. 4.5*

Climbing up the Walls is misschien wel het moeilijkste nummer op de cd, het heeft een heel moeilijk te volgen ritme en blijft het hele nummer lang een beetje mysterieus, maar het is gewoon een geweldig nummer als je het genoeg hoort. Ook één van de favorieten van mij. 5*

No Surprisesis ook gewoon zeer mooi. 5*

Lucky is ook één van mijn lievelingsnummers omdat het live zo mooi was en het ook gewoon een geweldig nummer is. Prachtig begin en het bloeit ook mooi open. 5*

The Tourist zou ik nu niet echt tot mijn lievelingsnummers rekenen, maar het is wel een heel mooi nummer door het hele nummer heen. 4.5*

Kortom: geweldige cd die ik vroeger toch wel een stuk minder vond, maar dat is waarschijnlijk gewoon zo omdat ik er toen nog niet klaar voor was. 5* en een nummer 1 notering in mijn top 10.

Dancing on My Own is tot nu toe mijn "single van het jaar".. Heerlijke dansvloersingle..

Maar het is wel maar een mager jaar, moet ik er ook bij zeggen.

Rest van het album vind ik iets minder, maar nog steeds best leuk.

Absolute instant classic.

Het begint allemaal met Reliquia; veel locaties, veel indrukken ("Y en la ciudad de Cristal fue que me trasquilé; Pero el pelo vuelve a crecer, la pureza también“). Via Divinize (haar ruggengraat als rozenkrans), met geratel en gekraak, begin je te beseffen dat ze op zoek is naar die goddelijkheid, maar dat ze niets is (Ego sum nihil, ego sum lux mundi). De invloed van Bjork in Porcelana (Medulla komt in me op) is voelbaar, ze draait in cirkels rond op zoek naar die ongrijpbare goddelijkheid. Door middel van Italiaanse kerkliederen waarin ze die ongrijpbare liefde probeert te vinden (C'è sempre qualcosa di te che ancora non so), zoekt ze tevergeefs naar goddelijke interventie in de clubs van Berlijn, waar ze alleen maar zinloos en eindeloos wordt geneukt door een terrorista emocional. Ze ziet de lichtheid, de grap in haar overdreven Bijbelse zoektocht, wordt strijdlustig in El Madruga (Para desquitarme yo tengo derecho), probeert obsessie in Dios es un Stalker (Non me gusta intervir divinamentе; Pero hoxe vou acosar ó meu nеniño; Para poderlo namorar), maar hij zit al vast in haar halsslagader (persoonlijke favoriet La Yugular). Ze smeekt hem om haar te vertellen dat hij haar nog steeds herinnert in Memoria, voordat ze iedereen vraagt om magnolia's op haar graf te gooien. Ze vond God eindelijk halverwege (tussen hemel en aarde (Deus descende e eu ascendo; Encontrámonos a medio camiño); eindelijk die divine intervention...

Onze Catalaanse engel is opgestaan..

Ik ben hem toch stilletjes aan veel minder beginnen apprecieren. Staan toch ook veel nummers die ik er gewoon wat over vind. Echt spijtig, ik had verwacht dat ik dit als de beste plaat van het decennium gaan bezien, maar nu denk ik dat de liefde een beetje voorbij is.
Halfje eraf en uit mijn top 10