Ik ben een Wilson-noob. Heb lang alleen Deadwing van Porcupine Tree gehad (waar ik weinig van herinnerde hoe ik hem vond), maar enkele weken geleden heeft een vriend me meer gepushed om hiernaar te luisteren omdat het toch 'echt wat voor jou is'.

Ik heb nog nooit eerder gehad dat een album me zo emotioneel raakt als Hand. Cannot. Erase. dat doet. Routine en Happy Returns raken me zo hard, dat ik moeite heb om deze nummers met droge ogen uit te zitten. En dat is me echt nog nooit overkomen.

Wilson slaagt er zo hard in om menselijke tragedie in muziek om te zetten. Ik prijs hem daar enorm voor. Het grote probleem is waarschijnlijk nu dat andere albums nooit hetzelfde effect gaan bereiken. The Raven That Refused To Sing bevalt me overigens ook prima, deze heb ik samen met In Absentia van Porcupine Tree gekocht, en ik begin wel fan te worden, maar echt huilen zoals ik kan bij deze plaat? Nog niet verder meegemaakt.

Ik sta open voor tips, want ik begrijp dat zijn solowerk nogal eens qua stijl en sfeer verschilt.