Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Het album inmiddels meerdere keren geluisterd. Ik kan me goed vinden in de meeste reacties, zowel de hele positieve reacties als de kritiek dat het te dramatisch is en dat nummers teveel dezelfde opbouw hebben. Ik vind vooral de eerste twee en de laatste twee nummers erg sterk, mede omdat deze nummers niet de bekende opbouw hebben. The Greatest Bastard en The Box zijn dan nog prima nummers maar ik ben bang dat ik de middelste twee na verloop van tijd toch vaker oversla. Vooral I don't Want To Change You staat me al sinds de eerste luisterbeurt (en de clip!) tegen.

Toch ben ik onder de indruk van dit album en zal het zeker hoog eindigen in de jaarlijstjes. Het nieuwe album (waarvan de opnames volgens Rice al gepland staan) mag van mij volstaan met 'It Takes a Lot To Know a Man' en 'Trusty and True'! (inc. "mooi album maar om nou in elk nummer een koor te gebruiken...")

Ik begrijp wel waar je op doelt, voor het soort muziek dat Rice maakt heeft het album een uitzonderlijke hoge score. Ik verwacht dan ook wel dat het album in de loop der jaren wel wat zal dalen in zijn gemiddelde.
Dat neemt niet weg dat ik het een geweldig album vind, zie daarvoor mijn lovende recensie. Het is misschien geen album om elke dag te beluisteren, maar het raakt me wel diep door zowel de teksten als de instrumentatie.
Singer-songwriters scoren de laatste jaren weer goed en dat zie je ook terug in de recensies en ratings in verschillende media. Maar het is uiteraard altijd belangrijk om kritisch te blijven en niet elk album dat vol met emotionele uitingen staat de hemel in te prijzen.

Ik snap ook waar thetinderstick op doelt. Niet voor niets doet de nieuwe Ben Howard me stukken minder en ook daar is het ook één en al lof.
Ik schreef daar al wat uitgekeken te zijn op dit soort artiesten. Ik ben daarom zelf best verrast dat dit album me wel grijpt, maar als ik logisch ga nadenken is het misschien helemaal niet eens zo verwonderlijk: ik hou wel van wat orkestrale toevoegingen in muziek, en laten we eerlijk zijn: die zijn volop aanwezig op dit album: toewerken naar een soort muzikaal hoogtepunt is hier niet vreemd; toch vaak ingrediënten die er voor zorgen dat een album mij pakt blijkbaar.
Was dit soberder uitgevoerd dan was de kans veel groter dat het me ook een stuk minder zou doen omdat ik zoals gezegd een beetje ben uitgekeken in deze hoek. Maar juist de 'grootse aanpak' hier en daar op dit album maakt het voor mij erg interessant. Voor anderen ongetwijfeld een struikelblok.

Het valt me overigens wel op dat users die wat minder gecharmeerd zijn niet scoren. Zou dat misschien de hoge score rechtvaardigen? Zo maar een observatie als ik wat posts terug lees. Ik vind het een erg goed album maar mis wel een song als uitschieter. Zo eentje die meteen binnenkomt en je niet meer loslaat. Blijft overeind dat het een erg goed album is.

Je omschrijft precies waarom ik 4,5 sterren geef en geen 4 De sfeer vind ik geweldig, en die wordt mede geschapen door de orkestratie. Die twee lange tracks zijn echte pareltjes, het ene wat mindere nummer (I Don't Want to Change You) neem ik graag op de koop toe. Een echte uitschieter ontbreekt wel, die mening deel ik met Broem, maar het album als geheel is gewoon prachtig.

Dat heb ik dus ook ja En zoals ik al zei: ik keek niet eens echt uit naar dit album zoals veel anderen wel deden. Des te leuker als je dan zo verrast wordt.

It Takes a Lot To Know a Man is werkelijk een pracht nummer, wat een epos. Prachtig geproduceerd (dat ik dat ooit nog eens zou zeggen bij Damien Rice, die mij toch vooral zo aantrok door het "ongeproduceerde" karakter"). Ook echt een nummer wat er heel erg gebaat is bij het luisteren om een echt goede installatie, en indien niet voorhanden in ieder geval een goede koptelefoon. Het middenstuk deed me zelfs wat denken aan Radiohead op OK Computer. Als de rest van het album deze kwaliteit vasthoudt.....

Wat huiverig begon ik zojuist ook maar aan dit album. Met die belachelijk hoge score van 4,36* wordt het voor dit album wel erg lastig de verwachtingen waar te maken. Daar komt bij dat ik de vorige albums goed vond, maar er nooit helemaal van overtuigd kon raken en ze daardoor ook niet erg vaak luister. Maar ik ben nu halverwege dit album (nummer 4 is zojuist afgelopen) en ik ben toch positief verrast.

Het is herkenbaar Damien Rice maar wel een ontwikkelde Damien Rice. Ik hoor een combinatie van een vertrouwde stijl en een nieuwe stijl die mij erg benieuwd maakt waar dit album over een tijdje uit gaat komen.

Dit bevalt gelijk erg goed. Begin maar eens met een 4tje. Verhogen kan altijd nog

Waar zijn oude bandje Bell X1 in de tussentijd al enkele pareltjes heeft uitgebracht, bleef meneer Rice flink onder de radar. Dat zette mezelf er ook wel toe om dit album te beluisteren, ondanks het mooie weer....

Eerste indruk: Ik mis de puurheid van O, maar die miste ik op 9 ook al. Nummers die zonder viool, contrabas of 2e stem die al geweldig zijn. Het hoeft niet allemaal te eindigen in een climax met vol orkest toch?

The Greatest Bastard iets teveel van het goede na de 2 sterke openers. Prima album hoor, maar echt bij lange na niet zo goed als O of zelfs 9. Iets meer dan 3,5*, dus dan maar 4* voor nu.

Dat had ik nou juist met The Greatest Bastard. Dat nummer kwam meteen binnen en iedere keer dat ik er opnieuw aandachtig naar luister bezorgt het me kippevel.

Na het verwijderen van I Don't Want to Change You (5:26) uit de playlist, is dit een veel beter album. Oh wat is dat refrein vervelend, met name (I just came across a manger. Out among the danger).

Deze single is niet bepaald een visitekaartje van dit album.

De afsluiter Long Long Way (6:21) is buitencategorie en wat mij betreft het prijsnummer van dit album.

Toch een halfje eraf.. In mijn enthousiasme van een nieuwe plaat direct lovend geweest maar ik mis toch wel het rauwe dat mij altijd in Damien Rice heeft aangetrokken. Midden van het album zakt toch wat in, minste nummer voor mij "Trusty and True" dat zo aan een Disney-film gekoppeld kan worden qua zoetheid. Gelukkig nog een goede afsluiter waarvoor Damien volgens mij goed naar Sigur Ros heeft geluisterd...

Vermoedelijk. Nou, vooruit dan maar...

Mijn mening t.o.v. afgelopen zaterdag is niet heel veel veranderd. Globaal komt het er op neer dat ik de eerste helft erg matig vind. In het 2e gedeelte volgt het herstel al blijft het allemaal in hetzelfde tempo doorgaan. Ik kan me heel goed vinden in de post van Tinderstick. Het is wel aardig, maar wat dit nou tot een van de beste platen van het jaar maakt, daar snap ik helemaal niks van. Daarvoor is het te eentonig en inderdaad niet rauw genoeg. Had je Ierse roots een beetje laten spreken zou ik gedacht hebben.

Dit weekend eindelijk het hele album, op een goede set, kunnen luisteren.
Ik ben toch wel erg onder de indruk. Het orkestrale vind ik juist een mooie ontwikkeling hoewel de nummers kaal ook prachtig zijn, getuige zijn concerten. Vorig weekend in Brussel werd ik volledig gegrepen door I Don't Want to Change You, terwijl ik dit eerst ook niet zo'n sterk nummer vond.

It Takes a Lot to Know a Man had van mij wat korter gemogen maar het is nog steeds een sterk nummer. Het arrangement van het titelnummer is echt heel mooi en zeker niet simpel wat strijkers erbij om het sentiment wat aan te zetten. Erg knap want Rice heeft zelf alle arrangementen geschreven.

The Greatest Bastard, The Box, Colour Me In en Long Long Way zijn nummers van de buitencategorie. Enkel Trusty and True kan mij minder bekoren met het steeds verder aanzwellende koor, daarom niet de volle mep maar wel bijna.

Er zitten zoveel goede momenten op dit album, maar ook zoveel hemeltergende momenten. En dat zelfs bijna letterlijk. The Greatest Bastard klinkt leuk, ingetonge, en krijgt dan zo'n verschrikkelijke climax en kent de slechtste teksten van de plaat. Het meeste is hier al meermaals gezegd: Damien herhaalt zo ontzettend vaak hetzelfde trucje met van die bijna irriterende crescendo's, verschrikkelijk koortjes (wat is Trusty en True een absoluut dieptepunt in zijn oeuvre) en simpele doch door zijn simpelheid tegelijkertijd ontroerende teksten. Ik moet het nog een paar luisterbeurten extra gunnen, want ik vind nummers als It Takes A Man best wel te behappen, en zoveel moois bevatten...maar voorlopig deel ik de bijna unaniem hoge ratings totaal niet. Damien had het echt wat meer back to basic moeten houden als zijn debuut, en het maar in een paar nummers wat orkestraler moeten aanpakken. Het is zo allemaal zo ontzettend voorspelbaar deze plaat.

Ik ben precies de omgekeerde mening toegedaan. Daar waar Ben Howard mij oprecht overkomt, vind ik het hele trucje dat Damien Rice tot in de oneindigheid blijft herhalen vooral zeer vermoeiend. Ook live was hij zó vreselijk theatraal. Zijn opbouwen zijn altijd vergelijkbaar, en de teksten afgrijselijk! Ik ga de volgende albums van deze heer dan waarschijnlijk ook aan mij laten voorbijgaan.

In het begin was ik niet onder de indruk: de hoge stem op my faded fantasy? Daarbij denk ik nog steeds: waarom? I dont want to change you, vind ik nog steeds een zwak nummer (te radiovriendelijk). De paden van intieme liefdesballade lijken platgetreden. Damien Rice zit tegen pathos, voorspelbaarheid aan, maar hij (en niet Ben Howard en zeker niet Ed Sheeran) komt ermee weg. Damien Rice balanceert op het randje, qua stem ook, maar soms werkt dit juist omdat dit zijn kwetsbaarheid toont.

Waarschijnlijk overbodig, maar het album is te beluisteren op: First Listen: Damien Rice, 'My Favourite Faded Fantasy' : NPR

5 sterren, kende tot vorige week Damien Rice niet, maar kwam hem per toeval op twitter tegen.

5 sterren omdat het exact mijn smaak is, melodramische bad feeling muziek of hoe een ieder het ook wilt noemen. Mijn vrouw schaart mijn smaak onder de treurwilg muziek. Heerlijk.

Zulke enthousiaste reacties en ook nog eens de allerlaatste dubbel lp bij mijn platenzaak. Als niet Damien Rice liefhebber dacht ik dus het toch maar eens te gaan proberen. En tot mijn verbazing heb ik er bepaald geen spijt van. Ik hoor mooie melodieën, echt hele fraaie arrangementen, mooie rustige stukken, aanzwellende violen en meer. Zelfs de soms wat pompeuze stem van Rice kan voor mij dit keer de pret niet verstoren.

Kant A van de 2LP vind ik echt meesterlijk. Wat is My Favourite Faded Fantasy een fraaie titelsong. It Takes A Lot To Know A Man begint in het verlengde hiervan, als een treurige liefdessong. Het eindigt echter met een schitterende (bijna) klassieke finale. Dit is echt hele mooie muziek.
Op kant B staan twee erg goede songs. The Greatest Bastard is een krachtige popsong. Echt mooi wordt het weer op I Don't Want To Change You, met een heerlijke drum + viool. Ook hier is de net andere finale weer prachtig.
LP2 begint met Colour Me In: een echt lovesong, een hele mooie, inclusief cello richting het einde. The Box is ingetogen mooi, akoestisch gespeeld met ook een fraaie piano. Trusty And Blue is ook weer van dat hele hoge niveau. Het wordt wat eentonig (niet het album), maar wat een buitengewoon mooie muziek is dit toch weer. De finale is er alweer eentje om in te lijsten. Net als trouwens die van het slotnummer erna: Long Long Way.

Damien Rice heeft een werkelijk prachtige plaat gemaakt. De muziek zit buitengewoon goed in elkaar, vol met fraaie melodielijnen, allerlei mooie details, prachtige orkestrale arrangementen en een sterke afwisseling tussen rust en aanzwellende muziek. Ook is het fraai uitgevoerd en klinkt de productie van Rick Rubin sterk. Ook het van verantwoord karton gemaakte artwork mag er wezen. Dit is minimaal één van de platen van het jaar en in ieder geval de plaat voor de herfst die er nu toch is gekomen.

Als iemand niet echt uitkeek naar dit album, dan was ook ik het wel. Erg prettig om dan zo van je kruk geblazen te worden in de platenzaak.

Mijn 1e kennismaking van Damien Rice. De 1e keer dacht ik dat is niet mijn smaak. Maar na meerdere draaibeurten een heel mooi album. de produktie is van Rick Rubin en dat staat natuurlijk alleen al voor hoge kwaliteit.

Heb ik niet eens gezien: vandaar! Rick Rubin, my man!

(snel nog even toegevoegd hierboven)

Ieder nummer is gewoon erg goed. Wonderbaarlijk dat ik er geen 1 niet mooi vind.
Enige kritiek dat ik heb is wat al eerder door andere users werd verteld; waar is de rauwe Damien Rice gebleven? Nummers zoals; Me, My Yoke and I , I Remember en Rootless Tree.

Dat vind ik jammer, hier houd ik zelf wel van. Het is echt een prachtig album waarin hij zichzelf weer mooi in terug gevonden heeft. Waarschijnlijk daardoor zitten er geen 'agressieve' nummers in

Vond O in de tijd nog wel zijn momenten hebben (9 vond ik dan weer helemaal niets) dus getracht met een open mind te luisteren maar terwijl zijn debuut een soort oprechte rauwheid uitstraalde die de soms nogal banale sentimenten wist te compenseren scoort dit album vooral hoog op de schaal van James Blunt: Rice haalt te pas en te onpas zijn meest theatrale trillende stem boven, de teksten staan vooral bol van goedkope sentimenten, de strijkers zwellen doorlopend vervaarlijk aan en de meeste nummers worden naar een logische en voorspelbare bombastische climax geleid. Ik heb geen probleem met heart on sleeve singer songwriter muziek maar de combinatie van dat alles zorgt dat ik bitter weinig geloof van de emoties die Rice brengt op deze sentimentele draak, daarvoor staat het me allemaal net iets te bol van goedkoop effectbejag. En laat geloofwaardigheid nou net hetgene zijn waarmee een album in dit genre staat of valt.

Damien Rice en ik, het zal nooit een goed huwelijk worden. Zijn manier van zingen en stemgeluid, het doet me vrij weinig. Er wordt hier de vergelijking getrokken met de laatste van Ben Howard, niet zo heel gek. Maar waar Ben Howard nog wel eens een rauw randje laat zien is het bij deze meneer alleen maar 'kitsch', je moet er maar van houden. Altijd maar die strijkers erbij, het komt op mij een beetje over dramatisch over, waardoor het averechts gaat werken allemaal. Nummer 3 en 4 van deze plaat vind ik wel gewoon goede nummers, maar echt raken doet het me nergens. De rest van de nummers zal ik niet gauw nogmaals afspelen.

Verder volledig eens met de post hierboven van Morinfen!

Ik hoor nergens een trillende stem. Aanzwellende strijkers zijn op sommige nummers te horen, op andere niet of juist heel ingetogen. Ik kan je ook niet volgen in de woordkeuze 'logische en voorspelbare' bombastische climax. Hoe kan een climax 'logisch en voorspelbaar' zijn? Een nummer kan op verschillende manieren eindigen, als dit met een climax is, dan zijn er ook weer vele varianten denkbaar. Ook hier: sommige nummers hebben een 'bombastische climax', niet de meesten. Er zijn juist ook vele fraaie rustpunten op deze plaat.

Naast al deze zaken die niet terug te horen zijn of niet kloppen, kom je ook nog eens met James Blunt opdraven. Dit My Favourite Faded Fantasy met hem vergelijken slaat als een tang op een varken. En tot slot kom je wel erg gemakkelijk met de populaire term sentimentele draak aan zetten. Ik moet dan eerder aan Lionel Richie denken om ook eens iemand te noemen.

Ik schat Damien Rice hoger dan die vreselijke James Blunt, maar ik snap de associatie wel. Het hoge (misschien af en toe wat aanstellerig) stemmetje lijkt er toch wat op? Op het album O laat hij meer kanten van zijn stem horen (al doet het me nog steeds niet erg veel) maar op dit album slaat hij een beetje in door, daar kan ik Morinfen geen ongelijk in geven. Daarom komt het ook soms niet oprecht op mij over.