menu

Hier kun je zien welke berichten lennert als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ace Frehley - Ace Frehley (1978)

4,0
Wat hoor ik nu? Echte hardrock? Het zou eens tijd worden. Muzikaal vuurwerk? Eindelijk!

Ja, Ace Frehley maakt nog steeds niet helemaal mijn soort hardrock, maar ik hoor hier zoveel meer passie en kwaliteit dan wat hij als bandlid van Kiss heeft voortgebracht. Iets als Speedin' Back To My Baby is nog steeds poep, maar zo'n compositie als Ozone is spannend, stevig en afwisselend. What's On Your Mind is meer catchy, maar heeft nog steeds mooie gitaarpartijen en zang die net werkt. New York Groove geeft een goeie vibe. Rip It Out en Snowblind rocken goed. I'm In Need Of Love begint aardig, maar heeft dan ineens een fantastische versnelling halverwege. Wiped Out rockt heel goed en afsluiter Fractured Mind is prachtig.

Ja, het is zover: er is een album dat ik goed vind, iets dat ik oprecht vaker wil horen! Frehley als muzikant heeft veel meer visie, creativiteit en technische vaardigheden dan Kiss als complete band (tot dit punt toe in ieder geval) en hoeft het niet te hebben van simpele teksten over seks en rock n' roll. Het is niet geniaal, maar het wel goed, en dat is iets waar ik op dit moment echt naar snakte. Petje af meneer Frehley!

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Love Gun
4. Hotter Than Hell
5. Destroyer
6. Rock And Roll Over
7. Dressed To Kill

Acid Reign - The Fear (1989)

4,0
Eigenzinnig debuut van deze Britten. Het is aan de ene kant ruwe rammelthrash, maar aan de andere kant is het ook zeer technisch en afwisselend. Alsof Annihilator een dosis punk voor het ontbijt heeft genuttigd en een Brits accent ontwikkelde. Vooral het titelnummer is van bovengemiddelde klasse, maar ook het vloeiend in elkaar overgaande All I See/Lost In Solitude is fenomenaal. De zang is weinig verheffend en de drums zijn soms bijzonder onstrak, maar als het er hard in gaat, dan speelt de band een originele bak gave muziek met een intensiteit om U tegen te zeggen. Leuke verrassing!

Agent Steel - Alienigma (2007)

4,0
Ik herinner me Alienigma toentertijd nog vooral als een album waarop Hall erg weinig hoge zang lied horen en de muziek me meer deed denken aan een band als Nevermore dan als Agent Steel. Valt nu in de tussentijd best mee, al is het duidelijk dat het album iets van de melodieuze afwisseling mist van de twee voorgangers. Hybridized en W.P.D. komen in dat opzicht gewoon niet zo heel denderend voor de dag. Zo'n track als Wormwood is echter wel genieten en laat dit nu net het nummer zijn dat ook het meest afwisselende is. Fashioned From Dust, Wash The Planet Clean en Tiamat's Fall zijn echter ook fantastische tracks en het afsluitende Lamb To The Slaughter heeft ineens een intrigerende deathmetalintensiteit die toch lekker klinkt. Voorlopige hekkensluiter, maar toch zeker geen verkeerde plaat.

Tussenstand:
1. Order Of The Illuminati
2. Omega Conspiracy
3. Unstoppable Force
4. Skeptics Apocalypse
5. Alienigma

Agent Steel - No Other Godz Before Me (2021)

2,5
Dat Cyriis terug zou keren was een verrassing, maar bij nader inzien heeft deze Agent Steel buiten de zang niets te maken met de band van weleer. Dat Cyriis een groep muzikanten om zich heen verzameld heeft die in ieder geval de sound van de eerste twee albums perfect benadert, is natuurlijk lovenswaardig, maar godnondeju nog aan toe...

Cyriis klinkt als een voice actor die probeert een antropomorfe tekenfilmkat in te spreken. Ik lees hierboven dingen als over the top en dat dit goed zou zijn. Ik snap dit voor een aantal zaken helemaal, maar dat beknepen gezwalk wat ik hier hoor doet mijn oren pijn en levert me echt geen luistervreugde op. Het is lachwekkend slecht en ik ben vooral niet benieuwd naar hoe dit live gaat klinken.

Het is jammer, want muzikaal gezien is het echt nog best wel te doen. Fijne solo's, lekkere riffs, de drums spetteren etc. maar het lukt me niet goed om bewust iets van teksten of zanglijnen te onthouden omdat ik oprecht mijn oren dicht wil stoppen. Veterans Of Disaster heeft in dat opzicht nog het meeste iets dat op een weldoordachte structuur, inclusief zanglijnen, heeft. Jammer als dit de manier is hoe de band door zou gaan. Ik hoop dat het Versailles en Garcia ergens anders goed gaat.

Eindstand:
1. Order Of The Illuminati 4.5*
2. Omega Conspiracy 4.5*
3. Unstoppable Force 4.5*
4. Skeptics Apocalypse 4*
5. Alienigma 4*
6. No Other Godz Before Me 2.5*
Gemiddelde: 4*

Agent Steel - Omega Conspiracy (1999)

4,5
Unstoppable Force voel me honderd procent mee, maar ik ben toch fan geworden van Agent Steel met Bruce Hall op zang. Omega Conspiracy luister ik wel altijd beduidend minder dan de opvolger, maar ik vraag me op het moment af waarom dit eigenlijk zo is. Het album is stevig, melodieus, vlot en tegelijkertijd erg afwisselend. Hall heeft een paar perfecte uithalen die nergens zo over the top zijn als Cyriis het hiervoor deed, maar zijn midrange is beduidend beter en zuiverder. Het zorgt ervoor dat Agent Steel op dit moment in de loopbaan een serieuze, volwassen band is geworden die nog steeds een flinke portie rauwheid heeft. En dan is er Bleed Forever, een ballad die ook nog eens geslaagd is. Wonderbaarlijk. Afsluiter It's Not What You Think is samen met New Godz een hoogtepunt te noemen. Topalbum dat misschien net nog een iets betere productie had kunnen hebben.

Tussenstand:
1. Omega Conspiracy
2. Unstoppable Force
3. Skeptics Apocalypse

Agent Steel - Order of the Illuminati (2003)

4,5
Omgekeerde wereld voor mij ten opzichte van Ruud met betrekking tot dit album: Order Of The Illuminati was niet alleen het eerste album dat ik van de band hoorde, het was ook de bijbehorende tour (met oa Nuclear Assault en Exodus) die me fan deed worden. Het album is tot dit moment toe het meest harde dat de band heeft gemaakt, maar op songs als Ten Fists Of Nation en Insurrection zit zoveel afwisseling dat het tegen de prog/thrash aan zit. Verder een hoop aanstekelijk materiaal, vooral Avenger en Dead Eyes zijn lekkere meeschreeuwers. Eens kijken of ik de longsleeve van dit album nog ergens in de kast heb hangen, dit voelt echt weer als thuiskomen. Ook tevens het album waarop het voor mij extra duidelijk werd dat Hall voor mij de betere zanger is.

Tussenstand:
1. Order Of The Illuminati
2. Omega Conspiracy
3. Unstoppable Force
4. Skeptics Apocalypse

Agent Steel - Skeptics Apocalypse (1985)

4,0
Ja, ik ben fan van Agent Steel, maar ik ben geen Cyriis idolaat. Ik weet niet of het zijn persona is, of toch het feit dat hij op een song als Children Of The Sun qua zanglijnen en zuiverheid echt compleet de plank misslaat, maar de meer gecontroleerde kracht van Hall heeft het voor mij altijd beter gedaan dan de overstuurde gillen van Cyriis (die het echt niet slecht doet verder, vooral de uithalen op Agents Of Steel zijn fantastisch).

Gruizige, bij vlagen rammelende speedmetal, maar de charme is niet te ontkennen. Agent Steel gooit er op het debuut zoveel energie en enthousiasme tegenaan, dat het ook onmogelijk is om er niet van te genieten. De productie gooit wel wat roet in het eten, want buiten zang en leads, staat de rest van de instrumentatie dermate ver naar achteren gedrukt, dat er iets van impact verloren gaat. Zodoende een tof, maar ook wat flawed debuut.

Agent Steel - Unstoppable Force (1987)

4,5
lennert schreef:
Ben een groot fan van dit soort zang, maar Cyris gaat mijns insziens hier toch echt te vaak 'over the top'. Het album met Bruce Hall vind ik dan persoonlijk beter.

Desalniettemin best een lekker album, de voorganger en de latere albums doen me echter allemaal meer.


Het duurt even 13 jaar, maar dan is de mening ook goed aangepast. Unstoppable Force is in ieder opzicht een enorme verbetering ten opzichte van het onstuimige debuut. Betere productie, Cyriis die zijn zanglijnen veel beter onder controle heeft en nog steeds heerlijk losgaat en bovenal een interessant uitgewerkte sound met meerdere invloeden. Waar het debuut pure speedmetal was, hoor ik hier meer technische thrashmetal afgewisseld met de US power-invloeden van een band als Queensryche en bij vlagen hints naar wat Helloween op dat moment in Europa aan het doen was. Het zorgt voor een gevarieerd album dat bij vlagen snoeihard uit de hoek komt en op andere momenten bijna progressieve genialiteit laat horen. Zo'n instrumentale track als The Day At Guyana is ware genialiteit te noemen. Blij dat ik de score nu flink omhoog kan gooien!

Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Skeptics Apocalypse

Agony - The First Defiance (1988)

4,5
Slechts een enkel album uitgebracht? Ik wil meer! Agony (Zweedse thrash was me niet echt bekend) heeft inderdaad een flinke klassieke Megadeth vibe met iets meer blaffende zang, maar verdomd als het niet heel goed is. De riffs komen constant aan, het geheel is uitzonderlijk energiek, maar in de solo's en gitaarmelodielijnen gebeurt er iets dat hier aan de ene kant haaks op staat en aan de andere kant een perfecte aanvulling is op het hakkende geweld. Technische, intelligente thrash uit een land dat ik doorgaans alleen associeer met melodeath en klassieke metal. Onbegrijpelijk dat hier maar een album door is uitgebracht, Agony had met gemak een van de grotere Europese bands kunnen worden.

Tussenstand:
1. Agony - The First Defiance
2. Acid Reign - The Fear
3. Apocalypse - Apocalypse
4. Asphyxia - Exit Reality

Alquin - Best Kept Secret (1976)

3,0
Ik moet toegeven dat ik de band hier toch langzaamaan echt te gladjes en jazzy ben gaan vinden. Een lange track als One More Night (With The Deadcenter Boys) voelt eigenlijk vooral aan als twee verschillende voortkabbelende songs die aan elkaar geplakt zijn. Het rockt nergens echt en is vooral wat mak. Opener Fool In The Mirror is in dat opzicht de beste track. Ik hoop dat de band op de reunie-albums toch weer iets spannender klinkt.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks
3. Nobody Can Wait Forever
4. Best Kept Secret

Alquin - Blue Planet (2005)

3,0
Ik ga ook niet zeggen dat dit slecht is, maar ik vind het vooral klinken als een amateurband met behoorlijke muzikanten die genoeg geld bijeen gespaard hebben om dan toch eindelijk hun album te kunnen uitbrengen met werkelijk al het materiaal dat ze hebben. Het album is veel te lang en uitzonderlijk eentonig qua tempo en instrumentatie. De frivole en swingende prog van de jaren '70 is nergens te horen, in plaats daarvan is het vooral middle of the road pop/rock met een ouderwets klankje en vrij matige zang. Het klinkt wel oprecht, maar niet spannend. Toegegeven: The Beach is wel een erg mooi nummer.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks
3. Nobody Can Wait Forever
4. Blue Planet
5. Best Kept Secret

Alquin - Marks (1972)

4,0
Ik heb de Alquin-marathon zonder enige kennis van de band voorgesteld: wist alleen maar dat het een Nederprogrockband is. Het jazzy aspect van de muziek zou mij flink kunnen tegenstaan, maar ik moet toegeven dat saxofoonpartijen hier wonderbaarlijk goed werken. Sterker nog, met de manier hoe Oriental Journey en The Least You Could Do Is Send Me Some Flowers in elkaar overlopen, is de saxofoon hier een essentieel instrument. Mr. Barnum's Jr's Magnificent and Fabulous City is nog wel mijn favoriete track door de heerlijk opzwepende vioolpartijen.

I Wish I Could begint ijzersterk in de beste Pink Floyd-traditie, maar loopt helaas tegen het grootste minpunt van het album aan: de zang is echt verschrikkelijk slecht. Zolang het vervormd op de achtergrond is, is het geen probleem, maar op de voorgrond hebben we buiten de slechte (Nederlandse) uitspraak ook nog eens het probleem dat het vrij vals en slap is. Jammer, want tot dit punt was het nummer heel erg goed. De instrumentale passages met op het einde fantastische toetsen zijn gedurende het hele nummer ook erg hoogstaand. Marc's Occasional Showers is gelukkig weer echt fantastisch met de koorzang en prachtige blaasstukken, terwijl Catharine's Wig een lekkere instrumentale afsluiter is.

Marks is verre van perfect, maar over de algehele wel erg sterk. Met betere zang zou het helemaal een pareltje zijn, nu vooral nog een ruwe diamand.

Alquin - Nobody Can Wait Forever (1975)

3,5
Nog steeds leuk en met een beduidend betere zanger, maar ik mis nu toch de echt spannende stukken die op de vorige albums wel te vinden waren. Wheelchair Groupie is wel een fijne single met lekker gitaarwerk en Darling Superstar heeft ook enkele prachtige passages, maar verder vind ik het nu net iets te gestroomlijnd klinken om helemaal fantastisch te zijn. Overigens luistert het nog steeds allemaal prima weg en is het zeker geen schande wat de band hier heeft uitgebracht. Ik ben echter toch meer van de jazzy progmuziek gaan houden dan ik dacht, waardoor dit me net te radiovriendelijk is.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks
3. Nobody Can Wait Forever

Alquin - Sailors and Sinners (2009)

3,5
Bij de eerste nummers bekroop me een vrij naar gevoel door de tergend valse zang en flauwe teksten, maar ergens halverwege het album sloeg de sfeer toch om naar positief. Vooral Holland en de titeltrack zijn toch best mooi en de invloeden van latere Pink Floyd slaan goed aan. Dat de band op het moment echter lang niet meer in de schaduw van het oudere en spannendere werk kan staan is voor mij echter wel duidelijk. Desalniettemin klinkt het allemaal nog steeds behoorlijk sympathiek.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen 4.*
2. Marks 4*
3. Nobody Can Wait Forever 3.5*
4. Sailors And Sinners 3.5*
5. Blue Planet 3*
6. Best Kept Secret 3*
Gemiddelde: 3,58*

Alquin - The Mountain Queen (1973)

4,5
De verbetering die nodig was, is doorgevoerd. De zang is nog niet ijzersterk, maar absoluut niet hinderlijk meer. Zodoende is er nog meer aandacht voor de instrumenten en die mogen er wederom zijn. 'Funky' is iets dat ik voorheen als positieve term niet zou hebben verbonden aan progrock, maar Alquin slaagt er goed in. Geeft wederom aan dat er hier in de jaren '70 een hoop eigenzinnigheid en kwaliteit rondliep. Ben het met Ruud eens dat de lange nummers beduidend het beste zijn, maar ook de rest mag er zeker wezen. Topplaat!

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks

Ambrose Slade - Beginnings (1969)

Alternatieve titel: Ballzy

3,5
Leuk dit! Mijn keuze voor Slade was op basis van het feit dat ik vorige zomer op een Duitse radiozender Far Far Away voorbij hoorde komen en later begreep dat Slade vooral onder hardrock/glamrockbands nog best wel wat credits heeft opgebouwd. Het debuut is in dat opzicht met alle covers op zijn minst interessant te noemen. Leuk uitgevoerd, maar als ik eigen track als Pity The Mother hoor, dan hoor ik toch liever meer van dit. Lekker psychedelisch en rauw nog. Vooral de zang van Holder is een flink verschil met de wat lievere sound van andere bands uit dezelfde tijd.

Goed, Mad Dog Cole is me dan weer teveel rock 'n roll en If This World Were Mine is dan wel weer baltergend vals gezongen. Bijna ook weer leuk op zichzelf, maar niet heel plezierig om aan te horen. En het zal wel heiligschennis zijn, maar Born To Be Wild vind ik in deze variant eigenlijk veel leuker. Compleet goed is dit zeker niet, maar leuk is het absoluut wel.

Apocalypse - Apocalypse (1988)

3,5
Aardig debuut van een band die overduidelijk de kwaliteiten goed heeft, maar nog moet zoeken naar een eigen geluid. Apocalypse is op het best als de songs serieus zijn (The Night Before, Apocalypse), maar op Slayer rip-offs (Digital Life) of lolligere tracks (Fuck Off And Die!) boeit het me allemaal niet zoveel. De gitaristen leveren wel echt goed werk met strakke riffs en enkele mooie gitaarmelodieen en over het algemeen is het album zeker een goede voldoende, maar het mist net teveel een eigen gezicht om echt heel erg indruk te wekken.

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear
2. Apocalypse - Apocalypse
3. Asphyxia - Exit Reality

Asphyxia - Exit Reality (1991)

2,5
Goed, dat je in een marathon van thrashbands-met-weinig-albums pareltjes gaat tegen komen hoopte ik al. Jammer voor Asphyxia dat zij compleet aan de andere kant van het spectrum staan. Acid Reign was origineel, expressief en afwisselend. Asphyxia is... tja, vooral een band die overduidelijk wist hoe thrash moest klinken, maare niet hoe het moest zijn. Een dikke pluim voor de leads die absoluut de aandacht trekken, maar verder is de veelal aan Slayer-herinnerende muziek vooral oersaai. De productie is aardig, maar de riffs klinken heel erg standaard en de zang is gewoon vervelend monotoom. Vooral in de refreinen is het armoede troef. Oppervlakkig klinkt het allemaal als echte thrash, maar de band is te gezichtsloos en bovenal op schrijfvlak niet getalenteerd genoeg om er iets mee te doen. Jammer.

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear
2. Asphyxia - Exit Reality

Avantasia - Angel of Babylon (2010)

4,0
Aan de score is het niet te zien, maar ik ben toch teleurgesteld. Stargazers en Angel Of Babylon openen het album zo tof, dat ik even dacht dat we een nieuwe klassieker erbij hadden. Helaas blijft het daarna allemaal wat gewoontjes aanvoelen tot Symphony Of LIfe me weer wakker schudt. Geen idee wie Cloudy Yang is, maar het gothic-achtige, duistere nummer is heel erg gaaf. Journey To Arcadia sluit het album ook fantastisch af met een soort musical-achtige vibe en bijdragen van Bob Catley en Russel Allen. Kwalitatief echt weer helemaal in orde (album zit ook vol met mooie gitaarsolo's wederom), maar ik had net meer krakers gewild zodat ik het album helemaal had kunnen prijzen!

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angel Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space (Part 2)
6. Lost In Space (Part 1)

Avantasia - Ghostlights (2016)

4,0
Goed album, maar ik herinnerde me hem beter voorheen. Kan liggen aan het feit dat The Mystery Of Time nu ineens veel sterker naar boven kwam, maar dit album start gewoon wat traag. Let The Storm Descend Upon You is zeker geen verkeerd nummer, maar in vergelijking met alle andere epics die ze hebben gemaakt duurt het toch wel vrij lang voor het echt spannend wordt. The Haunting is gelukkig wel fantastisch: zo had Alice Cooper moeten klinken. Dee Snider zet een veel engere performance neer dan de shock-rock meester. Het gothicrock-achtige Draconian Love heeft ook een streepje voor en ik kan niet om de catchy/foutheid heen van Master Of The Pendulum ("RIgid and firm's what I hold in my hands"?). De twee ballads Isle Of Evermore en Dracula zijn daarnaast ook veel beter dan wat we op een album als The Scarecrow voorgeschoteld kregen.

En toch, echte favorieten van me kan ik hier niet op vinden. Echt hinderlijke dingen ook niet. Gewoon een goed album, maar Sammett kan beter.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Mystery Of Time
4. The Metal Opera pt. 2
5. Ghostlights
6. Angel Of Babylon
7. The Scarecrow
8. Lost In Space (Part 2)
9. Lost In Space (Part 1)

Avantasia - Lost in Space (Part 1) (2007)

3,5
Teveel nieuwe nummers en genoeg speelduur om beide EP's te laten liggen. Het was toentertijd al duidelijk dat Avantasia een iets andere kant aan het inslaan was, aangezien er vrij weinig van de epische power metal van de eerste twee platen over is. Lost In Space is een soort vorm van popmetal zoals Nightwish op een nummer als Nemo tentoonspreidde. Er is daarnaast ook een flinke portie Meatloaf-bombast toegevoegd (The Story Ain't Over met een fijne zangpartij van Bob Catley) en Sammett heeft een tweetal intrigerende covers uitgekozen. Ik houd niet van Abba, maar metalcovers van Abba trek ik op de een of andere manier wel goed. Door Ride The Sky moet ik toch ook eens gaan zoeken naar wat Lucifer's Friend precies voor muziek heeft gemaakt. Leuk tussendoortje, maar lang niet zo goed als het was op de vorige twee.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Lost In Space (Part 1)

Avantasia - Lost in Space (Part 2) (2007)

3,5
Hey, die introtrack ken ik al stelletje sell-outs!

Goed, geen idee waarom het rond dit moment een goed idee leek om twee EP's met hetzelfde nummer uit te brengen, maar de cover van Ultravox bevalt me wel prima. Promised Land is een wat simpel nummer met een geslaagde bijdrage van Jorn Lande. Scary Eyes is dan beduidend beter. En inderdaad, Sammett is geen Mercury. Gelukkig duurt het allemaal niet lang en ergert het ook niet.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Lost In Space (Part 2)
4. Lost In Space (Part 1)

Avantasia - Moonglow (2019)

4,5
Laatste album uit een erg leuke marathon! Waar Ghostlights niet op alle fronten overtuigde, hoor ik hier net zoals bij The Mystery Of Time het geval was een album dat een echt geheel vormt, maar dan net iets steviger is. The Raven Child is voor mij een van de mooiste, zo niet DE mooiste, songs die Sammett ooit heeft neergepend. Gouden zet ook om Hansi Kürsch uit te nodigen, want zijn engelenstem wil ik altijd en overal blijven horen. De wisselwerking tussen hem, Sammett en Lande is werkelijk om van te smullen en de hele melodielijn doet me aan de Elder Scrolls spellen denken. Ook het furieuze Book Of Shadows (Mille van Kreator, ook een gouden zet), het catchy Moonglow en het bewijs dat Geoff Tate echt nog wel kan zingen, Alchemy, behoren ook tot de gouden songs. De cover van Maniac is daarnaast echt een hilarische afsluiter.

Avantasia had een kleine dip na de Metal Opera's, maar is sterk teruggekomen. Sammett mag van mij nog lang doorgaan met zijn kitscherige, maar oh zo aanstekelijke power metal.

Eindstand:
1. The Metal Opera pt. 1 4.5*
2. The Wicked Symphony 4.5*
3. Moonglow 4.5*
4. The Mystery Of Time 4.5*
5. The Metal Opera pt. 2 4*
6. Ghostlights 4*
7. Angel Of Babylon 4*
8. The Scarecrow 4*
9. Lost In Space (Part 2) 3.5*
10. Lost In Space (Part 1) 3.5*
Gemiddelde: 4,10*

Avantasia - The Metal Opera (2001)

4,5
Toen Ruud en ik inmiddels al weer enkele jaren geleden begonnen met marathons was er een situatie bij een Sonata Arctica album waar Ruud een, in de ogen van een bepaalde user, te lage score gaf. Vervolgens werd ons gevraagd om dan toch maar geen Avantasia op een zelfde manier te gaan reviewen, mogelijk om onterecht lage scores te vermijden.

Goed, het scheelt misschien dat ik altijd dol ben geweest op Avantasia, dus wees gerust specifieke user. Sterker nog, de eerste twee Metal Opera albums nemen me weer mee terug naar mijn middelbare schooltijd met Warhammer 40K, Dungeons & Dragons en vooral veeeeeeel power metal. Ik moet ook bij herbeluistering van dit album toegeven dat ik deze stijl toch mis. Dat teutoonse, kitscherige, kazige gehalte is misschien wat de wereld op het moment iets meer nodig heeft. Wat kon je ook eigenlijk anders verwachten met de zanger van Edguy, de gitarist van Gamma Ray, de bassist van Helloween en de drummer van Rhapsody? Goed, muzikaal wordt het nergens zo spectaculair als het beste van die bands, maar de focus ligt dan ook vooral op de combinatie van aanstekelijke refreinen en gastzangers. Hoe vaak ik Serpents In Paradise vroeger heb meegeschreeuwd zou ik in de tussentijd dan ook niet meer weten. Hetzelfde geldt voor Avantasia, Sign Of The Cross en The Tower.

Het album voelt bij vlagen ietwat verouderd aan, vanwege het feit dat ook dit soort power metal tegenwoordig allemaal overgeproduceerder is en omdat Sammett gewoon met de jaren een beter componist is geworden, maar het eindresultaat maakt me tot de dag van vandaag gewoon nog steeds heel erg blij. Dan vergeef ik Sammett 'I was your knight, holding you tight' nog wel even als een van de meest verschrikkelijk kitscherige rijmschema's ooit.

Avantasia - The Metal Opera Part II (2002)

4,0
Ik moet toegeven dat ik van dit album slechts een drietal tracks heel veel gedraaid heb en dat zijn The Seven Angels, The Final Sacrifice en Chalice Of Agony. Wonderbaarlijk genoeg (of niet geheel verrassend) hebben deze drie nummers als rode draad het feit dat David DeFeis en Kai Hansen meezingen en deze twee zangers niet geheel toevallig favorieten van me zijn.

De rest van het materiaal mag er voor het gros ook wezen, al valt wel op dat de Helloween-sound op nummers als No Return en Neverland iets meer aanwezig is dan op het debuut. Dat zorgt ervoor dat deze nummers gewoon beduidend minder interessant zijn, terwijl het materiaal als het goed is (de drie eerder genoemde songs vooral), ook echt heel erg goed is. Een meer spectaculaire opener dan The Seven Angels kan ik me voor een soortgelijk album ook niet voorstellen, maar beter wordt het daarna ook niet meer. Dit maakt het album alles bij elkaar gewoon minder spannend dan het debuut maar nog steeds een erg fijne zit.

Tussenstand:
1. The Metal Opera
2. The Metal Opera II

Avantasia - The Mystery of Time (2013)

4,5
Ja, dit album heb ik ten tijde van uitkomst echt behoorlijk veel geluisterd. Heeft qua sound niet veel meer te maken met het eerste album (wat toen een beetje mijn enige vergelijkingsmateriaal was), maar ik hoorde hier alsnog een goed geoliede machine waarbij het orkest en de wat warmere productie zorgen voor een bijna musical-feeling.

Vanaf opener Spectres is het bij de metaltracks in ieder geval non-stop genieten geblazen. De ballads zijn een ander verhaal. Zowel Sleepwalking als What's Left Of Me kosten het album een tweede plaats, omdat ik op The Wicked Symphony geen zwakke broeders heb gehoord. Maar als het goed is, is het echt goed. Ook een van de weinige momenten dat Sammett soms de gastzangers er echt compleet uitzingt (Spectres, The Watchmaker's Dream). De toevoeging van Biff Byford is een aangename verrassing, de beste man klinkt zo uit zijn Saxon-comfortzone echt wonderbaarlijk sterk. Helemaal Savior In The Clockwork is echt een monsterlijk goede track, die zich met gemak in mijn Avantasia toplijst mag scharen. De stem van Bob Catley (blijft een meesterlijke zanger) brengt me op de afsluiter ook weer even in vervoering. Qua compositie een van de meest Queen-achtige dingen die Sammett tot dusverre heeft gedaan.

Ja, wederom een heerlijk album!

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Mystery Of Time
4. The Metal Opera pt. 2
5. Angel Of Babylon
6. The Scarecrow
7. Lost In Space (Part 2)
8. Lost In Space (Part 1)

Avantasia - The Scarecrow (2008)

4,0
Toen ik Lost In Space en Carry Me Over als singles hoorde had ik al meteen geen interesse meer in het hele album. Popmetal, geen David DeFeis, geen voortrazende dubbele basdrums... blargh, dat was niet wat ik wilde. Later schafte ik het album toch aan voor 5 euro bij de Media Markt en in de tussentijd is het toch best gegroeid. De titeltrack, Shelter From The Rain, Another Angel Down en Devil In The Belfry zijn ijzersterke tracks, waarbij vooral Jorn Lande heerlijk naar voren komt. Laten we echter niet doen alsof Alice Cooper's aanwezigheid zo'n lichtpunt is: de beste man kan niet meer zingen en is verreweg het zwakste onderdeel van The Puppetmaster. Een van de weinige momenten dat Sammett de gastzanger eruit zingt. Hoewel... Twisted Mind heeft Roy Khan die ook zijn relatief zwakke en monotone zang niet boven Sammett's brul uit kan krijgen. Ook een tof nummer, niet door de gastzang.

The Scarecrow bevalt in ieder geval prima ondanks de zwakheden. Lekker afwisselend en onderhoudend. Niet zo goed als de eerste twee, maar goed genoeg.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. The Scarecrow
4. Lost In Space (Part 2)
5. Lost In Space (Part 1)

Avantasia - The Wicked Symphony (2010)

4,5
Mmm, ik hoorde iedere keer mensen zeggen dat Angel Of Babylon toch het sterkste album van de twee is, maar ik hoor dat er toch echt niet aan af. The Wicked Symphony is een enorm schot in de roos voor mij. De titeltrack is al van ongekende schoonheid, maar waar de meeste Avantasia-albums daarna vaak wat inzakken blijft het hier allemaal van erg hoge kwaliteit. Neem nu zo'n track als Black Wings: wat een weergaloze zangpartijen van Sammett! Een powerballad als Runaway Train levert ook nog een portie rauwheid en emotie mee, die de ballads van eerdere albums toch echt vaak misten. Heerlijke partijen van Lande en Catley daar ook. En wat te denken van Scales Of Justice? Ripper Owens zou wat mij betreft veel vaker gastzang moeten leveren op dit soort albums, verreweg een van de meest heavy Avantasia songs die ik tot nu toe heb gehoord. Crestfallen is ook een meesterwerk en het Helloweenesque Wastelands levert een van de beste Kiske-zangpartijen tot nu toe op.

The Metal Opera pt. 1 heeft de nostalgiefactor mee, maar als ik beide albums nu pas voor het eerst zou horen, was er een kans dat The Wicked Symphony er met het voorlopige goud vandoor was gegaan. In ieder geval voor mij het eerste echte bewijs dat Sammett het post-Metal Opera nog steeds goed kon.

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Wicked Symphony
3. The Metal Opera pt. 2
4. Angel Of Babylon
5. The Scarecrow
6. Lost In Space (Part 2)
7. Lost In Space (Part 1)