Ok, dit is onverwachts.

Ik wist dat ik op basis van enkele Armored Saint albums meer fan was van John Bush dan van Joey Belladonna, maar ik heb dus geen klik met het Bush-materiaal gekregen op Anthrax-vlak. Ik heb dat meteen met Worship Music. Sterker nog, Worship Music is een van de beste comebackalbums van een (thrash)metalband die ik in lange tijd heb gehoord. Ik hoor hier songs waar de Anthrax lichtvoetigheid nog wel in zit, maar het klinkt moderner en ook serieuzer en Belladonna is hier echt GOED. Geen hardrock-neigingen, maar gewoon een gerijpte metalzanger die zichzelf de nummers helemaal eigen maakt.

En er staan nu ook echt goede nummers op. In The End is een van de meest volwassen en emotionele nummers die de band ooit geschreven heeft, I'm Alive is enorm catchy, terwijl Fight 'Em 'Til You Can't en Earth On Hell echt weer eens gouwe ouwe thrashmetalkrakers zijn. Er is geen halfbakken rock/alternative sausje meer, het voelt gewoon allemaal aan als metal, iets waar de band onder Bush dan toch teveel vanaf week. Anthrax voelt dan toch het beste aan als een metalband.

Worship Music is de tweede plaat die ik (subjectief dus) daadwerkelijk zou omschrijven als echt hoogstaande kwaliteit, want ook klassiekers Among The Living en Spreading The Disease zijn voor mij nog steeds geen albums die ik echt op gelijke hoogte zet als wat andere thrashmetalbands toentertijd produceerden. Maar op deze manier hoor ik de band echt graag nog!

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Worship Music
3. Among The Living
4. Spreading The Disease
5. Sound Of White Noise
6. We've Come For You All
7. Stomp 442
8. State Of Euphoria
9. Armed And Dangerous
10. Fistful Of Metal
11. Volume 8: The Threat Is Real

En zo eindigt de (op studioalbum uitgebrachte) carriere van John Bush. Ik ben dol op de man bij Armored Saint, maar bij Anthrax is er geen enkele plaat met hem die me compleet overtuigt. We've Come For You All is wel een significant stuk beter dan dieptepunt Volume 8: The Threat Is Real. Er zit weer energie in. Enkele songs zijn aanstekelijk. Het is bij vlagen erg hard. En toch vind ik het ook nog steeds niet meer dan degelijk. Het is okay. Bij vlagen leuk. Een 7.

Ik ben vooral benieuwd of de terugkeer van Belladonna dan nog albums gaat opleveren in de discografie die me wel iets doen.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. Sound Of White Noise
5. We've Come For You All
6. Stomp 442
7. State Of Euphoria
8. Armed And Dangerous
9. Fistful Of Metal
10. Volume 8: The Threat Is Real

Ik had altijd in mijn hoofd dat Stomp 442 het slechtst ontvangen album zou zijn, maar holy SHIT, Volume 8: The Threat Is Real is echt belabberd. Opener Crush is nog lekker aanstekelijk, maar als ineens de countryinvloeden komen en er wat meer 'humor' terug komt, is het janken met de pet op. Scott Ian mag dan trots zijn dat de band op dat moment geen nu metal speelde, maar dat is dan ook echt het grootste pluspunt dat ik hier kan vinden. Goed geproduceerd en gespeeld, maar de composities zijn echt gewoon lamlendig. Daarmee ook het eerste album waarvan ik niet slechts zeg dat het niet mijn ding is, maar dat het gewoon mislukt is.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. Sound Of White Noise
5. Stomp 442
6. State Of Euphoria
7. Armed And Dangerous
8. Fistful Of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real

Mijn Anthrax reis lag weer een tijdje stil. De reden hiervoor: ik verloor mijn interesse en daarmee mijn aandacht. Afgelopen Into The Grave vond ik Anthrax ook een vermoeide indruk geven, vooral Belladonna kwam over als een seniele vent. Maar goed, het nieuwe album klinkt op zich ook niet verkeerd, het probleem is gewoon dat ik bij het beluisteren geen enkele keer het idee had van 'ja, dit is hoe Anthrax klinkt!'. Tijd om dus door te gaan waar we gestrand waren, namelijk Stomp 442.

Het album heeft echt niets met thrash metal meer te maken en springt goed in op de toen heersende groove metal opkomst. Het is ook allemaal totaal niet slecht, met uitzondering van het erg slecht gezongen Bare, maar op basis van de recensies online en de haat die ik daar vond, valt het me allemaal echt heel erg mee.

Het is verder gewoon vrij saai. Op de achtergrond luistert het prima weg. De productie is lekker rauw en de band lijkt live in je woonkamer te spelen. Maar momenten dat ik echt opveer? Amper te vinden.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. Sound Of White Noise
5. Stomp 442
6. State Of Euphoria
7. Armed And Dangerous
8. Fistful Of Metal