Ik merk toch dat ik een Anthrax-marathon moeilijker vind dan ik dacht. Alsof ik er gewoon geen zin in heb en constant mezelf moet dwingen om toch maar een nieuw album te luisteren. In eerste instantie was ik erg enthousiast over Bush en ik ben dat - ten opzichte van Belladonna - nog steeds, maar toch vind ik hem hier ook niet altijd even goed uit de verf komen. Beter geluid, maar soms ook niet gezongen met de juiste kracht.

Met thrash metal heeft het al niet veel meer te maken. Burst voelt nog het meest klassiek aan, maar verder is het vooral een flinke Alice In Chains sound. En over het algemeen bevalt die sound ook prima. Black Lodge bevalt zelfs uitstekend, heerlijk mysterieus nummer. Het eerder genoemde Burst is de tweede grote winnaar, niet alleen omdat dit het meest thrashy en vurige nummer is.

Voor de rest is het een goed album, maar ook niet eentje die ik per se heel snel uit mezelf nog een keer op zal zetten.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. Sound Of White Noise
5. State Of Euphoria
6. Armed And Dangerous
7. Fistful Of Metal

Jaren, vele jaren geleden toen ik me begon te verdiepen in thrash metal was het veel aanschaffen om te proberen. Ik had al wat Megadeth, maar daarna kwamen al snel Forbidden, Annihilator, Nuclear Assault en Sacred Reich. En ja, ook Persistence Of Time van Anthrax. En het pakte me gewoon niet. In vergelijking met de andere bands was het of niet hard genoeg, of niet expressief genoeg. Ik hoorde dat het goed was, maar... ja, nee, toch niet.

En het kwartje is nu eindelijk gevallen. Belladonna's zangpartijen klinken hier goed en de productie is fenomenaal. Het materiaal spettert constant en het valt toch op dat de band als ze iets serieuzer spelen ook meteen intenser voor de dag komen? En mijn idee dat Benante/Bello de beste ritmesectie is van de Big Four wordt weer eens extra bevestigd. Ik kan deze nu zonder problemen vijf keer achter elkaar luisteren en zal hem weer terugkopen als ik hem in de winkel zie liggen.

Ben nu wel uitzonderlijk benieuwd geworden naar de Bush albums.

Tussenstand:
1. Persistence Of Time
2. Among The Living
3. Spreading The Disease
4. State Of Euphoria
5. Armed And Dangerous
6. Fistful Of Metal

De band was wel lekker productief, maar ik lees ook dingen over een afgeraffeld opnameproces in verband met naderende touren met Iron Maiden. Het verklaart misschien ook waarom dit album me verder erg weinig doet. Productie is prima en het musiceren is eveneens capabel, maar ik vind het album ook wat kil en ongemotiveerd overkomen. Belladonna's zanglijnen zijn saai en pas tegen het einde springen er een paar tracks toch iets meer uit (Schism en Misery Loves Company), maar over het algemeen klinkt State Of Euphoria echt als een 'moetje' in plaats van een met passie gemaakte plaat.

'Voor op de achtergrond' zullen we maar zeggen.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. State Of Euphoria
4. Armed And Dangerous
5. Fistful Of Metal

Mijn kritiek op Belladonna is op het derde album bijna compleet verdwenen, het enige dat nu overblijft is dat ik hem gewoon niet heel spectaculair vind op dit materiaal. Het pas wel beter, hij lijkt zijn ritme gewoon gevonden te hebben. Dan komen we nu terecht op het feit dat ik geen enorme fan van zijn stem ben, maar daar kan ik nog enigszins mee leven. Spreading The Disease was een voorzichtige 4 sterren, Among The Living is een stevige 4 sterren die misschien ooit nog hoger kan worden. Op het moment mis ik nog wel die speciale x-factor waardoor ik het namelijk echt hoger kan waarderen.

Muzikaal is het prima en ook tekstueel valt er genoeg uit te halen. A Skeleton In The Closet en One World hebben zelfs wonderbaarlijk goede teksten. Caught In A Mosh is daarnaast ook heerlijk aanstekelijk. De cross-over/punk-invloeden zorgen er hier ook voor dat het album constant levendig en rebels klinkt. Wederom zijn de bas- en drumpartijen hier absolute hoogtepunten.

Maar toch... echt geniaal vind ik het nergens. Wel erg solide.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. Armed And Dangerous
4. Fistful Of Metal

Het kwartje valt hier ergens wel bij me qua sound, maar Belladonna is voor mij echt een hele moeilijke zanger om van te genieten. De beste man is overduidelijk een hardrock/glamzanger van origine en hij komt bij vlagen echt niet mee in het thrashy materiaal. De zanglijnen op Lone Justice vind ik bijvoorbeeld abominabel. Dit zorgde er zelfs voor dat ik moeite had om bij de eerste luisterbeurt door Belladonna's bijdragen te kunnen prikken. Op zo'n song als Madhouse vind ik het ook zwaar, want waar het refrein een stukje waanzin moet laten horen, komt het gevoel gewoon niet over. Meerdere malen heb ik me afgevraagd hoe dit zou moeten hebben geklonken met Eric A.K. (Flotsam And Jetsam) als frontman, want deze man kan wel clean zingen met een rauw en maniakaal randje.

Ik heb me hier overheen moeten zetten, want muzikaal gezien is dit een heel spectaculair album. Wederom vallen de drums en bas me enorm goed op, net zoals dat de solos bovengemiddeld goed zijn. Er zit jonge honden energie in die ik heel erg waardeer. En dan is daar plotseling The Enemy, een mid-tempo heavy/powermetalstamper waarop Belladonna wel de complete aandacht positief opeist. Kan het dan toch? Het geeft me wel hoop voor de toekomstige albums. Mogelijk was het op Spreading The Disease gewoon nog wennen hoe zang en muziek goed verwoven moesten worden? Armed And Dangerous doet me op dit album ook meer dan op de EP het geval was. Medusa doet het dan weer niet helemaal voor me, maar Gung-Ho is een heerlijk vurige afsluiter. Eigenlijk ook meteen het enige thrashnummer op deze plaat waar Belladonna's zang wel goed opgaat in het materiaal.

Een moeilijk aantal luisterbeurten in dat opzicht, maar na wat doorzetten ben ik toch tot de conclusie gekomen dat ik het wel degelijk goed vind, maar wel met de kanttekening dat ik hoop dat zang en muziek op de komende albums nog beter op elkaar ingespeeld raken. Muzikaal gezien heeft de band me hier toch wel al.

Tussenstand:
1. Spreading The Disease
2. Armed And Dangerous
3. Fistful Of Metal

Oh, ik ga hier mensen tegen de schenen schoppen, maar ik vind Belladonna hier echt enorm gezichtsloos. Een hardrockzanger op een vroeg thrashmetalalbum. Zuiver, maar zonder karakter. Tel daar nog even een verschrikkelijke cover op van een verschrikkelijk nummer (God Save The Queen) en het feit dat ik het nieuwe materiaal ook niet bijzonder sterk vind en het eindresultaat is vooral 'meh'. Dat Belladone een beter zanger is dan Turbin, is wel hoorbaar op de twee live-versies en Panic blijft een goed nummer. Mag alleen alsnog echt een stuk beter worden.

Tussenstand:
1. Armed And Dangerous
2. Fistful Of Metal

Anthrax is zo'n band waar ik echt compleet mee achterloop. Ik heb Persistence Of Time gehad en deze uiteindelijk weggedaan omdat het me niets deed en de keer dat ik ze live zag (Dynamo Metalfest) kon ik er ook niet enthousiast over worden. Maar ja, het is toch een van de Grote Vier, een titel waar ik in de praktijk ook niet per se heel veel waarde aan hecht als het op kwaliteit aankomt (kijk mijn Slayer-marathon er maar op na).

En toch wil ik het proberen.

Fistful Of Metal klinkt vooral als een demo met goede productie, maar nog een hoop composities die weinig doen. En Neil Turbin... ik weet dat hij fans heeft, maar voor mij is hij het echt niet. Niet over the top genoeg om cult te zijn en technisch zeker niet goed genoeg om hoge ogen te gooien. Zanglijnen zijn vrij brak, ook al klinken sommige uithalen wel goed.

De ritmesectie levert wel goed werk! Vooral het drumwerk van Charlie Benante is subliem. Dan Spitz soleerwerk mag er bij vlagen ook echt zijn. Het probleem zit hem vooral in het feit dat ik de composities over het algemeen genomen niet heel sterk vind en dat Turbin het voor mij helemaal niet doet. Gezien de gemiddelde scores ben ik nu wel benieuwd hoe de rest gaat klinken, want ik hoor wel enthousiasme en kwaliteiten.