Wonderbaarlijk goede afsluiter. Alsof men dit keer doorhad dat het niet nodig is om het maximum volume open te draaien en ook gewoon melodie aan kan brengen in de songs. De bijdragen van Jeff Beck, Tony Iommi en Eric Clapton brengen de songs ook echt naar een hoger niveau: hun solo's verwarmen de ziel. En ja, het feit dat het materiaal dit keer beduidend softer is, helpt ook echt enorm mee. En ja, ook Wylde moet ik hier flink wat credits geven, want ook Mr. Darkness en Nothing Feels Right raken precies de juiste snaar (vooral mooi hoe bij Mr. Darkness het nummer aan het einde langzaamaan overgaat in een bijna-Black Sabbath riff). Zo hadden Osbourne's albums na No More Tears verder mogen klinken.

Had een 4,5* kunnen zijn, ware het niet dat na nummer 8 de kwaliteit toch wel wat begint af te nemen. Maar die eerste 8 zijn stuk voor stuk enorm sterk en God Only Knows heeft een sterke opbouw met eveneens fenomenale solo. Zo sluiten we de marathon toch een soort van positief af. Fan ben ik niet geworden.

Eindstand:
1. No More Tears 4*
2. Patient Number 9 4*
3. Bark At The Moon 4*
4. Diary Of A Madman 4*
5. Scream 3,5*
6. The Ultimate Sin 3*
7. Ozzmosis 3*
8. Blizzard Of Ozz 2,5*
9. No Rest For The Wicked 2,5*
10. Ordinary Man 2*
11. Down To Earth 2*
12. Black Rain 2*
Gemiddelde: 3,04*

Dat autobiografische character van de teksten begint me hier echt enorm tegen te staan. Teveel songs die als samenvatting hebben 'oh, ik heb zoveel drugs gedaan, maar jullie zijn gaaf, ik ben echt best wel tof!'. Ordinary Man voelt al heel erg als een afscheidsalbum in dat opzicht, maar ondanks dat het allemaal soms best oprecht klinkt (de titeltrack, Under The Graveyard) voelt het meer dan de helft toch vooral geforceerd aan. De productie is ook absurd luid om te verbloemen dat het materiaal soms niet heel sterk is (Eat Me) en ik zet echt enorme vraagtekens bij hoe natural Osbourne's stem hier nog klinkt, want de autotune lijkt soms echt heel erg nadrukkelijk aanwezig (Today Is The End klinkt echt heel kunstmatig).

Geen idee wie Andrew Watt was, maar hij komt zeker weg met de slagpartijen. Gitaarsolo's zijn 'okay' op zijn best. Qua gastbijdragen doen Elton John en Slash het echt prima, maar Post Malone... It's A Raid is echt wel een miserabele, abominabele poging tot hip en heavy. Dan komt bonustrack Take What You Want er nog overheen om ons hiphop te brengen. Braak. Het is dat ik weet dat Osbourne nog een extra album gemaakt heeft, maar rond dit punt ben ik er echt helemaal klaar mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Ozzmosis
7. Blizzard Of Ozz
8. No Rest For The Wicked
9. Ordinary Man
10. Down To Earth
11. Black Rain

Curieus, ik vind Scream namelijk echt zeer behoorlijk. Gus G brengt wat vuur terug dat echt compleet miste op de vorige platen en ook de composities storen nergens. Kijk, Let Me Hear You Scream en Soul Sucker zijn heel moderne tracks, dus ongetwijfeld zullen er een aantal mensen echt enorm over de zeik zijn geweest hiervan, maar Ozzy klinkt hier voor de verandering krachtig en gemotiveerd. Het is allemaal wel dermate overgeproduceerd dat de vraag blijft hoeveel hiervan echt is en hoeveel technologie, maar vooruit, ik wil hier niet moeilijk over doen.

Life Won't Wait en Diggin' Me Down zijn namelijk echt sterke tracks te noemen. Afwisselend en met de juiste emoties gespeeld en gezongen. En ja, ik heb eigenlijk ook geen kritiek op de rest behalve 'het is niet helemaal mijn ding'. Heb deze wel veel meer achter elkaar kunnen draaien dan Down To Earth en Black Rain en vind hem ook beter dan een aantal van de - voor mij - tegenvallende klassiekers.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Blizzard Of Ozz
7. Ozzmosis
8. No Rest For The Wicked
9. Down To Earth
10. Black Rain

Ok, maar dit is toch gewoon slecht? Die seniele stem die zijn entree heeft gedaan op Down To Earth is tot daar aan toe, maar Not Going Away en I Don't Wanna Stop lieten je toentertijd toch al reageren met 'misschien maar beter van wel' en 'maakt niets uit, stop maar gewoon'. Wat een ongeinspireerde verzameling aan matige riffs en slechte teksten. Dat er halverwege Black Rain een versnelling plaatsvindt zorgt er nog even voor dat ik wakker schrik, maar voor de rest is het echt armoe troef en geforceerd modern klinken om nog heavy over te komen zonder dat er ook maar enige impact verder in het materiaal zit. Wylde en Churko zijn wat mij betreft met stip het slechtste duo waar Ozzy in dat geval mee heeft gewerkt, want dat de beste man in zijn eentje geen nummer geschreven krijgt heb ik rond dit punt in de marathon wel geaccepteerd, maar moet hij dan ook maar alle troep aannemen die hij toegeworpen krijgt?

The Almighty Dollar moet wel een van de meest verschrikkelijke Osbourne-songs zijn die ik ooit heb gehoord met die plastic drums. 11 Silver zorgt ervoor dat er geen slechter cijfer uit komt dan er nu is gegeven. Dit lied is nog zeer okay. De impact wordt verder compleet teniet gedaan door de bagger die Here For You heet. Trap Door heeft nog een klein beetje pit waardoor het niet allemaal even erg is, maar potverdomme wat ben ik blij op het moment dat dit lied voorbij is.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth
9. Black Rain

Ah, dit album hebben we zelfs ooit nog in huis gehad omdat dit in Nederland ongeveer tegelijkertijd met The Osbournes uitkwam/The Osbournes als show nog wat aandacht er aan besteedde. De show waardoor ik ook Ozzy Osbourne heb leren kennen en waardoor het imago van een seniele (ex-)junk ook in mijn geheugen gegrifd is.

Osbourne zingt hier in ieder geval minder tegen zijn bereik aan dan op de vorige plaat het geval was, maar tussen Ozzmosis en Down To Earth is er iets veranderd qua sound waardoor het geheel op zijn zachtst gezegd 'generiek' is gaan klinken. Hoogtepunten kan ik dit keer ook niet noemen aangezien het geheel gewoon flauw klinkt. Flauwe zang, matige teksten, geen echt muzikaal vuurwerk en weer een paar tenenkrommende ballads. Gets Me Through herinner ik me van toen als snoeihard, maar nu valt het me vooral op hoe vermoeid het geheel eigenlijk klinkt. Dreamer herinner ik me ook nog als single en die vond ik toen al verschrikkelijk.

Behoorlijk matig eigenlijk. Maar goed, die tv-show kwam op het juiste moment. Het liet hem wel van zijn aimabele kant zien en die gunfactor hielp vast nog wel mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth

Wisselvallig album waar toptracks (Perry Mason, I Just Want You) worden afgewisseld met matig materiaal. Ozzy klinkt hier bij vlagen ook echt verschrikkelijk. Die beknepen zanglijnen op Ghost Behind My Eyes (en de hele ktischerigheid van de compositie) of See You On The Other Side doen me gewoon pijn aan de oren en er zit iets in de mix qua effect dat er alleen maar voor zorgt dat die zang er nog harder uitkomt dan nodig. Alsof hij constant tegen zijn grens aan het schuren is en men vooral dat breekpunt goed naar voren wil laten komen.

Muzikaal is Ozzmosis echter prima. De toevoeging van een paar mellotronpartijen door Rick Wakeman zijn leuk gevonden, Buttler's basklanken voegen veel moois toe en Wylde's gitaar klinkt vol en machtig. Het zijn hier de zang en enkele tenenkrommende teksten die er vooral voor zorgen dat Ozzmosis toch als een gemiste kans aanvoelt. Met een andere zanger was dit beduidend beter geweest, en dat is toch een pijnlijke constatering.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked

Ik heb op dit punt langzaamaan toch wel de conclusie getrokken dat ik vermoed dat Ozzy Osbourne voor mij nooit echt briljante albums heeft gemaakt, aangezien het voorlopige hoogtepunt No More Tears het ook moet doen met een 8/10. Geen probleem, want het is wel echt een heel fijne plaat waarbij het gitaarwerk van Wylde echt heel erg positief opvalt. En ja, het album heeft met No More Tears wel een van de beste Osbourne-tracks ooit, wat mij betreft een compleet terechte hit. Spannende baspartijen, hele bombastische orkestraties, naargeestige tekst en heel veel verschillende tempo- en sfeerwisselingen maken dit een onbetwiste rock/metalklassieker. De rest van het materiaal is minder spannend, maar dit keer is het ook moeilijk om dingen te vinden die me tegenstaan. De zang is over het algemeen erg degelijk tot sterk, de composities zijn over het algemeen vrij aanstekelijk en de overgangssound van jaren '80 (kil/klinisch) naar jaren '90 (iets meer 'ademend') werkt heel goed. Doet me daardoor stiekem ook aan Bon Jovi's Keep The Faith denken, waarop de band toen de klassieke sound uitbreidde met een moderne invalshoek waardoor men nog relevant bleef.

Hellraiser kende ik als soundtrack van Hellraiser 3: Hell On Earth al, maar dan met Lemmy op zang. Blijkt dat hij de teksten grotendeels op zich heeft genomen, krijg nou wat. Misschien dat zijn inbreng het geheel nog net een tandje beter heeft gemaakt dan het anders zou zijn? Hoe dan ook, No More Tears is een prima hardrock/metalplaat die voor mij net niet goed genoeg is om echt briljant genoemd te worden.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. No Rest For The Wicked

Als ik het niet had gelezen, had ik door de hoeveelheid pig squeals meteen al kunnen horen dat Zakk Wylde op dit album meedoet. Ik weet niet of het aan hem ligt, maar ik kan mijn aandacht echt maar met moeite hierbij houden. Het materiaal voelt allemaal te lichtvoetig om ook maar enige indruk achter te laten. Aardig geproduceerd, zuiver gezongen (en dat is even het beste wat ik er over zeg, want zanglijntechnisch gezien doet het me niets) en netjes gespeeld, maar verder gewoon aalgladde hairmetal die buiten iets andere teksten gewoon nergens opvalt.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz
5. No Rest For The Wicked

Ongevaarlijke statdionrock met behoorlijke productie en een aantal erg fijne tracks. Verder ook daardoor heel erg middle of the road en met een aantal refreinen die echt te stompzinnig voor woorden zijn. Killer Of Giants en A Shot In The Dark zijn daarentegen wel echt fenomenaal en daarmee welkome afwisselingen tussen obligate meezingers als Never Know Why en Lightning Strikes.

Ik moest even wennen aan het drumwerk van Randy Castillo dat met die reverb tijdens de midtempo partijen vooral erg simpel overkwam. Uiteindelijk is dat ook gegroeid, maar het viel wel op. Lee blijft verder een zeer capabel gitarist, maar op dit brallerige cockrockmateriaal voelt het ook minder spectaculair aan dan op de voorganger. Gewoon een okay album. Niet veel meer.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz

Dat er geclaimd werd dat Ozzy alles zelf geschreven had is natuurlijk absurd lachwekkend met een tekst als die van Now You See It (Now You Don't), die overduidelijk een sneer is naar Sharon Osbourne en wel van Daisley moet komen. Jake E. Lee en Bob Daisley zorgen in ieder geval voor een goeie opvolging qua instrumentatie (en songwriting) van het sterke Diary Of A Madman en - als ik eerlijk ben - vind ik Jake E. Lee een veel fijner gitarist dan Rhoads. Creatiever en ook meer to the point dan Rhoads' neoklassieke trucje. Airey's keys voegen een kleine poplading toe, maar niet op een manier dat het me ergert.

Het album heeft verder met So Tired wel een draak eersteklas. Tevens is de tweede helft beduidend minder interessant dan het eerste gedeelte. En Osbourne zelf? Die zingt stabiel genoeg om niet teveel aan te ergeren. Een wereldzanger zal ik hem nooit vinden en het stemgeluid is voor mij op dit soort hardrock/metal ook geen vereiste, dan liever een zanger met wat meer power. Maar het ergert ook niet, dat is genoeg voor me om de luisterbeurten een soort van 'objectief' voort te kunnen zetten.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. Blizzard Of Ozz

Wereld van verschil met het debuut. De productie is beter en vooral de songs springen er zoveel meer uit. Hoeveel ik hiervan aan Osbourne kan toedichten: geen idee. De lof is wat mij betreft vooral voor de ritmesectie en Rhoads gitaarwerk, want Osbourne moet het hier wederom meer hebben van zijn kenmerkende stemgeluid dan van echt goeie zangpartijen. Maar verdomd als de titeltrack niet een absoluut monster is! Tevens erger ik me niet echt aan de andere songs. Het rockt wat mij betreft ook echt beduidend meer dan op het debuutalbum het geval was. Nog steeds erg Amerikaans, maar als het goed is, dan is het ook echt wel goed.

Tussenstand:
1. Diary Of A Madman
2. Blizzard Of Ozz

Even een uitgebreidere recensie, maar Ozzy Osbourne's debuutalbum doet het echt niet voor mij. Waar Black Sabbath een grandioze terugkeer had naar heavy metal (dit keer met een zanger die meer deed dan zanglijnen volgen), komt Ozzy vooral met een Amerikaans klinkend debuut wat mij veel meer aan een band als Kiss en de opvolgende hairmetalbands doet denken, dan aan heavy metal. Op zich zou dit geen ramp zijn als het materiaal goed was, maar buiten Revelation (Mother Earth) hoor ik eigenlijk geen echt goeie songs. Ik hoor wel goeie stukken! Het moge in dat opzicht duidelijk zijn dat de aanwezigheid van Randy Rhoads enorm veel toevoegt, hij zorgt ervoor dat Crazy Train en Mr. Crowley wel degelijk herkenbaar zijn... maar buiten herkenbaar vind ik ze gewoon niet heel erg goed.

Ik heb een vriend die bepaalde zaken altijd afdoet met 'mist urgentie' en zo voelt dit debuut voor mij ook. Dat Ozzy hier ook gewoon bij vlagen echt verschrikkelijk beknepen klinkt helpt daar niet bij. De productie is ook vrij slapjes. En dat hele 'Sharon Osbourne laat mensen nieuwe partijen inspelen om geen royalties te hoeven betalen' maakt dat er nog een extra smerige smaak rondom dit album hangt.